[นิยายแปล] Logging 10000 Years into the Future - เทพไร้พ่าย ลุยเดี่ยวอนาคตหมื่นปี【จบ】

        ช่วงเวลาต่อจากนั้น ลู่เซิ่งทุ่มเทกายใจทั้งหมดให้กับการฝึกฝนวิชาขั้นสูงอย่างสุดกำลัง

        เขาไม่สนใจสิ่งอื่นใดทั้งสิ้น

        ไม่ว่าจะเป็นค่ายฝึก เกมเอาชีวิตรอด การประเมินผล และห้องฝึกพิเศษ...

        จะมีอะไรที่น่าตื่นเต้นไปกว่าการได้ฝึกฝนสุดยอดวิชาที่กลั่นกรองจากภูมิปัญญาของผู้แข็งแกร่งระดับสุดยอดหมื่นปีหลังจากนี้ได้อีก?

        ไม่มี!

        นอกจากอาหารสามมื้อ ลู่เซิ่งแทบจะไม่ก้าวเท้าออกจากห้อง ทุกเวลาและพลังงานของเขาถูกทุ่มเทให้กับการฝึกฝนสุดยอดวิชาทั้งสาม ไม่สิ ต้องบอกว่าทั้งสี่ต่างหาก

        ยังดีที่เขามีคะแนนสะสมมากพอ แค่ค่าอาหารและที่พักก็เพียงพอให้เขาอยู่ได้จนกระทั่งสิ้นสุดการฝึกครั้งนี้

        และด้วยการฝึกฝนอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ลู่เซิ่งก็ก้าวกระโดดไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว พัฒนาตนเองไปอย่างสิ้นเชิง

        ...

        ห้องฝึกขนาดใหญ่ บนพื้นเต็มไปด้วยอุปกรณ์ฝึกวางกระจัดกระจายอยู่ ร่องรอยของเหงื่อ คราบเลือด และรอยเท้าสีดำที่เหลืออยู่...

        หยางยวนถือไม้ถูพื้นไว้ในมือทั้งสองข้าง กำลังพยายามต่อสู้กับคราบสกปรกเหล่านั้น

        “หยางยวน เธอยังไม่เสร็จอีกเหรอ? เดี๋ยวฉันช่วย”

        เด็กสาวคนหนึ่งเดินเข้ามา เมื่อเห็นหยางยวนกำลังถูพื้น ก็หยิบไม้ถูพื้นขึ้นมาและวิ่งเข้ามาช่วย

        “ขอบใจนะ...”

        หยางยวนหยุดมือ เช็ดเหงื่อที่หน้าผาก และยิ้มขอบคุณให้เด็กสาวคนนั้น

        “เรื่องแค่นี้เอง ก่อนหน้านี้เธอก็เคยช่วยฉันไม่ใช่เหรอ รีบทำให้เสร็จเถอะ ไม่งั้นคืนนี้ก็ต้องโต้รุ่งอีก...”

        เด็กสาวถอนหายใจออกมา และก้มหน้าก้มตาทำงานอย่างหนัก

        ถึงแม้ท่าทางจะไม่ค่อยถูกต้องนัก แต่ก็ค่อนข้างคล่องแคล่ว

        หยางยวนพยักหน้าด้วยสีหน้าซับซ้อน

        เข้ามาในค่ายฝึกได้เกือบเดือนแล้ว ช่วงเวลานี้เธอสามารถพูดได้ว่าผ่านไปอย่างยากลำบาก

        ในค่ายฝึกแห่งนี้ ทุกสิ่งอย่างตั้งแต่กิน ดื่ม ขับถ่าย และที่พักอาศัย ล้วนต้องใช้คะแนนสะสมทั้งสิ้น หากต้องการสัมผัสประสบการณ์การฝึกฝนในสภาพแวดล้อมที่ดีกว่า ก็ต้องใช้คะแนนสะสมเช่นกัน

        ทุกสิ่งทุกอย่างต้องใช้คะแนนสะสม!

