ข้าไม่ควรมีอยู่

เช้าตรู่ในเขตช่างเก่า

หมอกขาวลอยต่ำจนมองเห็นพื้นหินไม่เกินสิบก้าว

เสียงค้อนกระแทกหินดังเป็นจังหวะ

ไม่ใช่เสียงซ่อม

แต่เป็นเสียง ตั้ง

เสาหินต้นใหม่ถูกปักลงกลางทางแยก

ฐานฝังลึก

หินหลอมถูกเทราดจนแน่น

รอยแตกเก่าถูกกลบ แต่ไม่หาย

เหมือนแผลที่ถูกเย็บปิดโดยไม่สนว่าข้างในจะติดเชื้อหรือไม่

เชือกหนาถูกขึงพาดระหว่างเสา

ไม่ใช่เชือกเตือน

เป็นเชือกที่รับแรงดึงของร่างคนได้จริง

ร้านค้าเล็กสองหลังถูกถอดป้าย

ของด้านในถูกโยนออกมากองข้างทาง

ไม่มีบัญชี

ไม่มีใบสั่ง

มีเพียงเสียงสั้น ๆ จากคนในชุดเมือง

“ย้ายออก”

เจ้าของร้านไม่เถียง

เพราะคนที่ยืนอยู่ข้างหลัง

ถืออาวุธที่มีคม

ไม่ใช่ไม้สัญลักษณ์

ลู่เฉินยืนอยู่ปลายถนน

มองภาพทั้งหมดเงียบ ๆ

เลือดจากเมื่อคืนยังอยู่

ไม่ได้ถูกล้าง

แค่ถูกขีดเส้นล้อม

เหมือนเครื่องหมายบนแผนที่ล่าสัตว์

เขาก้าวเข้าไปใกล้

เท้าซ้ายเหยียบรอยแตกเดิม

พื้นยุบลงเล็กน้อย

แรงสะท้อนวิ่งขึ้นมาถึงหัวเข่า

บอกชัดว่าหินด้านล่างยังไม่คืนตัว

แขนขวายังแนบลำตัว

สายรัดตึง

ขอบเนื้อบวมและแดง

ไม่ขยับ

ไม่ตอบสนอง

ชีพอสูรในอกขยับ

ไม่ใช่การพุ่ง

ไม่ใช่การระเบิด

มัน กด

แรงดันสม่ำเสมอ

เหมือนมือที่วางทับหัวใจไว้ตลอดเวลา

ชายคนหนึ่งที่ช่วยขนของหันมาเห็นเขา

มือที่จับลังไม้สั่น

เสียงที่หลุดออกมาไม่ดัง แต่ชัด

“คืนนี้…อย่าอยู่ลานกลาง”

ลู่เฉินมองหน้าเขา

อีกฝ่ายหลบตา

รีบแบกลังเดินออกไป

เหมือนกลัวจะพูดมากกว่านั้น

ภายในเมือง

อาคารหินชั้นใน

ห้องบันทึกเขต

แผ่นศิลาที่สลักชื่อ ลู่เฉิน

ถูกเลื่อนออกจากชั้นเดิม

มือของเจ้าหน้าที่กดมันลงในช่องใหม่

ช่องที่มีป้ายเหล็กติดไว้ด้านหน้า

เขตปะทะเปิด

ชายวัยกลางคนในเสื้อคลุมสีดำขอบเงินยืนอ่านข้อมูล

นิ้วลากตามเส้นแสงบนศิลา

“พื้นที่รอบนอก”

“ไม่มีพลเรือน”

“ไม่มีโครงสร้างหลัก”

ผู้ช่วยเปิดแผนที่

ชี้เส้นขอบเขตใหม่

วงกว้างกว่าวันก่อนชัดเจน

“เปิดทางให้บุคคลภายนอกเข้าได้”

“ไม่ต้องตรวจตรา”

“ไม่ต้องบันทึกชื่อเข้าออก”

ชายในเสื้อคลุมถาม

“ถ้าเขาตาย?”

“ตายจากการปะทะในเขตเปิด”

ผู้ช่วยตอบทันที

“ไม่ต้องรับผิด”

“ถ้าเขารอด?”

