ม่านหมอกสีเทาหม่นของรุ่งอรุณยามเช้าโชยตัวอ้อยอิ่งอยู่นอกบานหน้าต่างกระจกหนาของห้องชุดส่วนตัว แสงอาทิตย์แรกของวันสาดส่องลอดผ่านรอยแยกเล็กแคบของผ้าม่านทึบแสงสีน้ำตาลอ่อน ทาบลงบนผืนเตียงกว้างขวางทว่ากลับรู้สึกเงียบสะกดจับใจ คารินลืมตาตื่นขึ้นมาท่ามกลางความสลัวราง หัวใจของเธอเต้นระรัวและรวดร้าวอยู่ในทรวงอกประหนึ่งเพิ่งผ่านการวิ่งฝ่าลมพายุร้ายหนีตายกลางป่าเขาลำเนาไพรมาตลอดทั้งคืน
เธอยกมือกุมขมับที่ปวดตุบ ความรู้สึกหนักอึ้งทางกายและทางใจบีบรัดตัวตึงแน่นจนแทบจะขยับตัวไม่ได้ ลมหายใจของเธอยังคงสั่นสะท้านติดขัด ภาพความฝันและภาพความจริงอันแสนเร่าร้อนสับสนปนเปกันจนเกือบแยกไม่ออก แต่ความเปียกชื้นและความปวดระบมตามข้อมือบางและ่สะโพกมนกลับเป็เครื่องยืนยันอันแจ่มชัดว่า ทุกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมาในตู้สำนักงานชั่วคราวนั้นไม่ใช่ความฝันอันเลื่อนลอย
มันคือความจริง... ความจริงที่เธอได้ร่วมรักและมอบกายใจให้แก่ ทัตเทพ อดีตคนรักเก่าที่เธอยอมทิ้งไปเมื่อห้าปีก่อนอย่างเร่าร้อนและป่าเถื่อนบนโต๊ะเขียนแบบสถาปนิก
คารินหลับตาลงอย่างทรมาน ทว่ายิ่งหลับตา ภาพเหตุการณ์ในเงามืดใต้แสงเทียนวูบวาบกลับยิ่งฉายชัดแจ้งในสมอง เธอจดจำััจากอ้อมแขนแกร่งที่โอบกอดบีบกระชับร่างระหงของเธอแ่าราวกับ้าจะหลอมรวมร่างกายสองร่างเข้าเป็หนึ่งเดียว เธอจำเสียงลมหายใจหอบกระชั้นปนเสียงสะอื้นไห้ของเขายามที่สอดใส่ตัวตนร้อนผ่าวตอกตรึงความเสน่หาลึกซึ้งเข้ามาในรูสวาทของเธอได้อย่างไม่มีตกหล่น รสรักอันดุดัน เต็มไปด้วยตัณหาราคะและจิติญญาของทันต์ที่สั่นคลอนหัวใจเธอให้หลุดลอยไปไกลกว่ากฎเกณฑ์ใดๆ
และที่น่าละอายใจที่สุดคือ ร่างกายของเธอยังคงจำได้ถึงหยาดน้ำหวานอุ่นร้อนที่พรั่งพรูหลั่งไหลฉีดพุ่งเข้ามาลึกสุดทางรัก และความเสียวซ่านกระสันจนช่องท้องน้อยขมิบตอดรัดเป็จังหวะรัวแรงในวินาทีที่ทั้งสองก้าวเข้าสู่ฝั่งฝันแสนเสน่หา
"ไม่... มันต้องไม่เป็แบบนี้..."
