“ฉันถามนายจริงๆ นะอาเหมา ทำไมจนถึงป่านนี้แล้วนายยังไม่มีคนรัก หรือว่า…” จางเป่าจินทำท่าทางอ้ำอึ้ง
“หรือว่าอะไร…” โจวเหมาเงยหน้าขึ้นจากกองหนังสือ
“นายแอบชอบใครอยู่แล้วบอกใครไม่ได้หรือเปล่า ถ้าเป็อย่างนั้นนายก็บอกฉันได้นะ ฉันจะช่วยนายเอง”
โจวเหมายิ้มขำ “นี่นายกำลังสงสารที่เห็นฉันไม่มีคนรัก ในขณะที่นายมีคู่หมั้นแล้วอย่างนัั้นหรือ ขอบใจมากนะ แต่ตอนนี้ฉันยังไม่คิดเื่นั้นหรอก นายก็เห็นอยู่นี่ว่าฉันกำลังตั้งใจอ่านหนังสือเพื่อเตรียมสอบเข้ามหาวิทยาลัย แค่นี้ฉันก็ไม่มีเวลาว่างไปคิดเื่อื่นแล้วล่ะ”
“จริงหรือ?” จางเป่าจินถามออกไปอย่างไม่ค่อยเชื่อนัก เพราะในใจเขาตอนนี้มันสับสนไปหมด
“นายเป็อะไรไปหรือเปล่า ทำไมวันนี้นายถึงมีท่าทางแปลกๆ แล้วยังมาถามคำถามไร้สาระพวกนี้กับฉันอีก”
“ไม่มีอะไรหรอก ฉันแค่จะมาบอกนายว่า่นี้ฉันจะยังไม่มาเรียนหนังสือกับนายนะ”
“ทำไม?” โจวเหมาขมวดคิ้ว “เป่าจิน…ฉันว่านายต้องมีเื่ปิดบังฉันอยู่แน่ๆ เราเป็เพื่อนกันไม่ใช่หรือ มีอะไรนายก็พูดออกมาตรงๆ”
“ไม่มีหรอก แค่่นี้ฉันยุ่งมากๆ” จางเป่าจินพูดจบก็เดินออกจากบ้านไป ปล่อยให้โจวเหมามองตามอย่างสงสัย
“คุณคะ ่นี้น้องสามเป็อะไรไปคะ ท่าทางเหมือนคนถูกคู่หมั้นทิ้งเลย” สะใภ้รองถามสามี
“ถ้าปากคุณจะพูดคำดีๆ ออกมาไม่ได้คุณก็ไม่ต้องพูด เ้าสามกับน้องสะใภ้หมั้นกันมาตั้งนานแล้ว ผมเห็นว่าพวกเขาก็รักกันดี หรือว่าคุณกำลังแช่งให้น้องผมถูกทิ้งกันล่ะ คุณนี่นะ...เมื่อไหร่จะเลิกคิดร้ายกับน้องชายของผมสักที” จางหนานดุภรรยา
“ฉันพูดอะไรผิดไปรึไง คุณดูสิดู น้องสามนั่งซึมอยู่ตรงนั้นมาั้แ่เย็นแล้ว จนตอนนี้ดวงดาวขึ้นเต็มฟ้าแล้วเขาก็ยังนั่งอยู่ท่าเดิม ถ้าไม่ใช่เขามีปัญหาหนักใจแล้วเขาจะมานั่งอยู่ตรงนี้ทำไมคะ” สะใภ้รองชี้ไปที่จางเป่าจินที่นั่งเท้าคางถอนหายใจอยู่โต๊ะไม้หน้าบ้าน “ที่ฉันถามเพราะฉันเป็ห่วงเขาหรอก”
“อ้อ…งั้นผมขอโทษคุณด้วยก็แล้วกัน ก็คำพูดของคุณตอนแรกมันเหมือนกับว่ากำลังแช่งน้องชายผมอยู่นี่นา”
“ฉันถามคุณจริงๆ เถอะค่ะ คำพูดของฉันมันมีปัญหามากเลยหรือคะ เวลาฉันพูดกับคนในบ้าน ทำไมแต่ละคนถึงชอบขัดฉันอยู่เรื่อย แล้วยังชอบชักสีหน้าใส่ฉันด้วย โดยเฉพาะคุณแม่ที่ชอบดุฉันอยู่เป็ประจำเลย”
“คุณอยากรู้จริงหรือ?”
