อสูรล้างสวรรค์

ตระกูลโจว 

        "เย่เอ๋อความรุนแรงของไฟพอไหม?" โจวหลี่ที่กำลังปรุงยาอยู่ ถามอย่างกังวลใจในห้องยาของตระกูลโจว

        "ผู้อาวุโสหลี่ ไฟของท่านควรลดลงกว่านี้ ถ้าเป็นเช่นนี้วัสดุยาอื่นๆ จะถูกทำลายโดยตรง โดยยาไม่ทันได้ควบแน่น!" โจวเย่กล่าวอย่างรวดเร็ว โดยจ้องมองที่เตาปรุงยา ขณะนี้เขาแสร้งทำเป็นมุ่งความสนใจไปที่การปรุงยา

       สำหรับโจวเย่ การปรุงยาวายุปราณ เป็นเรื่องง่ายเพียงโบกมือ   

       ทว่าในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา โจวหลี่ และโจวคุนได้ขอคำแนะนำจากเขาในการปรุงยาเพราะทั้งสองเห็นว่าเขาสามารถปรุงยาคุณภาพสูงได้ 

        ด้วยความพยายามอย่างต่อเนื่องของโจวหลี่และโจวคุน คุณภาพของยาจึงสูงขึ้นเรื่อยๆ

ตามที่โจวเย่กล่าวไว้ โจวหลี่ลดวามร้อนลงทีละน้อย

          หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมง โจวหลี่ก็ประสบความสำเร็จในการปรุงยาวายุปราณ และคุณภาพยาก็สูงขึ้นกว่าเดิมมาก ซึ่งทำให้เขามีความสุขมาก!

        "เย่เอ๋อ อาจารย์ของเจ้าน่าทึ่งจริงๆ! ตามที่อาจารย์ของเจ้าบอก คุณภาพของยาของข้าดีขึ้นมาก! และพรสวรรค์ในการเล่นแร่แปรธาตุของเจ้านั้นยอดเยี่ยมมาก อาจารย์ของเจ้าสอนเจ้ามากี่วันแล้วเหรอ? ข้ารู้สึกว่าเจ้าเชี่ยวชาญมากกว่าข้า!" โจวหลี่มีความสุขมาก และในขณะเดียวกันเขาก็อดไม่ได้ที่จะยกย่องโจวเย่ 

"น่าจะห้าหรือหกวัน" โจวเย่กล่าวยักไหล่และยิ้ม

"เจ้าเด็กเหม็น! หยุดแกล้งข้าได้แล้ว!" โจวหลี่กลอกตา 

       หลังจากปรุงยา อย่างบ้าคลั่งมาหลายวัน โจวเย่ก็รู้สึกว่าพลังวิญญาณของเขาเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว และเขาเริ่มแตะขอบของอาณาจักรนักเล่นแร่แปรธาตุระดับสองแล้ว

           "ผู้อาวุโสหลี่ ผู้อาวุโสคุน ยาเหล่านี้ควรจะอยู่ได้สองสามวัน ข้าหวังว่าโม่เจียงจะสามารถปรุงยานี้ได้โดยเร็วที่สุด ข้าจะกลับไปฝึกฝน และพวกท่านทั้งสองอย่าลืมฝึกฝนการปรุงยาด้วย" อาจารย์กล่าวว่า การฝึกฝนการปรุงยา มันจะช่วยให้ผู้อาวุโสสามารถทะลวงผ่านนักเล่นแร่แปรธาตุระดับสามได้เร็วที่สุด โจวเย่พูดขณะที่เขาเดินออกจากห้องเล่นแร่แปรธาตุ

         เมื่อมองดูโจวเย่จากไป ดวงตาเฒ่าของโจวคุน ก็ย่นเล็กน้อย และเขาก็พูดว่า "เย่เอ๋อ ไม่ธรรมดาเลย พลังวิญญาณของเขาทรงพลังมาก เขาปรุงยาได้ตามที่เขาพอใจและไม่หมดแรงเลย และคุณภาพยานั้นก็เหนือกว่าข้า และไม่มีความล้มเหลวในการปรุงแม้แต่ครั่งเดียว ไม่น่าแปลกใจเลยที่อาจารย์ของเขาถึงรับเขาเป็นศิษย์" 

          โจวเย่กลับเข้ามาในห้อง และอาบน้ำ เพื่อขจัดกลิ่นของยาบนร่างกายของเขา

        โจวเย่สูดหายใจเข้าลึกๆ นั่งลงบนเตียงแล้วพูดว่า "การปรุงยาไม่ใช่เรื่องง่ายจริงๆ" 

        โจวเย่อดทนต่อความเหนื่อยล้าทั้งทางร่างกายและจิตใจ โจวเย่นั่งขัดสมาธิและเริ่มโคจรเคล็ดวิชารางกายเทพปีศาจเพื่อฟื้นคืนพลังที่สูญเสียไป 

         ภายในสิบนาที ฐานการฝึกฝนและพลังวิญญาณได้รับการฟื้นฟูเล็กน้อย 

        "ดูเหมือนว่าจะใช้เวลาอีกไม่นานที่ข้าจะก้าวเข้าสู่นักเล่นแร่แปรธาตุระดับสอง จากนั้นข้าก็สามารถปรุงยาตะวันเพลิงได้" โจวเย่กล่าวด้วยรอยยิ้ม

          ยาตะวันเพลิง สามารถช่วยผู้ฝึกฝนในอาณาจักรมหาคุรุยุทธ์ระดับแรกเพิ่มฐานการฝึกฝนได้ และผลที่ได้ก็ค่อนข้างทรงพลัง

