TREE WORLD
ปฐีวินาศโลก
By : Jackmysoul
แจ็กมายโซล : เขียน
บทที่ 8
ความลับสุดยอด(2)
สำหรับในวันหยุดจ่าเฉยไม่ได้เข้าเวรทำให้ผมอดปะทะคารมกับเขา แล้วหายใจได้ทั่วท้องไปอีกวัน
หลังจากเสร็จภารกิจสำรวจหลุมดำพวกเราก็ไม่ได้ไปช๊อปปิ้งหรือเที่ยวเตร่พักผ่อนอย่างครอบครัวอื่นๆที่คนธรรมดาเขาทำกันแต่มีสิ่งที่สนุกสนานตื่นเต้นเร้าใจยิ่งกว่าทดแทน
กิจกรรมสุดแสนโปรดปราณประจำสุดสัปดาห์ของครอบครัวเราคือการปีนเขา
ใครที่มีเื่ไม่สบายใจอะไรมาก็ต้องลืมความเคร่งเครียดเ่าั้ทิ้งไปให้หมด เพื่อใช้สมาธิทั้งหมดทุ่มเทให้กับการปีนป่ายเพียงอย่างเดียว
เนื่องจากูเาที่พวกเราปีนกันนั้นนับว่าน่าตื่นเต้นท้าทายและอันตรายเป็อย่างยิ่งเช่นกัน เพราะมันเป็หุบเขาที่ถูกแผ่นดินไหวลมฝนธรรมชาติกัดเซาะ ตัดผ่านกาลเวลา สร้างสันให้ด้านหนึ่งของหุบเขาเกิดเป็แนวผนังชั้นหินผาทั้งกว้างใหญ่ทั้งสูงชันความลาดเอียงแทบจะตั้งฉากกับพื้นโลก ผิวััของเนื้อหินถือได้ว่ามันโล้นโล่งเตียนไปทั้งแถบน้อยนักที่จะมีต้นไม้ใบหญ้าแทรกขึ้นมาในรอยแตกของหินผานานๆครั้งจึงจะมีวิหคนกกามาทำรัง ยิ่งได้ป่ายปีนใน่ฤดูฝนจะยิ่งเพิ่มความอันตรายท้าทายมากขึ้นเพราะความเปียกชื้นและตะไคร่น้ำที่จับตัวบนผิวหินจะช่วยสร้างอุปสรรคให้ปีนป่ายได้ยากลำบากขึ้นอีกหลายเท่ายากยิ่งกว่าปีนเสาทาน้ำมันด้วยมือเปล่าเสียอีก ซึ่งแตกต่างจากูเาลูกอื่นๆที่นักปีนเขานิยมกัน
หุบเขาแห่งนี้จึงเป็หน้าผาที่น่าตายเป็อย่างมากทั้งเรียบรื่นทั้งสูงชันป่ายปีนได้ยากลำบากเป็ที่สุดหากพลาดพลั้งแม้แต่นิดเดียวอาจเอาชีวิตไปขว้างทิ้งอย่างเสียเปล่าอีกทั้งทางขึ้นตรงตีนเขายังเป็ป่าหนามรกชัฏ ทั้งห่างไกลความเจริญทั้งยังเป็เขตป่าสงวนที่ต้องได้รับการขออนุญาตเป็กรณีพิเศษซึ่งมีขั้นตอนยุ่งยากไม่น้อยจึงไม่เป็ที่นิยมของนักท่องเที่ยวทั่วไปดังนั้นูเาเทือกนี้จึงแทบปราศจากผู้คนมาเยือน นอกจากคนที่ชอบลักลอบแหกกฎอย่างพวกเรา
เชือกปีนเขาหนาหนักนับสิบเส้นห้อยระโยงรยางค์พาดผ่านหน้าผาสูงชันขึ้นไปเรายิงลวดสลิงเส้นบางจากมุมหนึ่งไปอีกมุมหนึ่งอย่างคล่องแคล่วว่องไวด้วยอุปกรณ์พิเศษที่เจทกับฟิวท์ช่วยกันพัฒนาขึ้นมามันดูคล้ายฝักโลหะหุ้มท่อนแขนและข้อมือ แค่รูปร่างภายนอกก็แตกต่างจากอุปกรณ์ปีนเขาทั่วไปและที่มันพิเศษตรงที่มีระบบลูกรอกไฟฟ้าใช้ร่วมกับสายลวดสลิงและปืนยิงลูกศรเจาะฝังลงในเนื้อหินที่สามารถบังคับให้ยึดหรือคลายได้อย่างแม่นยำตาม้า เพื่อนำเชือกหรือสลิงนั้นกลับมาใช้ใหม่โดยไม่ต้องทิ้งไว้เบื้องล่างเพราะโดยปกตินักปีนเขาทั่วไปจำเป็ต้องสละวัสดุอุปกรณ์ไปไม่น้อยในการไต่เขาครั้งหนึ่งแน่ใจได้ว่าการขึ้นทรีเวิลด์ มีแต่ต้องมุ่งหน้าขึ้นไปเท่านั้น จะไม่มีวันย้อนลงมาเก็บกู้วัสดุอุปกรณ์ที่ใช้แล้วทิ้งเป็อันขาด
