อยู่ดี ๆ ผมก็ได้แต่งงานกับเพื่อน(สนิท) จบแล้ว

ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบมี สายตากดดันทั้ง 4 คู่คอยจับจ้องกดดันอยู่ ตอนนี้บูมและสายน้ำได้อาบน้ำแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว ทั้งคู่นั่งอยู่ตรงพื้นของห้องนั่งเล่น โดยมีผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายจ้องมองอยู่

"มีอะไรจะจะแก้ตัวไหมบูม" คุณหญิงธิดาแม่ของบูมถามลูกชายของตนขึ้น

"ไม่มีครับ"บูมตอบมารดาตน

"ดี ถ้าอย่างนั้นแกจะทำยังไง"

"ผมผิดเองครับ ผมจะรับผิดชอบสายน้ำเองครับ" จากนั้นบูมก็ลุกไปนั่งตรงหน้าพ่อแม่ของสายน้ำ

"ผมต้องขอโทษคุณลุงกับคุณป้าด้วยนะครับที่รังแกสายน้ำ ผมขอรับผิดชอบสายน้ำเองครับ"บูมก้มลงกราบพ่อกับแม่ของสายน้ำ จากนั้นก็ลุกมาตรงหน้าพ่อแม่ของตน

"แล้วผมก็ต้องขอโทษพ่อกับแม่ด้วยครับที่ทำให้ผิดหวัง"บูมก็ก้มกราบพ่อแม่ของตนเอง

"ต้องแบบนี้สิ ถึงจะลูกชายฉัน กล้าทำก็ต้องกล้ารับ ทำผิดก็ต้องกล้าขอโทษ"บดินทร์พ่อของบูมพูดขึ้น

"แล้วเราล่ะน้ำมีอะไรจะบอกแม่ไหม" คุณหญิงธารา แม่ของสายน้ำถามลูกชายขึ้น

"พ่อ แม่น้ำขอโทษครับ"สายน้ำพูดเสียงสั่น

"ขึ้นมานั่งกับแม่นี้มา" สายน้ำขึ้นไปนั่งบนโซฟาข้างแม่ตัวเอง

" พ่อครับ แม่ครับ สายน้ำขอโทษที่ทำให้ พ่อกับแม่ผิดหวัง"

"หนูไม่ได้ทำอะไรผิดหรอกลูก หนูไม่ได้ไปฆ่าใครตายนิ ไม่ต้องร้องลูก ไม่ต้องร้องนะ "อาทิตย์พ่อของสายน้ำพูดขึ้น เมื่อเห็นสายน้ำเริ่มเบะปากจะร้องไห้

"แม่กับพ่อคิดมาตั้งนาานแล้วละลูก เราไม่หวังได้ลูกสะใภ้หรอก เพราะคนน่ารักอย่างหนูคงไม่มีแฟนเป็๲ผู้หญิง เพราะได้เป็๲แฟนไปคงสวยกว่าเขา" แม่ของสายน้ำพูด สร้างหัวเราะให้กับคนทั้งห้อง

"แม่อะ" สายน้ำพูดเสียงงอนแม่ตัวเองที่พูดแซวตน

"ก็มันจริงนิ รอดูหน้าหนูสิ"

"เอาละครับเมื่อเ๱ื่๵๹มันเป็๲แบบนี้ ทางคุณอาทิตย์ว่ายังไงครับ "

"ทางเราก็ไม่ได้คัดค้านหรือต่อต้านอะไรถ้าเด็กทั้งสองจะรักกัน ผมแล้วแต่ทางคุณก็แล้วกันครับว่าจะเอายังไง "

"ถ้าอย่างนั้น ดิฉันจะให้ตาบูมรับผิดชอบหนูน้ำโดยการแต่งงานกับหนูน้ำ ทางโน้นมีอะไรขัดข้องไหมค่ะ"คุณหญิงธิดาเสริม

"ทางเราไม่มีอะไรขัดข้องคะ" คุณหญิงธาราตอบยิ้มๆ

"โอเคค่ะ ถ้าอย่างนั้นทางเราจะหาฤกษ์แต่งงาน แต่งให้เร็วที่สุดนะคะ ได้วันคงไม่เกินสิ้นเดือนนี้แน่นอนค่ะ "

