ตอนที่ 2
เสียงสะกดใจ
พาสเฮียฉลาม
ผับyyy
ขณะนี้ในผับที่มีสาวสวยหนุมหล่อนักท่องราตรีมากมาย ชั้นล่างจะเป็พวกที่รักสนุก แดนซ์กันอย่างเมามัน สวนชั้นสองชั้นvip เป็ชั้นที่มีดนตรีที่ผ่อนคลายสะบายๆกระจกกั้นเสียง และมองเห็นชั้นล่างได้ชัดเจน
แต่ตอนนี้ฉลามก็อยู่ในห้องvvip ที่เป็ห้องของเ้าของผับที่ไม่มีใครกล้าเข้า ในห้องvvip เป็ห้องกว้างมีสองส่วน ส่วนแรกคือห้องที่นั่งดื่มอยู่หน้ากระจกที่มองเห็นด้านล่าง มีเคาเตอร์บาร์ มีเหล้า วาย ที่หายากและแพงเก็บเอาไว้มากมายของเ้าของผับ ส่วนที่สองเป็ส่วนห้องนอนที่เก็บเสียงไม่มีเสียงใดเล็ดลอดเข้ามาหรือออกไป
แกร็ก!
"อ้าวว มึงมาเร็วจังว่ะ"
ธารที่เข้ามาในห้องก็เห็นฉลามนั่งอยู่ที่โซฟาที่หันหน้าไปทางกระจก กำลังดื่มเหล้าอยู่ ส่วนอีกคนก็นั่งอยู่เก้าอีกข้างหลังหน้าเคาน์เตอร์บาร์นั้นคือโฮม นานนานทีธารจะได้เห็นฉลามยอมออกมาตามคำชวนของธารสักครั้งทำเอาธารยิ้มหน้าบานแต่ไม่รู้เพราะฉลามหรือเพราะธารได้เจอใครกันแน่
"ร้านเป็ไง มึงไม่ได้มาตั้งนาน"
"ก็ดี คนเยอะดี"
"ก็แงดิกูกูใคร กูคุณชายธาราน่ะครับผม แถมยังมีของดีอยู่ที่ร้านอีกคนไม่เยอะก็ให้มันรู้ไป "
ธารเดิมมานั่งข้างๆฉลามแต่สายตากำลังมองอยู่ที่โฮมที่นั่งข้างหลังผมหน้าเคาน์เตอร์บาร์โดนที่โฮมมันไม่ได้สนใจหรือเหลียวตามึงมันสักนิด จากนั้นก็หันมาสนใจฉลามต่อ และธารก็ถอนหายใจยาวเมื่อคนที่อยากให้สนใจกับไม่สนใจเขาเลย
"เห้ออออ"
"วันนี้โซโลมาเล่นว่ะคืนนี้คนก็เลยเยอะเป็พิเศษ"
ธารเคยบอกวันอังคารกับวันพฤหัสบดีคนจะเยอะแต่วันศุกร์กับวันเสาร์คนจะมากกว่าเป็พิเศษ หรือถ้าวันธรรมดาหากโซโลมาเล่นคนก็จะเยอะเหมือนกัน โซโลเป็นักร้องนักดนตรี ที่มีแฟนคลับมากที่สุดของผับ โซโลเป็คนเป็คนที่มีเสน่ห์ทั้งผู้หญิงและผู้ชาย
ฉลามที่นั่งดูไปเรื่อยๆ ที่ชั้นล่างมีดีเจเปิดเพลงให้ความสนุก และแขกในร้านกำลังเต้นเหมือนเ้าเข้า เต้นไปดื่มไป บ้างก็พากันเข้าห้องน้ำไม่ต้องบอกว่าไปทำอะไร บ้างก็เต้นนัวเนียกันไปเหมือนจะเอากันตรงนั้นเสียให้ได้
"ใครว่ะ โซโล กูเห็นมึงพูดถึงชื่อนี้หลายครั้งแล้ว "