ผลงานการประดิษฐ์ของเจทกับฟิวท์ชิ้นนี้นับเป็อุปกรณ์ผ่อนแรงและประหยัดเวลาที่สำคัญชิ้นหนึ่งถ้าคิดจะขึ้นทรีเวิลด์อย่างสะดวกสบายผมมักจะเรียกชื่อมันเล่นๆว่า ‘ แอร์โร่ฟอสซ์ ’ ซึ่งต่อมาพวกเราต่างก็เรียกตามๆกันไปเอง
ราวกับเวลาผ่านไปเพียงชั่วครู่เดียวเราก็พิชิตยอดเขาสำเร็จครอบครัวผมไม่ได้เป็สไปเดอร์แมนส์กันนะครับ ถึงแม้เราจะอยากกันก็เถอะ คนที่ปีนเขาชนะผมแทบทุกครั้งคือเจทกับลูกๆเสมอแต่นั่นเพราะผมต่อให้พวกเขาออกตัวไปก่อนคราวนี้เราทำลายสถิติปีนขึ้นมาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง
เมื่อปีนถึงยอดเขาพวกเราจะหยุดพักกันที่นี่ และมักทอดสายตายาวไกลออกไปยังหุบเขาอีกด้านหนึ่งที่อยู่ห่างไกลออกไป
อันที่จริงผมไม่อยากรับรู้แม้แต่เหลียวมองด้วยหางตา
หุบเขานั้นได้ขึ้นชื่อเื่ชวนสยองขวัญมันเป็สถานที่ลี้ลับอันตราย เต็มไปด้วยปริศนาดำมืดน่าหวาดหวั่นเชื่อกันว่าใครก็ตามที่หลงเข้าไปในหุบเขานั้นจะไม่มีวันได้กลับออกมา แม้แต่พวกกุมอำนาจฝ่ายรัฐบาลยังต้องทอดทิ้งบริเวณนั้นให้เป็ดินแดนรกร้างมาหลายร้อยปีหุบเขานั้นถูกปกคลุมด้วยเมฆหมอกสีเทาครึ้มตลอดวันตลอดคืน สะท้อนบรรยากาศหลอกหลอนอย่างแปลกประหลาดแผ่กลิ่นอายอัปมงคลตลอดเวลา
ผู้คนต่างสืบทอดการเรียกขานมันมาั้แ่โบราณกาลว่า
‘หุบเขาหมอกอาถรรพ์ ’
หากเมืองชั้นในเปรียบประดุจสรวง์บนพื้นพิภพหุบเขาหมอกอาถรรพ์ตรงนั้น คงเรียกได้ว่าเป็ดินแดนแห่งนรกสาป
ทุกครั้งที่ปีนถึงยอดเขาพวกเราจะหยุดพักเอาแรงกันที่กระท่อมหลังนี้
บ้านหลังนี้เคยเป็กระท่อมของพวกชาวเขาชนพื้นถิ่นในแถบนี้ผมแอบซื้อมันไว้เพื่อเป็ส่วนหนึ่งในแผนการดำเนินชีวิตของครอบครัว แต่สภาพของมันทรุดโทรมจนเกือบจะดูเหมือนถูกทิ้งร้างไปแล้ว
อันที่จริงไม่สมควรถูกเรียกว่าบ้านเสียด้วยซ้ำซึ่งการที่ผมไม่ได้รื้อมันทิ้งแล้วสร้างใหม่ ทั้งที่อิสรภาพทางด้านการเงินของผมสามารถเนรมิตได้โดยง่ายเพียงใดก็ตามนั่นเป็เพราะตามแผนการดำเนินชีวิตของครอบครัว มีความจำเป็อย่างยิ่งที่ต้องคงสภาพเดิมของกระท่อมหลังนี้ไว้เพื่อรักษามันไว้เป็ความลับของครอบครัวโดยเฉพาะ เพื่อไม่ให้มันสะดุดตาจนต้องถูกใครมาสำรวจตรวจสอบ
ความจริงแล้วหนึ่งในบรรดาบ้านพักตากอากาศหลายๆหลังที่กระจายอยู่ทั่วประเทศ บอกได้เลยผมชอบกระท่อมไม้ไผ่หลังนี้มากที่สุด
ถึงแม้ว่ามันจะดูทรุดโทรมทุระกันดาร ไม่มีทั้งไฟฟ้าและน้ำประปา ไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวกอื่นๆแต่ผมก็ชอบมันมากที่สุด ไม่ใช่แค่ได้ใกล้ชิดแนบอิงธรรมชาติเท่านั้น
เหตุผลสำคัญคือ ไม่มีหลักฐานใดที่จะต้องแสดงตัวว่าผมเป็เ้าของมัน
ดังนั้นพวกเราจึงเก็บกระท่อมหลังนี้ไว้ เป็ความลับเฉพาะคนในครอบครัวได้อย่างแท้จริงมาตลอด
..........
