“ในที่สุดเ้าก็มาแล้ว” บุรุษผู้นั้นหัวเราะ สีหน้าคล้ายเปี่ยมด้วยอารมณ์ยากจะหยั่งถึง“ข้ารอคอยมาห้าร้อยปี ในที่สุดก็มีคนมาหาข้าของที่เ้าเฒ่านั่นสร้างร้ายกาจเสียจนไม่มีผู้ใดกล้ารับทว่า…”
ในดวงตาคู่นั้นท่วมท้นด้วยประกายเจิดจ้ายามจับจ้องร่างของฮวาชีเยว่ราวทอดถอนใจด้วยคลื่นอารมณ์ถาโถมทว่าในขณะเดียวกันก็ยังดูคล้ายกำลังวางแผนร้าย
ฮวาชีเยว่มองบุรุษผู้นี้อย่างใจเย็น
ทุกสิ่งล้วนแปลกประหลาดนางอธิบายไม่ได้ได้เพียงแต่ถามเขาเสียงต่ำ“ที่นี่มันอะไรกัน? แล้วท่าน...ท่านเป็ใคร? เหตุใดข้าจึงมาอยู่ที่นี่ได้?”
เสียงหัวเราะของเขายั่วยวนฝีเท้าแ่เบาทว่าเพียงพริบตากลับมายืนเบื้องหน้าฮวาชีเยว่
ดวงตาดำขลับโชนแสงแดงประหลาดฮวาชีเยว่รู้สึกคล้ายมือนางถูกดึงเอาไว้ยังมีกลิ่นฉุนแปลกที่ทำให้นางเวียนศีรษะ
เสียงของเขาแหบพร่าดังก้อนหินที่ถูกโยนใส่ทะเลสาบเย็นเฉียบในใจฮวาชีเยว่
“ชีพจรลมปราณเ้าบุบสลายสวะโดยแท้... โชคดีนักที่ข้ายังมีโอสถเพาะปราณรับไปเสีย!”
คำกล่าวของเขาดังเช่นคำสั่งฮวาชีเยว่ตกตะลึงนักนางไม่อาจต่อต้านเขาได้แม้แต่น้อยมืออีกข้างของเขาขยับปากนางด้วยความเร็วแสงปากนางอ้าออกด้วยพลังแข็งแกร่งจากนั้นยาขมจึงไหลลงสู่ลำคอนาง
ฮวาชีเยว่กลืนมันลงไปด้วยท่าทีราวกับกลืนแมลงวัน
ในชั่วพริบตานางรู้สึกถึงความสดชื่นในลำคอราวกับฝนชุ่มฉ่ำหลังความแห้งแล้งยาวนานความเย็นนี้ไหลลื่นลงไปยังท้องทันใดนั้นทั่วร่างนางก็เย็นเยือกพลังลมปราณในร่างพุ่งปะทะกันอย่างเสรีราวกับกลุ่มควันที่ถูกกักขังเอาไว้ยาวนาน
ฉับพลันฮวาชีเยว่ลืมตาขึ้นจ้องมองบุรุษปีศาจเบื้องหน้าตน
เขาหัวเราะอย่างไม่สงวนท่าทีดวงตาคมคายทอประกาย“เอาละ เรียกข้าว่าอาจารย์สิ!”
ฮวาชีเยว่กดข่มพลังแล้วคุกเข่าลงไปเบื้องหน้าบุรุษผู้นั้นนางทั้งโกรธทั้งอับอายเพราะนางเพิ่งเกิดใหม่ถึงได้รู้สึกต่อต้านทุกคน!
ยิ่งกว่านั้นบุรุษประหลาดผู้นี้ยังปรากฏกายขึ้นกะทันหันเขาดูชั่วร้ายนักราวกับปีศาจกระหายเืในตำนานอย่างไรอย่างนั้น
ฮวาชีเยว่มองบุรุษเบื้องหน้าตนอย่างเกรี้ยวกราดเขายังคงยิ้มเ้าเล่ห์ในสายตาปราศจากแรงกระหายในการสังหาร“เป็เด็กดีแล้วเรียกข้าว่าอาจารย์เสียข้าจะช่วยให้เ้าเป็ปรมาจารย์ยุทธ์ที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกใบนี้!”
ปรมาจารย์ยุทธ์!
ดวงตาของฮวาชีเยว่ทอประกายขึ้นการได้เป็ผู้ใช้วรยุทธ์เป็ความใฝ่ฝันทั้งชีวิตของผู้คนนับไม่ถ้วนแม้จะมิได้แข็งแกร่งที่สุดทว่าได้เอื้อมััถึงระดับสี่ภูมิลักษณ์ัก็นับว่าดีมากแล้ว
แต่เหตุใดนางถึงต้องเชื่อฟังเขา?
“เหตุใดข้าจึงต้องเชื่อเ้า? เ้ามีจุดประสงค์อื่นหรือไม่?”
ฮวาชีเยว่แค่นหายใจเ็าประกายเย็นเยียบปรากฏขึ้นในดวงตาคู่งาม
“เ้าไม่เชื่อข้าหรือ? หากไม่เชื่อเ้าก็ต้องตาย!” บุรุษปีศาจรูปงามหุบยิ้มรังสีกระหายเืแผ่กำจายจากทุกรูขุมขนความเย็นเยียบกัดกินไปทั่วทั้งบริเวณ!
