ภายในถ้ำโบราณเต็มไปด้วยหลุมจำนวนมากอีกทั้งจากสภาพของมันน่าจะเกิดขึ้นเป็เวลาที่ผ่านมานานมากแล้วซึ่งไม่รู้แน่ชัดว่าผ่านมากี่ปี
ภายในดูผิดปกติเป็อย่างยิ่งไอเย็นของพลังหยินเมื่อครู่ที่ซัดผ่านเข้ามาทำให้เต้าหลิงรู้สึกหนาวเย็นราวกับตกลงไปในอุโมงค์น้ำแข็งหากไม่ใช่เพราะพลังในร่างที่ร้อนแผดเผาขจัดมันออกไป ไม่รู้ว่าจุดจบจะเป็อย่างไร
ิญญามิงค์ใเสียจนขนทั่วร่างลุกซู่ราวกับเม่นตัวน้อยมันส่งเสียงร้องกี้กี้อยู่บนไหล่ของเต้าหลิง
เงานั้นทำให้เต้าหลิงใจนสะดุ้งเฮือกทว่าเมื่อเขาััได้ถึงไอแห่งความตายของร่างนั้น เขาก็ถอนหายใจออกมาแท้จริงแล้วนั่นก็คือซากศพซึ่งไม่รู้เหมือนกันว่าตายมานานเท่าใดแล้วเพราะบนร่างไม่มีกลิ่นเหม็นเน่า อีกทั้งตรงกลางระหว่างคิ้วยังมีเืสีดำอยู่ดูแล้วแปลกประหลาดจนน่ากลัว
“เืสีดำ” หัวใจของเต้าหลิงสั่นระรัว ฝีเท้ารีบก้าวถอยออกมาเหงื่อเย็นผุดขึ้นมาเต็มหลังพลางกล่าวเสียงหลงออกมาว่า “ที่พ่อขาเป๋พูดบ่อยๆ ว่าภายในเหมืองจะมีสิ่งชั่วร้ายอยู่หรือว่าจะเป็เื่จริง?”
เขากำหมัดแน่น ภายในใจเริ่มตื่นตัวมากขึ้นกว่าเดิมเมื่อก่อนเต้าหลิงเคยได้ยินพ่อขาเป๋เล่าให้ฟังว่าในเหมืองโบราณบางแห่งจะมีสิ่งชั่วร้ายเกิดขึ้น ทางที่ดีอย่าเข้าไปข้างในจะดีกว่าไม่เช่นนั้นอาจจะได้ตายโดยไม่รู้ตัว
แร่หินถือกำเนิดขึ้นใต้ดิน เื่นี้ไม่ว่าใครก็รู้ทั้งแร่หินแต่ละก้อนจะต้องใช้เวลาหลายปีถึงจะถือกำเนิดออกมาได้
แร่หินที่น่ากลัวบางประเภท อย่างเช่นผลึกหินฟ้าว่ากันว่ามันจะต้องใช้เวลาหลายพันปีในการแปรสภาพ แล้วยังมีแร่์ที่เล่าลือกันซึ่งเวลาการเกิดขึ้นของแร่หินพวกนี้นั้นยากมากที่จะคาดเดาแต่แร่หินพวกนี้ก็ไม่ใช่สิ่งที่จะขุดกันขึ้นมาได้ง่ายๆรายละเอียดเป็อย่างไรนั้นเต้าหลิงก็ไม่รู้แน่ชัดรู้เพียงแต่พ่อขาเป๋ได้บอกเอาไว้ว่าการจะเข้าไปในเหมืองไม่ใช่เื่ง่ายบางทีก็อาจจะตายโดยไม่รู้ตัว
เขาพยายามทำใจให้เย็นลง สายตาจ้องไปที่เส้นทางเบื้องหน้าั์ตาฉายแววหนักแน่นออกมา ถึงมันจะอันตราย อย่างไรก็ต้องลองเข้าไปดู