คารินพึมพำกระซิบกับตัวเองด้วยความรู้สึกละอายและผิดบาปอันมหาศาล ความทรยศหักหลังที่มีต่อ ภัทรกร คนรักหนุ่มปัจจุบันผู้แสนดี เพียบพร้อม และสมบูรณ์แบบตามเกณฑ์สถิติการจับคู่ทางวิทยาศาสตร์ บัดนี้มันได้ตอกลิ่มลิขิตให้เธอกลายเป็คนบาปหนา คารินตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากเตียงนอน สองขาเรียวบางที่สั่นเทาแทบจะไร้แรงพยุงตัวก้าวโซเซตรงไปยังห้องน้ำหรูส่วนตัวที่ปูพื้นด้วยกระเบื้องหินอ่อนสีขาวระดับยอดเยี่ยม
เธอเปิดระบบทำน้ำร้อนจัด ปล่อยให้สายน้ำอุ่นจัดค่อนไปทางร้อนพวยพุ่งจากฝักบัวขนาดใหญ่ซัดสาดลงบนเรือนร่างเปลือยเปล่าของตนเอง ไอน้ำสีขาวขุ่นเริ่มลอยอวลบดบังกระจกแต่งหน้าจนมัวหม่น คารินทรุดตัวลงยืนใต้สายน้ำ ปล่อยให้ความร้อนของน้ำลวกผิวกายจนเกือบแดงก่ำ ทว่าเธอยังคงข่มความเจ็บแสบไว้ภายนอกดวงจิต เพราะดวงจิตภายในนั้นกำลังรุ่มร้อนและเ็ปทรมานยิ่งกว่าหลายเท่านัก
หญิงสาวเอื้อมมือที่สั่นเทาไปหยิบขวดเกลือขัดผิวธรรมชาติ กลิ่นส้มและพฤกษชาติหอมเพื่อความผ่อนคลายสูตรเข้มข้น บีบชโลมลงบนเรือนร่างของตัวเองอย่างหนักหน่วง เธอหยิบใยบวบขัดตัวธรรมชาติขึ้นมา แล้วเริ่มออกแรงขัดถูไปตามแผ่นหลัง เนินอก หน้าท้อง และเรียวขาอย่างรุนแรงและบ้าคลั่ง หวังจะใช้เกลือและน้ำร้อนชะล้างร่องรอยััอุ่นชื้นของทัตเทพ ลบกลิ่นอายดินโคลน กลิ่นเหงื่อไคล และไออุ่นของฝ่ามือหนาหยาบกร้านของสถาปนิกหนุ่มออกไปให้พ้นจากความทรงจำทางกาย
ขัดถูจนผิวเนื้อที่บอบบางขึ้นรอยปื้นแดงเข้ม ขัดถูจนรู้สึกแสบร้อนยิบๆ ไปทั่วทุกตารางนิ้ว ทว่า ยิ่งเธอน้ำตาไหลอาบสองแก้มและใช้ใยบวบถูไถรุนแรงเท่าใด ความทรงจำอันเร่าร้อนลึกซึ้งในคืนวานกลับยิ่งเด่นชัดและแจ่มจรัสขึ้นมาราวกับเหล็กเผาไฟแดงโร่ที่ตอกตราประทับแน่นลงบนใจ ดวงตาคมปลาบของทัตเทพที่จ้องมองสบตาเธอเมื่อคืนนี้ ก่อนโหมสะโพกกระแทกกระทั้นอย่างตรงไปตรงมาและเปี่ยมไปด้วยความรักจริงใจ น้ำเสียงทุ้มพร่าข้างหูยามกระซิบสั่งให้เธอมอบิญญาให้เขา...
ทุกความซ่านสยิวตื่นเต้นที่เธอโหยหามาตลอดแต่ปฏิเสธมาตลอดห้าปี บัดนี้มันได้ฝังลึกและปลุกเร้าอารมณ์กระสันเงียบงันให้ปะทุขึ้นมาใต้ผิวเนื้อ คารินสะอื้นไห้ตัวโยนพิงแผ่นหลังบางกับผนังกระเบื้องหินอ่อนเย็นเฉียบ ปล่อยให้น้ำตาเม็ดอุ่นร่วงไหลรินอาบแก้มนองหน้าปะปนไปกับสายน้ำร้อนจากฝักบัว
แผนภาพชีวิต ทฤษฎีความสัมพันธ์ตามกระบวนการวิทยาศาสตร์ และสมการวิเคราะห์คู่ควงคู่หมั้นที่เธอเชื่อมั่นหนักหนา บัดนี้ได้แตกร้าวไม่มีชิ้นดี รอยร้าวลึกนี้เริ่มจากความสั่นสะท้านทางใจที่ไม่อาจหาเหตุผลทางสถิติมาอธิบายได้เลย คารินตระหนักในวินาทีนั้นเองว่า เธอไม่อาจปฏิเสธธรรมชาติของอารมณ์ความรู้สึกอันปั่นป่วนในหัวใจได้ และความจริงนี้ทำให้เธอกลัวจนตัวสั่นสะท้าน