ชายคนนั้นหยุดอ่าน

เงยหน้าขึ้น

“ปรับระดับ”

แผ่นศิลาสว่างขึ้นเล็กน้อย

บรรทัดใหม่ปรากฏใต้ชื่อ

ระดับเขต : เปิด

สถานะ : อยู่ระหว่างประเมิน

เย็นวันเดียวกัน

แสงแดดเอียงต่ำส่องผ่านซากอาคาร

ลู่เฉินยืนอยู่ขอบลานกลาง

พื้นที่โล่ง

ไม่มีเสา

ไม่มีซากบัง

จุดที่เมื่อคืนเต็มไปด้วยคน

วันนี้ว่างเปล่า

เขาก้าวเข้าไป

พื้นหินเย็น

ไม่มีรอยเท้าใหม่

แต่มีรอยลาก

เหมือนมีคนลองเดิน

แล้วถอยออก

เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากด้านหลัง

ไม่ใช่จังหวะลาดตระเวน

เป็นจังหวะของคนที่ไม่กลัวถูกเห็น

ชายสามคนเดินออกมา

เสื้อผ้าไม่เหมือนกัน

อาวุธไม่เหมือนกัน

หนึ่งถือมีดยาว

อีกคนถือค้อนสั้น

อีกคนใช้กระบองเหล็ก

ไม่มีตรา

ไม่มีสัญลักษณ์เมือง

ชายถือมีดยกคาง

ยิ้มบาง ๆ

“เขตนี้…ฆ่าได้ใช่ไหม”

ลู่เฉินไม่ตอบ

เขาขยับเท้าซ้าย

ก้าวหนึ่ง

พื้นหินส่งเสียงแกรก

ชายถือค้อนพุ่ง

ยกค้อนฟาดลงตรงไหล่

แรงเต็ม

ลู่เฉินบิดตัว

ค้อนฟาดพื้น

หินแตกเป็นสะเก็ด

แรงสะเทือนดีดขึ้นแขนซ้ายจนชา

เขาอัดศอกใส่ข้อมือ

เสียงกระดูกดัง

ค้อนหลุดมือ

มีดยาวแทงเข้าทันที

เล็งท้อง

ลู่เฉินใช้ฝ่ามือซ้ายรับสันมีด

คมบาด

เลือดไหล

เขาดึง

ศอกกระแทกคาง

เสียงฟันกระทบกันดังกรอด

กระบองฟาดจากด้านหลัง

แรงอัดเข้ากลางหลัง

ภาพสั่น

ลู่เฉินทรุดเข่าหนึ่งข้าง

ชีพอสูรในอก กดลงทันที

แรงร้อนวิ่งจากอก

ผ่านสะโพก

ลงขาซ้าย

พื้นใต้เข่าแตกเป็นรอยลึก

เฉพาะจุดที่เขาแตะ

เขายันตัว

พุ่งชน

ไหล่กระแทกหน้าอกคนถือกระบอง

เสียงกระดูกดังชัด

ร่างล้มกลิ้ง

คนสุดท้ายถอย

ไม่พูด

ไม่ขู่

หันหลังวิ่ง

ลู่เฉินไม่ตาม

เขายืนอยู่กลางลาน

หายใจแรง

เลือดหยดลงพื้น

ชีพอสูรยัง ไม่คลาย

มันกดอยู่

เหมือนเตือนว่า

เขายังอยู่ในพื้นที่ล่า

บนหลังคาไกลออกไป

เงาคนขยับ

หนึ่ง

สอง

สาม

ไม่มีใครลงมา

ไม่มีใครห้าม

ลู่เฉินเงยหน้ามองท้องฟ้า

แสงสุดท้ายสะท้อนกำแพงเมือง

เขาเข้าใจแล้วว่า

เขตนี้

ไม่ได้ถูกปล่อย

มันถูกเปิด

และตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป

ทุกก้าวที่เขาเดิน

จะมีคนเข้ามา

ไม่ใช่เพราะแค้น

ไม่ใช่เพราะคำสั่งตรง

แต่เพราะที่นี่

เมืองบอกแล้วว่า

ใครอยากลอง

ลองได้