ตำนานผู้วิเศษ

ในวันนั้นที่เหลียงเจียได้พบกับเซี่ยซีหาน เขาไม่ได้เห็นใบหน้าแท้จริงของเซี่ยซีหาน ด้วยมีหน้ากากไม้ดำรูปเทพอสูรสามหน้าปกปิดไว้ และเหลียงเจียเขาได้มอบโทเคนผู้มีเกียรติระดับทองแดงให้เซี่ยซีหานด้วยตัวเอง โดยที่เขาไม่เคยเห็นใบหน้าเซี่ยซีหานเลย แต่ถึงเขาไม่เคยเห็น แต่เขาก็ต้องจำโทเคนชิ้นนี้ได้ เพราะเชื่อ 'ยุ่นอี้' เป็นเขาที่จารึกอักษรเวทย์ลงในโทเคนนี้ให้เซี่ยซีหานเอง

'!!!บัดซบ' เหลียงเจียกรีดร้องในใจ 'ทำไมถึงเป็นชายคนนี้ได้ ตอนแรกที่ข้าได้บอกท่านพ่อเกี่ยวกับเรื่องของชายลึกลับผู้นี้ ท่านดูคล้ายจะเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง ว่าเขาคือท่านทูตจากโถงที่เก้ารึเปล่า แต่พอเกิดเรื่องที่คฤหาสน์ของกุ่ยหราน มันไม่จำเป็นต้องคิดแล้วว่า คนผู้นี้จะใช่หรือไม่ใช่ท่านทูตจากโถงที่เก้า!!! เขาแข็งแกร่ง และแข็งแกร่งจนฆ่า "ปิ๋งเสิ่งผู้วิเศษแห่งความหนาวเหน็บ" ผู้นั้นได้ ข้าเคยได้ยินเรื่องเล่าถึงความเก่งกาจของปิ๋งเสิ่ง จ้าวแห่งอาณาจักรของเรา ได้เคยส่ง 1 ใน 3 ผู้วิเศษของเราที่แข็งแกร่งที่สุดไปจัดการกับปิ๋งเสิ่ง พร้อมด้วยนักรบห้าดาบที่ต่างบรรลุขอบเขต "เปลี่ยนเลือด" ถึงสี่คน แต่สุดท้ายปิ๋งเสิ่งกับหนีไปได้ และเขายังฆ่านักรบขอบเขตเปลี่ยนเลือดของอาณาจักรเราสำเร็จไปอีกหนึ่งคน'

'ผู้วิเศษท่านนั้นถึงกับบอกว่า สำหรับปิ๋งเสิ่งแล้ว หากเป็นไปได้ อย่าได้บีบให้เขาเผยไพ่ตายไม่ว่าจะอย่างไร ถ้าจะฆ่าเขาก็ต้องฆ่าตอนที่เขายังไม่ใช้ไพ่ตาย ไม่เช่นนั้น จำนวนนักรบหรือผู้วิเศษที่ไปลอบฆ่าเขา มันไม่มีความหมาย แม้ปิ๋งเสิ่งจะมีผู้เดียว แต่ถ้าหากเขาเอาจริง ราวกับว่ามีปิ๋งเสิ่งนับร้อยให้เจ้าต้องเอาชนะ'