หลังจากใช้เวลาอยู่ในห้องน้ำเนิ่นนานร่วมชั่วโมงเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์และขจัดคราบน้ำตา คารินก้าวเดินออกจากห้องน้ำด้วยท่าทางที่พยายามปรับให้สงบนิ่ง ผิวกายของเธอแดงระเรื่อและแสบร้อนจากแรงขัดถูจนต้องชโลมเครื่องประทินผิวสูตรบางเบาเพื่อบรรเทาอาการแสบ เธอเดินมายังโต๊ะเครื่องแป้งและเลือกใช้เครื่องสำอางชั้นดีเพื่อปกปิดความหมองคล้ำใต้ดวงตาและรอยบวมช้ำจากการร้องไห้
หญิงสาวเปิดตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่ เลือกสวมใส่เสื้อคอปกแขนยาวสีขาวสะอาดตาตัดเย็บประณีตเรียบหรูคู่กับกางเกงขายาวทรงกระบอกสากลสีดำสนิท รวบผมยาวตรงสีน้ำตาลเข้มขึ้นไปเกล้าเป็มวยเรียบร้อยดูเปี่ยมไปด้วยความมั่นใจและมีความเป็มืออาชีพเฉกเช่นนักบริหารสาวผู้ควบคุมระเบียบชีวิตของคนอื่นได้เสมอ เธอจ้องมองภาพสะท้อนของตัวเองในกระจกบานใหญ่ พยายามบอกตัวเองด้วยน้ำเสียงเด็ดเดี่ยวในใจว่าเื่เมื่อคืนคืออุบัติเหตุทางอารมณ์ และเธอจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นอีกเด็ดขาด
คารินเดินไปที่โต๊ะทำงานไม้เนื้อหนาสีเข้ม เปิดอุปกรณ์แผ่นหน้าจอััสำหรับควบคุมระบบและเครื่องประมวลผลข้อมูลส่วนบุคคลแบบพกพาขึ้นมา นิ้วมือเรียวยาวเรียงรายกดพิมพ์บนแป้นพิมพ์เพื่อจัดการประสานงานโครงการวิจัยข้อมูลและการออกแบบก่อสร้างศูนย์วิจัยความสัมพันธ์แห่งใหม่ เธอต้องสร้างปราการเหล็กหนามากั้นขอบเขตระหว่างเธอกับทัตเทพไม่ให้ละเมิดเส้นขีดแบ่งได้อีก
เธอกดเปิดระบบส่งข้อความตัวอักษรเพื่อส่งจดหมายสื่อสารผ่านระบบโครงข่ายข้อมูลและข้อความสื่อสารอย่างเป็ทางการ ไปยังทีมงานสถาปนิกและส่งตรงเฉพาะเจาะจงไปยังบัญชีส่วนบุคคลของ ทัตเทพ:
"เรียน คุณทัตเทพ สถาปนิกโครงการและตกแต่งภายใน
เนื่องด้วยโครงการก่อสร้างและตกแต่งภายในศูนย์วิจัยข้อมูลความสัมพันธ์ใหม่ได้เข้าสู่ระยะการส่งมอบแบบร่างขั้นสุดท้ายที่มีความกระชั้นชิดทางเวลากำหนดการ และเพื่อความถูกต้อง รวดเร็ว ตลอดจนประสิทธิภาพสูงสุดในการทำงานของทุกฝ่าย สำนักงานประสานงานจึงขอปรับระเบียบและแนวทางการสื่อสารดังต่อไปนี้:
1. ข้อเสนอแบบร่างแผนผังการตกแต่งภายใน รายละเอียดข้อมูลวัสดุก่อสร้าง และเอกสารประสานงานระบบควบคุมทั้งหมด จะต้องจัดทำและส่งมอบผ่านระบบโปรแกรมประยุกต์สื่อสารอย่างเป็ลายลักษณ์อักษร หรือจัดส่งเป็เอกสารพิมพ์เขียวกระดาษอย่างเป็ทางการผ่านพนักงานส่งของเท่านั้น
2. ขอความร่วมมือในการงดเว้นการนัดหมายหารือนอกสถานที่ หรือการพูดคุยสัมภาษณ์เก็บข้อมูลเป็การส่วนตัวนอกเวลางาน ณ เขตก่อสร้างชั่วคราวทุกกรณี หากมีความจำเป็ต้องปรึกษางาน ให้จัดทำเอกสารระบุประเด็นข้อสงสัยและส่งผ่านฝ่ายเลขานุการส่วนกลางเพื่อนำเข้าพิจารณาในที่ประชุมร่วมที่มีคณะกรรมการบริหารครบถ้วนเท่านั้น
จึงเรียนมาเพื่อทราบและขอความร่วมมือปฏิบัติอย่างเคร่งครัด
ขอแสดงความนับถือ
คาริน (ผู้อำนวยการฝ่ายประสานงานข้อมูลความสัมพันธ์)"
