ตอนที่21 เ้าทำให้ข้าหวาดกลัวแล้วนะ
เขาว่ายน้ำหนีอย่างรวดเร็วตรงไปที่ปากอุโมงค์ที่สามารถเข้าสู่ดินแดนวารีน้ำจืด
"เ้าบังอาจสังหารสมุนของข้าจะหนีไปอย่างง่ายดายหรือเ้าคิดผิดแล้ว..เล็บ
กายอสูรวารีน้ำจืดระดับเจ็ดของเ้า แม้มีประสิทธิภาพ แต่ยังอ่อนด้อยไร้พลัง
ข้าจะแสดงให้เ้าเห็นว่าอาวุธกายอสูรระดับเจ็ดของข้ามันมีความโหดร้ายเพียงใด.."
หัวหน้าอสูรร้องคำรามพร้อมแสดงอาวุธกายอสูรระดับเจ็ดของมันทันที
กริชเพชรเหลียวหลังไปดู เห็นหัวหน้าอสูรคราเคนโบกหนวดของมัน ที่มีประกายสีทองปนเขียวเข้ม ส่งพลานุภาพที่รุนแรง เงาของมันสูงกว่าสามร้อยฟุต ส่งประกายการทำลายล้างอย่างน่าใจหาย ชายหนุ่มกัดฟันกรอด ว่ายน้ำหนีสุดกำลัง กริชเพชรััถึงพลังอันมหาศาลของมันได้ว่า ถ้าฟาดลงมาบนร่างกายเขาอาจจะแตกสลายเป็ผุยผง
วาบๆ ๆ!!
จริงดังคาดเสียงเงาแหวกน้ำพุ่งเข้าหาตัวกริชเพชรอย่างรวดเร็ว เขารับรู้ได้ถึงอานุภาพที่ยิ่งใหญ่ของมัน หนวดมหึมาสีทองเขียวเข้มกดดันลงมาถึงตัวเขา
แรงอัดของมันแทบจะทำให้ชายหนุ่มกระอักเื ขณะที่พลังหนวดอสูรคราเคนยังไม่กระทบถึงตัว เขาเรียกอาวุธเกล็ดอสูรขยายออก
"เกร็ดอสูรออกมาเร็ว!! "
ความคิดของกริชเพชรแวบเข้ามาในหัวสมอง เขาเคยคิดว่าถ้าเกิดเหตุการณ์จำเป็ชายหนุ่มจะใช้เกล็ดของอาวุธที่สามารถขยายเข้าขยายออกมาปกป้องชีวิตของเขา
ขณะที่เคยนั่งย่างเนื้ออยู่ในอุโมงค์ดินและจริงดังคาดอาวุธอสูรเทพกับกลายเป็โล่ขนาดใหญ่ที่ครอบชายหนุ่มเอาไว้
โครม!
เปรี้ยง!! วาบ!
เฮือก!
แรงฟาดของพลังหนวดกายอสูรคราเคนระดับเจ็ด ไม่สามารถทำอันตรายเกล็ดอาวุธเทพของกริชเพชรได้ มันสลายพลังนั้นเหมือนกับว่าไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น ชายหนุ่มได้สติเขาเรียกอาวุธกลับคืนมาในมือ แล้วพุ่งปราดหนีออกไปเร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้
"ไม่ง่ายอย่างนั้นหรอกข้า้าอาวุธเทพในมือเ้า วันนี้เ้าอย่าหวังว่าจะหนีข้ารอดพ้นเลย เ้าต้องชดใช้การล่วงล้ำเขตแดนมหาสมุทรของข้าด้วยชีวิต...."
เสียงของอสูรร้ายดังสนั่น ฉับพลันร่างกายของมัน ก็กลายร่างเป็คราเคนขนาดใหญ่ กินอาณาเขตกว่าพันวา หัวของมันแทบจะโผล่พ้นบนพื้นผิวน้ำทะเล
ตูม! ซ่า!
คลึนๆ!
ตากลมโตส่องประกายสีแดงฟันขนาดใหญ่ของมันวาววับ พร้อมที่จะเคี้ยวกินกริชเพชรในคำเดียว มันทะลึ่งพรวดขึ้นสู่ผิวน้ำใช้หนวดทั้งแปดเส้น ขนาดใหญ่ของมันตีบนผิวน้ำ กรรเชียงะโปราดร่วงหล่นลงเบื้องหน้าปากอุโมงค์ ที่ปล่อยน้ำจืดออกจากเขตแดนอสูรวารี มันยืนปิดทางเข้าจนมิด
ครืนๆ!!