"เอ่อ..คุณป้าครับ มันไปแต่งเร็วไปหน่อยหรอครับ"

"ไม่เร็วไปหรอกหนูน้ำ นี่ยังช้าไปด้วยซ้ำสำหรับใครบางคน " คุณหญิงธิดาก็หันหน้าไปทางลูกชายของตน

"เป็๲แบบนี้แกตกลงไหมตาบูม"

"ตกลงครับ"บูมรีบตอบรับแม่ของตนทันที

"ถ้าตกลงกันได้แล้วเราไปทานข้าวกันดีกว่าคะ เราซื้ออาหารมาเยอะแยะเลยไม่ใช่หรอค่ะ ไปคะเราไปทานกันเถอะ ลูกๆ คงหิวกันแล้ว "

ทั้งหมดก็เดินไปที่ห้องครัวเพื่อรับประทานอาหารร่มกัน

"แม่ครับผมมีเ๱ื่๵๹สงสัยอยู่เ๱ื่๵๹หนึ่ง"

"เ๱ื่๵๹อะไรตาบูม"

"ก็เ๱ื่๵๹ที่แม่เข้ามาห้องผมได้ยังไงครับ ในเมื่อห้องผมห้องผมมันล็อคอยู่"

"ตาบูมฉันเป็๲ใคร ทำไมแค่เข้าในห้องแกฉันถึงจะเข้ามาไม่ได้"

"ออครับ ผมลืมไป" เพราะว่าคอนโดนี้เป็๲ของครอบครัวเขา การที่แม่ของเขาเข้าห้องเขาได้ ก็เลยไม่ใช่เ๱ื่๵๹แปลกอะไร

"เอ่อแล้วพ่อกับแม่ไปไงมาไงถึงหาน้ำที่นี่ได้ละครับ "

"ก็แม่ได้ยินว่าลูกไม่สบาย แม่กับพ่อเลยขึ้นมาจะเชียงใหม่เพื่อมาดูลูกไงคะ"

"แล้วตอนนี้หนูเป็๲ยังไงบ้างลูกห้องดีหรือยัง"พ่อของสายน้ำถามขึ้น

"ตอนนี้น้ำหายดีแล้วครับ คุณพ่อ "

เมื่อทั้งหมดทานอาหารเสร็จ ผู้ใหญ่ทั้งสองครอบครัวกลับ คุณแม่ทั้งสองดูจะตื่นเต้นมากเป็๲พิเศษ เพราะหลังจากที่ถามไถ่ความเป็๲มาของลูกๆ แล้ว ท่านทั้งสองก็จะพูดถึงเ๱ื่๵๹แต่งงานทั้งมื้ออาหารเลยก็ว่าได้

"บูม"

"บูมไม่ต้องรับผิดชอบน้ำแบบนี้ก็ได้นะ เ๱ื่๵๹ที่เกิดขึ้น เอ่อ.. น้ำเป็๲ผู้ชายน้ำก็ไมได้เสียหายอะไร อีกอย่างเราก็ไม่ได้รักกันแต่งงานกันไปมันจะดีหรอ" บูมหันไปมองสายน้ำ ด้วยสายตาที่อ่านไม่ออกเมื่อสายน้ำพูดจบ. บูมเงียบแล้วไม่ตอบคำถามอะไรสายน้ำเลย จากนั้นก็เดินออกห้องไป

เป็๲อะไรของเค้านะ สายน้ำได้แต่สงสัยว่าเขาพูดผิดอะไรตรงไหน ทำไมต้องเดินหนีด้วย ได้แต่คิดในใจไม่ได้พูดออกมา

วันนี้เป็๲วันแรกในรอบ 3 ปีที่สายน้ำมาเรียนคนเดียว สายน้ำมาถึงที่มหาวิทยาลัยก็เดินมาที่โต๊ะประจำที่ปืนนั่งอยู่แล้วเหมือนทุกวัน แต่ไม่เห็นบูมเลย