คารินจ้องมองข้อความที่เป็ทางการ เย็นเฉียบ และไร้เยื่อใยบนหน้าจอประมวลผลข้อมูลตรงหน้า หัวใจของเธอหล่นวูบและบีบรัดตัวแน่นจนรู้สึกหนาวสะท้าน นิ้วมือสั่นเทายามเลื่อนไปกดยืนยันเพื่อส่งข้อความออกไป เธอรู้ดีว่าข้อความนี้เปรียบเสมือนใบสั่งปะาอารมณ์ความรู้สึก และเป็การตบหน้าทัตเทพอย่างรุนแรงหลังจากค่ำคืนอันซาบซึ้งและเร่าร้อนเ่าั้ แต่เธอก็รู้ตัวว่าไม่มีทางเลือกอื่น หากปล่อยให้มีการสบตาหรือเผชิญหน้ากันอีกครั้ง ร่างกายและหัวใจอันทรยศของเธอคงจะยอมสยบแทบเท้าชายหนุ่มและทำลายทฤษฎีชีวิตที่เธอมีอยู่ทั้งหมดลง
ทว่าเพียงแค่การจำกัดการติดต่อทางงานยังไม่เพียงพอที่จะระงับความรู้สึกผิดบาปและความกลัวที่ฝังรากลึกอยู่ในดวงใจของคารินได้
ใบหน้าของภัทรกร—ชายหนุ่มผู้รักและซื่อสัตย์ต่อเธออย่างไม่มีวันเปลี่ยนแปลง—ผุดขึ้นมาเด่นชัดในมโนภาพ ความอบอุ่น สุภาพ และความบริสุทธิ์ใจของเขาทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็คนชั่วช้าเลวทรามที่ทรยศหักหลังความไว้ใจของผู้มีพระคุณ คารินรู้สึกผิดต่อภัทรกรมากจนทรวงอกบางแทบจะะเิออก เธอจำเป็ต้องทำบางสิ่งเพื่อยืนยันกับตัวเองและโลกใบนี้ว่าสมการชีวิตของเธอยังคงถูกต้องและมั่นคงตามแผนงานเดิมที่วางไว้
เธอจำเป็ต้อง "ขังตัวเอง" เพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจและเพื่อชดเชยให้แก่เขา
คารินหยิบอุปกรณ์สื่อสารหน้าจอััพกพาขึ้นมา นิ้วบางปัดแตะไล้หน้าจอกดเลือกรายชื่อของภัทรกรแล้วกดยืนยันการโทรออก ปลายสายส่งสัญญาณเพียงสองครั้งก่อนที่น้ำเสียงทุ้มต่ำ อบอุ่น และนุ่มนวลอันเป็เอกลักษณ์ของภัทรกรจะดังขึ้นอย่างรวดเร็ว
"คาริน... ดีใจจังครับที่คุณโทรมาแต่เช้าขนาดนี้ วันนี้ทานอาหารเช้าหรือยังครับ รู้สึกอย่างไรบ้าง"
น้ำเสียงของเขาที่เต็มไปด้วยความรัก ความห่วงใย และไม่มีความระแวงระไวใดๆ เลย ยิ่งกลายเป็ดั่งมีดคมกริบที่กรีดลงบนแผลกลางอกของคารินให้ลึกขึ้นไปอีก เธอข่มความสั่นเครือในน้ำเสียง สูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะเอ่ยตอบอย่างช้าๆ ทว่าหนักแน่น
"ภัทรคะ... คารินสบายดีค่ะ คือ... คารินโทรมาเื่ที่คุณเคยชวนคารินเื่การย้ายเข้าไปอยู่ร่วมกันในห้องชุดหรูส่วนตัวของคุณเมื่อสัปดาห์ก่อนน่ะค่ะ" คารินหยุดจังหวะเพื่อบังคับไม่ให้เสียงตัวเองสั่น "คารินคิดดูแล้ว... คารินตกลงนะคะ คารินพร้อมที่จะย้ายเข้าไปอยู่กับคุณแล้วค่ะ"
ความเงียบงันเกิดขึ้นในสายชั่วขณะหนึ่งจนคารินแทบหยุดหายใจ ก่อนที่น้ำเสียงที่เปี่ยมล้นไปด้วยความประหลาดใจและดีใจอย่างสุดซึ้งของภัทรกรจะดังกลับมา
"จริงหรือครับ คาริน! คุณพูดจริงใช่ไหมครับ นี่เป็ข่าวดีที่สุดสำหรับผมเลย ผมดีใจมากจริงๆ... เื่การเตรียมการขนย้ายและการจัดการสิ่งของต่างๆ คุณไม่ต้องกังวลเลยนะครับ เดี๋ยวผมจะสั่งการให้คนขับรถส่วนตัวและพนักงานขนย้ายมืออาชีพของบริษัทในเครือเดินทางไปอำนวยความสะดวกให้คุณถึงห้องชุดเดิมทันที คุณทำเพียงแค่จัดกระเป๋าเสื้อผ้าและของใช้สำคัญส่วนตัวก็พอครับ เื่เหนื่อยๆ ปล่อยให้เป็หน้าที่ของผมจัดการดูแลคุณเองนะครับ"
