ปาฏิหาริย์ที่บ้านสวน

ร่างกายแสงแท้จริงของเทวินในรูปของมนุษย์วานรม่วงได้ทยานไปในหมอกแสงสว่างสีขาวนั้น โดยมีร่างกายละเอียด
ของของดอกเตอร์มาติเนสเกาะอยู่ข้างหลัง

จากออร่าแสงหนึ่งที่เขาสร้างขึ้น เพียงชั่วแวบหนึ่งก็ทยานเข้าไปสู่อีกกลุ่มออร่าแสงนั้นเขาได้วางร่างของเธอลงจากหลัง

“ใช่ ใช่ค่ะ ฉันรู้สึกได้ นี่แหละค่ะที่แฝงอยู่กับฉันตั้งแต่ที่เรียนจบ”ดอกเตอร์มาติเนสกล่าวออกมาด้วยความรู้สึกของเธอจริงๆ

“เราได้เข้ามาอยู่ในออร่าแสงของเขาแล้ว”ร่างกายแสงของมนุษย์วานรม่วงค่อยกลับคืนสู่รูปของเทวินอีกครั้ง เพียงแต่ดวงตา
เส้นผมและขนของเขายังคงเป็นสีม่วงเข้มที่มีประกายแสงส่องสว่างออกมาเล็กน้อย

ท่ามกลางแสงสว่างเรืองๆราวกับพวกเขาอยู่ในเมฆหมอกแห่งแสงสีขาวละมุนนั้น ยังคงไม่พบเห็นสิ่งใด

“สวัสดีค่ะ เราอยู่ที่นี่แล้วค่ะ”ส่งเสียงออกไปไม่ดังมาก เพื่อให้รู้ว่าพวกเธอมาถึงออร่าแห่งแสงนี้แล้ว

“สวัสดีครับ ยินดีต้อนรับสองท่าน”เป็นเสียงบุรุษหนึ่งที่กล่าวออกมา แสงสว่างสีขาวค่อยหายไป เหมือนหมอกหนาที่ค่อยๆจางลง

เธอและเขาจึงค่อยมองเห็นเป็นชายหาดที่งดงามแห่งหนึ่ง หาดทรายสีขาว ทะเลสีน้ำเงินคราม ต้องแสงสว่างจากท้องฟ้าที่สดใสรอบชายหาดมีต้นมะพร้าว ต้นปาล์มและต้นไม้ขึ้นใกล้ชายหาด นี่คือชายหาดที่สวยงามมาก หากแต่ยังไม่พบเจ้าของเสียงนั้น

ดอกเตอร์มาติเนสที่ยืนอยู่ข้างเทวินบริเวณต้นมะพร้าวมองไปข้างหน้า ได้อุทานออกมา :“โอ้!.. ที่นี่สวยงามมากจริงๆ เป็นที่ไหนนะ”

เทวินมองดูโดยรอบแล้วมองไปยังเส้นขอบฟ้าผืนทะเลที่บรรจบท้องฟ้าที่สดใส :“ช่างเป็นชายหาดที่งดงามราวกับสวรรค์”

“สวัสดีครับ เราพบคุณได้หรือเปล่าครับ?” เขาส่งเสียงออกไป

คลื่นทะเลที่สาดเข้าหาฝั่งเป็นระรอกริ้วที่สวยงามได้ปรากฏเป็นสายน้ำก่อตัวขึ้นเป็นรูปร่างคล้ายมนุษย์มีแสงสว่างสีขาว
ส่องสว่างออกมาจากสายน้ำนั้น แล้วค่อยเคลื่อนตัวเองขึ้นมาจากทะเล เคลื่อนผ่านหาดทรายสีขาวมายังบริเวณของต้นมะพร้าวที่ทั้งสองคนยืนอยู่

เทวิน :“อ๊ะ! เขามาจากท้องทะเล?”

ดอกเตอร์มาติเนสรับรู้ได้ว่าที่กำลังเคลื่อนตัวมาหานั้นคือ เจ้าของเสียงที่ตอบรับออกมานั่นเอง

น้ำที่ก่อตัวและมีแสงสว่างสีขาวนั้นค่อยๆกลายเป็นรูปร่างของมนุษย์ผู้ชาย เขามีดวงตาและเส้นผมตรงยาวประบ่าเป็นสีฟ้าคราม
ใบหน้าที่คมคาย จมูกโด่งเข้ารูปกับใบหน้าผิวขาวเช่นเม็ดทรายสีขาวนี้รูปร่างดูเหมือนนักรบที่แข็งแกร่ง สูงประมาณ 6 ฟุตกว่าๆ

ชายรูปงามอยู่ในชุดกระโปรงแพรสีขาวถึงเข่าไม่ใส่รองเท้า คาดเข็มขัดคล้ายเกล็ดปลาเป็นประกาย ท่อนบนเป็นผ้าแพรสีน้ำเงินลายเกล็ดปลาผืนเดียวพันไว้คล้ายสไบ ดูไปแล้วเขาน่าจะมีอายุราว 35 ปี

ดอกเตอร์มาติเนส รู้สึกจิตใจสั่นๆราวกับว่ามีความคุ้นเคยกับชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า : “โอ้! คุณคือ....”