"เฮ่ย!! "
กริชเพชรตะลึงลานไม่สามารถพุ่งเข้าอุโมงค์ได้ทัน ตัวที่ใหญ่มหึมาของมันสูงกว่าตึกยี่สิบชั้นตั้งตระหง่าน หนวดยาวใหญ่ตีน้ำเสียงดังครืนๆ
"วันนี้เป็วันตายของเ้า อสูรวารีน้ำจืดเ้าช่างเป็อสูรที่โชคดี ได้รับของวิเศษมากมายพัฒนากายอสูรขึ้นสู่ระดับ เจ็ดได้อย่างรวดเร็ว ข้านับถือเ้า แต่ดวงจิตแก่นแท้ของเ้ากับกายอสูรระดับเจ็ดพร้อมกับอาวุธเทพทั้งหมด ต้องเป็สมบัติของข้า อย่าโทษข้าเลยนะ จะโทษก็ต้องโทษที่เ้าอ่อนด้อย แล้วเก็บของวิเศษไว้ในตัว มันเป็ภัยถึงชีวิตเกิดในชาติหน้าก็จงระลึกไว้ให้ดีว่า ชีวิตที่ต่ำต้อยไม่อาจของวิเศษได้...."
มันหัวเราะเสียงแหลมเล็กด้วยความกระหยิ่มยิ้มย่องลำพองในหัวใจ สายตาของมันบ่งบอกถึงความละโมบอยากได้ทุกอย่าง ที่กริชเพชรมีอยู่ใน ในชีวิตของมันจะมีโอกาสได้ของดีๆ แบบนี้อย่างง่ายดาย เป็อะไรที่มันคาดคิดไม่ถึงจริงๆ อสูรร้ายมองเห็นกริชเพชรเป็หมูในอวย
คราเคนตัวนี้มันมีตบะแก่กล้า จนสามารถหยั่งรู้ได้ว่าชายหนุ่มกำลังจะหนีเข้าเขตแดนการปกครองของกษัตริย์วารีน้ำจืด ซึ่งเป็ม่านบาเรียที่แข็งแกร่ง ที่มันไม่สามารถเข้าไปก่อกวนได้ แต่ถ้าอยู่ในเขตมหาสมุทรอสูรวารีตัวนี้ที่อยู่ตรงหน้า มันก็ไม่มีคุณค่าแม้จะเอ่ยอ้าง การฆ่ามันที่นี่ก็ถือว่าเป็งานง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก
กริชเพชรตะลึงลานจวนตัว ไม่รู้ว่าจะทำยังไงความกลัวประดังขึ้นในหัวใจ พลังที่เรียกเกล็ดอสูรของเขาก็มีน้อยนิดเหลือเกิน หลังจากดูดซับดวงจิตแก่นแท้คราเคนระดับสามเข้าไป ชายหนุ่มไม่แน่ใจว่าจะเปิดห้วงมิติปล่อยิญญาอาวุธอสูรเทพออกมาได้หรือไม่ ที่จริงเขา้าใช้พลังเฮือกสุดท้ายนี้ หลบหนีเข้าสู่เขตแดนวารีน้ำจืด
"ฮ่าๆ ๆ ..อาวุธข้าก็ต้องเอาชีวิตเ้าข้าก็ต้องเอาด้วย บอลดวงจิตแก่นแท้ของเ้ามีคุณค่าถึงระดับเจ็ด มันเป็อะไรที่หายาก กายอสูรของเ้าด้วยมันถูกพัฒนาโดยยังคงรูปร่างบริสุทธิ์ไร้สิ่งเจือปน ไม่มีแววอัปลักษณ์มันเป็ของล้ำค่า ข้าจะปล่อยเ้ารอดไปได้เยี่ยงไร มาให้ข้ากินเพิ่มระดับกายอสูรซะดีๆ ถือว่าเ้าดวงซวยก็แล้วกันที่มาเจอข้า อโหสิกรรมก็แล้วกันนะ เ้าอสูรอ่อนด้อย..."
อสูรคราเคนระดับเจ็ดหัวเราะร่าแยกเขี้ยวคำราม ดวงตาเป็ประกายส่งความโหดร้ายออกมา พร้อมจะเข่นฆ่าชายหนุ่มได้ตลอดเวลา กริชเพชรกัดฟันกรอดๆ ดวงตาของเขาจ้องมองอสูรั์ใหญ่ที่อยู่ตรงหน้า
"เ้าอยากทำให้ข้ากลัวหรอ ข้าไม่ชอบความรู้สึกนี้เลย..."