        แล้วคะแนนสะสมจะมาจากที่ไหนกัน?

        ก็มาจากการทำงานจิปาถะ วิ่งเต้น ทำความสะอาด ค่อยๆ สะสมทีละเล็กละน้อย

        เพื่อที่จะได้เข้าไปในห้องฝึกสักครั้ง หรือขอคำแนะนำจากครูฝึกสักหน่อย บางครั้งเธอต้องรัดเข็มขัด อดอาหารไปมื้อหรือสองมื้อ

        และทิฐิที่เหลืออยู่น้อยนิดของอัจฉริยะ ก็ถูกขัดเกลาจนหมดสิ้นแล้ว

        หยางยวนในตอนนี้ เป็นเพียงแค่ “แมลงน่าสงสาร” ที่หวังว่าจะ “เอาชีวิตรอด” ในค่ายฝึกแห่งนี้ไปได้เท่านั้น

        อยู่ได้นานขึ้นอีกวัน ก็ดีแล้ว

        อยู่ได้นานขึ้นอีกวัน ก็เป็นประโยชน์อย่างมากต่อวิถีแห่งการต่อสู้ในอนาคตของเธอ

        หยางยวนคิดในใจอย่างเงียบๆ

        ช่วงเวลานี้ ผู้เข้ารับการฝึกอบรมส่วนใหญ่ในค่ายฝึก ต่างก็ผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากเช่นเดียวกับเธอ

        ทุกคนกัดฟันอดทน และคนที่ทนไม่ไหวก็จากไปตั้งแต่เนิ่นๆ แล้ว

        เมื่อเทียบกับผู้ที่อยู่ใน “ระดับล่าง” เช่นพวกเขาแล้ว ผู้ที่มีพรสวรรค์โดดเด่น กลับยิ่งส่องประกายเจิดจ้าขึ้นไปอีก

        “เธอได้ยินมาหรือยัง? เฉาหย่งจากเมืองหยางหลิน เริ่มท้าทายห้องแรงโน้มถ่วงสี่เท่าแล้วนะ...”

        เด็กสาวที่กำลังช่วยถูพื้น เอ่ยขึ้นขณะอยู่ข้างๆ เธอ

        “สี่เท่า?!”

        หยางยวนตกใจ “จริงเหรอ?”

        “จะไม่จริงได้ยังไง พวกคนจากเมืองหยางหลินตอนนี้เชิดหน้าชูคอแทบจะเหาะได้แล้ว ใครๆ ก็คุยโอ่ว่า เฉาหย่งกำลังจะก้าวข้ามสู่นักสู้ระดับสามแล้ว หลังจากถึงระดับสามก็จะสามารถท้าทายห้องแรงโน้มถ่วงที่สูงขึ้นได้ บางทีอาจจะทำลายสถิติของค่ายฝึกเลยก็ได้นะ

        เธอไม่เห็นสีหน้าของพวกนั้น!”

        เด็กสาวแสดงสีหน้าเหยียดหยามและดูถูก แต่ในดวงตากลับซ่อนความอิจฉาเอาไว้

        หยางยวนกลับรู้สึกตกตะลึง

        แรงโน้มถ่วงสี่เท่า

        เธอจำได้ว่าครั้งล่าสุดที่เธอเข้าไปในห้องแรงโน้มถ่วงหนึ่งเท่า เพียงยี่สิบกว่านาที ร่างกายของเธอก็แทบจะทนไม่ไหว ต้องออกมาเสียก่อน

        คะแนนสะสมที่เสียไป ทำให้เธอเจ็บใจแทบตาย

        แรงโน้มถ่วงสี่เท่า เธอเข้าไปคงโดนบดขยี้ตายทันที?!

        “นี่มันเหนือมนุษย์ชัดๆ!”

