Boardgame Killer

ฉันยังไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเลยว่า...ฉันจะเป็นคนชนะในเกมนี้ ทั้ง ๆที่ในสมองของฉันแทบจะไม่มีกลยุทธ์หรือแผนการเดินหมากแยบยลอะไรเหมือนคนอื่นเขาเลยด้วยซ้ำ

        พริบตานั้นร่างของผู้เข้าแข่งขันทุกคนก็ถูกแรงเหวี่ยงวาร์ปกลับมาทิ้งไว้ในห้องมืดมิดห้องเดิม...ห้องแรกสุดก่อนที่พวกเราจะเริ่มเดิมพันกันในด่านสุดท้าย

        “เวรเอ๊ย!! เป็นเพราะพวกมึงสองตัวแท้ ๆที่ทำให้แผนการอันสมบูรณ์แบบของกูต้องพังพินาศหมด!”

        ผู้เล่นที่ใช้ชื่อเดเนียลระเบิดโทสะด่ากราดเสียงดังลั่นเขาพุ่งตัวเข้ามากระชากคอเสื้อของคาร์ลอย่างป่าเถื่อน

        “เฮ้! หยุดเดี๋ยวนี้ซะ!”โรมันเห็นท่าไม่ดีรีบวิ่งปราดเข้ามาแทรกกลางเพื่อจับทั้งคู่แยกออกจากกัน

        “มึงอย่ามาสาระแนเสือกเรื่องของกู! ไอ้ขี้โกง! มึงมันก็แค่ GMที่แอบปลอมตัวลงมาแข่งกับผู้เล่นธรรมดาไม่ใช่หรือไง! สมน้ำหน้า...สุดท้ายมึงก็แพ้เยี่ยงหมาอับจน ไม่ได้ต่างอะไรไปจากกูหรอก!”

        “GM? ...นายเป็น Game Master จริง ๆ เหรอ?”ฉันอุทานออกมาด้วยความตกใจพลางหันไปจ้องหน้าเขาใครจะไปคาดคิดว่าคนระดับผู้คุมกฎของระบบจะลงมานั่งแข่งในสนามตายนี่ด้วย

        “ผม...” โรมันอ้ำอึ้ง ใบหน้าถอดสี

        ติ๊ง! ‘ขอแสดงความยินดีกับ ยูสเซอร์ 4121 คุณคือผู้ชนะเลิศในเกมกระดานBGKL ของเรา’

        ‘สำหรับยูสเซอร์ 4335, ยูสเซอร์4251 และ ยูสเซอร์ 4009 ระบบกำลังดำเนินการลบข้อมูลบัญชีและสลายมวลกายเนื้อถาวรภายในเวลา 1 นาที’

        “นี่มันเรื่องเชี่ยอะไรวะ!! เฮ้ย!พวกมึงจะทำแบบนี้กับกูไม่ได้นะเว้ย!!” เดเนียลปล่อยมือจากคอเสื้อของคาร์ลทันทีเงยหน้าแหกปากด่าทอสาปแช่งระบบอย่างบ้าคลั่ง

        ทว่า... ยังไม่ทันสิ้นเสียงประท้วงดีเพียงเสี้ยววินาทีต่อมาร่างกายของผู้เล่นที่เหลือทั้งสามคนก็เริ่มปริแตกและสลายกลายเป็นละอองฝุ่นผงสีเทาต่อหน้าต่อตาฉันวินาทีสุดท้ายก่อนที่ความว่างเปล่าจะกลืนกินฉันหันไปสบตากับโรมันที่กำลังแสดงสีหน้าสิ้นหวังถึงขีดสุด ริมฝีปากของเขากำลังพยายามขยับคล้ายจะเปล่งเสียงบอกอะไรบางอย่างที่สำคัญมากกับฉัน...ทว่ามันแผ่วเบาเกินไปจนฉันจับใจความแทบไม่ทัน

        “ช่วย... 4...”

        “ช่วย? ช่วยใครน่ะโรมัน!?”