"ขอบคุณมากค่ะภัทร... ขอบคุณสำหรับทุกอย่างจริงๆ"
หลังจากกดตัดสัญญาณโทรศัพท์ คารินค่อยๆ วางเครื่องมือสื่อสารลงบนโต๊ะไม้ขัดเงาและเอนกายพิงพนักเก้าอี้ยาวบุนุ่มอย่างหมดสิ้นเรี่ยวแรง ดวงตากลมหม่นแสงจ้องมองออกไปข้างนอกอย่างว่างเปล่า การย้ายเข้าไปอยู่ในห้องชุดหรูของภัทรกรนั้น ไม่ใช่เื่ของความรักอันวาบหวามทางเพศหรือความเสน่หาชั่วแล่น แต่สำหรับคารินแล้ว มันคือการเลือกเส้นทางของความปลอดภัยและตรรกะที่ถูกต้องเหนือสิ่งอื่นใด
มันคือการก้าวเข้าสู่กรงขังอันสมบูรณ์แบบที่จะช่วยดึงสติและรักษาระยะห่างจากทัตเทพ เป็กรงที่ลั่นกลอนลงสลักปิดกั้นิญญาและความรู้สึกอันอ่อนแอของเธอไม่ให้มีโอกาสโบยบินไปหาถ่านไฟเก่าที่แสนร้อนแรงผู้นั้นอีกชั่วนิรันดร์
บ่ายคล้อยวันเดียวกันนั้น บรรยากาศรอบกายของคารินเต็มไปด้วยความเร่งรีบของการขนย้าย พนักงานในเครื่องแบบสุภาพของบริษัทพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ในเครือตระกูลของภัทรกรเดินทางมาถึงยังห้องชุดเดิมของเธออย่างตรงเวลา พนักงานเหล่านี้มีความเป็มืออาชีพสูงยิ่ง พวกเขาจัดเก็บเอกสารวิเคราะห์การจัดหาคู่ เสื้อผ้าตราสินค้าหรูหรา และของใช้ประดับตกแต่งห้องอย่างประณีตบรรจง บรรจุลงในกล่องกระดาษสีขาวสะอาดสะอ้านและติดป้ายกำกับรายชื่ออย่างเป็ระเบียบเรียบร้อย
คารินยืนมองภาพห้องชุดที่เธอเคยอาศัยอยู่อย่างโดดเดี่ยวมาหลายปี ค่อยๆ ว่างเปล่าลงทีละน้อย ความรู้สึกโหวงเหวงและใจหายแล่นปลาบเข้ามาในทรวงอก แม้ห้องเดิมนี้จะไม่กว้างขวางใหญ่โตเท่ากับอาณาจักรของภัทรกร ทว่าอย่างน้อยมันก็เคยเป็พื้นที่ที่เธอรู้สึกมีสิทธิ์และตัดสินใจได้ด้วยตัวเองทั้งหมด
"เรียบร้อยแล้วครับคุณคาริน สัมภาระทั้งหมดถูกจัดเรียงขึ้นรถตู้ขนส่งประทุนปิดเรียบร้อยแล้วครับ เชิญคุณคารินก้าวขึ้นรถยนต์ส่วนบุคคลระดับหรูที่ทางท่านประธานภัทรกรส่งมารับได้เลยครับ" หัวหน้าพนักงานขนย้ายโค้งคำนับรายงานด้วยความเคารพสากล
คารินพยักหน้ารับแ่เบา สูดหายใจเข้าปอดลึกเพื่อดึงหน้ากากหญิงสาวผู้สง่างามขึ้นมาสวมใส่ทับรอยแผลใจ เธอก้าวเดินออกจากห้องปิดสลักประตูด้วยระบบควบคุมไฟฟ้าอัจฉริยะแล้วเดินก้าวขึ้นสู่รถยนต์นั่งคันหรูระดับชั้นเลิศสีดำขลับที่เคลื่อนตัวแล่นออกไปอย่างสงบเงียบนุ่มนวลสู่ถนนสายใหญ่ท่ามกลางการจราจรที่หนาแน่นของเมืองหลวง
รถยนต์แล่นผ่าน่ตึกระฟ้าสลับซับซ้อน จนกระทั่งเลี้ยวเข้าสู่ทางสัญจรส่วนตัวของอาคารชุดพักอาศัยสูงระฟ้าสูงเฉียดเมฆตั้งตระหง่านอยู่ริมฝั่งแม่น้ำเ้าพระยา ซึ่งเป็สถานที่สำคัญอันโดดเด่นระดับประเทศและเป็โครงการอสังหาริมทรัพย์ระดับยอดมงกุฎของตระกูลภัทรกรเอง โครงสร้างตึกดูโอ่อ่า ล้ำสมัย และสะท้อนภาพเงาเมืองด้วยกระจกสีเข้มราคาแพงลิบลิ่ว