ยิ่งเดินเข้าไปลึกเท่าใดผนังภายในถ้ำก็ยิ่งกว้างขึ้นเท่านั้นอากาศใต้ดินหนาวเย็นทันใดนั้นก็มีเสียงะเิดังขึ้นคล้ายกับเสียงของปีศาจที่ผุดออกมาจากนรกขุมที่เก้าทำให้ผู้คนที่ได้ยินต้องขนลุกอย่างอดไม่ได้
“หลบไป!” พลังทั่วร่างของเต้าหลิงเดือดขึ้น แสงสีทองโอบล้อมไปทั่วทั้งร่างพลันแผ่กระจายออกไปรอบทิศเพื่อต้านไอพลังเย็น ตอนนี้เขาเหมือนกับเตาเพลิงที่แผดเผาฝีเท้าก้าวออกไปข้างหน้าเรื่อยๆ
“ทางแยกเยอะจริง” ฝีเท้าของเขาหยุดชะงักลง สายตากวาดมองไปรอบๆแต่ละเส้นทางแยกเต็มไปด้วยร่องรอยของการถูกขุดเห็นได้ชัดว่ารอยขุดพวกนี้เกิดขึ้นจากฝีมืุ์
เต้าหลิงไม่กล้าเดินมั่วซั่วเขาลองััตามการเรียกหาของวิชาสยบฟ้าท้ายที่สุดเขาก็มาหยุดอยู่ตรงถ้ำที่อยู่ด้านซ้ายสุด จากนั้นเขาก็ก้าวฝีเท้าเดินเข้าไป
“พลังหยินรุนแรงเสียจริงดูแล้วไม่น่าใช่สถานที่ที่ดีเท่าใดนัก”เมื่อเข้ามาเขาก็ััได้ถึงความน่ากลัวของที่นี่เสียงหวีดหวิวของลมหยินโดยรอบเหมือนกับเสียงร้องไห้ของิญญาช่างน่าหวาดผวาเป็อย่างยิ่ง ิญญามิงค์ใกลัวจนห่อตัวเป็ก้อนกลมเล็บปุกปุยยกขึ้นมาปิดดวงตาสีแดงของตนเอาไว้
“เหมืองโบราณนี่ไม่ธรรมดามีศพคนตายเป็จำนวนมาก แท้จริงแล้วอะไรเป็สิ่งที่ฆ่าพวกเขากันนะ”
ในระหว่างที่เดินมาเต้าหลิงพบศพจำนวนมากนอนเกลื่อนอยู่ที่พื้นระหว่างคิ้วของศพเ่าั้มีเืสีดำติดอยู่ เหมือนกับถูกอะไรบางอย่างทะลวงจนตายคาที่
ลมหยินเย็นเยือกพัดกระแทกเข้ามาเป็ระยะๆ บนพื้นของถ้ำปรากฏดวงตาสีแดงคู่หนึ่งขึ้นรางๆ เหมือนกับโคมไฟสีแดงสองดวงทั้งยังปลดปล่อยพลังอำมหิตออกมา
ร่างกายของเต้าหลิงพลันหนักอึ้ง ขนทั่วร่างลุกชันขึ้นเขาััได้ถึงสายตาเย็นเยียบที่จ้องมองตน ทันใดนั้นเขาก็หันหลังกลับไปแล้วะโออกมา“ใคร”
เสียงคำรามประดุจเสียงฟ้าร้องภายในร่างะเิเสียงฟ้าผ่าเปรี้ยงดังขึ้น ทำเอามวลอากาศโดยรอบสั่นะเื
ดวงตาโตประดุจทับทิมล้ำค่าของิญญามิงค์กะพริบปริบๆมันกลอกสายตามองไปรอบๆ ด้วยความสงสัย
“หรือว่าข้าจะคิดไปเอง” เมื่อมองแล้วไม่เจอสิ่งใด เต้าหลิงก็ขมวดคิ้ว “คิดไปเอง คิดไปเองแน่ๆ”