“สวัสดีครับ ผู้มีวิวัฒนาการร่างกายแห่งแสง และผู้มีวิวัฒนาการจากดินแดนที่สาบสูญ”

“สวัสดีครับ คุณสามารถเรียกผมว่า เทวิน และเธอคือดอกเตอร์มาตอเนส” เทวินแนะนำตัว

“ครับ คุณเทวิน ดอกเตอร์มาติเนส ผมชื่อ แกนน่อน”

ดอกเตอร์มาติเนส : “อืม...แกนน่อน ...คุณแกนน่อนเรียกฉันว่า มาติเนส ก็ได้ค่ะ”

“ครับ คุณมาติเนส” แกนน่อนยิ้มให้กับเธอและเทวิน

ดอกเตอร์มาติเนส : “คุณมาจากท้องทะเล!?...”

แกนน่อนหันไปมองที่ทะเล ยิ้มและกล่าวตอบออกมา

“ใช่ครับ ผมเป็นชาวแอตแลนติส ครั้งหนึ่งในอดีต พวกเราเคยอยู่อาศัยในมหาสมุทรบนโลกใบนี้ และการมาครั้งนี้
ผมเดินทางมาจากอนาคต ซึ่งมีเพียงแค่ตัวผมที่กลับมายังโลกใบนี้”แกนน่อนกล่าวอธิบาย

“โอ้!...พระเจ้า!”

“ชาวแอตแลนติส!”

“ครับ ผมจะอธิบายต่อคุณทั้งสอง ก่อนหน้าผมพยายามที่จะสื่อสารกับคุณ...มาติเนส” แกนน่อนหันกลับมามองใบหน้าสวยงามของเธอ
ด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น ก่อนจะเล่าเรื่องราวต่อทั้งสอง

“ผมเป็นตัวแทนชาวแอตแลนติสกลับมาจากมิติห้วงเวลาหนึ่งในอีก 180 ปีข้างหน้านับจากนี้
ก่อนอื่นผมจะเล่าถึงสิ่งที่บรรพบุรุษของเราบันทึกไว้ ก่อนที่พวกเราจะอพยพเข้าไปสู่อีกมิติของห้วงอวกาศ”

ดอกเตอร์มาติเนสและเทวินตั้งสติได้และฟังสิ่งที่แกนน่อนกล่าวถึงพร้อมกับค่อยทำความเข้าใจตาม

“หลังจากการอุบัติของมหานวดารา จากการศึกษาของพวกเราทำให้รู้ว่ามีกลุ่มพลังงานธาตุมืดในห้วงอวกาศชนิดหนึ่งเกิดปฏิกิริยาทำให้เกิดรอยรั่วระหว่างระบบสุริยะจักรวาลมันเคยเกิดขึ้นบริเวณเดียวกันเมื่อประมาณ 5 ล้านปีก่อนผมได้เดินทางผ่านรอยรั่วนั้น
กลับมาที่โลกมนุษย์”

แกนน่อนรู้ว่าสองคนมีสติปัญญาว่องไวสามารถพิจารณาและเข้าใจตามที่เขาเล่าได้ จึงได้กล่าวต่อ

“นับแต่นั้นมากระทั่งสิ่งมีชีวิตพิเศษชนิดหนึ่งวิวัฒนาการมาเป็นมนุษย์โลกในช่วงเวลาประมาณ 4 ถึง 5 ล้านปี
และก่อนที่เหตุการณ์นี้จะเกิดขึ้นมาอีกครั้ง มีเหตุการณ์ภัยพิบัติใหญ่เกิดขึ้นทั่วโลก”

“จากบันทึกพอจะระบุได้ว่า เป็นช่วงเวลาประมาณ 50,000ปีก่อนหน้านี้ พวกเขาตอนนั้นพบว่าภัยพิบัตินั้นมีอิทธิพล
และจะส่งผลกระทบมากต่อสิ่งมีชีวิตที่วิวัฒนาการทางสติปัญญาแล้วตอนนั้นมีชาวแอตแลนติสและชาวมู จากทวีปลีมูเรีย”

“แต่ด้วยวิทยาการที่เรามีอยู่ในตอนนั้น พวกเราทั้งสองเผ่าพันธุ์ได้อพยพเข้าไปอยู่ในอีกมิติ โดยที่ได้ตกลงร่วมกันไว้
หากเกิดรอยรั่วระหว่างห้วงอวกาศ เราจะกลับมาเพื่อช่วยมนุษย์และสิ่งมีชีวิตบนโลกใบนี้จนกว่าปฏิกิริยาของพลังงานธาตุมืดนั้นจะจางหายไป”

