ขอโทษที พอดีบรรพจารย์ผมเป็นเจ้าแห่งยมโลก [นิยายแปล]

ในป่าเขารกร้างเช่นนี้มีเพียงหญ้ารกและพุ่มไม้ขวางทาง ผมเดินไปสะดุดไปตลอดทาง

        เวลานี้ผมนั่งอยู่ข้างก้อนหินก้อนหนึ่ง

        หนึ่งร้อยแปดสิบนาทีสามชั่วโมงเต็ม

        นั่งหลับตานิ่งอยู่กับที่ช่างทรมานจริงๆ

        ผมคิดจะพิงหินหลับสักงีบไหนๆ ก็ตั้งนาฬิกาปลุกไว้แล้ว

        แต่ให้ตายเถอะป่านี้ยุงเยอะเหลือเกิน

        เพิ่งจะนั่งลงไม่นานก็ได้ยินเสียง “หึ่งๆ” ของยุงบินวนรอบตัว

        ทั้งตัวถูกกัดจนคันไปหมด

        นอนไม่หลับได้แต่ตบยุงไปมา

        ถ้ารู้มาก่อนคงพกยากันยุงมาด้วยจะได้ไม่ต้องถูกยุงรุมกัดแบบนี้

        ไม่รู้ว่าผ่านไปนานแค่ไหนแล้วในขณะที่ผมหงุดหงิดกับอาการคันจากยุงกัด

        จู่ๆผมก็รู้สึกถึงบางสิ่งที่ผิดปกติ

        รอบตัวเงียบลงอย่างฉับพลัน

        เสียงแมลงกลางคืนที่ร้อง“จิ๊ดๆ” ลดลงเรื่อยๆ และเงียบไปในที่สุด

        เสียงยุงที่บินวนรอบตัวผมก็หายไปหมด

        ความเงียบงันที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันทำให้ผมตื่นตัวขึ้นมาทันที

        ผมเคยได้ยินเรื่องราวจากคนเฒ่าคนแก่เกี่ยวกับการล่าสัตว์บนภูเขา

        พวกเขาว่ากันว่าสัตว์ในป่ามีสัญชาตญาณล่วงรู้ถึงอันตราย

        ยิ่งป่าเงียบลงเท่าไรก็ยิ่งอันตรายมากขึ้นเท่านั้น

        สิ่งนี้หมายความว่ารอบตัวผมอาจมีสัตว์ร้ายปรากฏตัวอยู่ก็เป็นได้

        ผมตื่นตัวขึ้นมาโดยอัตโนมัติเงี่ยหูฟังเสียงรอบตัว

        มือหนึ่งจับกระบี่กระดูกปลาแน่นค่อยๆ ยืนนิ่งไม่ขยับ

        รอบตัวเงียบสนิทไร้เสียงใดๆ

        แม้แต่เสียงลมพัดก็ไม่มีผมไม่กล้าขยับ เพียงยืนนิ่งอยู่กับที่

        สักพักหนึ่งผมก็ได้กลิ่นประหลาดในอากาศ

        ผมลองสูดดมกลิ่นนั้นเหม็นคล้ายของเน่าผสมกับกลิ่นอุจจาระ

        ผมมั่นใจว่านี่คือกลิ่นของสัตว์ป่า

        สิ่งแรกที่แวบเข้ามาในหัวคือสัตว์ร้ายขนาดใหญ่บางตัวอาจอยู่ใกล้ตัวผมแล้ว

        แต่รอบเมืองที่ผมอาศัยอยู่สัตว์ร้ายขนาดใหญ่ที่อาจพบได้เห็นจะมีเพียงหมูป่าเท่านั้น

        หรือว่า…จะเป็นหมูป่าจริงๆ?

        หากเป็นเช่นนั้นมันคงอันตรายมาก

        ในถิ่นของผมมีคำกล่าวว่า“หนึ่งหมู สองหมี สามเสือ”

        หมายถึงสัตว์สามประเภทที่อันตรายที่สุดในป่าและหมูป่าถูกจัดให้อยู่ลำดับแรก

        หมูป่าหนังหนาเนื้อแข็ง ต่อให้ใช้ปืนลูกซองยิงก็อาจไม่สามารถล้มมันได้ในทันที

        ผมเริ่มรู้สึกกังวลสัญชาตญาณบอกให้รีบเปิดผ้าปิดตาออก

        แต่พอมือผมแตะที่ผ้าปิดตาก็ชะงักไป

        ก่อนจากมาอาจารย์กำชับไว้อย่างชัดเจน

        ห้ามเปิดผ้าปิดตาก่อนครบเวลา

        ถ้าผมทำผิดกฎผมจะไม่ได้รับการยอมรับเป็นศิษย์

        นี่คือกฎการเข้าพิธี

        ไม่มีทางเลือกผมทำได้แค่นั่งนิ่งอยู่ข้างหินก้อนนั้น

        ผมไม่กล้าตะโกนขอความช่วยเหลือเพราะกลัวสัตว์ร้ายจะถูกดึงดูดเข้ามาใกล้มากขึ้น

        ผมทำได้เพียงภาวนาให้เจ้าสิ่งนี้จากไปโดยไวและให้เวลาสามชั่วโมงผ่านไปโดยเร็ว

        แต่ยิ่งผมกลัวสิ่งใดสิ่งนั้นก็มักจะเกิดขึ้น

        กลิ่นเหม็นของมูลสัตว์ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

        และแล้วผมก็ได้ยินเสียงของหมูป่า

        “ครอก…ครอกๆ…”