ในวันทำงานตามชีวิตประจำวันหลังจากบริหารร่างกายเสร็จตามโปรแกรม ทุกคนก็ต่างแยกย้ายกันออกไปทำธุระของตัวเองแต่ทุกมื้อเช้าเราจะนั่งทานอาหาร แล้วดูข่าว ‘เื่เศร้าเช้านี้’ ด้วยกันเสมอ อย่างน้อยนี่เป็่เวลาอันอบอุ่นของครอบครัวที่ทุกคนจะได้อยู่พร้อมหน้าโดยไม่ต้องอ้างเื่ขอเวลาส่วนตัว
เนื้อหาของข่าว‘เื่เศร้าเช้านี้’ ่นี้มักมีแต่เื่ของเหตุภัยพิบัติทางธรรมชาติอย่างวันนี้ก็เป็รายงานข่าวเื่พายุลูกเห็บ ฝนตกกระหน่ำ น้ำท่วมสึนามิแผ่นดินไหว หลุมยุบ โคลนถล่ม จากหลายประเทศทั่วทุกมุมโลกรู้สึกเหตุเภทภัยทางธรรมชาติจะรุนแรงขึ้นทุกวัน แต่ข่าวสารเหล่านี้มักไม่อยู่ในความสนใจของลูกๆไม่รู้ว่าชินชาเบื่อหน่าย หรือมองข้ามกันไปหมดแล้ว
“วันนี้ผมเข้ารอบชิงแล้วพ่อกับแม่ตกลงจะไปเชียร์ผมอ่ะป่าว”
จอสส์ถามโผล่งขึ้นมากลางวงเื่ภัยพิบัติไม่มีอยู่ในหัวแม้แต่นิดเดียว
ผมรู้ว่าจอสส์จริงจังกับการแข่งขันครั้งนี้เป็อย่างมากเขาหมายถึงการแข่งขันศิลปะการต่อสู้ที่เรียกว่า “มาร์เชี่ยลอาร์ต”คิดว่าเขาตั้งหวังไว้สูง เพราะมันเป็การแข่งขันครั้งยิ่งใหญ่ระดับประเทศจอสส์คง้าให้พวกเราไปเชียร์เป็กำลังใจอย่างเช่นครั้งก่อนๆก็ปีนี้เขาต้องป้องกันแชมป์นี่นา แต่ดูเหมือนว่าปีนี้จอสส์จะโชคร้ายซะแล้ว ผมไม่มีคิวว่างเอาซะเลย
“โอ้...จอสส์เทอร์นาโดวันนี้ต้องป้องกันแชมป์หรือนี่” เจทเอ่ยชื่อฉายาที่จอสส์ใช้ลงแข่งมาร์เชี่ยลอาร์ตที่ว่าพร้อมกับเลิกคิ้ว ทำสีหน้าว่าเพิ่งนึกอะไรขึ้นมาได้
“แม่ติดประชุมกับท่านรัฐมนตรี...โทษทีนะลูกแต่แม่รู้ว่าลูกต้องทำได้” เจทรีบชิงออกตัวก่อน
ว่ะ!!ผมถอนใจเล็กน้อยที่ออกปากช้าไปกว่าเจทเพียงนิดเดียว
“พี่ต้องเอาของขวัญไปเซอร์ไพร์พ่อกับแม่ของการ์เซียในวันครบรอบแต่งงานน่ะนะ...อื้ม...จอสส์เทอร์นาโดไฟเออร์นายชนะอยู่แล้ว” ฟิวท์เหยียดยิ้ม พยายามออกปากในแนวทางให้กำลังใจ หาข้ออ้างกลบเกลื่อนอย่างแเีเื่ชิ่งแบบนี้ ฟิวท์ก็ไหวตัวทันเสมอ
ฮึ่ม!!! แล้วนี่ผมก็ยังช้ากว่าเ้าฟิวท์มันอีกหรือนี่
แน่นอนผมก็ไม่อยากว่าอะไรก็เพราะเขาต้องเลือกเอาใจว่าที่พ่อตาแม่ยายมากกว่าไปเชียร์น้องชายสุดรักที่จับเขาทุ่มทะลุกำแพง
