ราชันย์ลมปราณอนันต์

ตอนที่ 36: จักรพรรดิในสวนขยะ

บรรยากาศหน้าตำหนักเมฆาคล้อยกดดันจนแทบระเบิด นายกองทหารมองเฟิงหวงด้วยสายตาที่เย็นชาและไม่แยแส "อ๋องสันติ โปรดอย่าขัดขวางการปฏิบัติหน้าที่ของพวกเรา"

เฟิงหวงไม่ได้แสดงท่าทีโกรธเกรี้ยว เขายังคงยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าเว่ยจื่อหลาน ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เรียบและสงบอย่างน่าประหลาด
"ข้าไม่ได้ขัดขวาง...แต่ในฐานะสามีของนาง ข้าย่อมมีสิทธิ์ที่จะถามถึง 'หลักฐาน' ที่พวกท่านกล่าวอ้าง" เขามองตรงไปยังม้วนราชโองการ "และในฐานะเจ้าของตำหนักแห่งนี้...การที่พวกท่านจะเข้าตรวจค้นสถานที่พักของเชื้อพระวงศ์โดยพลการ...มันไม่ถูกต้องตามกฎมณเฑียรบาล"
คำพูดของเขาเต็มไปด้วยหลักการและเหตุผล ทำให้นายกองทหารชะงักไปชั่วครู่
"นี่คือราชโองการ!" นายกองตวาดกลบเกลื่อน "พวกเราทำตามรับสั่ง!"

"ข้ารู้" เฟิงหวงตอบ "แต่ข้าสงสัยว่า...ราชโองการฉบับนี้...เสด็จพ่อได้ทอดพระเนตรด้วยพระองค์เองแล้วจริงๆ หรือ? หรือเป็นเพียง 'พระเสาวนีย์' ของพระจักรพรรดินีที่ถูกส่งผ่านมาเท่านั้น?"
คำถามนี้แทงใจดำอย่างจัง! ทุกคนในที่นั้นรู้ดีว่าเรื่องนี้เป็นฝีมือของฝ่ายจักรพรรดินี แต่ไม่มีใครกล้าพูดออกมาตรงๆ

ในขณะที่นายกองกำลังอึกอักหาคำตอบ...เฟิงหวงก็ได้เคลื่อนไหว
เขาไม่ได้ใช้พลังยุทธ์ใดๆ เลย...เขาเพียงแค่ "ถอนหายใจ" ออกมาเบาๆ
ฟู่...
ลมหายใจที่ดูธรรมดานั้น กลับแฝงไว้ด้วย "เจตจำนงแห่งจักรพรรดิ" ที่มองไม่เห็น มันแผ่ออกไปราวกับระลอกคลื่นที่สงบนิ่งแต่กลับหนักหน่วงยิ่งกว่าขุนเขา!
นายกองทหารและเหล่าทหารองครักษ์ที่ยืนอยู่ใกล้ๆ พลันรู้สึกเหมือนมีแรงกดดันมหาศาลที่มองไม่เห็นทับลงมาบนร่าง! ขาของพวกเขาสั่นเทา เหงื่อกาฬไหลท่วมตัว และบางคนถึงกับทรุดลงไปคุกเข่ากับพื้นโดยไม่รู้ตัว!

พวกเขาไม่ได้ถูกโจมตีด้วยพลังลมปราณ แต่จิตวิญญาณของพวกเขากำลังถูก "กดขี่" โดยอำนาจที่อยู่เหนือกว่าอย่างสิ้นเชิง!
"ทะ...ท่าน!" นายกองเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงและหวาดกลัวอย่างสุดขีด เขามองไปยัง "อ๋องพิการ" ที่ยืนอยู่เบื้องหน้า...บัดนี้ภาพของบัณฑิตผู้อ่อนแอนั้นได้หายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงเงาร่างที่สูงส่งและน่าเกรงขามจนทำให้คนมองไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง!

เว่ยจื่อหลานที่ยืนอยู่ด้านหลังก็รู้สึกถึงแรงกดดันนั้นเช่นกัน แต่มันกลับไม่ได้ทำอันตรายนางเลยแม้แต่น้อย มันเพียงแค่โอบล้อมและปกป้องนางเอาไว้ นางมองแผ่นหลังของ "พระสวามี" ตนเองด้วยสายตาที่ซับซ้อนอย่างยิ่งยวด...นี่คือการเปิดเผยตัวตนที่แท้จริงของเขาเป็นครั้งแรก!

"กลับไปทูลผู้ที่ส่งพวกเจ้ามา" เฟิงหวงกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบ "ว่าหากต้องการจะจับคนหรือค้นตำหนักของข้า...ให้ส่งคนที่ 'มีอำนาจตัดสินใจ' ที่แท้จริงมาด้วยตนเอง"
เขาไม่ได้เอ่ยชื่อ แต่ทุกคนรู้ดีว่าเขาหมายถึงใคร
นายกองทหารรีบพยุงร่างที่สั่นเทาของตนเองขึ้นและสั่งให้ทหารถอยทัพกลับไปอย่างรวดเร็ว พวกเขาวิ่งหนีราวกับเจอภูตผีปีศาจ ทิ้งไว้เพียงความเงียบและความตกตะลึง

ข่าวนี้แพร่สะพัดไปถึงวังในอย่างรวดเร็ว!
เมื่อพระจักรพรรดินีและองค์ชายสี่ได้ยินว่านายกองทหารองครักษ์นับร้อยถูก "อ๋องพิการ" เพียงคนเดียวทำให้หวาดกลัวจนต้องถอยทัพกลับมา...ความโกรธและความไม่เชื่อก็ปะทุขึ้นมาทันที!
"เป็นไปไม่ได้! มันต้องใช้เล่ห์เหลี่ยมอะไรบางอย่างแน่ๆ!" องค์ชายสี่ตวาดอย่างเดือดดาล
แต่ในใจของพระจักรพรรดินีผู้สุขุมกว่ากลับรู้สึกถึงลางร้ายที่มองไม่เห็น...นางรู้ว่านางประเมิน "อ๋องสันติ" ผู้นี้ต่ำเกินไปแล้ว
และในที่สุด...บุคคลที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะมา ก็ได้ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าตำหนักเมฆาคล้อยด้วยตนเอง

จักรพรรดิเฟิงเทียน!
พระองค์เสด็จมาพร้อมกับขันทีคนสนิทเพียงไม่กี่คน ไม่มีกองทหารติดตามมาแม้แต่นายเดียว พระองค์มองไปยังสวนที่เคยรกร้างแต่บัดนี้กลับงดงามราวกับแดนสวรรค์...สวนที่ถูกเรียกว่า "สวนขยะ" ในสายตาของคนในวัง
เฟิงหวงและเว่ยจื่อหลานรีบออกมาต้อนรับและคุกเข่าลง

จักรพรรดิเฟิงเทียนไม่ได้มองพวกเขาในทันที แต่กลับกวาดสายตามองไปรอบๆ สวนที่เต็มไปด้วยไอหมอกบางๆ ด้วยแววตาที่ลึกล้ำ ก่อนจะตรัสขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่เรียบเฉยจนน่ากลัว
"ลุกขึ้นเถิด...เฟิงหวง...ดูเหมือนว่า...พ่อคงจะต้องขอให้เจ้าอธิบายเรื่องราวทั้งหมดใน 'สวนขยะ' ของเจ้าให้พ่อฟังเสียหน่อยแล้วกระมัง"

การเผชิญหน้าระหว่างสองจักรพรรดิ...จักรพรรดิผู้ครองบัลลังก์ และจักรพรรดิผู้ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด...ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว