บริเวณหุบเขาลึกแห่งนึงซึ่งมีพายุหิมะพัดถล่มมาตลอดอาทิตย์ ป่าที่เคยมีสีเขียวขจีก็กลับกลายเป็สีขาวโพลนทั่วทั้งบริเวณ หากสังเกตให้ดีจะเห็นถ้ำเล็กๆแห่งหนึ่งมีเด็กหนุ่มอายุราว 10 ขวบคนนึงเสื้อผ้าขาดหลุดลุ่ย ทั่วทั้งร่างกายเต็มไปด้วยาแ ลมหายใจโรยริน แขนของเขาได้โอบกอดร่างของเด็กอีกสี่คนเอาไว้แน่นราวกับกลัวว่าพวกเขาจะหายไปไหน
“ทำไมชั้นมาโผล่ที่ไหนก็ไม่รู้แถมยังอยู่ในสภาพปางตายกันนะ”
เด็กหนุ่มได้กล่าวแบบเหม่อลอยออกมา ในความเป็จริงแล้วตัวของเขาไม่ใช่คนของโลกใบนี้ชีวิตที่แล้วของเขาก็แค่ทหารรับจ้างธรรมดาคนนึงที่ไม่ได้มีครอบครัวเหมือนคนกับผู้อื่น แล้วเขาก็ดันพลาดท่าเสียชีวิตในหน้าที่ก็เท่านั้นเอง เมื่อรู้สึกว่าลมหายใจของตัวเองได้หยุดลงไปแล้วเขาก็รู้สึกตัวขึ้นมาอีกครั้งเสียอย่างงั้น ทว่าทุกอย่างกับไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ตัวเขาเองไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนนั้นมาโผล่อยู่ที่ไหนของโลก แถมร่างกายเองก็หดเล็ดลงราวกับเด็กอีกทั้งสภาพโดยรอบก็เต็มไปด้วยพายุหิมะไหนจะมีเด็กอีกตั้ง 4 คนที่อยู่ในอ้อมแขนของเขาอีก
“เด็กพวกนี้เป็ใครกัน?เป็ญาติกับเ้าของร่างเก่าหรอ?…”
คำถามมากมายได้ถาโถมเข้ามาในหัวของเขาอย่างไม่หยุดหย่อนก่อนที่เขาจะส่ายหน้าสะบัดเอาความคิดทั้งหมดออกไป ในสถานการณ์แบบนี้สิ่งที่แรกที่เขาต้องทำก็คือการเอาชีวิตรอดต่างหาก
“ท่านพี่…ข้าหิวข้าวจังเลย”
ทันใดนั้นเองเสียงของ 1 ในเด็ก 4 คนได้ดังขึ้นมาฟังดูแล้วน่าจะเป็เสียงเด็กผู้หญิง เสียงของนางนั้นเต็มไปด้วยความอ่อนแรง ทั่วทั้งร่างสั่นด้วยความหนาวเย็น เมื่อเด็กหนุ่มได้ยินเช่นนั้นความรู้สึกโกรธแค้นก็ลุกขึ้นมาในจิตใจของเขา ทำไมเด็กพวกนี้ต้องมาพบกับอะไรแบบนี้? พ่อแม่ของพวกเขานั้นหายไปไหนกัน? ดูท่าแล้วตัวเขาก็คงต้องสวมบทบาทเป็พี่ชายของเด็กพวกนี้ไปก่อน
“ไม่เป็ไรนะเ้าตัวเล็ก อีกไม่นานพายุก็จะสงบเมื่อถึงเวลานั้นข้าจะรีบไปหาอะไรให้เ้ากินทันที”
เขาพยายามปลอบโยนเด็กหญิงตัวเล็กในอ้อมแขนของเขา แต่ทว่าตามร่างกายของเด็กหญิงกับเต็มไปด้วยความเย็นะเืร่างกายเริ่มจะไม่ตอบสนอง ลมหายใจเริ่มแ่เบาและพร้อมที่จะดับลงไปตลอดเวลา เด็กหนุ่มที่เห็นดังนั้นก็รีบตั้งสติหาวิธีแก้ปัญหาทันที แต่ภายในถ้ำกับไม่มีอะไรที่จะสามารถช่วยพวกเขาเลยแม้แต่น้อย
“ในเวลาแบบนี้ถ้ามีไฟล่ะก็…”
ตัวเขาได้กำหมัดแน่นด้วยความทุกข์ร้อนทันที ในเวลานี้เขาไม่สามารถที่จะโกรธแค้นใครได้สิ่งที่ต้องตอนนี้ก็คือช่วยเด็กพวกนี้ให้รอดออกจากสถานการณ์ตอนนี้มากกว่า ชีวิตที่แล้วตัวเขาเป็ถึงทหารรับจ้างหากไม่สามารถรอดพ้นออกไปจากสถานการณ์แบบนี้ได้แสดงว่าตัวเขายังฝึกมาน้อยเกินไป เมื่อความรู้สึกมุ่งมั่นที่จะต้องช่วยเหล่าเด็กๆให้ออกไปจากที่นี้ได้บริเวณมือของเขาก็เกิดประกายไฟลุกท่วมไปทั่วฝ่ามือของเขาทันที
“อะไรกันไฟนี้มาได้ยังไง? มนุษย์เราสามารถใช้ไฟด้วยมือเปล่าได้ด้วยรึไงกัน?”