“เออ...ส่วนพ่อก้อมีนัดสำคัญซะด้วย กับนายแบงก์ที่ต้องขอให้เขาช่วยเื่วงเงินในการขยายโรงงาน”ผมพยายามอธิบายเหตุผลตามความเป็จริง พร้อมกับทำสีหน้าเคร่งขรึมจริงจังแต่ดูเหมือนจอสส์จะไม่เชื่อทุกคำแก้ตัว
“เท็ดดี้จะไปเชียร์ลูกเอง”ผมสั่งคนรับใช้
“โธ่..เซ็งเป็ด”จอสส์บ่นอุบอิบเล็กน้อย “ไฟอิ้ง..ต่างหาก ไฟอิ้งเทอร์...ช่างมันเหอะ...” แล้วก้มหน้าก้มตาจัดการกับอาหารเช้าตรงหน้าอย่างรวดเร็วถึงขั้นมูมมามแล้ว
เช่นเดียวกับทุกครั้งที่ลูกชายคนเล็กของผมมักจะเลือกกินแต่ขนมกับเนื้อสัตว์แล้วแอบคลายพืชผักทิ้งลงถังขยะใต้โต๊ะเสมอเจทเคยบ่นเื่นี้บ่อยครั้งจนถึงขั้นต้องออกปากบังคับอยู่หลายครั้ง แต่จอสส์ผู้เอาแต่ใจมีหรือจะเชื่อฟังอย่างว่าง่าย ถึงมันจะรับฟัง แต่ก็ไม่เคยยินยอมให้พืชผักล่วงผ่านลำคอลงกระเพาะได้เลยสักครั้งเดียว
ครั้งนี้เจทก็ได้แต่หัวร้อนหัวเสียตามเคยเพราะต้องพ่ายแพ้ปราชัยบนโต๊ะอาหารอีกครั้งหลังจากก้มมองดูเวลาที่นาฬิกาข้อมือก็ได้แต่ส่ายหัวไปมา ยอมละมือจากเด็กหัวดื้อให้รอดไปอีกมื้อหนึ่งเพราะตอนนี้เธอยังต้องรีบไปเข้างานให้ทันเวลา จึงเป็คนแรกที่ลุกออกไป
แปลกใจนิดหนึ่ง!ครั้งนี้รู้สึกว่าจอสส์จะแอบโล่งใจที่ไม่มีใครว่างไปเชียร์เขาผิดจากครั้งก่อนๆ...แต่ก็ช่างเถอะ ยังไงผมก็ไว้ใจฝีมือจอสส์ก็ถ้าในรุ่นเดียวกันผมมั่นใจ ไม่มีใครสู้เขาได้
ผมเป็คนสุดท้ายที่ลุกจากโต๊ะอาหารกว่าจะถึงบริษัทก็ใกล้เที่ยงแล้ว บริษัทของผมกำลังไปได้สวยธุรกิจโรงงานผลิตชิ้นส่วนตัวถังรถยนต์รวมทั้ง รถบรรทุกขนของให้กับรัฐบาลและรับผลิตชิ้นงานต่างๆให้กับลูกค้าทั้งในและนอกประเทศหลังจากบริษัทของผมชนะการประมูลล็อตใหญ่ ตอนนี้มีออเดอร์เข้ามาเพียบจนล้นมือหัวหน้าฝ่ายต่างๆแอบบ่นกันอุบอิบ เพราะต้องขะมักเขม้นเข้มงวดเื่คุณภาพ ทั้งต้องคอยเร่งงานตามตารางเวลาบังคับให้คนงานเข้ากะตลอดทั้งกลางวันกลางคืนเพื่อให้ทันส่งมอบสินค้าก่อนวันเดทไลน์เนื้องานอาจดูหนักหน่วงสาหัสไปบ้าง แต่ทั้งหมดยังอยู่ในความควบคุม และกำลังเป็ไปได้อย่างดีเยี่ยม
อืม...ผมเล็งเห็นอนาคตของบริษัทมันยังคง้าความก้าวหน้ามากไปกว่านี้
นี่แหละชีวิตประจำวันของผมมันยังคงเป็ปกติสุข
จนกระทั่งเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน
