“ทำได้ด้วยเหรอคะ เลือกวันออกจากเรือนจำให้ตรงกัน ทำได้ด้วยเหรอคะ”
คำพูดของพัคมีฮยังเปลี่ยนจากคำห้วน ๆ เป็คำทางการอย่างไม่รู้ตัว
“มีนักโทษมากมายที่ได้รับการปล่อยตัวก่อนกำหนด เรือนจำที่เกาหลีใต้สามารถออกไปได้หากได้รับการอภัยโทษเช่น เป็นักโทษดีเด่น ติดทัณฑ์บน หรือตามโอกาสพิเศษ แต่แน่นอนว่าที่พวกเราทำได้เพราะกำหนดการออกจากเรือนจำของซงยองอูกับคุณพัคมีฮยังเหลื่อมกันนิดหน่อย”
“แต่ถึงยังไงพวกคุณก็สามารถใช้เส้นสายได้นี่คะ”
“ในบรรดาลูกค้าทั้งหมด มีระดับวีไอพีอยู่ก็ต้องได้อยู่แล้วครับ”
“หืม...”
เธอแสดงออกถึงท่าทางกังวล ฝ่ายชายจึงปล่อยไม้ตายออกไป
“พวกท่านวีไอพีมองเงินเป็ตัวเลขครับด้วยเหตุนี้ค่าธรรมเนียมเลยอยู่ในจำนวนที่เหมาะสม ถ้าตั้งใจทำงานสักประมาณ 2-3 ปี ก็ใช้เงินคืนได้แล้วครับ”
“......!”
พัคมีฮยังค่อย ๆ ลดมือลงจากหมวกเธอตัดสินใจได้ว่าจะไม่ฆ่าผู้หญิงที่นั่งอยู่ข้างเธอและฝ่ายชายรับรู้ความคิดในใจของเธอได้ราวกับผีทั้ง ๆ ที่ไม่ได้หันกลับมามอง
“คิดดีแล้วครับ ถ้าคุณพัคมีฮยังยังให้เกียรติพวกเราอยู่ พวกเราเองก็จะซัปพอร์ตคุณพัคมีฮยังอย่างเต็มที่เหมือนกันครับเจย์”
“ค่ะ”
“ต่อเลยครับ”
“ทราบแล้วค่ะ”
เจย์ คือผู้หญิงวัยกลางคน เธอวางเอกสารแล้วเอ่ยต่อว่า
“คุณพัคมีฮยังคะ ต้องมีโค้ดเนมเพื่อที่จะสมัครเซิฟเวอร์ค่ะมีชื่อที่คิดเอาไว้ไหมคะ”
“ค่ะ เดซี่ ใช้เป็เดซี่ค่ะ”
“รับทราบค่ะ แล้วก็ตรงนี้เป็ตัวตนใหม่ที่พวกเราเตรียมไว้ให้นะคะเลือกได้เลยค่ะ”
บนเอกสาร มีรูปหญิงสาวมากมาย มีทั้งหมดสิบคน ทุกคนล้วนมีใบหน้าสวยสดงดงาม
“ขอโทษนะคะ ต้องเปลี่ยนหน้าเป็แบบนี้เลยเหรอคะ”
“ค่ะ จองคิวผ่าตัดศัลยกรรมให้เรียบร้อยแล้ว เหลือแค่คุณตัดสินใจค่ะ”
“ออกมาสวยก็ดีค่ะ ถ้าอย่างนั้น ฉันเลือกแบบนี้ค่ะ”
“รับทราบค่ะ ผ่าตัดวันนี้ตอนสี่โมงเย็น ที่คลินิกศัลยกรรมคังนัมควีนนะคะ”
“คะ? วันนี้? รีบขนาดนั้นเลยเหรอ”
“การเปลี่ยนตัวตนยิ่งเร็วเท่าไหร่ยิ่งดีค่ะ”
พัคมีฮยังถอนหายใจชั่วครู่ แล้วหยิบกระจกขึ้นมาส่องใบหน้าของตัวเองต่อจากนี้จะไม่ได้เห็นอีกแล้วสินะ
“แต่ว่า ที่นั่นทำดีใช่ไหมคะ แบบว่า ดูไม่ออกว่าศัลยกรรมมา”
“เป็ที่ที่ดีที่สุดในคังนัมแล้วค่ะ ไม่ต้องกังวล”
“ถ้าดูออก พวกนายหน้าหรืออะไรก็ตาม เตรียมตัวตายได้เลยนะคะ”
เจย์ตอบกลับคำพูดของพัคมีฮยังที่พูดด้วยสีหน้าเยือกเย็นในทันที
“จะไม่มีเื่เช่นนั้นเกิดขึ้นค่ะ”
“...”