        หยางยวนถอนหายใจ ส่ายหน้า และถูพื้นต่อไป

        เด็กสาวที่ช่วยเธอนั้นกลับยิ่งคึกคัก เล่าเรื่องต่างๆ ที่เธอได้ยินมาให้ฟังต่อไป

        “...เมิ่งจิ้นเหอจากเมืองตงกังก็เป็นสัตว์ประหลาดเหมือนกัน ได้ยินมาว่าการฝึกฝนในห้องการเคลื่อนไหวระดับสองของเขาสำเร็จไปแล้วถึงเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ สถิติสูงสุดในประวัติศาสตร์ของค่ายฝึกอยู่ที่ระดับที่สามเพียงแค่ยี่สิบเปอร์เซ็นต์เองนะ

        แล้วก็ยังมีเซี่ยหลิน ถึงแม้ว่าผลงานในห้องฝึกจะไม่ได้โดดเด่น แต่ฉันได้ยินคนพูดว่า เฉาหย่งกับเมิ่งจิ้นเหอแอบไปประลองกับเธอมาแล้ว

        ผลลัพธ์เป็นยังไงรู้ไหม?

        แพ้ราบคาบ!

        เธอคิดว่าผู้ใช้พลังจิตโหดร้ายขนาดนั้นเลยเหรอ?”

        เด็กสาวพูดอย่างไม่หยุดหย่อน เต็มไปด้วยน้ำเสียงที่เกินจริงและความตกใจ

        หยางยวนถูพื้นอย่างเงียบๆ ไม่พูดอะไร

        ทันใดนั้น คำพูดประโยคหนึ่งของเด็กสาวก็ทำให้ร่างกายของเธอสั่นสะท้านเล็กน้อย

        “หยางยวน เธอว่าช่วงนี้ลู่เซิ่งกำลังทำอะไรอยู่น่ะ?

        เอาแต่หลบอยู่ในห้อง ไม่ยอมออกมาซะที เลียนแบบปรมาจารย์ในนิยายกำลังภายใน เก็บตัวบำเพ็ญฝึกวิชาเหรอ?

        เธอสนิทกับเขาไม่ใช่เหรอ? เธอรู้ไหม?”

        มือของหยางยวนชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว

        “ฉันไม่รู้”

        เด็กสาวถอนหายใจออกมา พูดว่า “ฉันเดาว่าเธอก็คงไม่รู้เหมือนกัน

        ฉันว่าลู่เซิ่งคนนี้ก็แปลกๆ ไม่รู้ว่ากำลังทำบ้าอะไรอยู่

        ตอนเข้ามาใหม่ๆ ก็เก่งกาจเสียจนคนทั้งค่ายไม่กล้ามีปากมีเสียง

        ผลสุดท้าย กลับอ่อนปวกเปียกตั้งแต่วันที่สอง...”

        เด็กสาวยกไม้ถูพื้นขึ้นมาจุ่มลงในถังน้ำ ส่ายหน้า และพูดว่า “ตอนนี้ผ่านมาเดือนกว่าแล้ว ทุกคนรวมถึงพวกเราที่แทบจะเอาตัวไม่รอด ต่างก็ก้าวกระโดดไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว

        ก้าวข้ามสู่นักสู้ระดับสองไปแล้วหลายคน

        ลู่เซิ่งอยู่แต่ในห้อง คาดว่าความแข็งแกร่งคงถูกคนอื่นไล่ตาม และแซงหน้าไปหมดแล้ว...

        หยางยวน เธอว่าเขากลัวหรือเปล่า?

        รู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าผลลัพธ์จะเป็นแบบนี้ เลยเลือกที่จะทำตัวเป็นเต่าหดหัวอยู่ในกระดอง เพิ่มความลึกลับขึ้นงั้นเหรอ?”