...ขณะนั่งดูทีวีรายการถ่ายทอดการแข่งขันมวยโลกรุ่นเฮฟวีเวทที่มีไมท์เจสันกำลังชกป้องกันแชมป์ในห้องทำงานส่วนตัวไปพลาง ก็นั่งดื่มกาแฟร้อนไปพลางเพื่อแก้เบื่อตอนรอให้ถึงเวลานัดพบกับนายแบงก์อยู่นั้น เกิดแรงสั่นะเืเป็วงคลื่นในถ้วยกาแฟจนมันล้นกระฉอกออกมาเลอะชุดสูทของผมอย่างไม่ทันตั้งตัวแผ่นดินไหวทำให้ข้าวของตกหล่นกระจัดกระจาย ผ่านไปเกือบสิบลมหายใจมันจึงหยุดลง ม่านมู่ลี่ในออฟฟิคที่ใกล้มือมากที่สุดถูกแหวกกระชากออกอย่างร้อนรนสิ่งแรกที่เห็นเด่นชัดปรากฏในกรอบสายตามากที่สุดคือ สภาพอากาศของท้องฟ้าที่แปรปรวนผิดปกติอย่างชัดเจนโดยเฉพาะในบริเวณหลุมั์นั่น เมฆหมอกสีดำลอยต่ำพากันหมุนวนเวียนราวกับกำลังจะก่อตัวเป็พายุทอร์นาโดเสียงฟ้าร้องดังสนั่นยิ่งกว่าเสียงแผ่นดินไหว สายฟ้าแลบแปล็บปล๊าบแย่งกันผ่าลงในหลุมยุบนั่นนับครั้งไม่ถ้วนนับเป็ปรากฏการณ์แปลกประหลาดที่ไม่เคยพบเห็นมาก่อน
ผมปลงใจเชื่อว่านั่นมันคือลางบอกเหตุอาเพศอย่างแน่นอน!
ผมคาดคำนวณรู้สึกย่ำแย่กับความผิดปกติเ่าั้แล้วมันทำให้ไม่สบายใจเป็อย่างมาก ไม่รู้ว่าใบหน้าเย็นวาบขึ้นมาเมื่อไหร่จิตใจหดหู่ลงฉับพลัน!
สิ่งเ่าั้มันเป็สัญญาณเตือนถึงอะไรบางอย่างขออย่าให้เป็อย่างที่ผมสังหรณ์ใจเลย!
เพราะลางสังหรณ์มันกำลังร้องบอกว่าอันตรายร้ายแรงกำลังคืบคลานเข้ามาในไม่ช้า ผมจึงร้อนใจถึงขั้นรนรานไม่สามารถทำจิตใจให้สงบลงได้ในเวลาอันรวดเร็วสิ่งเดียวที่ผม้าในตอนนี้ก็คือต้องไปสังเกตการณ์ที่หลุมยุบนั่นเดี๋ยวนี้
แต่ทว่า...ระหว่างนั้นนายแบงก์ที่ผมกำลังรอคอยก็โผล่หัวมาตามนัดพอดี
“แฟรงค์รอผมสักแป๊บ” ทั้งที่เป็ฝ่ายขอให้ช่วยเหลือ แต่ผมกลับเสียมารยาทบอกให้เขากลับเป็ฝ่ายต้องไปนั่งรอ นายแบงก์แฟรงค์พลันบังเกิดสีหน้างุนงง และไม่อยากเชื่อว่าผมจะกล้าเทเขาทิ้งต่อหน้าต่อตาอย่างนั้น
ผมรีบรุดไปดูหลุมั์นั่นแม้ว่าจะไปตรวจเช็คดูเมื่อวานแล้วก็ตาม
ระหว่างที่ขับรถกลุ่มเมฆดำนั่นถูกดูดหายเข้าไปในหลุมดำแล้ว เหตุการณ์แปลกประหลาดก็ดูจะกลับเป็ปกติทุกอย่างเหมือนไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น
แต่ยังไม่วางใจ...
จนในที่สุดผมก็ได้เผชิญหน้ากับมันอีกครั้ง
!!!เวิร์ม !!!
..................