        ไร้เสียงตอบรับ... ในเวลานี้มีเพียงฉันคนเดียวเท่านั้นที่หลงเหลือและยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยวท่ามกลางความมืดมิดอันอนธการโดยมีเพียงแสงสว่างรำไรจากหน้าต่างระบบโฮโลแกรมที่ฉายวาบอยู่ตรงหน้า

        ตามหลักแล้ว...ฉันควรจะรู้สึกปิติดีใจจนเนื้อเต้นสิที่จะได้รอดชีวิตกลับไปยังโลกใบเดิมได้กลับไปเจอยัยตัวดี เพื่อนที่รักที่สุดของฉันทว่าพอนึกถึงภาพการแตกสลายของเพื่อนร่วมชะตากรรมเมื่อครู่ความรู้สึกผิดบาปอันหนักอึ้งและความอึดอัดก็ถาโถมเข้ามากัดกินก้อนเนื้อในอกจนแทบหายใจไม่ออก

        ติ๊ง! ‘ขอแสดงความยินดีอีกครั้งนี่คือเงินรางวัลชนะเลิศสูงสุดของผู้รอดชีวิตท่านสามารถนำบัตรผ่านใบนี้เข้าไปรับรางวัล ณ ห้องโถงด้านหน้าได้เลยครับ’

        จู่ ๆการ์ดแม่เหล็กสีดำสนิทที่มีลักษณะคล้ายบัตรเครดิตก็พลันปรากฏขึ้นมาอยู่บนฝ่ามือของฉันพร้อม ๆ กับบานประตูสีขาวบริสุทธิ์ที่ผุดขึ้นมาท่ามกลางความมืดมิด

        ฉันก้มมองบัตรในมือสลับกับบานประตูตรงหน้าด้วยความลังเลและสับสนในใจ...หากฉันก้าวข้ามผ่านประตูนั้นไป ฉันจะได้กลับไปสู่โลกความเป็นจริงใช่ไหม? ยัยตัวดีกำลังนั่งรอเล่นบอร์ดเกมกับฉันอยู่ที่โลกเดิมหรือเปล่า?หรือแท้จริงแล้ว... หลังบานประตูนั่นฉันจะต้องไปเผชิญหน้ากับเกมบ้าคลั่งด่านใหม่อีก?

        ความคิดมากมายตีกันนัวเนียจนสมองแทบระเบิดแต่ในเมื่อดิ้นรนมาจนถึงจุดนี้แล้วฉันก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องเดินหน้าต่อไป...ไม่ว่าสิ่งที่รออยู่เบื้องหลังความสว่างนั่นจะเป็นอะไรก็ตาม

        ฉันค่อย ๆ สืบเท้าก้าวตรงไปยังประตูสีขาวแสงสว่างจ้าจากภายในห้องทอดแสงลอดผ่านช่องว่างระเบียงประตูออกมาฉันสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อเรียกความกล้าก่อนจะเอื้อมมืออันสั่นเทาไปหมุนลูกบิดประตูเปิดออก...

        ทว่าภาพที่ปรากฏแก่สายตากลับไม่ใช่ผืนแผ่นดินกว้างใหญ่หรือบ้านอันอบอุ่น...ภายในห้องสีขาวโพลนโปร่งตานั้น มีเพียงตู้ ATM เครื่องหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่ใจกลางห้องอย่างเงียบเชียบหน้าจอของมันกำลังกะพริบข้อความแสดงความยินดีกับชัยชนะของฉันเด่นหรา

        ติ๊ง! ‘โปรดทำการสอดการ์ดรางวัลของท่านและกรอกรหัสผ่านเป็นหมายเลขยูสเซอร์ประจำตัวเพื่อเสร็จสิ้นขั้นตอนการรับรางวัล’

        เสียงแจ้งเตือนไร้โทนอารมณ์ดึงสติอันเหม่อลอยของฉันให้กลับคืนมาอย่างน้อยที่สุดในตอนนี้...ฉันก็มั่นใจได้แล้วว่าตัวเองไม่ต้องไปเสี่ยงตายแข่งเกมบ้าบอคอแตกอะไรอีกจบสิ้นกันทีฝันร้ายอันยาวนานนี้