        เด็กสาวจ้องมองหยางยวนอย่างแน่วแน่และถาม

        ในหัวของหยางยวนพลันปรากฏภาพเงาของเด็กหนุ่มคนนั้น

        เมื่อไม่เคลื่อนไหวก็เย็นเยียบ เงียบสงบ และสุขุม

        แต่เมื่อระเบิดพลังออกมา กลับเหมือนภูเขาไฟ รุนแรง บ้าคลั่ง ราวกับเป็นราชาปีศาจที่ควบคุมทุกสิ่ง

        “ไม่หรอก ลู่เซิ่งไม่ใช่คนแบบนั้น”

        หยางยวนกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

        “แล้วทำไมเขาไม่ออกมาสักทีล่ะ ไม่ได้หวังให้เขามาหนุนหลังพวกเรา แค่ให้พวกเรามีหน้ามีตาบ้างก็ยังดี...”

        เด็กสาวถือไม้ถูพื้นด้วยความโกรธ “ตอนนี้ชีวิตมันยากลำบากแค่ไหน เธอไม่รู้เหรอ เมืองอื่นๆ มีผู้แข็งแกร่งหนุนหลัง พวกเขาเลยแย่งชิงงานที่ทั้งง่ายและได้คะแนนเยอะไปหมดแล้ว

        เหลือแต่งานที่ทั้งสกปรก ทั้งเหนื่อย แถมคะแนนน้อยนิดให้พวกเรา

        พวกนั้นจงใจเล่นงานพวกเราชาวเมืองไป๋เหอ เธอดูไม่ออกหรือไง?

        ก็เพราะลู่เซิ่งตอนเข้ามาในค่ายมันโอ้อวดเกินไป

        ในเมื่อตอนนี้จะทำตัวเป็นเต่าหดหัวอยู่ในกระดอง ทำไมตอนนั้นถึงดึงดูดความเกลียดชังล่ะ นี่มันหลอกพวกเราชัดๆ เหอะ!”

        เด็กสาวยกไม้ถูพื้นกระแทกถังน้ำอย่างแรง น้ำกระจายไปทั่วพื้น

        หยางยวนฝืนยิ้มออกมา ปลอบใจว่า “เธอพักผ่อนเถอะ งานที่เหลือเดี๋ยวฉันทำเอง”

        พูดจบ ก็ก้มหน้าก้มตาทำความสะอาดต่อไป ไม่พูดอะไรอีก

        ...

        ภายในห้องหกด้านที่ผนังทั้งหมดเป็นสีดำตะกั่วราวกับหิน หนุ่มร่างกำยำนั่งขัดสมาธิอย่างเงียบงัน

        เขาเป็นเด็กหนุ่มอายุสิบแปดสิบเก้าปี

        ผิวคล้ำ หน้าตาธรรมดา แต่ระหว่างคิ้วกลับแฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยวและความโหดเหี้ยม

        เด็กหนุ่มนั่งอยู่ตรงกลางห้อง ไม่ขยับเขยื้อน แต่ราวกับกำลังแบกรับแรงกดดันมหาศาล กล้ามเนื้อทั่วร่างสั่นไหวเล็กน้อย

        เหงื่อไหลรวมกันเป็นลำธาร ไหลลงมาจากร่องกล้ามเนื้ออย่างช้าๆ พื้นด้านล่างเปียกชุ่มไปหมดแล้ว

        ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน สีหน้าของเด็กหนุ่มเริ่มยากลำบากและเคร่งเครียดขึ้น

        เขาพยายามยกนิ้วขึ้นมาครึ่งนิ้ว ค่อยๆ เคลื่อนไปข้างหน้า กดเบาๆ บนรีโมทสีขาวที่ไม่ทราบวัสดุที่วางอยู่ข้างมือ

        “ติ๊ง”

        พร้อมกับการดังขึ้นของเสียงติ๊ง อากาศทั้งห้องราวกับเบาขึ้น

        เด็กหนุ่มถอนหายใจยาว ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนจากพื้น กระดูกทั่วร่างส่งเสียงดังกรอบแกรบอย่างต่อเนื่อง

        เด็กหนุ่มเดินออกจากห้อง เด็กหนุ่มคนหนึ่งที่รออยู่หน้าประตูรีบยื่นผ้าขนหนูสีขาวสะอาดให้

        เด็กหนุ่มรับมาเช็ดเหงื่อบนร่างกายพลางถามว่า “ครั้งนี้ทนได้นานแค่ไหน?”