“แล้วก็ช่วยรับอันนี้ไปด้วยค่ะ เป็โทรศัพท์ที่ป้องกันการดักฟัง การแฮ็กการติดตามที่ดีที่สุด แนะนำให้ใช้นะคะ”
โทรศัพท์สีแดงดูหรูหราพัคมีฮยังเปิดเครื่องพิจารณาดูตรงนั้นตรงนี้จึงเอ่ยถามขึ้น
“โอเคเลยนะคะ ดีไซน์ก็สวย แต่บอกว่าแนะนำให้ใช้ ถ้าไม่ใช้ก็ได้เหรอคะ”
“ใช่ค่ะ ตามใจคุณเลย แต่ว่าเวลาที่จะติดต่อกับทางเราให้ใช้เครื่องนี้ค่ะ”
“ได้ค่ะ เออใช่ ฉันมีเื่สงสัยค่ะ”
“พูดเลยค่ะ”
“คือว่า ถ้าฉันโดนตำรวจจับแล้วหลุดปากเื่พวกคุณออกไปจะเป็ยังไงเหรอคะจะส่งคนอื่นมาฆ่าปิดปากฉันคะ แหะ ๆ”
ผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงที่คนขับรถเป็คนตอบคำถามนั้นแทนให้
“จะไม่เกิดเื่แบบนั้นหรอกครับ แต่ถ้าเกิดเื่ขึ้นมาจริง ๆก็สารภาพไปเท่าที่รู้เลยครับ”
“โอ๊ะ จริงเหรอคะ เอาความมั่นใจมาจากไหนคะ พวกตำรวจคงไม่เชื่อง่าย ๆ มั้งคะ”
“ที่คุณเดซี่ทราบเกี่ยวกับพวกเรา ไม่ว่าจะเป็ตอนนี้หรือภายหลังก็จะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงหรอกครับ เราเป็แค่คนกลางที่คอยรับคำจ้างวานและค่านายหน้าเท่านั้นเองครับระหว่างพวกเราเกี่ยวข้องกันแค่นั้นแหละครับ”
“แต่ว่าที่ฉันรู้ตอนนี้ยังไม่มากพออีกเหรอคะ? ทั้งศูนย์ศัลยกรรมควีนทั้งคนที่อยู่ในเรือนจำ ทั้งเื่ที่พวกคุณใช้อำนาจกับกระทรวงยุติธรรมได้”
“ถึงจะสอบสวนอย่างไรก็ไม่มีหลักฐานที่สาวมาถึงตัวพวกเราได้หรอกครับคุณดาห์เลีย[1]เอง จะออกมาเมื่อไหร่ก็ได้เช่นกันส่วนกระทรวงยุติธรรม ถึงจะรู้เื่แต่จะทำอะไรได้ครับสอบสวนยังไงก็จับไม่ได้หรอกครับ”
“มั่นใจขนาดนี้ก็ดีค่ะ”
“เดี๋ยวนะครับ”
ผู้ชายที่นั่งตรงตำแหน่งคนขับมองผ่านกระจกหลังด้วยสายตาแหลมคมพอที่จะทำให้พัคมีฮยังใไปชั่วขณะ
“อะไรของตานี่ ให้ความรู้สึกเหมือนยัยดาห์เลียเลย”
จนถึงตอนนี้ก็เพิ่งเข้าใจถึงความสบาย ๆ ที่ได้พูดคุยกันมา สายตาแบบนั้น ไม่ใช่เคยฆ่าแค่คนสองคน
“เคย์ เกิดเื่อะไรขึ้นคะ”
ผู้ชายที่ถูกเรียกว่าเคย์จับพวงมาลัยแน่นพลางตอบคำถามของเจย์
“เหมือนจะถูกสะกดรอยตาม ผมจะพยายามทิ้งระยะห่างก่อนนะครับ”
“ใครคะ ได้ยินมาว่าทั้งตำรวจทั้งหน่วยสอบสวนไม่ได้สนใจเดซี่เป็พิเศษนี่คะ”