ความจริงผมยังช็อกกับเหตุการณ์ที่เห็นภาพฝูงชนถูกเวิร์มไล่กัดกินอย่างโเี้ภาพนั้นมันยังคงชัดเจนและหลอกหลอนในความรู้สึก
ผมต้องไล่ทบทวนลำดับเหตุการณ์ก่อนหน้านี้อีกครั้งกว่าที่จะเรียกสติทั้งหมดกลับมาได้จริงๆ ก็ตอนที่ผมเหยียบคันเร่งสุดตีน
“ขอต้อนรับสู่สรวง์แห่งอิทัป”ผมบอกกับสองปู่หลานที่จับพลัดจับผลูนั่งมาในรถสปอร์ตของผม
“ขอบคุณแต่รู้สึกคุณจะย้ำบ่อยไปหน่อย”
ชายชราที่เป็ปู่ของเด็กสาวคนนั้นหันมาตอบจากด้านข้างคนขับ
ก่อนที่ผมจะผละตัวแยกจากจ่าเฉยที่ปากหลุมยุบนั่น
ผมกับจ่าเฉยยืนมองดูผู้คนกลุ่มอื่นๆที่กำลังปีนป่ายตามขึ้นมาบนอีกฟากฝั่งของขอบฟุตบาทและเราทั้งคู่ก็ต่างเดินหันหลังให้กับผู้คนเ่าั้ ถึงแม้ว่าจะได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลืออย่างโหยหวนจากในหลุมมาเป็ระรอกๆอีกก็ตาม
ปู่กับหลานคู่นี้ผมถือว่ามันเป็อุบัติเหตุไม่คาดฝันเท่านั้น
ไม่ใช่ว่าผมกับเบนจงใจจะแล้งน้ำใจเราต่างรู้ดีว่าทุกชีวิตมีความสำคัญเท่าเทียมกันหมดเพียงแต่ว่าเราไม่สามารถช่วยใครได้หมดทุกคน จะมีคนป่ายปีนขึ้นมาอีกเป็หมื่นเป็แสนไม่จบไม่สิ้นที่นี่จึงไม่ได้จัดให้มีหน่วยกู้ชีพหรือหน่วยกู้ภัยใดๆมาคอยเอื้อเฟื้อต่อผู้คนเ่าั้
จะมีเพียงแค่หน่วยเฝ้าระวังภัยจากหนอนดำเท่านั้นหน้าที่ของพวกหน่วยนี้เฝ้าดูเวิร์มเพียงอย่างเดียว ใครจะร้องขอความช่วยเหลือ หรือใครกำลังจะเป็จะตายทุกข์ทรมานขนาดไหนพวกเขาก็จะไม่เข้าไปเกี่ยวข้อง
ทุกคนรู้ดีว่าต้องพยายามช่วยตัวเองให้รอดให้ได้เท่านั้นและถ้าผมตกอยู่ในสถานการณ์ที่เลวร้ายอย่างนั้น ผมจะไม่โทษใครถ้าจะไม่มีใครมาช่วยผม
“ตนเป็ที่พึ่งแห่งตนระวังตนอย่าแส่เื่คนอื่น”
คติพจน์ประจำใจที่พ่อผมสั่งสอนไว้ก่อนที่จะแยกครอบครัวออกมา ผมถือปฏิบัติอย่างเคร่งครัดมาตลอดและมันช่วยเตือนสติอย่างได้ผล หลังจากที่ก่อเื่ขึ้นมาแล้ว
ผลจากการเผลอเลอคติพจน์ประจำใจทำให้ต้องอาสารับหน้าที่เป็ผู้จัดการดูแลความเป็อยู่ให้กับปู่หลานคู่นี้ไม่พ้นคำว่าตกกระไดพลอยโจร
ทีแรกจ่าเฉยอยากจะกักตัวปู่หลานคู่นี้ไว้ดูเล่นในฐานะพลเมืองเถื่อนทั้งๆที่พลเมืองเถื่อนคนอื่นๆเต็มบ้านเต็มเมืองต่อหน้าต่อตากลับไม่สนใจจ้องจะจับผิดแต่ปู่หลานคู่นี้แต่พอตาแก่บอกว่าจะยกสมบัติที่นำติดตัวมาให้ทั้งหมดเป็ค่าตอบแทนที่ช่วยชีวิตจ่าแกเลยยินยอมยกอำนาจให้ผม เป็ธุระจัดหานำพาปู่หลานคู่นี้ไปลงทะเบียนเป็พลเมืองอย่างหน้าตาเฉย
ผมคิดว่าลึกๆแล้วลุงแกคงแอบตำหนิว่าจ่าเฉยเล่นลูกตุกติก บกพร่องต่อหน้าที่แต่ใจจริงแล้วผมกลับชื่นชมว่าเบนทำหน้าที่ได้เฉียบขาด สมบูรณ์แบบ