        “สามนาทีห้าสิบสองวินาที!”

        เด็กหนุ่มรายงานตัวเลขออกมาอย่างรวดเร็ว บนใบหน้าปรากฏความตื่นเต้นและชื่นชม

        “เฉาหย่ง นายเก่งมาก เมื่อกี้ฉันนึกว่านายจะไม่ไหวแล้ว เกือบจะกดหยุดให้นายจากข้างนอกแล้ว ไม่คิดว่านายจะทนได้นานขึ้นอีกสามสิบวินาที!”

        ด้านนอกห้องแรงโน้มถ่วงมีกระจกมองทางเดียวบานใหญ่ ผู้ที่ยืนอยู่ด้านนอกสามารถเห็นสถานการณ์ภายในได้อย่างชัดเจน เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้คนที่อยู่ในห้องประสบเหตุร้ายเพราะแรงโน้มถ่วงสูงเกินไป และพลังงานที่ใช้ไปไม่สามารถหยุดการฝึกฝนได้

        “นานกว่าครั้งที่แล้วแค่นาทีเดียวเองเหรอ?”

        เฉาหย่งขมวดคิ้ว และหันไปพูดกับเด็กหนุ่มที่อยู่ข้างๆ ว่า “ครั้งหน้าตอนที่ฉันเข้าไป ฉันจะไม่กดหยุดเองแล้ว เหลือแรงไว้แค่ขยับนิ้วก้อยนิ้วเดียว ตอนที่นายเห็นฉันทำท่าทางแบบนี้ก็ให้กดหยุดให้ฉันทันที”

        “ได้”

        เด็กหนุ่มกล่าวด้วยความชื่นชม “เฉาหย่ง นายเล่นเสี่ยงตายขนาดนี้ ต้องปรับตัวเข้ากับแรงโน้มถ่วงสี่เท่าได้เร็วๆ นี้แน่ และก้าวข้ามสู่ระดับนักสู้ระดับสามได้แน่นอน ตอนนั้นทั้งค่ายฝึกจะมีใครเป็นคู่ต่อสู้นาย...”

        “นักสู้ระดับสาม?”

        เฉาหย่งพึมพำออกมา ไม่ได้พูดอะไร

        เมื่อได้สติกลับมา เฉาหย่งถามเด็กหนุ่มข้างกายว่า “รู้ไหมว่าช่วงนี้เซี่ยหลินทำอะไรอยู่?”

        เด็กหนุ่มคิดอยู่ครู่หนึ่ง กล่าวว่า “เซี่ยหลินไม่ค่อยไปปรากฏตัวตามห้องฝึกต่างๆ เธอมักจะได้รับการฝึกฝนพิเศษจากหัวหน้าครูฝึกตงฉิงเสวี่ย แถมยังเป็นนักพลังจิต วิธีการฝึกจึงแตกต่างจากคนทั่วไปโดยสิ้นเชิง...”

        “นักพลังจิต!”

        ในดวงตาของเฉาหย่งพลันเปล่งประกายเจิดจ้าออกมา กล่าวว่า “นักพลังจิตแล้วยังไง ตราบใดที่พลังป้องกันของฉันแข็งแกร่งพอ นักพลังจิตก็เป็นแค่เรื่องตลกเท่านั้น เซี่ยหลินได้รับการฝึกฝนพิเศษจากหัวหน้าครูฝึก แล้วฉันจะไม่มีบ้างหรือไง...ฮึฮึฮึ...”

        ในดวงตาของเฉาหย่งมีความโหดเหี้ยมเพิ่มขึ้น มั่นใจและโอ้อวด

        หลายคนไม่รู้ว่าเหตุผลที่เฉาหย่งก้าวหน้าอย่างรวดเร็วนั้น ไม่ใช่แค่เพราะพรสวรรค์ของเขาโดดเด่น แต่เป็นเพราะเขามี “ครูฝึกออนไลน์” ที่ลึกลับและทรงพลัง!