'แต่ชายผู้นี้ฆ่าเขาได้ นอกจากนั้น... เหตุการณ์ที่อดีตอาณาจักรหมีขาวแดนเหนือเมื่อไม่นานนี้ สัตว์ปีศาจจำนวนมากต่างตายด้วยรากไม้ ใน "สารมุมเมือง" ภาพข่าวที่ปรากฏเป็นแค่ฉากหน้า ที่ถูกลดทอนความโหดร้ายและน่าหวาดกลัว แต่ข้าและพ่อได้เห็นภาพจริงของความเสียหายทั้งหมด มันดูไม่เหมือนกับมนุษย์เป็นผู้กระทำได้เลยแม้แต่น้อย สัตว์ปีศาจที่ใหญ่โตเท่ากับขุนเขา อสูรร้ายและอมนุษย์ปรากฏตัวที่นั่น แต่พวกเขาทั้งหมดตาย... ตายอย่างน่าสมเพช ร่างแห้งเหี่ยว จากซากศพของพวกเขา พวกเขาต่างเป็นตัวตนในขอบเขตชั้นสูง ทั้งในโลกของผู้วิเศษและเหล่านักรบ ตอนนี้ซากศพของพวกเขา ยังอยู่ในพระราชวังของเจ้าอาณาจักร และทุกศพต่างเป็นนักรบขอบเขต "ทะเลปราณ" แม้แต่สายเลือดของชนชั้นสูงเช่นจ้าวอาณาจักรของเรา ก็ยังไม่มีนักรบที่แข็งแกร่งถึงเพียงนี้'

เหลียงเจียกลืนน้ำลายหวาดกลัวเซี่ยซีหานที่ใช้ชื่อปลอมว่า 'ยุ่นอี้' ในเวลานี้อย่างถึงที่สุด

มันคิดไปไกล และไปไกลมากอย่างถึงที่สุด ทุกอย่างเหมาะเจาะจนเกินไป เซี่ยซีหานใช้พลังวิเศษธาตุไม้ และเหตุการณ์ประหลาดที่น่าหวาดกลัว ที่เพิ่งเกิดได้ไม่นาน ก็เป็นผู้วิเศษธาตุไม้

เหลียงเจียไม่กล้าพูดกับเซี่ยซีหานว่า!!! เจ้าจงพิสูจน์ตัวเองว่าเจ้าใช่คนคนนั้นหรือไม่

เพราะความจริงที่ว่า เซี่ยซีหานนั้นจะใช่หรือไม่ แต่หลักฐานที่เหลียงเจียมีแน่ๆ ก็คือ ในคฤหาสน์ของผู้มีเกียรติกุ่ยหราน เมื่อราวหนึ่งเดือนก่อน เซี่ยซีหานใช้โทเคนผู้มีเกียรติเข้าไปในงาน และเขาช่วยเหล่าทาสมากมายพร้อมฆ่าปิ๋งเสิ่ง ชายผู้แข็งแกร่งเกือบที่สุดในอาณาจักรชั้น.หนึ่งได้ แค่ข้อนี้ข้อเดียวเหลียงเจียก็กลัวเซี่ยซีหานใจจะขาดแล้ว

"!!!หุบปาาาาาาาาาก" เหลียงเจียตวาดเสียงดังใส่หยางหลิงเทียนชายผู้อวบอ้วนแต่ร่ำรวย พร้อมรีบกระโดดลงจากม้าของตัวเอง มันเกือบจะคุกเข่าก้มกราบเซี่ยซีหาน แต่มันก็เป็นผู้มีปัญญา แม้ในสถานการณ์วุ่นวายแบบนี้ แต่สายตาของมันก็สังเกตเห็น เสื้อผ้าของเซี่ยซีหานดูธรรมดามาก และเขาไม่คิดจะเรียกร้องโทเคนทองหรือโทเคนอัญมณีจากเหลียงเจียในขณะแรกพบ

เช่นนี้ เหลียงเจียที่เชื่อว่าเซียซีหานคือท่านทูตจากโถงที่เก้า จึงคิดว่าเซี่ยซีหานมาทำภารกิจที่อาณาจักรแห่งนี้ โดยต้องการปกปิดตัวตน สำหรับผู้ยิ่งใหญ่ โทเคนของอาณาจักรอันต่ำต้อยไม่สำคัญ แค่เขาเปิดเผยตัวจริง แม้แต่จ้าวอาณาจักรต้องก้มกราบ

เหลียงเจียคิดตรงนี้ ผู้คนมากมาย หากมันเปิดเผยฐานะของท่านทูต หรือทำอะไรผิดไป ความผิดของมัน ต่อให้ตายทั้งตระกูลก็ไม่พอ