พนักงานต้อนรับในชุดเสื้อนอกสากลสีน้ำเงินเข้มโค้งน้อมรับอย่างพร้อมเพรียงยามที่คารินก้าวลงจากรถ สัมภาระทั้งหมดถูกลำเลียงเข้าสู่ตู้ขนส่งขึ้นลงแนวตั้งแยกเฉพาะตัว คารินเดินตามหัวหน้าต้อนรับส่วนหน้าก้าวเข้าสู่ห้องโดยสารระบบขนส่งแนวดิ่งความเร็วสูงส่วนตัว ห้องโดยสารขนส่งแนวดิ่งนี้เป็วิทยาการอัจฉริยะล้ำยุคที่ใช้ระบบตรวจสอบภาพลักษณ์ใบหน้าเพื่อความปลอดภัยสูงสุดและไร้ปุ่มกดตัวเลขใดๆ ภายในห้องโดยสารปูพื้นด้วยกระจกแก้วผลึกหนาที่สามารถมองเห็นแสงสว่างวูบวาบยามตัวตู้โดยสารทะยานตัวขึ้นสู่ชั้นที่ห้าสิบเก้าอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบจนแทบไม่รู้สึกถึงการเคลื่อนไหว
เมื่อประตูห้องโดยสารแนวดิ่งส่วนตัวที่ชั้นห้าสิบเก้าเปิดออก คารินก้าวเท้าลงบนพื้นพรมขนสัตว์หนานุ่มสีเทาอ่อนที่นำทางเข้าสู่ประตูกระจกบานใหญ่ั์ของห้องชุดส่วนตัวของภัทรกร ประตูนิรภัยระดับสูงส่งสัญญาณไฟสีเขียวและเปิดออกโดยอัตโนมัติด้วยระบบตรวจสอบภาพลักษณ์ใบหน้าและสัญญาณเชื่อมต่อระยะสั้นจากเครื่องมือพกพา
ภายในห้องชุดนั้นกว้างขวางโอ่อ่าปานคฤหาสน์ลอยฟ้า พื้นห้องเกือบทั้งหมดปูด้วยแผ่นหินอ่อนนำเข้าระดับสูงสีขาวนวลเงางาม ปราศจากรอยขีดข่วนหรือฝุ่นผงใดๆ ผนังด้านทิศตะวันตกและทิศใต้ถูกทดแทนด้วยกระจกใสบานั์ั้แ่เพดานจรดพื้น เผยให้เห็นทิวทัศน์อันกว้างไกลสุดลูกหูลูกตาของเมืองหลวงเบื้องล่างที่มีแม่น้ำสายใหญ่ไหลคดเคี้ยวพาดผ่านสะท้อนแสงอาทิตย์ยามอัสดงเป็ประกายสีส้มทองทาบทับขอบฟ้า
"ยินดีต้อนรับสู่บ้านของเราอย่างเป็ทางการครับ คาริน ยอดรักของผม"
น้ำเสียงทุ้มต่ำและอ่อนโยนคุ้นหูดังขึ้นจากมุมห้องนั่งเล่น ภัทรกรก้าวเดินเข้ามาหาเธอพร้อมรอยยิ้มละมุนละไมที่แฝงไปด้วยความอบอุ่นและสุภาพเสมอมา ชายหนุ่มแต่งกายในชุดลำลองหรูหราด้วยเสื้อถักไหมพรมเนื้อบางละเอียดสีครีมสะท้อนผิวขาวสะอาดและกางเกงขายาวทรงกระบอกสีเทาอ่อน สองมือของเขาประคองช่อดอกกุหลาบสีขาวบริสุทธิ์พันธุ์พิเศษส่งกลิ่นหอมชื่นใจชวนผ่อนคลาย
ชายหนุ่มยื่นช่อดอกไม้ให้แก่เธอด้วยกิริยาประณีต คารินเอื้อมมือรับไว้พร้อมเอ่ยขอบคุณแ่เบา ภัทรกรโอบไหล่บางของเธออย่างทะนุถนอมแล้วโน้มใบหน้าลงประทับรอยจูบอุ่นที่หน้าผากมนอย่างแสนรัก ััจูบของเขานุ่มนวล แ่เบา และเปี่ยมล้นไปด้วยมารยาทอันดีงามที่ไม่มีการคุกคามหรือรุกล้ำขอบเขตส่วนบุคคลเลยแม้แต่น้อย
"ผมจัดเตรียมทุกอย่างไว้ให้คุณแล้ว ห้องชุดนี้เป็ของคุณเช่นเดียวกับที่เป็ของผม" เขายื่นช่อดอกไม้ให้เธอพร้อมกุมมือบางไว้แ่เบา
ทันทีที่ทั้งสองก้าวเข้าสู่พื้นที่ส่วนกลาง ระบบควบคุมบ้านอัจฉริยะส่งเสียงทักทายสังเคราะห์ภาษาไทยที่นุ่มนวลและอ่อนหวานต้อนรับชื่อของคารินเข้าสู่ฐานข้อมูลหลักของบ้านอย่างเป็ทางการ แสงไฟโทนส้มอบอุ่นค่อยๆ สว่างเรืองรองขึ้นตามระดับแสงอาทิตย์ภายนอกที่กำลังลับขอบฟ้า ระบบผ้าม่านไฟฟ้าค่อยๆ เลื่อนเปิดกว้างขึ้นเองเพื่อเผยวิวเมืองหลวงยามค่ำคืน เครื่องปรับอากาศระดับอุตสาหกรรมในบ้านปรับระดับอุณหภูมิและความชื้นสัมพัทธ์ในอากาศให้เหมาะสมกับร่างกายของคารินตามสถิติข้อมูลสุขภาพของเธอโดยอัตโนมัติ