ฉลามที่ได้ยินธารพูดกรอกหูฉลามทุกครั้งถึงคนที่ชื่อ โซโล หรือมั้ยก็คนที่ชื่อองศา ชื่อสองชื่อนี้ผมได้ยินจากปากธารบ่อยสุด แต่ฉลามไม่ได้สนใจ เพราะฉลามพอจะรู้ว่า โซโล เป็นักร้องที่ร้านที่ดึงดูดแขกเข้าร้านมากกว่าวันปกติแต่ไม่เคยเห็น แต่คนที่ชื่อองศานี้สิไม่เคยรู้ว่าเป็ใคร แต่นั้นก็ทำให้ฉลามสงสัยอยู่ดีว่าธารกำลังใช้สองคนนี้มาจับคู่ให้ฉลามและดูเหมือนมันจะมั่นใจด้วยว่าหนึ่งในสองคนนี้จะทำให้ฉลามชอบได้
"ไอ้ฉลามมึงไม่ต้องมองกูด้วยสายตาแบบนั้นเลยน่ะ"
"เออๆๆๆ ก็ได้ ก็ได้"
"กูแค่อยากให้มึงมาฟังโซโลร้องเพลงมึงจะได้รู้ว่าทำไมคนถึงเข้าร้านเยอะไง"
ธารที่ทนสายตาเ็าดุดน้ำแข็งของผมไม่ไหวได้แต่บอกแฉไฉไป และฉลามรู้ว่ามันไม่ใช่แบบนั้น ไม่นานไฟชั้นล่างก็ดับลงนี้เป็สัญญาณว่าวงของโลโซกำลังจะขึ้นเวที จากนั้นธารได้ใช้รีโมทเปิดช่องเล็กๆที่ผนังกระจกออกเพื่อให้ได้ยินเสียงจากชั้นล่าง ตอนนี้ไฟชั้นล่างดับอยู่ไม่กี่นาทีเสียงดนตรีเสียงนักร้องดังขึ้นไฟก็เปิดแขกในร้านก็ทั้งกรี๊ด ทั้งโห่ ทั้งะโชื่อโซโล
"โซโล โซโล โซโล โซโล"
จากนั้น นักดนตรี และนักร้อง ก็ทำการทักทายแขก ก่อนจะเริ่มร้องเพลง
"สวัสดีครับ ทุกโคนนนนนน"
"อ่าาาาาาาาาาา โซโลลลลลล"
"รอนานกันมั้ยเอ่ย"
"ไม่นานค่าาาาาา พวกเรารอได้"
"อ่าาาาาาาาา กรี๊ดกร๊าด กรี๊ดกร๊าด"
"งั้นไม่ให้เป็การเสียเวลาเรามาสนุกกันดีกว่าาคร้าบบบบบบไปปปปป
เดี๋ยวนี้ไม่ตอบเลยน้า
ทักไปแล้วไม่ตอบเลยน้า..
กรี้ดดดดดดดดด!!
สิ้นสุดการทักทายโซโลก็ทำการร้องเพลง เพลงแรกแค่ขึ้นก็ทำเอาแขกทุกส่งเสียงกรี้ดแล้ว
เธอน่ะเคยรายงานกันทั้งวัน
ทำอะไรก็เล่าให้ฉันฟัง
ถ้าฉันพิมพ์ไปว่าคิดถึงจัง
เธอก็ตอบคิดถึงจัง
คุยกันงุ้งงิ้ง สุดจะมุ้งมิ้ง
Yeah เราก็คุยกันมาอยู่ดี๊ดี
แล้วไม่รู้ยังไงอ่ะตอนนี้
เขาบอกให้รอ 17 นาที
แต่เนี่ยต้องรอเหมือนนานเป็ปี
ทำไรอยู่ครับ คือที่ทักเธอตอนบ่าย
รอไปยาว ๆ มาอีกทีตอน Goodnight
ทักไปเท่าไรก็ ไม่ตอบ ถามว่าทำไรก็ ไม่บอก
หายไปอย่างนี้มันได้อ๋อ ไม่รักแล้วหรอ
เดี๋ยวนี้ไม่ตอบเลยน้า
ทักไปแล้วไม่ตอบเลยน้า
แชทเรามันช่างหนักขวา
ปล่อยให้ฉันคิดถึงเธอข้างเดียว
อ่านแล้วเธอก็ไม่เห็นตอบ
อย่างกับว่าฉันมันไม่สำคัญหรอก
ทำอย่างนี้ ใจคอไม่ดี รู้เปล่า
ตะดึง.. ตะดึง.. ตะดึงตึง..