“ถ้าฉันไม่อยากรู้แล้วฉันจะถามคุณทำไมล่ะ” สะใภ้รองกลอกตาใส่สามี
“พูดให้น่าฟังหน่อยก็คือคุณเป็ประเภทพูดจาไม่เข้าหูน่ะ” จางหนานตอบออกไปอย่างพยายามรักษาน้ำใจภรรยาเต็มที่
“คุณหมายถึงว่าฉันเป็คนพูดมากแล้วยังปากเสียอีกหรือคะ” สะใภ้รองช่างตีความหมายได้อย่างตรงประเด็น
จางหนานพยักหน้ารับอย่างใ เพราะไม่คิดว่าภรรยาจะประเมินตัวเองได้ถูกต้องขนาดนี้ ปฏิกิริยาที่รวดเร็วของเขาทำเอาสะใภ้รองพูดไม่ออกกันเลยทีเดียว ด้วยความโมโหเธอจึงเดินหันหลังกลับห้องไปทันที ปล่อยให้จางหนานมองตามภรรยาไปเงียบๆ ‘ก็คุณถามผมเองนี่นา ทั้งยังยกตัวอย่างมาชัดเจนจนผมปฏิเสธไม่ได้เลยจริงๆ ว่าแต่เ้าสามเป็อะไรไปนะ หรือว่าที่เมียเราพูดมาจะเป็ความจริง ไม่ได้การแล้ว…พรุ่งนี้ต้องเอาเื่นี้ไปปรึกษาพี่ใหญ่สักหน่อย’
หลังจากภรรยากลับห้องไปแล้ว จางหนานยังนั่งเฝ้าน้องชายอยู่ไม่ห่าง ถึงแม้จะล่วงเข้าสู่เที่ยงคืนแล้ว แต่เขาก็ยังไม่ยอมกลับไปนอน เพราะไม่อยากให้น้องชายนั่งอยู่คนเดียว และคำพูดของภรรยาก็ยังอยู่ในความคิดของเขา เขาเริ่มกลุ้มใจจนอยากจะไปปลุกพี่ใหญ่มาพูดกับน้องชายให้มันรู้เื่ แต่ถ้าทำอย่างนั้นพ่อกับแม่ก็ต้องรู้ จากนั้นทั้งบ้านก็ต้องวุ่นวายกว่านี้แน่ๆ จางหนานจึงได้แต่นั่งเฝ้าน้องชายอยู่อย่างนั้น
จางเป่าจินที่เอาแต่นั่งอยู่ท่าเดิมมาหลายชั่วโมงแล้วก็ถอนหายใจออกมาเป็ระยะ มีคำพูดมากมายดังอยู่ในหัวของเขา
‘เป่าจินคะ ฝากขนมนี่ไปให้พี่เหมาหน่อยนะคะพี่เหมาชอบกิน’
‘่นี้อาการเปลี่ยน คุณอย่าลืมต้มน้ำขิงไปเผื่อพี่เหมาด้วยนะคะ’
‘พี่เหมาอยู่บ้านคนเดียว คุณแวะไปดูเขาหน่อยนะคะ เผื่อว่าเขาไม่สบายจะได้ดูแลทัน’
‘วันหยุดนี้เราชวนพี่เหมามาทานข้าวในเมืองดีไหมคะ’
‘วันนี้ทำไมคุณเข้าเมืองมาคนเดียวล่ะ แล้วพี่เหมาไม่มาด้วยหรือ’
“โอ๊ย! เลิกคิดบ้าๆ ซักทีได้ไหมวะ” จางเป่าจินขยี้ผมตัวเองอย่างแรง “ปิงปิงไม่มีทางหักหลังเรา อาเหมาก็ไม่มีทางหักหลังเรา พวกเขาไม่มีทางทำอย่างนั้น หรือว่า…ทั้งสองคนแอบมีใจให้กันแล้วไม่กล้าบอกเรา พวกเขาคบกันลับหลังฉันอย่างนั้นหรือ? ไม่ๆ เป็ไปไม่ได้ แต่ว่าอาเหมาทั้งรวยกว่าแล้วยังมีอนาคตไกลกว่าเรา เราถอนหมั้นกับปิงปิงแล้วปล่อยให้เธอไปคบกับอาเหมาดีไหมนะ”
“พักนี้ทำไมพ่อไม่เห็นเป่าจินมาหาลูกเลยล่ะ มีปัญหาอะไรกันหรือเปล่า” หลี่หลุนถามลูกสาว
“ไม่มีปัญหาอะไรนี่คะพ่อ” หลี่ปิงปิงตอบ