“ไม่รู้สิครับ บางทีอาจจะเป็นักข่าวที่คอยเช็กวันปล่อยตัวของเดซี่ตอนนั้นก็มีนักข่าวประมาณสองสามคนที่คอยขุดคุ้ยเื่นี้อยู่นะครับ”
เขาเหยียบคันเร่งอย่างแรงและพูดต่อ
“ทั้งสองท่าน จับให้แน่น ๆ นะครับ”
-บรื้นนน
จู่ ๆ รถที่ถูกสะกดรอยตามไม่สนใจไฟจราจร ขับฝ่าไฟแดงตรงสี่แยกไปใน่เวลานั้น ผมกับจอนมินซองต่างมองหน้ากันและกัน
“เมื่อกี้ เพื่อที่จะสลัดพวกเราให้หลุด เลยทำแบบนั้นเหรอครับ”
“หืม ไม่แน่ใจ... มันรู้ตัวแล้วเหรอ ก็ว่าเนียนแล้วนะ”
ดูเหมือนจะรู้ทัน
มันฉลาดมากที่อาศัยไฟจราจรในการหนี
“ดีนะที่ยังไม่พลาด”
พลังจิตยังคงเชื่อมต่ออยู่ถ้าผมลงมือทำเพียงคนเดียวก็คงไม่เกิดเื่แบบนี้ขึ้น แต่เพราะต้องมาร่วมมือกับจอนมินซองจะแยกกันทำงานก็ไม่ได้ผลเลยออกมาเป็แบบนี้
“ก็ระมัดระวังตัวดีแล้วแท้ ๆ...”
รู้ตัวได้ยังไงนะ
ผมตัดสินใจแล้วว่าจะต้องรอบคอบและระวังให้มากกว่านี้
“พี่ เอกสารนั้น มีที่อยู่ของพัคมีฮยังไหมครับ”
รู้ว่าไม่มีแต่ก็ยังถาม
ตอนที่จอนมินซองบรีฟงาน ก็เห็นว่าช่องที่อยู่ยังเว้นว่างไว้ ก่อนอื่นต้องสลัดจอนมินซองให้หลุดก่อนถึงจะใช้พลังได้อย่างเต็มที่ แน่นอนว่าผมทำคนเดียวจะสบายใจกว่า
“ไม่นะ ไม่มี เหมือนกับว่าหลังออกจากคุกก็ให้เก็บข้อมูลไว้เป็ความลับน่ะ”
ผมผงกหัวช้า ๆ เมื่อได้รับคำตอบนั้น
“น่าเสียดาย ถ้าอย่างนั้นค่อยนัดกันใหม่นะครับ”
“เฮ้อ ก็ต้องแบบนั้นแหละ ไม่มีทางให้ตามแล้ว ไม่ง่ายเลยนะเนี่ย”
“เดี๋ยวผมไปส่งที่บ้านนะครับ”
“มะ...ไม่ต้องหรอก แค่หน้าสถานีรถไฟใต้ดินก็พอ”
“ไม่เป็ไรครับ เดี๋ยวผมไปส่ง”
“ว่าจะไปสำนักอัยการน่ะ รถไฟใต้ดินน่าจะเร็วกว่า”
การสะกดรอยตามจบไวกว่าที่คิด และจบงานไปอย่างเปล่าประโยชน์ดูเหมือนว่าเขาจะกลับไปทำงานต่อ ผมโชคดีแค่ไหนที่มีงานที่ทำได้อย่างอิสระแบบนี้
“ถ้างั้นกลับดี ๆ นะครับพี่”
ผมกล่าวลาจอนมินซอนที่ก้าวลงจากที่นั่งข้างคนขับ
“อืม นายจะไปออกกำลังกายใช่ไหม”
“ฮ่า ๆ คงแบบนั้นครับ”
“เหนื่อยแย่เลย วันนี้เหนื่อยหน่อย ไปก่อนนะ”
ผมรอให้จอนมินซองเข้าไปทางรถไฟใต้ดิน จึงขับรถมุ่งไปทางคังนัมเมื่อระยะทางใกล้เข้ามา ผมคิดว่าพวกนั้นอาศัยอยู่แถวคังนัม น่าจะต้องไปแถวนั้น
แต่ว่า
“โรงพยาบาล?”