อย่างไรก็ตามเหล่ากลุ่มคนที่ปีนป่ายขึ้นมาจากหลุมยุบ มิได้มีอิสรภาพบนพื้นแผ่นดินแห่งนี้แม้แต่น้อยก้าวแรกที่หลุดพ้นขึ้นมาจากหลุมยุบพวกเขาจะถูกตราหน้าว่าเป็คนเถื่อน มีสถานะแค่ผู้อพยพลี้ภัยเท่านั้นห่างออกไปไม่ไกลรัฐบาลได้จัดกองกำลังทหารคอยคัดแยกบุคคล ผู้มีความสามารถเป็ประโยชน์กับชาติบ้านเมืองจะถูกจัดส่งไปลงทะเบียนเป็พลเมืองชนชั้นต่ำภายนอกพื้นที่สีเหลืองคนเหล่านี้หากไม่ได้เป็อัจฉริยะด้านใดด้านหนึ่งย่อมหมดโอกาสลืมตาอ้าปากขึ้นมาได้ต้องจ่อมจมเป็ชนชั้นแรงงานไปจนวันตาย หรือไม่ก็้าเลือกที่จะเดินทางต่อไป เพียงแต่รัฐบาลแห่งเผด็จการนี้ถือสิทธิขาดในการทรีเวิลด์มาช้านานไม่อนุญาตให้ผู้ใดเข้าถึงมันได้ดังนั้นทางเลือกที่จะเดินทางต่อจึงยากที่จะเป็ไปได้สำหรับพลเมืองทั่วไปอย่างว่าแต่คนเถื่อนชาวอพยพ
ส่วนพวกไร้อนาคตดังเช่นคนเจ็บป่วยทุพลภาพหรือคนแก่ใกล้ตาย...แต่ เดี๋ยวก่อน มันก็น่าแปลกใจอยู่บ้างคนใกล้ตายยังอุตส่าห์มีชีวิตรอดขึ้นมาได้อย่างหวุดหวิด!ตัวอย่างก็ตาแก่ที่เบนช่วยไว้นั่นล่ะ ส่วนคนพิการไม่สมประกอบแขนด้วนบ้างขาลีบบ้างยังดิ้นรนขวนขวายปีนหน้าผาขึ้นมาได้อย่างน่าอัศจรรย์ คงขึ้นอยู่กับวาสนาของแต่ละคนล่ะนะ...อันนี้ความเห็นส่วนตัวล้วนๆอย่างอื่นแล้วแต่คนจะคิดกันไป...พวกคนพิการโชคดีในโชคร้ายเ่าั้หรือพวกที่อ่อนแอไร้ประโยชน์จะถูกประเมินเป็บุคคลไร้คุณภาพ ต้องจัดส่งไปยังค่ายกักกันผู้อพยพซึ่งเป็ดินแดนแห้งแล้งรกร้างว่างเปล่า แท้แล้วรอคอยเพียงความตายนับวันค่ายนี้ยิ่งคับแคบลง เนื่องจากมีผู้มาใหม่เพิ่มเข้ามามากกว่าคนเก่าแก่ที่จากไป
ผมบอกว่าจะพาปู่กับหลานไปลงทะเบียนที่สำนักงานเขตในเมืองชั้นนอกซึ่งภายใต้กฎหมายแห่งประเทศราชนี้จะมีแต่เหล่าชนชั้นอภิสิทธิ์ผู้มีฐานะอย่างผมเท่านั้นที่จะกระทำได้รัฐบาลอนุญาตให้สิทธิพิเศษสำหรับผู้ที่้าชาวอพยพไปใช้แรงงานเพียงแค่เสียค่าทำเนียมมหาศาลและลงทะเบียนให้ถูกต้องเท่านั้น
แต่ส่วนใหญ่แล้วเหล่าอภิสิทธิ์ชนทั้งหลายเห็นว่านั่นเป็การกระทำที่ไร้สาระอย่างโง่เขลาเท่านั้น หากไม่มีเหตุผลที่สำคัญเพียงพออย่างเช่นได้ค้นพบเครือญาติที่ผลักพรากกันไป หรือค้นพบความสามารถหรือทรัพยากรที่หาได้ยากยิ่งในชาวอพยพคนนั้นซึ่งเื่ที่เคยเกิดขึ้นมานั้นแทบจะนับเป็เปอร์เซ็นต์ไม่ได้ด้วยซ้ำ
และสองปู่หลานคู่นี้ดูยังไงก็ไม่ได้มีคุณสมบัติดังกล่าวแม้แต่นิดเดียวคนหนึ่งอ่อนแอเป็ภาระ คนหนึ่งเป็ไม้ใกล้ฝั่งที่แทบเอาตัวไม่รอดไม่รู้จะตายวันตายพรุ่งเมื่อใด
ถ้าให้พูดออกมาตามตรงสองคนนี้เป็ได้แค่ ‘ตัวถ่วง’อย่างไม่ต้องสงสัย
อย่างไรก็ตามผมถือพวกเขาเป็อุบติเหตุไปเสียแล้วแค่ช่วยสงเคราะห์พวกเขาอีกสักหน่อยจะเป็ไรไปหลังจากส่งพวกเขาลงทะเบียนเป็พลเมืองชั้นต่ำเรียบร้อยแล้ว ก็ถือว่าหมดหน้าที่