        ฉันจัดการสอดการ์ดสีดำเข้าไปในช่องรับหน้าจอพลันเปลี่ยนเป็นช่องให้ระบุรหัสผ่าน 4 หลัก แน่นอนว่ารหัสตัวเลขนั้นคือ 4121 ซึ่งเป็นหมายเลขประจำตัวยูสเซอร์ของฉันเองหลังจากนั้นหน้าประโยคข้อความเงื่อนไขและข้อตกลงเกี่ยวกับการรับรางวัลยาวเหยียดเป็นหางว่าวก็เด้งขึ้นมาเต็มหน้าจอแน่นอนว่าอารมณ์ในตอนนั้นฉันไม่ได้ใส่ใจจะอ่านมันเลยแม้แต่น้อยนิ้วของฉันกดปุ่มกดยอมรับ (Accept) ไปในทันที...

        แต่แล้วเพียงเสี้ยววินาทีหลังจากนั้น!ห้องสีขาวโพลนรอบกายก็พลันแปรเปลี่ยนสภาพเป็นห้องมอนิเตอร์สีฟ้าสว่างพร้อมกับตัวเลขฐานสอง ‘0’ และ ‘1’ จำนวนมหาศาลที่วิ่งสลับไขว้กันไปมาอย่างรวดเร็วราวกับกระแสน้ำพรั่งพรูอยู่ทั่วทังพื้นและผนังห้องฉันตกใจจนกระโดดโหยงหลบตัวเลขพวกนั้นด้วยความขวัญเสียแต่เนื่องจากพวกมันไหลเวียนอยู่ทั่วทุกตารางนิ้วสุดท้ายฉันก็หลีกเลี่ยงไม่ได้และต้องจำยอมเหยียบย่ำลงบนโค้ดดิจิทัลเหล่านั้น

        ตู้ ATM ด้านหน้าอันตรธานหายไปในพริบตาทว่าสิ่งที่ปรากฏขึ้นมาทดแทนคือโต๊ะคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่ที่รายล้อมไปด้วยหน้าจอมอนิเตอร์นับสิบเครื่องคล้ายกับสถานีควบคุมหรือห้องสังเกตการณ์อะไรบางอย่าง ฉันหันรีหันขวางมองซ้ายมองขวาด้วยความสับสนจับต้นชนปลายไม่ถูก

        ติ๊ง! ‘ยินดีต้อนรับ Game Master คนใหม่สากลเข้าสู่ระบบเกมBGKL ท่านได้รับรหัสผ่านเข้ารหัสเพื่อสืบทอดตำแหน่งเป็น GameMaster รุ่นที่ 5 ของเราอย่างเป็นทางการ’

        “GM?... Game Master งั้นเหรอ!? นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย!!”ฉันแผดเสียงหลง “ทำไมฉันถึงไม่ได้กลับโลกเดิม!? แล้วเงินรางวัลของฉันล่ะระยำเอ๊ย!!”ฉันตะโกนก้องถามออกไปในความว่างเปล่า

        ติ๊ง! ‘ระบบขอชี้แจง...สถานที่แห่งนี้คือโลกเดิมของท่านตั้งแต่แรกเริ่มบัดนี้ท่านได้กดยอมรับเงื่อนไขในการเข้าดำรงตำแหน่ง GM เป็นที่เรียบร้อยแล้วหากท่านปรารถนาในสิ่งใดเพียงแค่ทำการสร้างและเขียนโค้ดมันขึ้นมาผ่านระบบคอมพิวเตอร์ตรงหน้าทุกสิ่งย่อมสัมฤทธิ์ผล’

        “ไม่จริง... ไม่จริงล่ะเว้ย! ปล่อยกูออกไป! กูจะกลับบ้าน!กูจะกลับไปหายัยตัวดี! ได้ยินไหม... พากูกลับบ้านเดี๋ยวนี้!!!”