"ปืน บูมยังไม่มาหรือ "

"มันยังไม่มา อ่าวนี้ไม่ได้มาด้วยกันหรอ "

"ไม่ได้มาด้วยกัน พอดีบูมออกไปไหนไม่รู้๻ั้๹แ๻่เช้าแล้ว "

"เอาหรอ "

"ปืนรู้ไหม ว่าบูมอยู่ที่ไหน "

"ไม่รู้อะ ขนาดน้ำอยู่กับมันทุกวันยังไม่รู้เลยว่ามันไปที่ไหน แล้วเราจะไปรู้ได้อย่างไร " ปืนพูดโกหกออกไป. เพราะเขารู้ดีว่าตอนนี้บูมอยู่ไหน เพราะเมื่อเช้าบูมโทรมาบอกเราให้ดูแลสายน้ำให้ด้วย เสียงที่โทรมานั้นดุดันมาก

"อย่านั้นหรอ เราไม่รู้ว่าบูมไปไหน อยู่ดีๆ ก็เดินออกไปเลย โทรไปก็ไม่รับ "

"น้ำทำอะไรหรือพูดอะไรให้มันโกรธหรือเปล่า " น้ำนิ่งคิดว่าเขาทำอะไรหรือพูดอะไรผิดไปอย่างนั้นหรอ แค่พูดแค่นั้นบูมต้องโกรธขนาดนั้นเลยหรอ

เวลาผ่านไปสักพัก ก็ใกล้ถึงเวลาเข้าเรียนแล้วแต่ยังไม่มีวี่แววว่าบูมจะมาเรียนเลย

"ปะ น้ำใกล้เวลาเข้าเรียนแล้วเราไปกันเถอะ "

"แล้วบูมละ ไม่รอบูมก่อนหรอ บูมยังไม่มาเลยนะ"

"เวลาขนาดนี้แล้วมันคงไม่มาแล้วละ ปะไปเรียนได้แล้ว. .ใกล้เวลาอาจารย์จะเข้าห้องแล้ว" สายน้ำก็ลุกไปเรียน

การเรียนวันนี้สายน้ำไม่มีสมาธิในการเรียนเลย เขาได้แต่คิดว่าบูมไปอยู่ที่ไหนทำไมไม่มาเรียน เป็๲อะไรหรือเปล่า หรือโกรธอะไรเขาโทรไปหาก็ไม่รับสาย

จนหมดคาบเรียนวันนี้ สายน้ำและปืนก็เดินออกจากห้องเรียน

" น้ำมาเรียนยังไงตอนบ่าย "

"เรานั่งแท๊กซี่มานะ"

"ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวเราไปส่งที่ดอนโดเองน่ะ"

"อื้ม"สายน้ำก็เดินตามปืนไปขึ้นรถ

"น้ำเดี๋ยวพวกเราแวะทานอาหาร ก่อนได้ไหม. ตอนนี้เราหิวมาเลย "

"ได้ "

หลังจากนั้นปืนและน้ำก็แวะทานข้าวก่อนไปส่งน้ำที่ห้อง เพราะปืนได้รับคำสั่งจากบูมว่าให้ไปส่งน้ำด้วยที่คอนโด และพาน้ำไปทานข้าวด้วย

สายน้ำมาถึงห้องตอนนี้ก็เป็๲เวลา 6โมงเย็นแล้ว สายน้ำหวังว่าเปิดประตูเข้าห้องไปแล้วจะเจอบูมอยู่ในห้อง แต่ก็ไม่มีใครอยู่ในห้องเลย

สายน้ำพาตัวเองไปอาบน้ำ แล้วก็ออกมาห้องนั่งเล่นเพื่อทำงานที่อาจาร์ยสั่ง เวลาร่วงเลยมาตอนนี้ 4 ทุ่มแล้ว จนตอนนี้สายน้ำก็ทำงานที่อาจารย์สั่งเสร็จหมดแล้ว บูมก็ยังไม่กลับห้อง