        เสียงไม่ได้ดังมากแต่ในป่าที่เงียบสงัดเช่นนี้ มันกลับชัดเจนจนน่าขนลุก

        หัวใจผมกระตุกวูบนี่มันเสียงหมูป่าจริงๆ

        รอบๆผมมีหมูป่าอยู่จริงๆ งั้นหรือ

        ถ้าใช่งั้นผมก็กำลังตกอยู่ในอันตราย

        จิตใจเริ่มหวั่นวิตก

        นี่ผมมาที่นี่เพื่อรับพรจากบรรพจารย์หรือเพื่อรับเคราะห์กันแน่?

        เข้าป่าครั้งแรกก็เจอผีและตอนนี้ยังต้องมาเจอหมูป่าอีก

        นี่มันซวยเกินไปแล้ว!

        “ข็อกๆ…ข็อกๆ…”

        เสียงหมูป่าดังขึ้นเรื่อยๆพร้อมกับกลิ่นเหม็นที่แรงขึ้นทุกขณะ

        เสียงกิ่งไม้และใบไม้แห้งถูกเหยียบดัง“กรอบแกรบ”

        เสียงฝีเท้ากำลังเคลื่อนตรงมาทางผม

        จะหนีไหม

        ไม่ได้ผมต้องเข้าพิธีให้สำเร็จ ต้องเรียนรู้ศาสตร์ที่แท้จริงให้ได้

        ไม่ใช่แค่เพื่อตัวเองแต่เพื่อช่วยเสี่ยวอวี่ที่ติดอยู่ในตึกเก้าศพผู้ซึ่งคอยต่ออายุให้ผมเสมอมา

        ดังนั้นสิ่งที่ผมทำได้คือยืนอยู่ที่เดิม

        มือกำกระบี่กระดูกปลาแน่นเพ่งสมาธิไปยังรอบตัวด้วยประสาทอันตึงเครียด

        นี่คือบททดสอบจากบรรพจารย์หรือเปล่า

        แม้ในใจจะพยายามคิดแบบนั้นแต่มือของผมกลับเริ่มมีเหงื่อซึม

        ผมพยายามไม่ส่งเสียงไม่ทำให้หมูป่าสังเกตเห็น

        หรืออย่างน้อยก็ไม่ให้มันรู้สึกว่าผมเป็นภัยคุกคาม

        เวลาผ่านไปทีละวินาที

        หมูป่ายังคงวนเวียนอยู่ใกล้ๆเสียงหายใจหนักดังขึ้นเป็นระยะ

        หัวใจผมเต้นแรงจนแทบทะลุออกมา

        แต่ในตอนนั้นเองเสียงใหม่ก็ดังขึ้นจากข้างหลัง

        “ฟ่อ…ฟ่อๆ…”

        เสียงนั้นแผ่วเบาแต่เพียงแค่ได้ยิน ผมก็ขนลุกไปทั้งตัว

        ในฐานะคนที่เติบโตมาในภูเขาผมจำเสียงนี้ได้ดี

        นี่มันเสียงของงูที่กำลังแลบลิ้นรับกลิ่น!

        มีงูเลื้อยเข้ามาทางด้านหลังของผม และเสียงมันกำลังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

        “ฟ่อๆ…”

        ร่างกายผมแข็งทื่อ

        ข้างหน้าคือหมูป่าที่ส่งเสียง“ครอกๆ”

        ข้างหลังคืองูที่ส่งเสียง“ฟ่อๆ”

        และที่แย่ที่สุดคือผมยังคงถูกปิดตา มองอะไรไม่เห็นเลย

        ผมขยับไม่ได้ต้องยืนอยู่ที่เดิม ห้ามเคลื่อนไหว

        ผมคิดว่าชีวิตตัวเองช่างโชคร้ายเหลือเกิน

        แค่จะทำพิธีเข้าสำนักก็เจอทั้งหมูป่าและงูซ้ำยังมีกฎประหลาดแบบนี้อีก!