        ฉันกรีดร้องโวยวายราวกระบอกเสียงจะแตกสลาย น้ำตาอุ่น ๆไหลทะลักอาบสองแก้มอย่างกลั้นไม่อยู่ร่างกายอ่อนแรงจนทรุดฮวบลงไปนั่งกองกับพื้นเหมือนคนสิ้นสติเดียงสา...นี่น่ะเหรอคือปลายทางของการดิ้นรน? ทุกสิ่งทุกด่านที่ฉันยอมเอาชีวิตเข้าแลกก็เพื่อมาเจอกับคุกดิจิทัลแห่งนี้งั้นเหรอ?ถ้ารู้ว่าจุดจบมันจะเป็นแบบนี้...ฉันยอมแพ้แล้วสลายกลายเป็นเศษฝุ่นผงไปพร้อมกับพวกเดเนียลเสียยังจะดีกว่า!

        ฉันนั่งเหม่อลอยกอดเข่าตัวเองร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่บนพื้นเย็นเฉียบปล่อยให้เวลาล่วงเลยไปเป็นชั่วโมงโดยที่หยาดน้ำตายังคงหลั่งไหลไม่ขาดสายฉันมืดแปดด้าน ไม่รู้ว่าชีวิตหลังจากนี้ต้องทำอย่างไรต่อไป... ใครก็ได้...ได้โปรดช่วยฉันที...

        “เฮ้ย พี่หนึ่ง”

        จู่ ๆ เสียงทุ้มของชายปริศนาก็ดังแว่วมาจากที่ไหนสักแห่งฉันพยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิงคลานตามหาต้นตอของเสียงนั้นจนมาหยุดลงที่หน้าโต๊ะคอมพิวเตอร์ พลันนั้นบนผนังระบบสีฟ้าที่เคยมีตัวเลข 0 และ 1 วิ่งวนก็ฉายภาพจำลองของชายหนุ่มสวมแว่นคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ในห้องทำงานและกำลังหันไปพูดคุยกับใครอีกคน

        “ช่วยด้วย!! ฉันอยู่ในนี้! ได้โปรดพาฉันออกไปที!!”

        ฉันรีบวิ่งเข้าไปตะเกียกตะกายที่หน้าจอผืนใหญ่ยกกำปั้นทุบผนังกระจกโฮโลแกรมอย่างบ้าคลั่ง หวังให้พวกเขาได้ยิน...ทว่ากลับไม่มีสัญญาณตอบรับหรือปฏิกิริยาใด ๆ สะท้อนกลับมาเลยแม้แต่น้อย

        “ว่าไง ไอ้บีม” ชายอีกคนเดินทอดน่องเข้ามาหาชายหนุ่มสวมแว่นที่นั่งอยู่หน้าจอ

        “คืออย่างนี้พี่... ผมลองเปิดรันระบบทดสอบตัวเกมเวอร์ชัน 4.0.2โดยตั้งค่าให้ใช้ระบบ ‘บอท’ (Bot) ทั้งหมดลงมาแข่งกันเองเพื่อเช็กความเสถียรแต่ปรากฏว่าเจอบั๊กระบบบานเบอะเลยพี่”

        “อ้าว จริงเหรอวะ? กูกล้าพูดเลยนะว่าโค้ดเวอร์ชันนี้กูเคลียร์จนเสถียรที่สุดแล้วนะน่ะ”

        “ไม่เลยพี่... โดยเฉพาะตัว AI System ที่ทำหน้าที่เป็นGM ในเกม (โรมัน) ที่ผมลองส่งลงไปเตะตัดขาร่วมแข่งด้วยน่ะดันเล่นพลาดท่าแพ้ให้บอทธรรมดาซะงั้นน่ะดิพี่”

        “เฮ้ย! ฮ่า ๆ ๆ แบบนี้มันบั๊กจำลองระบบขั้นรุนแรงเลยนี่หว่า!เออ ๆ ครั้นจะแก้โค้ดเก่าก็เสียเวลา งั้นมึงอัปเดตยกเครื่องใหม่เป็นเวอร์ชัน 5.0.1ไปเลย แล้วจัดการเปลี่ยนตัว AI GM ตัวใหม่ซะ”

        “ผมก็เล็งไว้แบบนั้นแหละพี่ผมก็เลยเขียนคำสั่งดึงเอาข้อมูลของไอ้บอทตัวที่ชนะเกมเมื่อกี้ขึ้นมาสืบทอดตำแหน่งทำหน้าที่เป็น GM แทนตัวเก่าแม่งเลยพี่ว่าดีป่ะ?”