เนี่ยความคิดถึงของฉันที่ส่งไป
ตะดึง.. ตะดึง.. ตะดึงตึง
ตะดึง.. ตะดึง.. ตะดึงตึง.. ตึ๊งตึงตึง
ฉลามยอมรับว่าโซโลเป็คนเอนเตอร์เทรนคนเก่งแค่เพลงแรกก็เอาแขกจนอยู่หมัด ทำให้คนดูสนุกและคล้อยตาม และตอนนี้ก็ผ่านไปสามเพลง เพลงแรกไม่ตอบเลยน้า เพลงที่สองทักครับ เพลงที่สามสันละกายาแล้วคนดูก็ยังสนุกกับเสียงร้องและการเอนเตอร์เทนของโซโลไม่มีเหนือยต่อให้จะเป็เพลงช้าก็ตาม
"เอาละครับทุกคนเดินทางมาถึงเพลงสุดท้ายของวันนี้แล้วน่ะครับ หวังว่าคืนนี้ทุกจะมีความสุขและสนุกไปด้วยกันนะะ"
กรี๊ดดดดดด รักโซโลนะะะะะ
ดนตรีขึ้น
แค่ผ่านมา เพียงสบตา
เหมือนว่าใจ ลอยหลุดไป
เธอฆ่าคนด้วยสายตา
เพียงแค่เธอนั้นมองมา
ไม่ปลอดภัย
แม้อยู่ไกล สักเท่าไร
เหมือนว่าโดน ดึงดูดไป
หากใครเข้าไปใกล้นาน
ก็ยากที่จะต้านทาน
อดใจไม่ไหว
แค่อยากจะรู้จัก
ก็เธอดันน่ารัก ซะสาแก่ใจ
เธอมาทำให้ละลาย โดนสาปให้ตายแล้วตายอีก
อย่าได้คิดที่จะหลีก ต้องโดนสะกดให้ยิ้ม
ยังคงมองภาพที่เธอ นั่งอยู่โต๊ะริม ใจฉันปริ่ม
เธอเชือดฉันได้นิ่ม ๆ ด้วยรอยยิ้มเธอ
สายตาของธารั้แ่ที่โซโลเริ่มร้องเพลงแรกก็จดจ่ออยู่ที่ฉลามตลอดเพื่อรอดูปฏิกิริยา เพลงแรก เพลงสอง ไม่เท่าไหร่ แต่เพลงสามและเพลงสุดท้ายที่ธารสังเกตุเห็นว่าฉลามเริ่มเปลี่ยนไปจากที่นั่งดื่มไม่สนใจเพลงเท่าไหร่ แต่ตอนนี้สายตากลับจับจ้องโซโลไม่วางตา
โซโลเป็นักร้องที่ใส่หน้ากากจิ้งจอกคิทสึเนะเม็งสีขาว ทำให้ฉลามจ้องมองอย่างไม่วางตา ใช่โซโลไม่เคยให้เคยได้เห็นใบ มีแต่คนที่สนิทจริงๆที่รู้ตัวตนของโซโล
ยังไม่ทัน ได้ตั้งตัว
แน่ก็มา ฉันไม่กลัว
ฆ่ากันแล้วก็เอาให้ตาย
ฉันน่ะยอมให้เธอมาทำลาย
หัวใจของฉัน
ยิ่งลองได้ทบทวน
แต่ใจก็ยังหวน ย้อนคืนที่เดิม
เธอมาทำให้ละลาย โดนสาปให้ตายแล้ว ตาย อีก
อย่าได้คิดที่จะหลีก ต้องโดนสะกดให้ยิ้ม
ยังคงมองภาพที่เธอ นั่งอยู่โต๊ะริม ใจฉันปริ่ม
เธอเชือดฉันได้นิ่ม ๆ ด้วยรอยยิ้มเธอ
ไม่ใช่แค่ฝัน ที่ฉันต้องตื่น