“แล้ว่นี้เขาได้ไปส่งของกับลูกหรือเปล่าล่ะ”
“อืม…ไม่ได้ไปค่ะ หนูเอาของไปส่งพี่ิคนเดียว”
“ทำไมล่ะ” หลี่หลุนขมวดคิ้ว
“คุณเป่าจินบอกว่า่นี้งานในไร่ของเขาค่อนข้างเยอะเขาก็เลยปลีกตัวมาไม่ได้น่ะค่ะ”
“พ่อว่ามันดูแปลกๆ เหมือนกันนะลูก เมื่อก่อนนี้เป่าจินจะมาหาลูกบ่อยมาก หรือต่อให้เขามีเวลาน้อยแค่ไหน ขอแค่ได้มาทักทายลูกเขาก็มา แต่นี่เขาหายไปเป็เดือนแล้วนะ หรือว่า…เป่าจินจะมีคนอื่น”
“ไม่มั้งคะพ่อ คุณเป่าจินไม่ใช่คนอย่างนั้นหรอก” หลี่ปิงปิงเริ่มขมวดคิ้วตาม เธอเชื่อว่าที่จางเป่าจินหายไปไม่ใช่เพราะเขากำลังมีคนอื่นหรอก น่าจะเป็เหตุผลอื่นมากกว่า แต่เธอไม่รู้ว่ามันเป็เหตุผลอะไรกันแน่ “เอาไว้หนูจะหาเวลาว่างไปเยี่ยมเขาสักหน่อยนะคะ บางทีคุณเป่าจินอาจจะไม่สบาย”
“งั้นเดี๋ยวพ่อไปเป็เพื่อนลูกก็แล้วกัน”
“ไม่เป็ไรค่ะพ่อ หนูไปคนเดียวได้อีกอย่างเส้นทางไปบ้านคุณเป่าจินก็ไม่ได้น่ากลัว พ่อพักผ่อนอยู่บ้านเถอะนะคะ”
นอกรั้วบ้านของหลี่หลุน หลี่อันอันมานั่งแอบฟังบทสนทนาของสองพ่อลูกอยู่ ‘เหอะ…ที่แท้ก็กำลังมีปัญหากันนี่เอง คอยดูเถอะนังปิงปิง ฉันจะแย่งเขามาจากแกให้ได้ ฉันก็ว่าแล้วว่าคนอย่างแกมีดีอะไรคุณเป่าจินถึงได้มาชอบ ที่แท้เขาก็ไม่ได้จริงใจกับแกเลยสักนิด หมั้นกันไม่เท่าไหร่ก็หายไปซะแล้ว แต่นั่นยังไม่น่าสงสัยเท่ากับว่าแกกับลุงรองคุยกันเื่ส่งของอะไรกัน หรือว่าพวกแกกำลังทำเื่ผิดกฎหมายกันอยู่ ดีเลย! ฉันจะหาหลักฐานมาเอาผิดแกให้ได้ แกจะได้ถูกจับไปยิงเป้าเสีย จากนั้นคุณเป่าจินก็จะเป็อิสระ แล้วเขาก็จะหันมามองฉันคนเดียว’
หลังจากจางเกินกับจางหนานเฝ้าดูพฤติกรรมของนัองชายมาหลายวัน สุดท้ายพวกเขาก็ทนไม่ไหว เพราะงานในไร่นอกจากจะกินแรงพวกเขาไปมากแล้ว แทนที่พวกเขาจะได้กลับมานอนพักผ่อนเอาแรงเพื่อเตรียมสู้กับงานในวันต่อไป แต่กลายเป็ว่าพวกเขาต้องมาเสียเวลาอีกค่อนคืนเพื่อนั่งเฝ้าน้องชายคนเล็ก ทั้งสองจึงตัดสินใจเข้าไปคุยกับน้องชายให้รู้เื่
“เ้าสาม นายมีอะไรจะเล่าให้พวกฉันฟังหรือเปล่า” จางเกินถามขึ้นเป็คนแรก
“นายอย่าบอกว่าไม่มี ฉันกับพี่ใหญ่นั่งเฝ้านายมาหลายคืนแล้ว ถ้าขืนวันนี้นายไม่พูดมาให้รู้เื่ ฉันจะอัดนายให้พูดไม่ได้เลยคอยดู” จางหนานยกกำปั้นขึ้นมาท่าทางเอาจริง
