ตอนที่ 5 – วันตลาดประจำเดือน และกลิ่นหอมของชีวิต
แสงตะวันยามเช้าสาดผ่านยอดไม้ ส่งประกายสีทองลงบนลานดินหน้าบ้านของครอบครัวหลี่ วันนี้ไม่เหมือนทุกวัน เพราะมันคือ “วันตลาด” ประจำเดือน—วันที่ชาวบ้านจากหุบเขารอบ ๆ จะเดินทางมารวมกันที่ลานกว้างกลางหมู่บ้านเพื่อตั้งแผงขายสินค้า พูดคุย และแลกเปลี่ยนข่าวสาร
หลี่ิ่ยืนหน้าครัวเรือน ตรวจดูตะกร้าผักผลไม้ที่เตรียมไว้ พืชผักสดใสบางอย่างมาจากแปลงหลังบ้าน แต่บางชนิด—โดยเฉพาะพืชหายาก—มีเพียงหลี่เซวียนเท่านั้นที่รู้ว่ามันถูกเก็บมาจาก ‘อีกที่หนึ่ง’
“แม่! ข้าเตรียมไข่นกป่าที่พ่อกับพี่เจิ้นหามาเสร็จแล้ว” หลี่เหวินวิ่งกระหืดกระหอบมาพร้อมถุงผ้าหนักแน่น เขายิ้มอย่างภาคภูมิใจ
“ดีมากลูก ขอบใจที่ช่วย” หลี่ิ่ลูบหัวลูกชายเบา ๆ
“ข้าอยากไปช่วยขายกับแม่นะ!” หลี่เซวียนโผล่จากประตูพร้อมใส่ผ้าคลุมลายดอกที่ดูสะดุดตากว่าชาวบ้านทั่วไปเล็กน้อย “ข้าจะขายขนมด้วย!”
“ขนมอะไรของเ้ากันล่ะ?” หลี่เหวินเลิกคิ้ว
“ก็...ขนมถั่วหวานกับขนมมันม่วง ที่ข้าทำเองเมื่อวานยังไงเล่า!” น้องสาวพูดอย่างมั่นใจ ดวงตาเป็ประกาย
“เ้าใส่น้ำผึ้งจากมิติฟาร์มอีกแล้วใช่ไหม?” เขากระซิบเสียงเบา
หลี่เซวียนยิ้มกว้าง “ก็แค่...นิดหน่อยเอง”
หลี่อิ่นเดินออกมาพอดี หอบฟืนไว้หลังไหล่ “ถ้าพร้อมแล้วก็ไปกันเถอะ ตลาดวันนี้ข้าอยากหามีดใหม่เสียหน่อย ของเดิมเริ่มจะไม่คมแล้ว”
...
ตลาดของหมู่บ้านหุบเขาหยุนหลิงตั้งอยู่บนลานดินกว้าง รายล้อมด้วยต้นไม้สูงตระหง่าน กลิ่นหอมของขนมปังอบจากซุ้มหนึ่งลอยคละคลุ้ง เสียงหัวเราะของเด็ก ๆ วิ่งเล่นกับเสียงต่อรองราคาของชาวบ้านทำให้บรรยากาศคึกคักยิ่ง
ครอบครัวหลี่ตั้งแผงเล็ก ๆ ใต้ต้นหลิวใหญ่ หลี่ิ่จัดของขายเรียบร้อย ส่วนหลี่เหวินกับเซวียนช่วยเรียกลูกค้า
“พี่หญิง! มาลองขนมของน้องข้าสิ หวานกำลังดี แถมถั่วแน่นจนลืมทางโลก!” หลี่เหวินโบกมือเรียกหญิงสาววัยรุ่นคนหนึ่ง
หญิงสาวหัวเราะ “ถ้าขนมเ้าดีเท่าคำพูด ข้าจะซื้อสิบชิ้นเลย!”
หลี่เซวียนยื่นขนมถั่วให้หญิงสาว พอได้ชิม สีหน้าก็เปลี่ยนทันที “นี่มัน...ขนมเทพ!”
ชาวบ้านแห่กันเข้ามามากขึ้นเรื่อย ๆ บางคนเข้ามาเพราะคำร่ำลือ บางคนเพราะกลิ่นหอมของขนมจากมิติพิเศษของหลี่เซวียน
หลี่อิ่นและหลี่เจิ้นช่วยยกฟืนไปแลกของในอีกฝั่ง ได้เกลือ เมล็ดข้าว และมีดใหม่สมใจ
ระหว่างที่ครอบครัวกำลังยุ่งอยู่กับการค้าขาย ชายชราผู้หนึ่งเดินเข้ามาอย่างเงียบเชียบ เขาแต่งกายเหมือนชาวบ้านทั่วไปแต่สายตากลับฉายแววไม่ธรรมดา
เขายิ้มมุมปาก พลางหยิบขนมหนึ่งชิ้นขึ้นมา “เด็กหญิงนี่ เ้าชื่ออะไร?”
หลี่เซวียนชะงักเล็กน้อย ก่อนตอบ “เซวียนเ้าค่ะ”
“ขนมเ้ามีกลิ่นของ...พลังบางอย่าง”
ทุกคนชะงัก หลี่ิ่กับหลี่อิ่นสบตากันอย่างรวดเร็ว ขณะที่ชายชราเดินจากไปพร้อมเสียงหัวเราะเบา ๆ
หลี่เหวินรีบหันไปกระซิบกับน้อง “คราวหน้าห้ามใส่น้ำผึ้งนั้นมากไปกว่านี้เด็ดขาด!”
เซวียนย่นจมูก “ก็ข้าแค่...อยากให้มันอร่อยนี่นา”
ถึงจะมีเื่แปลกเกิดขึ้นเล็กน้อย แต่วันนั้นก็ผ่านไปด้วยดี ครอบครัวหลี่ขายของหมดเกลี้ยง ได้เงินกับของจำเป็มากมายกลับบ้าน
ในคืนวันเดียวกัน หลี่เหวินนอนแผ่หลาบนพื้น ลูบท้องตัวเองอย่างพอใจ “นี่แหละ...ชีวิตคุณชายเ้าสำราญแบบข้า ขายขนม หาเงิน แล้วนอนสบาย ๆ”
เสียงพ่อเขาดังขึ้นจากนอกห้อง “เหวิน! พรุ่งนี้เช้ามืดต้องไปขนฟืนเพิ่ม!”
“…ชีวิตเ้าสำราญอะไรกันฟะ!” เขาบ่นพลางซุกผ้าห่มหนีโลก
และในขณะที่ครอบครัวหลี่กำลังมีชีวิตเรียบง่าย กลางความอบอุ่น มีบางสิ่งบางอย่างในเงามืดของป่าเริ่มเคลื่อนไหวช้า ๆ...
355