และฉันก็ฝืนหัวใจตัวเองไม่ไหว
เธออยู่ตรงนั้น
อยากเพียงแค่ชิดใกล้
ห้ามใจ เท่าไรไม่ได้สักที
เธอมาทำให้ละลาย โดนสาปให้ตายแล้วตายอีก
อย่าได้คิดที่จะหลีก ต้องโดนสะกดให้ยิ้ม
ยังคงมองภาพที่เธอ นั่งอยู่โต๊ะริม ใจฉันปริ่ม
เธอเชือดฉันได้นิ่ม ๆ ด้วยรอยยิ้มเธอ
"ไอ้ฉลาม ไอ้ฉลาม"
ตอนนี้แก้วเหล้าของฉลามที่ถืออยู่ก็ไม่ได้ยกดื่มอีก ร่างของฉลามตอนนี้เหมือนไม่มีิญญาสายตาไม่ละจากโซโลเลย จนกระทั้งโซโลลงจากเวที ผมพึ่งจะรู้สึกตัวก็ตอนที่ไอ้ธารเรียกเขาซ่ะเสียงดังเลย โฺฮมเองก็นิ่งไปเหมือนกันที่ได้ยินเสียงร้องเพลงรู้สึกตัวก็ตอนได้ยินเสียงธารเรียกฉลามเหมือนกัน
ตอนนี้ธารกำลังยิ้ม พอใจกับผลงานตัวเองที่พาฉลามมาที่ผับและดูจากสายตาแล้วการที่ฉลามนั่งนิ่งเอาแต่จ้องบนเวทีเหมือนไม่มีวิญาณ ธารถึงกับยิ้มร้าย
มึงไม่รอดแน่ไอ้ฉลาม
แปะ!
"เชี่ย...อะไรของมึงไอ้ธารมึงตีกูทำมั้ย"
"กูเรียกมึงตั้งนาน เป็อะไรว่ะ"
"หรือว่าาาาาาาา"
"อะไร กูจะกลับแล้ว"
"เห้ยเดี๋ยวสิว่ะ"
"พรุ่งนี้กูมีงานไม่ได้ว่างเหมือนมึง"
"เฮ้ยยกูยังไม่ได้ว่าอะไรเลยน่ะ ไอ้ฉลาม"｡◕‿◕｡
ฉลามไม่รู้ตัวจริงๆว่าถูกเสียงร้องของ โซโล สะกดเอาไว้ตอนไหน รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ธารตีเข้าที่แขนตน เมื่อมองไปเจอหน้าและสายตาของธารที่มันกำลังยิ้มอยู่ ฉลามจึงต้องรีบกลับ ไม่งันธารจะพูดมากกว่านี้ ฉลามรู้ตัวเลยว่าตนคล้อยตามเสียงนั้นจนทำให้ธารจับผิดฉลาม
ฉลามยอมรับเลยว่าเสียงของโซโลเพราะมากจริง ๆ เสียงใส เสียงหวาน ใครที่ได้ยินเหมือนจะถูกเสียงนั้นดึงให้เข้าไปอยู่อีกโลกหนึ่ง ที่สวยงาม โลกที่ทำให้ฉลามรู้สึกสะบาย ผ่อนคลายแต่หากเสียงร้องนั้นมันเหมือนมนต์สะกดให้คนที่ได้ฟังต้องคล้อยตาม เปรียบเหมือนเสียงของนางเงือกที่คอยหลอกล่อผู้คนให้ติดกับและตายในที่สุด แต่เสียงของโซโลมันไม่ใช่ มันไม่ทำให้คนฟังตาย แต่ทำให้คนที่ได้ยินเสียงร้องนี้มีความสุข สะบายใจ มีพลังถึงแม้จะเหนื่อยมากแค่ไหน และยังมีอีกความรู้สึกคือความ้า ้าจะ ต้องจะอยู่ข้างๆ ไม่รู้ว่าใครจะรู้สึงแบบนี้หรือเปล่าแต่ผมกลับรู้สึก้า ถึงแม้ว่าจะไม่ได้เห็นใบหน้าภายใต้หน้ากากนั้นก็ตาม แต่สามารถเสียงนั้นก็สามารถสะกดใครต่อใครได้รวมถึงตัวฉลามเอง