และยังมีเสียงดนตรีบรรเลงสากลยุคเก่าท่วงทำนองเชื่องช้าแสนผ่อนคลายดังแ่เบามาจากระบบเครื่องขยายเสียงคุณภาพสูงเลิศเลอที่ซ่อนตัวอย่างแเีอยู่ภายใต้การออกแบบเพดานหลุม
ภัทรกรพาเธอมาชมห้องนอนใหญ่ที่กว้างขวางโอ่อ่าและจัดเตรียมทุกอย่างไว้พร้อมสรรพ เตียงนอนขนาดใหญ่ั์ตั้งตระหง่านอยู่ตรงกลางห้อง ปูลาดด้วยผ้าปูที่นอนทำจากไหมแท้ขัดเงาสีครีมนุ่มละมุนตา ปลายเตียงมีเก้าอี้ยาวบุนุ่มบุด้วยหนังแท้หรูหรานำเข้าจากต่างประเทศ ผนังกระจกบานใหญ่ข้างเตียงเผยให้เห็นวิวขอบฟ้าสีเข้มยามราตรี ห้องน้ำในตัวตกแต่งด้วยกระเบื้องหินอ่อนสีดำขลับสลับลวดลายแร่ทองคำหรูหรา มีอ่างอาบน้ำวนระบบน้ำร้อนและน้ำเย็นอัตโนมัติขนาดใหญ่ตั้งเด่นประหนึ่งงานศิลปะประติมากรรมระดับโลก
รวมถึงห้องแต่งตัวที่แยกเป็สัดส่วนของทั้งสองคน ฝั่งสตรีมีราวแขวนเสื้อขนาดใหญ่และตู้ประดับกระจกบานยาวสำหรับเก็บเครื่องประดับและกระเป๋าหรูหรา และยังมีโต๊ะเครื่องแป้งกระจกเงาบานใหญ่ที่ติดตั้งไฟควบคุมระดับแสงอัจฉริยะสำหรับแต่งหน้าโดยเฉพาะ
นอกจากนี้ ภัทรกรยังเตรียมห้องทำงานส่วนตัวสำหรับคารินแยกเป็สัดส่วนริมหน้าต่างกระจกที่สามารถมองเห็นโค้งน้ำที่สวยที่สุดยามค่ำคืน ภายในห้องทำงานจัดวางโต๊ะทำงานไม้สั่งทำพิเศษเนื้อเรียบมันเงา พร้อมแผงควบคุมหน้าจอััระบบอัจฉริยะส่วนตัว และเก้าอี้เพื่อสุขภาพบุนุ่มตัวโปรดที่ถอดถอนและย้ายมาจากห้องพักเดิมของเธออย่างระมัดระวัง
"เป็อย่างไรบ้างครับคาริน ถูกใจไหมครับ ถ้ามีตรงไหนที่คุณรู้สึกไม่สบายใจหรืออยากตกแต่งเพิ่มเติม บอกผมได้เลยนะครับ ผมยินดีให้สถาปนิกและช่างตกแต่งเข้ามาจัดการใหม่ทั้งหมดตามที่คุณ้าทันที" ภัทรกรพูดพร้อมรอยยิ้มและแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังที่จะเห็นเธอมีความสุข
"ทุกอย่างงดงามและสมบูรณ์แบบมากค่ะภัทร... สมบูรณ์แบบจนคารินรู้สึกเกรงใจคุณเหลือเกินค่ะ" คารินตอบพลางพยายามฝืนยิ้มละมุนละไมส่งกลับไปให้เขา แม้หัวใจในอกจะสั่นไหวและเหน็บหนาวอย่างประหลาด
"ไม่ต้องเกรงใจเลยครับ สำหรับผมแล้ว คุณคือคนสำคัญที่สุดที่ระบบประเมินจับคู่บอกว่าจะอยู่เคียงข้างสร้างอนาคตร่วมกับผมได้อย่างมีความสุขและมั่นคงที่สุด และผมจะพิสูจน์ให้คุณเห็นว่าสมการชีวิตคู่ของเราคือสิ่งที่ถูกต้องที่สุดในโลก" ภัทรกรกุมมือเรียวของเธอแน่นขึ้นเล็กน้อยเพื่อยืนยันคำมั่นสัญญา
ทว่า ยิ่งเวลาผ่านพ้นไปในราตรีกาลอันเงียบสงบ แสงไฟระยิบระยับนับล้านดวงจากตึกรามบ้านช่องด้านนอกที่ส่องประกายคล้ายดาวจรัสแสงบนพื้นดิน กลับยิ่งเน้นย้ำความเงียบเหงาและเย็นเฉียบภายในห้องชุดหรูแห่งนี้ คารินรู้สึกหดหู่และหนาวสั่นจับขั้วหัวใจขึ้นมาอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้