นอกจากนั้นมันก็พบว่า ท่านทูตนามยุ่นอี้ช่างเป็นยอดคน ท่านแข็งแกร่งและทรงพลังอย่างถึงที่สุด แต่เมื่ออยู่ในระหว่างทำภารกิจ เหลียงเจียมาทันเห็นตอนท่านทูตโถงที่เก้าผู้สูงส่งถูกถ่มถุยน้ำลายใส่หน้า

ถ้าหากเป็นตัวเหลียงเจียถูกไอ้อ้วนหยางหลิงเทียนถ่มน้ำลายใส่หน้า มันคงจะเดือดดาลแล้วหยิบดาบมาบั่นคอไอ้อ้วนนี้ อย่างไม่สนใจฐานะครอบครัวของมัน

แต่ท่านทูตกับไม่ทำ นี่แสดงว่าท่านทูตเพียงแค่ต้องการช่วยหญิงสาว และยังรักษาตัวตนระดับต่ำของตัวเองเอาไว้

เหลียงเจียคิดอย่างลึกซึ้ง ก่อนรีบขยิบตาให้ 'โย่งเจา'

โย่งเจาก็ไม่ใช่ชายโง่ มันเป็นถึงนักรบสามดาบ ผ่านอันตรายมามากมาย และที่ทำให้มันรอดตายและอยู่ในตำแหน่งได้ถึงปัจจุบัน ส่วนหนึ่งก็เพราะ... มันอยู่เป็น

"ขะ... ขะ... ข้าน้อยขออภัยท่านยุ่นอี้ด้วยขอรับที่พูดล่วงเกินไป ส่วนปัญหาของท่าน ณ ที่ตรงนี้ ขะ... ขะ... ข้าน้อยจะทำตามประสงค์ของท่านทุกอย่าง"

เซี่ยซีหานหรี่ตาเล็กๆ ไม่คิดว่าพวกนี้จะรู้งานเร็วขนาดนี้ แต่ด้วยมันสมองระดับ 16 คอร์ 32 เทรด ของมันในปัจจุบัน เซี่ยซีหานก็ประมวลผลเรื่องราวได้อย่างรวดเร็ว การที่มันไปที่คฤหาสน์ของกุ่ยหรานและฆ่าปิ๋งเสิ่ง เซี่ยซีหานก็ไม่ได้ทำลายหลักฐานใดๆ นอกจากนั้นเขายังเข้างานอย่างรีบร้อน และใช้โทเคนผู้มีเกียรติของตัวเองเข้าไปในคฤหาสน์

มีแต่คนโง่เท่านั้นที่จะหาตัวคนผิดไม่ได้ เพราะก่อนงานประมูลทาสจะเริ่ม เซี่ยซีหานก็หายตัวไปแล้ว หลักฐานจะจะแบบนี้ หาเชื่อมโยงดีๆ ก็หาตัวผู้กระทำผิดได้แน่นอน

เซี่ยซีหานยิ้มอย่างพอใจ ดูท่ามันจะแก้ปัญหาเรื่องหญิงสาวที่น่าสงสารได้อย่างง่ายดาย

"ข้าต้องการตัวนาง"

"แน่นอน แน่นอน ขอรับ / แน่นอนขอรับ" เหลียงเจียและโย่งเจา แทบจะพูดพร้อมๆ กัน

หยางหลิงเทียนและคนของมันตอนนี้ อยู่ดีๆ ใบหน้าของคนโง่ก็ปรากฏอย่างไม่รู้ตัว ทำไมอยู่ดีๆ เรื่องราวก็เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือแบบนี้ ไอ้เจ้า 'ยุ่นอี้' มันคือใคร

แต่หยางหลิงเทียนมันก็ไม่สน ตัวมันคิดว่าบิดามันคือผู้มีเกียรติที่มีโทเคนทองคำ และท่านปู่มันก็เป็นผู้วิเศษที่แท้จริง ดังนั้น มันจึงไม่กลัวใคร แม้แต่ท่านเจ้าเมืองก็ต้องเกรงใจปู่ของมันสามส่วน