ทางใครทางมัน
แต่นั่นต้องหลังจากที่ผมจัดการธุระในโรงงานให้เสร็จสิ้นซะก่อนอีกอย่างแฟรงค์ยังรอผมอยู่ ถ้าคิดว่าเขายังอดทนไหวไม่หนีกลับไปเสียก่อนล่ะนะเพราะไม่อยากเสียประโยชน์ทางธุรกิจ คงเป็เหตุผลร่วมอีกอย่างที่เป็ไปได้ไม่ใช่แค่เพราะ้ารอเอาคืนผมเท่านั้น
ก่อนหน้านี้ได้ส่งผ่านข้อความเสียงให้เลขาของผมไปแล้ว สั่งการอย่างเร่งด่วน!เรียกประชุมหัวหน้าฝ่ายและพนักงานทุกคนให้พร้อมภายใน10นาที
แล้วผมก็หงุดหงิดนิดหน่อยที่แค่คนในครอบครัวยังโทรหาใครไม่ติดเลยยังมีหน้าไปห่วงคนอื่น...เจทไม่ยอมรับสาย ฟิวท์สายไม่ว่าง จอสส์ปิดโทรศัพท์ให้มันได้งี้สิ โทรศัพท์ไม่ควรมีไว้ใช้ในเวลาน่าสิ่วหน้าขวานแบบนี้ ผมกดรีดายอย่างเร่งร้อนอีกหลายรอบเพราะผมยังนึกคิดสิ่งทดแทนการติดต่อสื่อสารช่องทางอื่นไม่ได้
ระหว่างทางที่ผมขับรถกลับไปออฟฟิศลุงแกจะหันรีหันขวางพลางสำรวจค้นคว้าวิเคราะห์วิจัยอะไรหลายอย่างเกี่ยวกับ พอร์ช918 สไปเดอร์สีแดงสดของผม แถมยังหันมองไปทุกหนแห่งตลอดเวลา ดูแกจะสนใจกลุ่มอาคารตึกระฟ้าเป็พิเศษอีกด้วยราวกับว่าไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน
จนเมื่อแกเอ่ยปากถามคำถามนี้ขึ้นมาผมจึงแน่ใจได้ว่า สิ่งที่แกสนใจจริงๆนั้น เป้าหมายมันอยู่ข้างบน สูงขึ้นไปสูงขึ้นไป
“ที่นี่คือจุดสูงสุดของทรีเวิลด์แล้วใช่ไหม...พ่อหนุ่ม...”ชายชราถามออกมาอย่างคนปัญญาอ่อน
“หวังว่าจะเป็เช่นนั้น...”ผมตอบแบบขอไปที เหมือนแกล้งให้ลุงลังเลหัวเสียเล่น
ก็ถ้าในโลกนี้ยังมีทรีเวิลด์ให้ปีนป่ายแล้วมันจะเป็จุดสูงสุดไปได้อย่างไร อย่าบอกนะว่าลุงตาบอดมองไม่เห็นมัน
“ดี...ถ้าเป็อย่างนั้นฉันจะได้สิ้นสุดการเดินทางเสียที...”ผมเงียบอย่างจนใจ แต่ยังรอจังหวะให้ลุงได้พูดต่อ “แต่ถ้าไม่...ฉันต้องรีบไปต่อ”
“ที่นี่คือยอดไม้บนทรีเวิลด์แล้วใช่ไหมค่ะคุณปู่...ใช่ไหมค่ะ...”เด็กสาวเขย่าแขนปู่ของเธอเร่งหาคำตอบ
เด็กสาวคนนี้ช่างดูไร้เดียงสากว่านักเดินทางทั่วไปเธอน่าจะมีอายุไล่เลี่ยกับจอสส์ลูกชายคนเล็กของผม
ถ้าเป็คนพื้นถิ่นทั่วไปบนโลกนี้ที่ไม่มีความรู้เื่ทรีเวิลด์หรือได้ยินเื่ของเวิร์มมาก่อนคงคิดว่าเด็กสาวเพ้อจนเพี้ยนเป็แน่ แต่ไม่ใช่ ความจริงเื่ทรีเวิลด์หรือเวิร์มเป็ความลึกลับของคนส่วนใหญ่บนโลกใบนี้ ถึงแม้การสื่อสารจะเปิดกว้างและก้าวหน้าไปไกลขนาดไหนก็ตามแต่ผู้คนส่วนใหญ่กลับไม่ให้ความสนใจ มองเป็เื่ไกลตัวจนชาชินสิ่งที่ไม่ควรเป็ความลับจึงกลายเป็ความลับขึ้นมาสำหรับคนบางคนถ้าแค่ทรีเวิลด์ยังเป็ความลับ อย่าว่าแต่เวิร์มเลย เื่หลุมดำมันคงเป็ความลับสุดยอดไปตลอดกาล
53K