ทุกสิ่งรอบกายของเธอช่างมีระเบียบ ไร้ที่ติ สะอาดหมดจด และไร้ตำหนิใดๆ จนดูเหมือนห้องตัวอย่างจำลองหรือนิทรรศการศิลปวัตถุราคาแพงลิบลิ่วที่ปราศจากความมีชีวิตชีวาของมนุษย์ ทุกอย่างถูกควบคุมด้วยระบบวิทยาการและโปรแกรมตัวเลขอัจฉริยะจนไร้ความผิดพลาด และการไร้ความผิดพลาดนี่เองที่กลับกลายเป็สิ่งที่น่าอึดอัดใจที่สุดสำหรับเธอในเวลานี้
เมื่อภัทรกรขอตัวไปสะสางเอกสารสัญญาธุรกิจเร่งด่วนในห้องทำงานส่วนตัวของเขาชั่วครู่ คารินก้าวเดินไปยืนนิ่งอยู่ริมกระจกบานใหญ่ั์ เฝ้ามองแสงไฟระยิบระยับของเมืองใหญ่ยามค่ำคืนเพียงลำพัง สองแขนเรียวบางยกขึ้นกุมกอดโอบไหล่ตัวเองไว้แ่า ราวกับ้าป้องกันตัวเองจากความเย็นชื้นของเครื่องปรับอากาศอัจฉริยะที่ส่งความเย็นลอยผ่านร่างของเธอไปอย่างเป็ระบบสม่ำเสมอ
ัักุมมือและกอดอุ่นของภัทรกรเมื่อครู่นี้... ช่างเบาบาง สุภาพเรียบร้อย และไร้ซึ่งพลังขับเคลื่อนทางอารมณ์ความรู้สึกอันร้อนรุ่ม ัันั้นเปรียบเสมือนบทเพลงบรรเลงชั้นสูงที่รักษาระดับจังหวะสม่ำเสมอตามหลักการศึกษาดนตรี แต่กลับปราศจากจิติญญาแห่งความเสน่หาและความโหยหาอย่างแท้จริง
มันช่างแตกต่างอย่างสิ้นเชิง... แตกต่างจากััอ้อมกอดแกร่งที่บดเบียดร่างเธอกับผนังห้องและโต๊ะเขียนแบบสถาปนิกของทัตเทพ ััหยาบกร้านแต่ทว่าเต็มไปด้วยความปรารถนาและตัณหารักที่แท้จริงจากก้นบึ้งของหัวใจชายหนุ่มผู้รักอิสระ ััที่ดุดันจนทำให้ร่างระหงสั่นเทา เสียวซ่านสะท้านไปทุกอณูเนื้อ และกระแสธารความรักอุ่นร้อนผ่าวที่ไหลทะลักล้นปะปนกับหยาดน้ำตากลางความมืดมิดของคืนวาน
ภาพร่องรอยแห่งเสน่หาบนโต๊ะทำงานตัวเก่ายังคงหลอกหลอนสลักแน่นอยู่ในห้วงนึกคิด คารินสะกดกลั้นก้อนสะอื้นที่จุกอยู่ในลำคอ ความอบอุ่นที่แท้จริงที่เกิดขึ้นจากหัวใจที่ไม่้าสมการคำนวณใดๆ กลับกลายเป็สิ่งที่เธอต้องสูญเสียไปเพื่อแลกกับความมั่นคงปลอดภัยตามเกณฑ์สถิติ
เธอกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องชุดสุดหรูโอ่อ่าอันแสนแพงระยับแห่งนี้... ตอนนี้เธอก้าวเข้ามาอยู่ใน "กรงทองคำ" เลอค่าที่ประดับประดาไปด้วยเพชรพลอยและสิ่งอำนวยความสะดวกอันล้ำสมัยเหนือระดับชีวิตมนุษย์ทั่วไป กรงที่เพียบพร้อมไปด้วยความถูกต้อง ปลอดภัย และถูกจับคู่ทางสถิติตร้อยละเก้าสิบเก้าจุดแปด ทว่ามันเป็กรงทองคำอันหนาวเหน็บที่กักขังอิสรภาพและความรู้สึกที่แท้จริงของดวงใจเธอไว้แ่าชั่วนิรันดร์
คารินหันกลับมามองแผ่นหินอ่อนสะท้อนเงาสลัวในห้องเงียบงัน รอยร้าวในความสมบูรณ์แบบที่เธอพยายามขัดล้างและลบเลือนด้วยเกลือขัดผิวและกฎเกณฑ์การสื่อสาร บัดนี้มันได้ฝังลึกและรอวันที่จะแตกสลายลงมาทลายทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอเฝ้าเพียรสร้างขึ้นในชีวิต... เธอนอนกอดตัวเองใต้แสงไฟอัจฉริยะที่ค่อยๆ หรี่แสงลงตามระบบอัตโนมัติ ท่ามกลางความเงียบงันอันเย็นเฉียบและโดดเดี่ยวไร้ก้นบึ้งของราตรีกาลในกรงทองคำอันไร้ทางออก.
6K
![นักบินคนนั้นคือเด็กปี1คลาสฉัน [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1775039493_1213146.webp)