ตอนนี้ฉลามเดินลงมากำลังจะกลับ โดยไม่หันไปมองธารอีกว่าตอนนี้ธารจะทำหน้ายังไง ก็คงทำหน้าดีใจเหมือนผู้ชนะที่ทำให้ฉลามรนลานได้ถึงขั้นต้องขอตัวกลับ
"โอ้ยย ขอโทษครับ"
"คุณไม่เป็ไรน่ะ ขอโทษทีผมรีบไปหน่อย"
"ไม่เป็ไร"
0_0
ฉลามกำลังเดินออกจากผับแต่ตอนนั้นมีเด็กคนหนึ่งวิ่งมาชนเข้ากับเข้ากับอกฉลามอย่างแรง เด็กคนนั้นเอ่ยขอโทษฉลามด้วยความใ
นี่มัน...น่ารักชิหาย
ร่างเด็กหนุ่มที่ตอนนี้อยู่ในอ้อมกอดฉลามเพราะฉลามคว้าร่างของเด็กคนไว้ตอนชนผมแล้วจะล้ม ใบหน้านั้นสวยเหมือนเด็กผู้หญิง ผิวขาวเรียบเนียน ดวงตากลมโตในตาสีน้ำตาลเข้ม ผมก็สีน้ำตาลเข้มรูปร่างเพรียวบาง หน้าทะนุถนอม แถมกลิ่นก็หอมมากด้วย และตอนนี้ร่างกายฉลามกำลังรู้สึกผิดปกติ แค่ได้กลิ่นและได้เห็นคอที่มีรอยแดงนั้น
"อ่อ ปล่อยผมได้ครับ"
"ที่หลังหัดดูทางบ้างจะได้ไม่ไปชนกับใครเข้าอีกที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่นที่วิ่งเล่นได้ตามใจชอบ"
0_0
นี้ผมพูดอะไรไปเนี่ยตอนนี้หน้าเด็กคนนั้นจะโมโหที่ผมพูดแบบนั้นทั้งๆที่เด็กมันก็ขอโทษแล้ว แต่ผมดันปากไว้นี่สิ
"ก็ผมขอโทษคุณแล้วน่ะทำไมคุณถึงด่าผมละ ผมขอโทษแล้วคุณก็ไม่น่าใจแคบแล้วให้อภัยผมสิ หน้าตาก็หล่อ แต่งตัวก็ดู แต่ทำไมใจร้ายแบบนี้อ่ะ อึก"
เห้ยย ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลยน่ะ เด็กมันร้องไห้เอง
เอาแล้วไงฉลามจะทำไงต่อละทีนี้ ฉลามหันไปมองโฮมให้ช่วย และฉลามจะไม่ง้อเด็กหรอน่ะเพราะฉลามไม่ใช่คนที่จะตามใจใครหรือให้ความเมตตาต่อคนอื่น
"น้องครับผมต้องขอโทษแทนเ้านายผมด้วยน่ะครับ"
"ผมไม่ได้ชนพี่แล้วพี่ก็ไม่ใช่คนพูดไม่ดีใส่ผมด้วยทำไมพี่ต้องขอโทษแทนผู้ชายใจร้ายคนนั้นด้วยอ่ะ" อึก!