สายน้ำก็เลยเปิดหนังนั่งดูเพื่อรอบูมกลับมาจนร่วงเวลาไปจนถึง เที่ยงคืนบูมก็ไม่กลับมา ตอนนี้สายน้ำกระวนกระวายใจมาก ไม่รู้ว่าบูมเป็๲อะไรหรือเปล่า โทรไปก็ไม่รับสาย

สายน้ำนั่งรอบูมอยู่ที่ห้องนั่งเล่นอยู่อย่างนั้น สายตาก็มองที่ประตูตลอดเวลา เวลาร่วงเข้าไปตีหนึ่ง. สายน้ำก็ยังคงนั่งรอบูมอยู่ที่เดิม

จนเวลาผ่านไปถึงตี 3 สายน้ำที่ทนรอบูมมาทั้งวัน ก็ทนไม่ไหวจนร้องไห้ออกมา เขาไม่รู้ว่าบูมโกรธอะไรเขา บูมไม่เคยเป็๲แบบนี้ ไม่เคยทิ้งเขาไว้คนเดียว ๻ั้๹แ๻่เรากลับมาเจอกันอีกครั้ง หลังจากเราแยกกันตอนที่เขาต้องย้ายไปอยู่เชียงใหม่พร้อมครอบครัว ส่วนบูมต้องไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ

ตอนนี้สายน้ำเริ่มร้องไห้หนักมากขึ้นทุกที. เพราะตอนนี้ก็ตีสามแล้วบูมยังไม่กลับ ไม่รู้จะเป็๲ตายร้ายดีอะไรบ้าง โทรไปก็ติดต่อไม่ได้ สายน้ำไม่รู้จะไปตามหาบูมที่ไหน

ระหว่างที่สายน้ำร้องไห้อยู่นั้น ก็มีเสียงประตูเปิดเข้ามา

บูมได้เปิดประตูเข้าห้องมา ก็เห็นสายน้ำนั่งร้องไห้อย่างหนักอยู่ที่โซฟาห้องรับแขก เขาจึงรีบเดินเข้าไปหาสายน้ำ

"น้ำ! น้ำเป็๲อะไรทำไมร้องไห้แบบนี้ละ " สายน้ำเมื่อเห็นบูมอยู่ตรงหน้าก็โผเข้ากอดบูมแล้วก็ร้องไห้หนักยิ่งกว่าเดิม

"ฮือ บูม ฮือ "

"โอ๋ น้ำหยุดร้องก่อนนะครับ สายน้ำร้องไห้ทำไมครับ บอกบูมได้ไหม " สายน้ำเงยหน้าขึ้นมามองบูม บูมใช้มือเช็ดน้ำตาให้สายน้ำ

"ฮึก ก็บูมทำไมถึงกลับห้องดึกละเรารอบูมทั้งวันเลยนะ ไปเรียนตอนบ่ายบูมก็ไม่ไป เราคิดว่าบูมโกธรอะไรเราหรือเปล่า. ทำไมถึงเดินออกจากห้องไปแบบนั้น แถมโทรไปก็ไมรับสาย ฮึก หลัง ๆ มาติดต่อก็ไม่ได้ ฮึก ฮือ "สายน้ำพูดเสร็จก็ร้องไห้ออกมาอีกครั้ง

" โอ๋บูม ขอโทษครับ บูมจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้วครับ น้ำยกโทษให้บูมน้า " สายน้ำไม่ตอบได้แต่พยักหน้าอยู่บนออกบูม

"บูมรู้ไหมว่าเรา เป็๲ห่วงบูมมากเลยนะ ฮึก"สายน้ำพูดแล้ว ก็จะเบะปากร้องไห้ออกมาอีกครั้ง

"โอ๋ๆ ไม่ร้องนะครับ บูมขอโทษครับ หยุดร้องก่อนนะ เดี๋ยวน้ำจะปวดหัวนะครับ บูมผิดเองไม่ร้องนะครับ "

" ฮึก บูมไม่เคยเป็๲แบบนี้เล... อื้อ " เสียงของสายน้ำถูกกลืนหายเข้าไปในลำคอเพราะบูมประกบเรียวปากเข้ากับปากสายน้ำ

"อื้อ"

......................................................