สถานที่ที่สะกดรอยตามมาคือตึก 6 ชั้น คลินิกทันตกรรม , ศูนย์ศัลยกรรมเป็สถานที่ที่รวบรวมคลินิกเสริมความงามเอาไว้
“พอออกจากคุกเลยมาตรวจสุขภาพอย่างนั้นเหรอ”
เป็สถานที่ที่ยากจะเข้าใจ
ผมเก็บความสงสัยไว้ แล้วขับรถไปจอดที่ชั้นใต้ดินคิดว่าต้องไปดูให้แน่ใจเสียก่อน
จอนมินซองที่แสร้งว่าลงไปที่รถไฟใต้ดินกลับขึ้นมาอีกครั้งแล้วเรียกแท๊กซี่เพื่อสะกดรอยตามยอมซอกฮุนทันทีพอมาถึงคังนัมที่มีแต่คลินิกเสริมความงาม เขาก็มั่นใจในความคิดของตนเอง
บอกว่าจะไปออกกำลังกายแต่ดันขับรถมาจอดในตึกที่ดูเหมือนจะไม่มีฟิตเนสอยู่เลยเนี่ยนะ
“ว่าแล้ว พยายามกันฉันออกสินะ”
อารมณ์แบบนั้นแวบเข้ามาั้แ่สะกดรอยตามไม่สำเร็จ
ตอนที่ยอมซอกฮุนบอกว่าเสียดาย แต่ไม่รู้สึกถึงความเสียดายจากใจจริงเลยแล้วที่บอกให้รอนัดหมายครั้งต่อไป ก็ดูร้อนรนเหมือนอยากจะให้แยกกันเร็ว ๆยังไงยังงั้น
“จอดตรงนี้เลยครับ”
จอนมินซองรีบลงจากแท๊กซี่แล้วเดินเข้าไปในตึกอย่างรวดเร็วเพราะต้องตามยอมซอกฮุนที่กำลังเอารถไปจอดที่ชั้นใต้ดินให้ทันก่อนที่จะคลาดกันเขาก้าวข้ามขั้นบันไดทีละสองสามขั้น เมื่อถึงชั้นใต้ดินก็พักหายใจชั่วครู่ เขาค่อยๆ เดินเลียบไปยังทางเดินที่เชื่อมกับที่จอดรถชั้นใต้ดิน พอเห็นรถของยอมซอกฮุนเขาจึงเดาะลิ้นอย่างไม่พอใจ
“เวรเอ๊ย จอดรถเสร็จแล้วสินะ”
เขามุ่งหน้าไปทางลิฟต์ทันที แต่ต้องหยุดนิ่งไปชั่วครู่เพราะไม่แน่ใจว่าลิฟต์ถูกใช้ไปแล้วหรือยังจอนมินซองอ่านป้ายชื่อร้านแต่ละชั้น้าตัวลิฟต์
-ชั้น 1 : ร้านยามย็องซอง / SG25 มินิมาร์ท
-ชั้น 2 : คลินิกเสริมความงามควีน
-ชั้น 3/4/5 : คลินิกศัลยกรรมควีน
-ชั้น 6 : คลินิกทันตกรรมฝังรากลึก
ถ้าจะไปชั้น 1 คงไม่มาจอดรถที่ชั้นใต้ดินหรอกเขาคิดว่าคนส่วนใหญ่น่าจะจอดรถข้างทางแล้วแวะเข้าไปซื้อของเดี๋ยวเดียวเท่านั้นดังนั้นเขาจึงขึ้นลิฟต์ไปและกดที่ชั้น 6การไปหาหมอฟันมีความเป็ไปได้มากที่สุดแล้ว
-ติ๊ง
พอประตูลิฟต์เปิด เขาชะโงกหน้าออกไปมองซ้ายมองขวา
“ไม่อยู่”
เขาค่อย ๆ เดินเข้าไปในคลินิกทันตกรรมทุกห้องบนชั้นนี้มีผนังเป็กระจกเลยสามารถมองทะลุผ่านจากข้างนอกได้