            โจวเย่ ยืดเส้นยืดสายเดินออกจากห้องโดยวางแผนที่จะไปร้านขายยาของเขา 

          "พี่เย่!” ทันทีที่โจวเย่ออกจากห้อง เสียงเรียกอันไพเราะของ หงเยว่ ก็ดังขึ้น    

      โจวเย่ คุ้นเคยกับสิ่งนี้นานแล้ว และทุกครั้งที่เขาออกมา คนแรกที่จะปรากฏตรงหน้าเขาต้องเป็นหงเยว่  

          "ระดับที่สองของอาณาจักรนักยุทธ์ ทะลวงอีกแล้ว! ข้าไม่รู้จริงๆว่าเจ้ามีต้นกำเนิดมาจากไหนกันแน่ ความเร็วในการบ่มเพราะนี้ช่างน่ากลัวจริงๆ!" โจวเย่แอบพูดในใจและมองไปที่หงเยว่ด้วยรอยยิ้มอันแสนหวาน 

       "ไปเถอะ ข้าจะพาเจ้าออกไปเดินเล่น!" โจวเย่ยิ้ม เขาคุ้นเคยกับหงเยว่ที่เป็นผู้ติดตามของเขา และเขาไม่ได้ไม่ชอบมันเลย แต่มันทำให้เขารู้สึกสบายใจมาก

      "เจ้าค่ะ!" หงเยว่เต็มไปด้วยความสุข โดยจับแขนของโจวเย่ 

        การปรากฏตัวของทั้งสองเป็นเหมือนคู่รักที่กำลังตกหลุมรักซึ่งกันและกัน มันเป็นที่น่าอิจฉา

        โจวเย่ไม่รู้ว่าเขาไม่ได้ออกมานานเกินไปหรือเปล่า เขาตกใจมากเมื่อออกมาข้างนอก

       พื้นที่หน้าร้านค้าของตระกูลโจวเต็มไปด้วยผู้คนในขณะนี้ 

        การปรากฏตัวของโจวเย่ และหงเยว่ทำให้พวกคนที่เห็นตื่นเต้นทันที 

         "ทุกคนหยุด!" โจวเย่ตะโกนแล้วพูดว่า "ทุกคนยาวายุปราณสามารถซื้อได้ที่หอสมบัติเท่านั้น ร้านค้าตระกูลโจวไม่ขายยาวายุปราณ หากหอสมบัติขายยาวายุปราณหมดแล้ว พวกท่านทำได้เพียงรอในวันพรุ่งนี้เท่านั้น" 

             โจวเย่คาดหวังสิ่งนี้มานานแล้ว เขาจึงให้ยากับหอสมบัติเพื่อรับผิดชอบการขาย 

           ทุกคนผิดหวัง พวกเขาคิดว่า ถ้ามาที่ร้านค้าตระกูลโจว พวกเขาจะสามารถหาซื้อมันได้ ไม่มีทางเลือกอื่นสำหรับพวกเขาในตอนนี้นอกจากต้องแยกย้ายกลับไป 

          เมื่อเห็นทุกคนจากไป โจวเย่ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ขณะที่เข้ากำลังจะก้าวเดินต่อไป โจวเย่ก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยและพูดด้วยเสียงต่ำว่า "มีจิตสังหาร!"

          "พี่เย่เป็นคนของตระกูลกู่" หงเยว่ มองเห็นคนของตระกูลกู่ได้อย่างรวดเร็ว

           "กู่หลง! ปล่อยให้เขามาเถอะ ข้าไม่เชื่อว่าเขาจะกล้าทำอะไรที่นี้! เว้นแต่เขาจะอยากตาย!" โจวเย่เยาะเย้ยเล็กน้อย ดวงตาของเขากระพริบด้วยเจตนาฆ่าที่ไม่มีใครสังเกตเห็นได้  

"พี่เย่! กู่หลงเขาเป็นใครเหรอ? ข้าไม่เคยเห็นเขาในตระกูลกู่เลย" หงเยว่ถามอย่างสงสัย

         โจวเย่หัวเราะเยาะ "เขาเป็นลูกชายของกู่เฉียนซาน! เป็นพี่ชายของกู่หยิง ข้าไม่ได้คาดหวังว่าเขาจะกลับมาเร็วขนาดนี้ ข้าเคยได้ยินกู่หยิงพูดมาว่าเขาออกไปฝึกฝน"

"ไปกันเถอะ" โจวเย่ยิ้ม เขาเพียงเหลือบมองกู่หลง

         กู่หลง มีอายุมากกว่าโจวเย่หลายปี และฐานการฝึกของเขาอยู่ในระดับที่หนึ่งของอาณาจักรคุรุยุทธ์แล้ว แต่น่าเสียดายที่พรสวรรค์นั้นไม่ดีเท่ากู่หยิง 

         ด้วยฐานการฝึกฝนระดับที่หนึ่งของอาณาจักรคุรุยุทธ์ เขาจึงถือเป็นผู้มีความสามารถในตระกูลกู่

        อาณาจักรนักยุทธ์ ไม่สามารถเทียบได้กับอาณาจักรคุรุยุทธ์   

          "ระดับที่สามของอาณาจักรนักยุทธ์! เจ้าสารเลวตัวน้อย เจ้ามีความเร็วในการฝึกฝนที่ยอดเยี่ยมมากจริงๆ" กู่หลงพูดอย่างเย็นชา เขาจ้องมองไปที่แผ่นหลังของโจวเย่ด้วยสายตาเย็นชา

       "ในอีกครึ่งเดือน ท่านพ่อน่าจะสามารถทะลวงผ่านอาณาจักรมหาคุรุยุทธ์ได้ แล้ววันนั้นมันจะเป็นวันตายของเจ้า!" กู่หลงพูดเยาะเย้ย และหันหลังกลับทันที โดยไม่รีบร้อนที่จะโจมตีโจวเย่