ิญญามิงค์นั้นขี้ขลาดเป็อย่างมากหากมันััได้ถึงสิ่งที่ไม่ชอบมาพากลมันก็จะร้องออกมาทันที ทว่าตอนนี้มันกลับไม่แสดงอาการใดๆ เต้าหลิงคิดว่าเขาคงจะคิดไปเอง จากนั้นเขาก็ก้าวฝีเท้าเดินไปข้างหน้าต่อ
ทุกอย่างเป็ไปได้ด้วยดี เขาไม่ได้พบเจอกับปีศาจทว่าภาพที่อยู่ตรงหน้าของเขากลับทำให้หัวใจสั่นสะท้าน
สิ่งปลูกสร้างที่ปรากฏขึ้นตรงหน้ารูปร่างเหมือนกับพระราชวังใต้ดินทว่ารอบๆ กลับมีวิหารที่ปรักหักพังลงมาแล้วเป็จำนวนมาก ดูแล้วช่างอ้างว้างเสียเหลือเกิน
“ทำไมถึงมีสิ่งปลูกสร้างอยู่ใต้ดินกัน” เต้าหลิงกล่าวออกมาด้วยความแปลกใจกับภาพที่เห็นตรงหน้าเต็มไปด้วยซากปรักหักพัง ผนังมีรอยแตกร้าวเป็ทางยาวเหมือนกับถูกบางสิ่งบางอย่างโจมตี
“หรือว่าคนที่ขุดเหมืองเมื่อตอนนั้นเป็คนสร้าง” เต้าหลิงเกาหัว สายตามองสำรวจไปโดยรอบััไม่ได้ถึงอันตรายใดๆ
“กี้กี้….” ิญญามิงค์กวัดแกว่งเล็บชี้ไปทางห้องวิหารที่ทรุดโทรมดวงตาโตเหม่อลอยเล็กน้อยเหมือนกับนึกอะไรบางอย่างได้
เต้าหลิงเดินอยู่ในถ้ำอ้างว้างพลันรู้สึกว่าตนเริ่มจะเข้าใกล้ถึงเป้าหมายแล้วทุกทีๆเขาไม่กล้าเดินมั่วซั่วฝีเท้าของเขามุ่งหน้าเดินไปตามเสียงเรียกของเืสัตว์อสูร์ถึงแม้ว่าข้างหน้าจะมีของล้ำค่าที่มีคนทิ้งเอาไว้แต่เขาก็ไม่คิดที่จะเอาเพราะทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นนี้มันดูแปลกประหลาดจนเกินไป
เต้าหลิงเดินผ่านซากปรักหักพัง มาอยู่ตรงกลางวิหารใต้ดินภายในนี้เต็มไปด้วยเสาัขนาดใหญ่จำนวนมาก ทว่ามีหลายเสาที่หักไปไม่รู้ว่าใครเป็คนสร้างมันขึ้นมา
มีเสียงวิ้งดังขึ้นมา ยังไม่ทันที่เต้าหลิงจะหันไปมองก็มีคลื่นพลังที่ดุร้ายน่ากลัวม้วนตัวเข้ามา ทั้งยังแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายเก่าแก่จิตสังหารที่รุนแรงทำให้เต้าหลิงถึงกับตัวชา
คลื่นพลังที่น่ากลัวโอบล้อมร่างเต้าหลิงเอาไว้ความเย็นแทรกซึมเข้ามาในกระดูก หายนะได้มาเยือนแล้ว นี่สินะความน่ากลัวของความตาย
ครืนน!