“ตรงนั้นก็ไม่มี”
คนนั่งรอคิวก็เยอะจากการที่ยอมซอกฮุนไม่ได้อยู่ตรงนี้ก็คงไม่ได้รอเข้าไปพบหมอ ถ้านัดเอาไว้ตอนแยกกันก็ไม่ได้บอกว่าจะมา หรือจะอยู่ชั้นล่าง
“ว่าแต่ว่าทำไมถึงมาที่นี่กันนะ”
บางทีที่นี่อาจจะเป็สถานที่ที่นักฆ่ามานัดพบกับนายหน้าอย่างลับ ๆความคิดหลายอย่างแวบเข้ามาในหัวของจอนมินซอง
เขาไม่อาจหยุดความสงสัยไว้ได้ อยากจะลองเช็กให้แน่ใจว่ายอมซอกฮุนเป็นักฆ่าหรือไม่ได้เป็กันแน่
“หือ? คนนั้น...”
ตอนที่เดินลงบันไดมาที่ชั้น 5 พบกับชายวัยกลางคนเดินผ่านไปคนนั้นคือหนึ่งในคนที่มารับพัคมีฮยัง จอนมินซองเดินตามหลังเขาไปอย่างระมัดระวัง
“เ้าซอกฮุนยังสะกดรอยตามพวกนั้นต่อนี่เอง”
ไม่รู้ว่าเ้านั่นตามมาทันได้อย่างไร ไม่รู้ว่ามีแผนสำหรับเราทั้งคู่ไหมถ้าอย่างนั้นก็ต่างคนต่างสะกดรอยตาม
ในตอนนั้นชายวัยกลางคนก็เดินเข้าไปในห้องน้ำพลางคุยโทรศัพท์
“โทรศัพท์? คุยกับใคร”
ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าเขาคนนั้นอาจจะเป็นายหน้าถ้าเป็พ่อของพัคมีฮยังจริง พอออกมาจากคุกแล้วพามาศัลยกรรมเลย มันก็แปลก ๆ
“เดี๋ยวนะ เขาไม่รู้จักฉันนี่ถ้างั้นทำเป็คนธรรมดาแล้วไปแอบฟังเขาคุยโทรศัพท์ก็ได้นี่นา”
อาจจะได้ยินแค่ชื่อ หรือโค้ดลับอะไรก็ตาม แต่แค่นั้นก็น่าจะช่วยได้มากแล้วจอนมินซองยืดตัวตรงหายใจเข้าลึก ๆ แล้วค่อย ๆ เดินไปตามทางเดินไม่ช้าไม่เร็วเกินไปเพื่อไม่ให้ดูมีพิรุธ
-ตึก ตึก
ทางเข้าห้องน้ำไม่มีประตู สามารถเดินเข้าไปได้เลย จอนมินซองหันไปมองทางขวาแต่ในตอนที่เขาหันกลับไปมองทางมุมซ้าย
-ผลั่ก
“แค่ก”
เขาถูกตีที่คออย่างแรง ร่างกายสั่นราวกับถูกไฟฟ้าช็อตอีกฝ่ายจับจอนมินซองลงกับพื้นแล้วกดเขาไว้จากด้านหลัง
“ทำอะไร...”
“ชู่ว”
ชายคนนั้นหยิบผ้าเช็ดหน้าสีดำออกจากกระเป๋าเสื้อแล้วใช้สิ่งนั้นปิดปากและจมูกของจอนมินซอง
“.....!”
จอนมินซองสติเริ่มเลือนลาง เขาคิดออกอยู่เพียงคำเดียว
“คะ...คลอโรฟอร์ม...”
[1] ดาห์เลีย : ดาห์เลีย(Dahlia) หรือ ดอกรักเร่ เป็โค้ดเนมของนักฆ่าบุคคลหนึ่งที่อยู่ในเรือนจำ
1K