"เหลียงเจียเจ้าจงนึกถึงฐานะของข้าและปู่ของข้า"

"หุบปาก"

!เพี้ยะ !เพี้ยะ !เพี้ยะ

เสียงฟาดมือของโย่งเจาดัง การตบครั้งนี้แทบจะไม่มีการออมมือ โย่งเจาแอบเหล่สายตานิดๆ มองเซี่ยซีหาน มันกลัวว่าถ้าตบเบาไปความฉิบหายจะมาถึงตัวมัน นั่นเพราะตอนมันปรากฏตัวเข้าควบคุมสถานการณ์ ปากมันไวกว่าสติปัญญาไปมาก เรียกว่าปากหาฝ่าเท้าเต็มๆ ในใจโย่งเจาตอนนี้ ต่อให้มันต้องตบปากบิดาของชายอ้วนหยางหลิงเทียน หรือแม้แต่ปู่ของมันที่เป็นผู้วิเศษ โย่งเจาก็จะเลือกตบพวกมันอย่างไม่ออมแรง แต่จะไม่ยอมทำให้ท่าน 'ยุ่นอี้' ผู้น่าหวาดกลัวและลึกลับไม่พอใจเด็ดขาด

โย่งเจาสั่งคนของตัวเองช่วยหญิงสาว ดูบาดแผลให้นางและรีบทำการรักษาทันที

ก่อนจะถามเซี่ยซีหานว่า ตบชายอ้วนแค่นี้พอไหม

เซี่ยซีหานเหล่มองชายอ้วน มันไม่อยากมากความ มันมองลึกเข้าไปในอาคารหรูหรา ไหนๆ ก็เบ่งได้ขนาดนี้แล้ว ช่วยคนเพิ่มได้อีกนิดก็ดี ดังนั้นมันจึงพูดกับโย่งเจาว่า ต้องการช่วยคนทั้งหมดในนั้นที่ถูกทรมาน โย่งเจารับคำอย่างไม่ลังเล

แต่ก่อนที่โย่งเจาจะได้ทำอะไร

มันก็พอดีกับมีกลุ่มชายหญิงเดินออกมา พวกเขาต่างแต่งตัวหรูหรา ใบหน้าแต่งละคนดูดีกว่าคนธรรมดาไปมาก ซึ่งเป็นเรื่องปกติของผู้วิเศษและนักรบ พวกเขาจะดูอ่อนวัยและมีเสน่ห์กว่าคนทั่วไป เพราะร่างกายได้รับการขัดเกลาเป็นพิเศษ

"ทำไมไอ้เจ้าเหลียงเจียมันช้าจังเลย" เสียงชายหนุ่มคนหนึ่งพูดอย่างไม่สบอารมณ์

"!ท่านชาย..." เหลียงเจียพูดด้วยน้ำเสียงตกใจ เขามองไปที่ชายที่แววล้อมไปด้วยหญิงงาม เสื้อผ้าเขาแพรวพราวไปด้วยริ้วสีทองและอักขระของวงจรเวทย์ ซึ่งแสดงว่า เสื้อผ้าชุดนี้หรูหราไม่ธรรมดาเลย นอกจากนั้นที่กลางอกของเขา ยังมีสร้อยที่ตัวจี้เป็นโทเคนอัญมณีส่องสว่างเรืองรองอยู่ มันไร้ชื่อแต่ถูกแทนที่ด้วยอักษรตัวเดียวว่า 'เหวิน' ชื่อตระกูลของผู้ปกครองอาณาจักรชั้นหนึ่งไม้หมื่นกิ่งแห่งนี้

"!!!ท่านชายเหวินชูช่วยข้าด้วย" เสียงหยางหลิงเทียนชายอ้วนแผดเสียงอย่างน่าสังเวช