“ผมยังไม่พร้อมจะพูดกับพวกพี่ตอนนี้ เอาไว้ผมแน่ใจกว่านี้ก่อนก็แล้วกันนะครับ ถึงตอนนั้นแล้วผมจะเล่าให้พวกพี่ฟังให้หมดเลย” จางเป่าจินตอบทั้งที่ตาของเขาก็เอาแต่มองไปบนฟ้าและไม่คิดที่จะหันมาสบตาพี่ชายทั้งสองคนเลย “แต่ถ้าพี่รองอยากจะต่อยผมก็เชิญเลยครับ แต่ถึงยังไงตอนนี้ผมก็ยังไม่มีอะไรจะบอกกับพวกพี่อยู่ดี”
จางหนานต่อยหน้าน้องชายไปเต็มๆ อย่างโมโห “ฉันรอแกมาหลายวันแล้วโว้ย แล้วที่ฉันกับพี่ใหญ่มาถามแกก็เพราะว่าพวกเราเป็ห่วง แต่แกก็เอาแต่นั่งทำท่าทางไม่รู้ร้อนอยู่อย่างนี้ แกคิดว่าที่ฉันมาถามแกอยู่นี่เพราะอยากรู้เื่ส่วนตัวของแกมากนักหรือไง วันนี้แกมีอะไรแกก็พูดกับเรามาให้หมด”
“เ้ารอง!” จางเกินเข้าไปยืนขวางระหว่างน้องชายทั้งสอง “นายจะลงมือกับเ้าสามไปทำไม นายก็เห็นอยู่ว่าวันนี้เ้าสามยังไม่พร้อมจะคุยกับเรา รอให้เขาพร้อมเขาก็มาบอกเราเองนั่นล่ะ นายรีบขอโทษน้องเดี๋ยวนี้เลย”
“ผมไม่ขอโทษ พี่ใหญ่รู้ไหมว่าถ้าเ้าสามยังเป็อย่างนี้อยู่ อีกไม่นานพ่อกับแม่ก็ต้องรู้ แต่ถ้าผมเดาไม่ผิดตอนนี้พ่อกับแม่ก็คงจะรู้แล้ว เพียงแต่พวกเขายังไม่มาถามจากเ้าตัวดีนี้เท่านั้น พี่ใหญ่ต้องรอให้พ่อกับแม่กลุ้มใจไปกับเขาจนล้มป่วยไปก่อนหรือไง พี่จำไม่ได้หรือว่ามีครั้งหนึ่งที่พ่อกับแม่ห่วงเ้าสามมากจนล้มป่วยไปทั้งคู่น่ะ ตอนนั้นบ้านเราเกือบจะไม่มีเงินไปรักษาพ่อกับแม่แล้วนะ” จางหนานยังะโขึ้นอย่างโมโห “จางเป่าจิน! ไอ้คนไม่รับผิดชอบ แกอยากให้พ่อกับแม่ต้องมาร้องไห้กับแกอีกหรือไง”
จางเกินนึกถึงเหตุการณ์นั้นได้ดี เป็เพราะตอนนั้นจางเป่าจินเกียจคร้านและไม่ยอมออกไปทำงาน บิดาก็เลยเอาไม้มาตีเขาเพื่อหวังจะบังคับให้เขาออกไปทำงานในไร่ให้ได้ แต่ใครจะไปคิดว่าจางเป่าจินกลับถือโอกาสนั้นนอนพักอยู่แต่ในห้องไม่ออกไปไหน และหลังจากนั้นเขาก็หาข้ออ้างอีกสารพัดเพื่อที่จะไม่ต้องออกไปทำงานในไร่ ตอนนั้นพ่อเฒ่าจางกับแม่เฒ่าจางกลุ้มใจมากจนล้มป่วยไปทั้งคู่ เขาในฐานะพี่ใหญ่ของบ้านต้องออกหน้าไปขอยืมเงินจากหัวหน้าหมุู่บ้านเพื่อพาพ่อกับแม่ไปรักษาที่โรงพยาบาลในเมือง และเงินก้อนนั้นก็เพิ่งจะคืนหัวหน้าหมู่บ้านครบไปเมื่อไม่นานมานี้เอง
“เ้าสาม…” จางเกินเรียกน้องชายอย่างลำบากใจ
“ผมขอเวลาแค่สามวัน พี่ใหญ่ พี่รอง ผมขอโทษนะครับ”
จางเป่าจินพูดจบก็เดินกลับห้องของตัวเองไป ทิ้งให้พี่ชายทั้งสองมองตามอย่างเป็ห่วง โดยเฉพาะจางหนานที่เอาแต่มองกำปั้นของตัวเองอย่างเสียใจ
716