จะใก็ใอยู่แต่ว่ามันเขาคิดดูอีกทีก็คิดว่ามันเป็เื่ดีแล้วไม่ใช่รึไงกันที่มีไฟแล้ว พร้อมกับที่สายตาของเขาจะเหลือบไปเห็นขอนไม้ท่อนใหญ่ 2-3 ท่อน เขาได้พยายามพยุงร่างกายที่เต็มไปด้วยาแของตัวเองค่อยๆเดินไปลากขอนไม้มา เปลวไฟในมือเองก็ยังคงสว่างไปทั่วทั้งถ้ำ เมื่อเขาลากขอนไม้มาถึงจุดที่เด็กทั้ง 4 คนนั่งตัวสั่นกันอยู่เขาก็ได้นำมือที่มีเปลวไฟติดอยู่จับไปที่ตัวขอนไม้ทันทีก่อนที่มันลุกลามไปทั่วขอนไม้และรีบสลัดเปลวไฟอยู่บนฝ่ามือให้มอดดับลง
“มาเร็วเ้าตัวเล็กตรงนี้อุ่นนะมาผิงไฟกัน…”
เขาได้อุ้มเด็กน้อยทีละคน มาให้ใกล้กองไฟมากที่สุดเท่าที่จะเป็ได้จากที่เขาสังเกตมีเด็กผู้ชาย 2 คน และเด็กผู้หญิงอีก 2 คน ผู้ชายน่าจะดูอายุประมาณ 3-4 ปีส่วนเด็กผู้หญิงที่คุยกับเขาในตอนแรกน่าจะอายุมากกว่าเด็กผู้ชาย 1 ปี อีกสองคนเขาไม่สามารถบอกได้ว่าอายุของทั้งคู่นั้นเท่าไหร่แต่คิดว่าน่าจะไม่เกิน 2 ปี อีกทั้งลักษณะของพวกเขายังเหมือนกันราวกับฝาแฝด
“บัดซบเอ้ยกับเด็กอายุไม่เกิน 5 ปีพวกแกยังกล้าทิ้งพวกเขาได้ลงคอจิตใจของพวกแกทำด้วยอะไรกัน!"
แววตาของเขาเต็มไปด้วยจิตสังหารในทันที ถึงแม้เขาที่เป็ทหารรับจ้างจะเคยฆ่าคนมานับไม่ถ้วนทว่าเขาก็ไม่เคยคิดที่จะสังหารเด็กและสตรีเลยแม้แต่น้อย ถึงจะดูเป็คนชั่วที่ทำทุกอย่างให้ได้เพื่อเงินแต่ตัวของเขายังคงมีจรรยาบรรณของความเป็มนุษย์อยู่
“ถึงจะได้ไฟมาแล้วก็เถอะ แต่เด็กพวกนี้ขาดอาหารนานเกินไป…ข้างนอกเองก็เต็มไปด้วยหิมะ เป็ไปไม่ได้เลยที่จะหาอะไรมาประทังชีวิตได้ในตอนนี้ พวกเขาคงจะทนผ่านคืนนี้ไปไม่ได้แน่”
เด็กหนุ่มได้พยายามรวบรวมความคิดทุกอย่างที่เขาคิดได้กับการที่จะเอาตัวรอดในสถานการณ์แบบนี้ น่าเสียดายที่มันกลับไม่มีทางเลือกเหลือให้เขาอยู่เลย ชั่วขณะนั้งหางตาของเขาก็ได้เขาสังเกตก้อนหินที่มีความคมอยู่ประมาณนึงก็ได้มีความคิดนึงแล่นเข้ามาในหัวทันที
“โทษทีนะเ้าพวกตัวเล็กชั้นไม่สามารถเลือกทางอื่นได้จริงๆ ช่วยอดทนหน่อยนะ”
กล่าวจบเขาก็เริ่มพยุงร่างของเด็กผู้หญิงขึ้น และนำแขนของเขาไปวางไว้แถวปากของนาง และนำหินก้อนหินเมื่อสักครู่กรีดลงไปยังแขนของเขาเืสีแดงสดก็ค่อยๆไหลออกมาทีละน้อย
“ไม่รู้เพราะอะไรชั้นถึงต้องช่วยเด็กพวกนี้ถึงขนาดนี้กันน่ะ”
ตัวเขาไม่ได้มีเกี่ยวข้องอะไรกับเด็กพวกนี้เลยแม้แต่น้อยแต่สัญชาตญาณของเขาเองกับบอกว่าต้องช่วยเด็กพวกนี้ไว้ให้ได้….ก่อนที่เขาทำการพยุงเด็กคนอื่นขึ้นมาทีละคนและป้อนเืของเขาให้ทีละคนจนใบหน้าของเขาเองเริ่มที่จะขาวซีด คล้ายกับศพ
“ข้าจะต้องช่วยพวกเ้าให้ได้”
2K