พลังชั่วร้ายไหลพรั่งพรูเข้ามาทำให้ร่างกายของเต้าหลิงสั่นสะท้านภายในร่างเหมือนกับมีพลังอานุภาพศักดิ์สิทธิ์ที่น่าหวั่นเกรงตื่นขึ้นมาเพื่อที่จะบดขยี้พลังนั้น
ยังไม่ทันที่เต้าหลิงจะได้โต้ตอบอะไริญญามิงค์ก็ส่งเสียงร้องดวงตากลมโตของมันฉายประกายประหลาดใจพลางพุ่งกระโจนเข้าไปข้างใน
เมื่อเห็นดังนั้น เต้าหลิงก็หรี่ตาลงก่อนจะพุ่งทะยานตามเข้าไป เขาััได้ถึงภัยอันตรายที่รุนแรงทว่าก็ได้เข้ามาใกล้เืสัตว์อสูร์มากขึ้นทุกทีแล้ว
เบื้องหน้าของเขามีประตูอยู่บานหนึ่ง ดูแล้วน่ากลัวมากทั้งยังปลดปล่อยแสงสว่างโอบล้อมไปด้วยพลังิญญาเข้มข้นบนท้องฟ้ามีกลุ่มพลังโกลาหลตกลงมา มันสามารถบดทำลายได้ทุกสรรพสิ่ง
เมื่อผ่านประตูเข้ามา เขาก็พบพื้นที่เก่าแก่รกร้างเปล่าเปลี่ยว ต้นไม้หลายต้นหักโค่นลงมา เทือกเขาที่อยู่รอบๆ ทรุดตัวลงบนพื้นมีรอยเป็ทางยาว แตกร้าวลึกจนมืดสนิทมองไม่เห็นพื้นดินด้านล่าง
เหมือนกับมีการต่อสู้เกิดขึ้นที่นี่ ทำให้พื้นดินทรุดตัวลงเมื่อมองทอดออกไปก็จะเห็นหมอกหนาทึบอยู่ไกลๆ ทำให้มองเห็นอะไรไม่ชัดเจนแต่กลับทำให้เต้าหลิงััได้ถึงแรงกดดันบางอย่าง
เขาหรี่ตาลง ในตอนนี้เขารู้ต้นตอของพลังชั่วร้ายนั่นแล้วที่แท้มันก็ถูกปลดปล่อยออกมาจากร่างใหญ่ั์
เบื้องหน้าของเขาปรากฏร่างั์ที่เหมือนกับูเาขนาดใหญ่ใบหน้าของเต้าหลิงเต็มไปด้วยความใร่างกายใหญ่ั์นี้น่าจะเป็ร่างของุ์ที่น่ากลัวยากที่จะจินตนาการว่าจะเป็ผู้แข็งแกร่งระดับใด
“วิชาสยบฟ้าชี้ไปที่มัน” เต้าหลิงกล่าวออกมาด้วยความประหลาดใจ “หรือว่านี่จะเป็สัตว์อสูร์”
ุ์นั้นถึงแม้ว่ามันจะตายไปแล้วแต่ร่างของมันก็ยังปลดปล่อยคลื่นพลังที่น่ากลัวออกมา ราวกับกระบี่สังหารเสียงกระทบกันเคร้งดังออกมาหากเข้าไปใกล้เดาว่าคงถูกฉีกเฉือนจนเละไม่เป็ชิ้นดีแน่
“เข้าใกล้ไม่ได้ถ้าเข้าไปก็ต้องตายสถานเดียว”เต้าหลิงกำหมัดแน่นเขาััได้ถึงพลังสังหารที่แผ่ซ่านออกมาเป็ระลอกๆยากที่จะคิดว่าก่อนหน้านี้ที่มันมีชีวิต มันจะแข็งแกร่งเพียงใดขนาดตายไปแล้วแต่ยังมีพลังอานุภาพที่แกร่งกล้าอยู่
“ิญญามิงค์ไปที่ใดแล้ว” เต้าหลิงขมวดคิ้วพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ
“กี้กี้” มีเสียงร้องของิญญามิงค์ดังขึ้นมันชะโงกหัวออกมาจากยอดูเาสูงดวงตาอัญมณีสีแดงฉานของมันเปล่งแสงประกายสว่างระยิบระยับเหมือนกับไข่มุกราตรีที่อยู่บนยอดเขา