(●__●)
ขนาดโฮมที่จัดการงานทุกอย่างได้งายดายไม่เคยพราดมาก่อน แต่ตอนนี้แค่เด็กคนเดียวที่กำลังร้องไห้ใส่มันถึงกับหันมามองด้วยสายตาที่บ่งบอกว่า เฮียครับผมงานนี้ยากเกินไปสำหรับผม ผมไม่เคยรับมือกับสถานการณ์แบบนี้
"เฮียผมว่าเฮียขอโทษเด็กมันดีกว่าน่ะครับ"
" ทำไมกูต้องขอโทษ"
โฮมที่ถอยหลังมายืนข้างฉลามแล้วกระซิบบอกให้ฉลามไปขอโทษเด็กนั้นแต่ผฃฉลามไม่อยากเสียเวลากัยเื่ไรสาระนี้
"ฮื่อออ คนใจร้ายทำไมต้องว่าผมด้วย"
ฉลามกำลังจะเดินหนีออกไปทันใดนั้นเด็นคนนั้นก็ร้องเสียงดังขึ้นมาจนฉลามกับโฮมและคนรอบข้างหันไปมองที่เด็กคนนั้นเป็ตาเดียวกัน ที่ตอนนี้กำลังนั่งยองมือกอดเข่าร้องไห้
ฉลามตัดสินใจเดินเข้าไปหาแล้วนั่งเข่าข้างหนึ่งคำพื้นอีกข้างยกขึ้น จากนั้นฉลามตัดสินใจยื่นมือไปจับหัวไหลเด็กคนนั้นเบาๆแล้วเอ่ยคำขอโทษ
ฮึก "คุณพูดอะไรอ่ะด่าผมอึกแล้วหรอ"
นี้เด็กมันไม่ได้ยินจริงๆหรือมันกำลังแกล้งฉลามกันแน่ผมจึงหันไปหาโฮมส่งสายตาถามแบบ มึงได้ยินมั้ย โฮมไม่รู้เข้าใจผมรึป่าวมันถึงพยักหน้า ฉลามนี้ถึงกับถอนหายใจเลยทีเดียว
"ฟังดีๆ ฉัน ขอ โทษ"
พรึ่บ!!
อะไรกันพอผมพูดขอโทษเสียงดังๆ เด็กลุกขึ้นยืนแล้วมองผมด้วยใบหน้ายืม ทำเอาผมหัวใจเต้นโดยไม่รู้ตัว
"ก็แค่นั้น ทีหลังหักขอโทษคนอื่นบ้างน่ะ"
ตึก ตึก ตึก!!!
เด็กนั้นหลอกผมหรอนี้มันไม่ได้ร้องไห้มันแค่บีบน้ำตา และตอนก็วิ่งเข้าผับไปแล้วด้วยผมได้แต่มองตามหลังด้วยอารมณ์หลายๆอย่างที่กำลังก่อขึ้น
ไม่เคยทีใครเคยทำกับผมแบบนี้มาก่อน อย่าให้ผมเจออีกน่ะผมจะจัดการให้ร้องขอชีวิตเลย
...........................................................................
ใครกันน่ะที่กล้าทำแบบนี้กับเฮียฉลามของเราได้ คงไม่รู้สิน่ะว่ากำลังเจอกับอะไร
.........................................................................
9K
![[จบ] บันทึกตำนานราชันอหังการ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1652071564_22878682.webp)
![[นิยายแปล] ดินแดนลึกลับอันเป็นตำนาน](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1599018788_87246398.webp)