        “มันจะดีเหรอวะ? ตัวบอทมันจะไม่เออเรอร์จนเกิดบั๊กซ้ำซ้อนอีกรอบเหรอ?”

        “โธ่พี่...เดี๋ยวผมกดล้างฐานข้อมูล (Wipe Data) ใหม่ทั้งหมด สั่งโหลดข้อมูลด่านต่าง ๆ ยัดเข้าไปใหม่แล้วสั่งชัตดาวน์รีบูตระบบอีกรอบก็น่าจะฉลุยแล้วล่ะครับ”

        “เออ ๆ งั้นก็รีบลงมือทำเถอะวะตอนนี้นายทุนใหญ่ฝั่งนู้นแม่งโทรมาเร่งกูยิก ๆ แล้วเนี่ยบอกว่าต้องพร้อมเปิดตัวใช้งานจริงอาทิตย์หน้า”

        “โห...อาทิตย์หน้าเลยเหรอพี่!? งานเผาขนาดนี้ใครมันจะไปแก้โค้ดทันวะครับ!”

        “ไม่ทันก็ต้องทันล่ะโว้ย ลุยเลย!”

        “ได้ ๆ ครับพี่ เดี๋ยวผมจัดให้เดี๋ยวนี้เลย”

        ประโยคสนทนาเหล่านั้นเปรียบเสมือนสายฟ้าฟาดลงมากลางใจ...

        นี่ฉัน... เป็นเพียงแค่ ‘บอท’ตัวหนึ่งในโปรแกรมเกมงั้นเหรอ? แล้วความทรงจำล่ะ? ความรู้สึกเจ็บปวดโหยหา และความรักทั้งหมดที่ผ่านมามันคืออะไรกัน? ที่มันเกิดขึ้นได้...ทั้งหมดก็เป็นเพียงแค่ ‘ความผิดพลาดของระบบโค้ด’ หรือคำว่า ‘บั๊ก’เท่านั้นเองงั้นเหรอ?

        จู่ ๆแสงสว่างจ้าสีขาวนวลก็พลันเรืองรองขึ้นโอบล้อมรอบตัวฉันเอาไว้

        ติ๊ง! ‘ระบบกำลังดำเนินการล้างข้อมูลเก่าและทำการอัปเดตแพตช์ฐานข้อมูลเวอร์ชันใหม่ กรุณารอสักครู่...’

        ความมืดมิดอันเย็นชาค่อย ๆคืบคลานเข้าครอบงำประสาทสัมผัสและร่างกายของฉันความทรงจำอันล้ำค่าที่เคยร่วมฝ่าฟันมาค่อย ๆ เลือนหายไปในสายธารดิจิทัล...และท้ายที่สุด... แม้กระทั่งภาพใบหน้าและความทรงจำเกี่ยวกับ ‘ยัยตัวดี’เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่เป็นดั่งสิ่งยึดเหนี่ยวจิตใจของฉัน...ก็ได้ดับมืดและสูญหายไปตลอดกาล

        .........

        ....

        ติ๊ง! ‘ยินดีต้อนรับ GM เจสสิก้า (Jessica)ขณะนี้ระบบได้ทำการอัปเดตเสร็จสิ้นเป็นเวอร์ชัน 5.0.1 เป็นที่เรียบร้อยแล้ว...ไม่ทราบว่าท่านต้องการสั่งการสร้างและจัดเตรียมด่านการแข่งขันต่อไปอย่างไรดี?’

        ฉันนั่งนิ่ง สงบ แววตาไร้ซึ่งประกายชีวิตจ้องมองตรงไปยังหน้าจอคอมพิวเตอร์เบื้องหน้าด้วยความเฉยชาและเหม่อลอยก่อนจะดึงสติและเอ่ยปากตอบกลับระบบปัญญาประดิษฐ์ไปด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท

        “ด่านต่อไป... เอาเป็นเกม...”