        แต่เรื่องยังไม่จบ

        เสียงงูเพิ่งดังขึ้นได้ไม่นานผมก็รู้สึกได้ถึงความเย็นวูบที่เท้า

        มีบางอย่างเลื้อยผ่านรองเท้าของผมไป

        ความรู้สึกนั้น…เหมือนงูกำลังเลื้อยผ่านเท้าผม

        ผมสะดุ้งเฮือกเกือบเผลอยกเท้าเตะมันออกไป

        แต่เมื่อนึกถึงกฎที่อาจารย์สั่งไว้ผมก็ต้องกดความหวาดกลัวนั้นไว้และยืนอยู่ที่เดิม ไม่ขยับแม้แต่น้อย

        ปล่อยให้มันเลื้อยผ่านไปน่าจะเป็นวิธีที่ปลอดภัยที่สุด

        ไม่นานความรู้สึกของบางอย่างที่เลื้อยผ่านรองเท้าก็หายไป

        แต่เสียงงูแลบลิ้นยังดังอยู่ใกล้ๆ

        มันยังอยู่ที่นี่และอาจกำลังชูหัวมองผมพลางแลบลิ้นรับกลิ่น

        ขณะเดียวกันเสียงหมูป่าที่ร้อง“ครอกๆ” ก็ดังขึ้นใกล้กว่าเดิม

        ไม่นานนักผมก็สัมผัสได้ถึงบางสิ่งขนาดใหญ่ที่มายืนอยู่ตรงหน้าผม

        กลิ่นเหม็นของมูลสัตว์ลอยเข้าจมูกกลิ่นแรงจนแทบหายใจไม่ออก

        รวมถึงลมหายใจร้อนชื้นและกลิ่นคาวเลือด

        บางครั้งผมยังรู้สึกได้ถึงขนแหลมของหมูป่าที่เฉียดผ่านต้นขาของผม

        แน่นอนว่าสัตว์ร้ายตัวนี้กำลังยืนอยู่ตรงหน้าผม

        มันกำลังพ่นลมหายใจดมกลิ่นของผม…

        กระบี่กระดูกปลาที่อยู่ในมือของผมไม่มีประโยชน์อะไรเลย

        ดูเหมือนอาวุธนี้จะไม่มีอำนาจใดๆเหนือสัตว์ป่า

        ถึงแม้ในใจจะหวาดกลัวแค่ไหนแต่ผมก็จำคำสั่งของอาจารย์ได้ขึ้นใจ

        หากฝ่าฝืนกฎก็จะไม่สามารถเป็นศิษย์ของเขาได้อีกต่อไป

        การรับพรจากบรรพจารย์ต้องทำตามพิธีอย่างเคร่งครัด ผมจึงทำได้เพียงอดทน ยืนนิ่ง ไม่ไหวติงแม้แต่น้อย

        แต่เมื่อคิดดูอีกทีแม้ผมจะเปิดตาตอนนี้ก็ไม่มีทางทำอะไรได้อยู่ดี

        ถ้าขยับผิดจังหวะก็อาจทำให้สัตว์เหล่านี้ตกใจและโจมตีผมทันที

        ดังนั้นแล้วทางเลือกที่ดีที่สุดก็คือปล่อยให้เป็นไปตามโชคชะตา

        ขณะเดียวกันผมก็เริ่มคิดว่านี่อาจเป็นบททดสอบของอาจารย์ก่อนจะรับผมเป็นศิษย์อย่างเป็นทางการ

        ถ้าไม่ใช่แบบนั้นทำไมก่อนจากมา อาจารย์ถึงย้ำแล้วย้ำอีกว่าห้ามถอดผ้าปิดตา?

        หรือบางที…เขาอาจจะรู้อยู่แล้วว่าผมจะต้องเจอกับอะไร

        บางทีคนที่จะเข้าสู่สายนี้ได้ต้องเป็นผู้ที่มีจิตใจแน่วแน่เท่านั้น

        หรือสิ่งที่ผมสัมผัสอยู่ตอนนี้อาจเป็นสิ่งที่อาจารย์ตั้งใจเรียกมาเพื่อทดสอบผม?

        เป็นไปได้ว่าเขากำลังเฝ้าดูผมจากที่ไหนสักแห่ง

        ถ้าไม่อย่างนั้นแล้วเขาจะรู้ได้ยังไงว่าผมเปิดตาหรือเปล่า เดินมากกว่าหรือน้อยกว่าที่กำหนด?

        เมื่อความคิดนี้ผุดขึ้นมาในหัวผมก็เริ่มรู้สึกว่ามันมีความเป็นไปได้สูง

        บางทีนี่อาจเป็นบททดสอบสุดท้ายก่อนที่อาจารย์จะถ่ายทอดวิชาที่แท้จริงให้ผม

        เมื่อคิดได้แบบนั้นความหวาดกลัวในใจก็ค่อยๆ คลายลง

        ผมเริ่มควบคุมตัวเองได้และไม่รู้สึกกลัวอีกต่อไป