“ิญญามิงค์ขึ้นไปได้อย่างนั้นหรือ” เต้าหลิงกล่าวออกมาด้วยตกตะลึง หรือว่าเพราะมันเป็ิญญาฟ้าดินุ์จึงไม่สามารถทำอะไรมันได้
มันะโวิ่งลงมาเล็บปุกปุยของมันอุ้มเืสีดำสนิทราวกับหมึกมาสามหยดแต่ละหยดเหมือนกับทำมาจากหิน์ที่โอบล้อมไปด้วยแสงสว่างจ้าพลังบริสุทธิ์มหาศาลไหลทะลักออกมา เหมือนกับสมบัติล้ำค่าที่ส่องแสง ทั้งยังตลบอบอวลไปด้วยคลื่นพลังที่แข็งแกร่ง
เืทั้งสามหยดที่เหมือนกับหมึกนั้นน่ากลัวเป็อย่างมากภายในอุดมไปด้วยพลังหยินมหาศาล ร่างของเต้าหลิงเริ่มเย็นขึ้นเพราะความหวาดกลัวที่มีต่อเื
“เืสัตว์อสูร์” เต้าหลิงกลืนน้ำลายลงคอ พลางกล่าวร้องเสียงหลงออกมา ดวงตาทั้งสองเบิกกว้างคิดไม่ถึงเลยว่าสิ่งที่ิญญามิงค์อุ้มมาจะเป็เืสัตว์อสูร์
“กี้กี้” ิญญามิงค์ส่งเืล้ำค่าให้กับเขาดวงตาโตสีแดงของมันฉายแสงเสียดายมันรู้สึกว่าถ้ามันหลอมเืพวกนี้อาจจะมีประโยชน์ต่อมันไม่น้อย
เมื่อเขาเห็นว่ามันยื่นหยดเืออกมาให้เขาสองหยดส่วนตัวเองก็เก็บเอาไว้หยดหนึ่ง เต้าหลิงก็ถอนหายใจออกมาในความไร้เดียงสาของมันเขาอดที่จะฉีกยิ้มแล้วกล่าวออกมาไม่ได้ว่า“ของข้าแค่หยดเดียวก็พอข้าใช้ไม่หมดหรอก”
ิญญามิงค์ร้องออกมาด้วยความดีใจก่อนจะส่งเืหยดสีดำราวกับน้ำหมึกล้ำค่าให้ เต้าหลิงรับมันมาในตอนนั้นเขาก็ััได้ถึงความเย็น เืเหลวใกล้จะแข็งตัวทำให้เขาใเป็อย่างมาก เืสัตว์อสูร์น่ากลัวจริงๆหากพลังของมันรุนแรงกว่านี้อีกสักหน่อย ร่างของเขาคงจะแข็งไปแล้วเป็แน่
ในขณะที่กำลังจะออกไปจากที่นี่ หัวคิ้วของเขาก็ขมวดขึ้นสายตามองเข้าไปยังส่วนลึก ท่ามกลางหมอกที่หนาทึบตรงนั้นมีวิหารโบราณแห่งหนึ่งปรากฏขึ้นดูแล้วทั้งศักดิ์สิทธิ์และน่าเกรงขามเป็อย่างมาก
โดยรอบวิหารโบราณโอบล้อมไปด้วยไอพลังเต๋ามันตั้งอยู่ในส่วนลึก ปลดปล่อยแสง์สว่างไสวออกมา
วิหารโบราณปรากฏสลัวๆ อยู่ท่ามกลางมิติ เหมือนกับมันมาจากอดีตกาลดูแล้วน่าฉงนใจเป็อย่างมาก
“นั่นมันอะไร” สีหน้าของเต้าหลิงเต็มไปด้วยความตกตะลึงสายตาของเขาจ้องไปที่วิหารตาไม่กะพริบ ที่นี่มีวิหารโบราณอยู่มันเหมือนกับวิหารเซียนที่ถูกซ่อนเอาไว้
เขากำหมัดแน่น ฝีเท้าก้าวเดินออกไปอย่างอดไม่ได้ หลังจากนั้นร่างของเขาก็ต้องแข็งทื่อลง ความเย็นปรากฏขึ้นมาภายในร่าง ก่อนที่จะหันหลังวิ่งหนี
“โฮก!”
ด้านข้างวิหารโบราณ ปรากฏร่างุ์รูปร่างคล้ายกับคนขึ้นร่างนั้นสวมชุดเกราะสีดำสนิท ทั่วร่างปลดปล่อยไอพลังเย็นออกมาหอกาถือจ่อออกมาข้างหน้า คลื่นพลังที่น่ากลัวะเิออกจนทำให้ยอดูเาแตกกระจาย
159