ฮวาชีเยว่รีบกักเก็บสายธารพลังลมปราณและบีบคั้นมันพลังปราณราวกับดาบคมกริบบางสายถึงกับบาดผิวจนนางเืออก
เสียงฝีเท้าแห่งความตายก้าวเข้ามาใกล้ฮวาชีเยว่รู้สึกราวกับหัวใจนางกำลังจะหยุดเต้นทั่วร่างนางแข็งทื่อทันใดนั้นนางก็คิดถึงเทียนซีบุตรชายวัยหกปีของตนขึ้นมาดวงตากลมโตคู่งามบริสุทธิ์ของเขายังคงเต็มไปด้วยความไร้เดียงสา
หากนางตายไปเช่นนั้นเทียนซีย่อมต้องมีองค์หญิงฮุ่ยเจินเป็มารดาบุญธรรมถูกนางทรมานทุกวัน!
“ไม่!”
ฮวาชีเยว่กรีดเสียงร้องออกมาแรงกดดันแห่งความตายหยุดลงพลังลมปราณเบื้องหน้านางหายวับไปบุรุษปีศาจส่งยิ้มให้แก่นาง
ฮวาชีเยว่คุกเข่าลงในทันใด“ท่านอาจารย์ โปรดรับการคารวะจากข้าด้วย!”
“ดี!ดียิ่ง!ฮ่าฮ่าข้ายินดีนัก!” บุรุษจอมมารยาช่วยประคองฮวาชีเยว่ลุกขึ้นในดวงตาทอประกายหยิ่งผยองั์ตาสีเืเลือนเป็สีดำอย่างช้าๆ
โลกนี้พลันสงบเงียบ
บุรุษปีศาจหัวเราะ“ข้าคือเทียนพี่ นับแต่นี้ข้าคืออาจารย์ของเ้าน้ำเต้าหยกเขียวที่เ้าถือครองคือน้ำเต้าปริภูมิในน้ำเต้าก็คือที่กักเก็บโลกแห่งนี้ดูเถอะที่นี่รกร้างว่างเปล่าทว่ายังคงมีบางส่วนเป็พื้นดินอุดมสมบูรณ์ไม่ว่าจะเป็สมุนไพริญญาหรือเห็ดหลินจือะหากเพาะปลูกลงไปล้วนเก็บเกี่ยวได้ในหนึ่งวันทั้งสิ้น”
ฮวาชีเยว่ตกตะลึงสุดขีดดวงตางดงามกลอกไปมาหากดินแดนนี้อุดมสมบูรณ์ดังที่เทียนพี่กล่าวนางย่อมสามารถปลูกพืชสมุนไพรหายากดุจสมบัติล้ำค่าได้ภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งเดือนนางจะกลายเป็เศรษฐีนีแน่นอน
“มิติแห่งนี้เป็ของเ้าเ้าอยากปลูกอะไรก็ปลูกในฐานะศิษย์ข้าเ้าย่อมต้องได้รับทุกสิ่งที่ดีที่สุดในโลกใบนี้” เทียนพี่หัวเราะชั่วร้ายทว่าฮวาชีเยว่มิได้ถามสาเหตุว่าเหตุใดเขาจึงรับนางเป็ศิษย์ทั้งยังปฏิบัติต่อนางดีเพียงนี้
ทุกสิ่งล้วนแต่มีเป้าประสงค์
ยามนี้นาง้ามีชีวิตนาง้าพบลูกชายของนางเทียนซี!
“อีกนัยหนึ่งท่านหมายถึงภายในเวลาไม่ถึงหนึ่งเดือนข้าจะสามารถปลูกสมุนไพริญญาได้นับไม่ถ้วนแลกเปลี่ยนเป็เงินทองนับไม่ถ้วนใช่หรือไม่?”
ฮวาชีเยว่กะพริบตามองรอบกายโลกแห่งนี้คล้ายกับไร้ที่สิ้นสุดที่นี่เป็ของนางจริงหรือ?
“ใช่แล้ว!”
เทียนพี่ตอบโดยไม่ลังเล
“ข้าเองย่อมสอนวรยุทธ์ให้แก่เ้ายามนี้เ้าเปิดเส้นลมปราณแล้วอีกหน่อยข้าจะถ่ายทอดศาสตร์กักิญญาแก่เ้า” เทียนพี่หัวเราะดุดัน เขามีเสน่ห์เหลือเกินหากมิได้สวมชุดบุรุษอยู่ฮวาชีเยว่คงคิดว่าเขาเป็ปีศาจสาวตนหนึ่งแล้ว
ยั่วยวนเหลือคณานับน่าหลงใหลเหลือเกินจะกล่าว
นิ้วเรียวยาวของเขาราวหยกงามริมฝีปากแดงก่ำดุจโลหิต
ดวงตาดำคู่นั้นดึงดูดราวผลองุ่นดำ
ทว่าบุรุษผู้นี้คือใครกันแน่?
1K