“แล้วก็...อีก 2 ปี หลังจากนี้ มนุษย์จะมองเห็นแสงสว่างที่เกิดจากมหานวดาราด้วยเครื่องมือที่มีประสิทธิภาพสูงและในอีก 5 ปี
ก็จะสังเกตมองเห็นได้บนท้องฟ้าแม้ในเวลากลางวัน”

แกนน่อนมองที่ดอกเตอร์มาติเนสอย่างมีความหมายก่อนที่เขาจะบอกกล่าวต่อเธอ

“คุณมาติเนส คุณคือผู้ที่มีวิวัฒนาการของชาวมูผมกับคุณมีวาระและด้วยสัมพันธภาพ ทำให้ผมสามารถมาพบคุณได้ในที่สุด
เพียงแต่ยังไม่สามารถมาด้วยร่างกายที่มีตัวตนอยู่”

ดอกเตอร์มาติเนส : “ฉันมีวิวัฒนาการของชาวมู!?แล้วการเดินทางผ่านรอยรั่วของห้วงอวกาศนั้น คุณไม่ได้มาด้วยร่างกายเนื้อหรือคะ?”

แกนน่อนเข้าใจสิ่งที่เธอกำลังสงสัยเขาจึงบอกกล่าวต่อเธอ

“ผมเดินทางผ่านรอยรั่วมาด้วยร่างกายเนื้อโดยอาศัยเกาะหุ้มและเครื่องมือพิเศษชนิดหนึ่งแต่รอยรั่วของห้วงอวกาศนั้น
ทำให้เกราะพิเศษของผมเสียหายมากต้องใช้เวลากว่าจะทำให้กลับมาใช้ได้”

“180 ปีในอนาคตนั้น ผมได้พบกับผู้ที่มีวิวัฒนาการร่างกายแห่งแสง เขาเป็นทายาทของคุณครับ เขากำลังซ่อมเกาะให้กับผมอยู่มันจำเป็นที่จะต้องใช้ร่างกายแสงของเขา” แกนน่อนหันมามองที่เทวิน

เทวินทำตาโต :“ทายาทของผม!? คุณพูดเหมือนชารูร์เลยแปลว่าผมมีทายาท!”

แกนน่อนยิ้มและกล่าวต่อ“ผมพบได้พบกับจิตวิญญาณของชารูร์แล้วครับ ตอนนี้น่าจะยังหลับอยู่ที่ก้นอ่าวทะเล”

“อ๊ะ!...ใช่ครับตอนนี้จิตวิญญาณของเขาหลับอยู่”

“เมื่อระบุถึงตำแหน่งและพิกัดของเวลาได้แล้วผมจะมาด้วยร่างกายแท้จริงของตัวเองครับ คิดว่าตอนนั้นคุณโยธิน
น่าจะซ่อมได้สมบูรณ์แล้วแต่ก่อนอื่นจำเป็นที่จะต้องให้คุณมาติเนสเข้าถึงวิวัฒนาการของชาวมูให้ได้ก่อน”แกนน่อนกล่าว

ดอกเตอร์มาติเนส : “แล้วเราจะต้องทำอะไรต่อไปคะฉันยังไม่เข้าใจวิวัฒนาการของชาวมู”

แกนน่อนมองเธอแล้วหันมามองเทวิน ก่อนที่จะกล่าว

“ธาตุหยดเลือดของสิ่งมีชีวิตทรงภูมิจิตวิญญาณของชารูร์บอกว่า คุณเทวินจะรู้ว่าจะต้องทำอย่างไร เมื่อหาหยดเลือดนั้นพบ”

เทวิน :“หยดเลือดมรกต! อืม...จิตวิญญาณของชารูร์เขาคงจะตามหาทายาทของผมพบแล้วในอนาคต เขาชื่อโยธิน?”

แกนน่อน :“ใช่ครับ คุณโยธิน”

เทวินนึกไปถึงคำกล่าวของชารูร์

‘เจ้าจะไม่โดดเดี่ยวยังจะมีอีกหลายคนที่จะคอยช่วยพวกเจ้า เพราะออร่าแห่งแสงสว่างในตอนนั้นยังมีเจตนาเช่นนี้อยู่’
และกล่าวออกมา “เจตนาที่ต้องการช่วยเหลือผู้อื่น”

แกนน่อนมองที่เทวินอย่างมีความหมาย “ผมต้องไปแล้วขอบคุณที่ช่วยให้ผมสามารถเข้าถึงคุณมาติเนส
แล้วผมจะกลับมาพบกับพวกคุณพร้อมกับร่างกายของตัวผมเองจริงๆ”

แกนน่อนยิ้มให้กับสองคน “แล้วพบกันครับ”แล้วก็ได้เดินจากไป เขาเดินหายไปกับน้ำทะเล

“เราก็คงจะต้องกลับแล้วเช่นกันนะครับ”

“ได้ค่ะฉันรู้สึกมีความผูกพันกับเขา”เธอกล่าวพร้อมกับมองไปยังทะเลที่แสนกว้างใหญ่และสวยงามเบื้องหน้า