ชายหนุ่มคำรามออกมาด้วยเสียงทุ้มต่ำ นึกถึงเกล็ดอาวุธเทพในมือร่ายคาถาเปิดห้วงมิติ ทันที
"ิญญาเกล็ดอสูรของข้าจงออกมา.."
สิ้นเสียงคำพูดของชายหนุ่ม ห้วงมิติเกิดเป็รัศมีบนหัวของเขา ขยายตัวออก เป็วงกลมกว่าหนึ่งร้อยฟุตทันที
วาบๆ ๆ ๆ!!
คลึน! คลึน! คลึน!
เสียงครางครืนๆ ดุจสิงห์คำรามดังออกมาจากห้วงมิติ ดูเหมือนเสียงนั้นจะไกลแสนไกลแต่ก็ยังใกล้มากกว่าเก่า
วาบๆ ๆ ๆ!!
"เป็ไปได้ยังไง.. ห้วงมิติปลุกอาวุธิญญาอสูรของมันขยายออกได้ใหญ่ขนาดนี้เชียวหรือ?!! "
อสูรคราเคนขนาดั์เร่งเร้าพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ของมันออก เหมือนเกาะรูปทรงกลมแสงสีเขียว ห่อหุ้มปกคลุมเหนือร่าง เหมือนมันกำลังจะปกป้อง อาวุธอันร้ายกาจระดับเทพ ที่อยู่ในห้วงมิติแต่ทั้งสองก็ได้ยินแต่เสียงครางฮือฮือ ดุจเสียงร้องของสิงโต ไม่มีอะไรออกมาจากห้วงมิติอันกว้างใหญ่ ที่กริชเพชรเปิดออก
"ฮ่าๆ ..เ้าไม่อาจปลุกอาวุธอสูรตัวนี้ออกมาได้ตบะกายอสูรของเ้า ไม่ถึงขั้นเปิดห้วงมิติปลดปล่อยมันออกมาได้ มันใหญ่เกินกว่าเ้าจะควบคุมมัน ตายซะเถอะเ้าอสูรวลีน้ำจืด บังอาจเข้ามาลักลอบเอาทรัพยากรของเขตอสูรมหาสมุทร..."
มันพูดจบก็เก็บพลังป้องกันกลับคืนไป เร่งเร้าหนวดขนาดใหญ่ของมันจนเป็สีทองเต็มกำลัง เพื่อปลิดชีพกริชเพชรให้เร็วที่สุด เ้าอสูรคราเคนระดับเจ็ดตัวนี้ มันก็ไม่ไว้วางใจอาวุธอสูรเทพของชายหนุ่มเหมือนกัน มันจึงตัดสินใจฆ่าเขาทันที กริชเพชรตาแดงก่ำความกลัวตายทำให้เขาเกิดความบ้า
"เมื่อเ้าจะฆ่าข้า ข้าเองก็จะฆ่าเ้าเหมือนกัน ิญญาอาวุธอสูรของข้าจงฆ่ามันเดี๋ยวนี้..." สิ้นเสียงของกริชเพชรเหมือนิญญาเกล็ดอาวุธอสูรเทพจะรับคำสั่ง
คลึนนน!!
"โฮก! โฮกกก! "
มันตะเบ็งเสียงร้องออกมาจากห้วงมิติดังสนั่นดุจสิงห์คำราม ก่อเกิดเป็พลังคลื่นเสียงโซนิค ชนน้ำทะเลพุ่งเป็ลำ ตรงเข้าหาหัวหน้าอสูรคราเคน หมายเจาะเข้ากลางลำตัวของมัน
"เฮ่ย! "
อสูรร้ายใเร่งเร้าพลังเกาะสีเขียวขึ้น มันมั่นใจถึงเก้าส่วนว่าสามารถจะป้องกันตัวเอง จากพลังเสียงของอาวุธอสูรได้ เพราะคลื่นที่ส่งมาเป็รูปทรงกรวยขนาดลำเท่าท่อนแขนเท่านั้น
วูบ!
ซู่รรรรรรส์!!
"เ้านึกหรือว่าคลื่นเสียงแค่นี้จะทำอะไรข้าได้" มันพูดเยาะเย้ยด้วยประกายตาวาววับแดงก่ำ บ่งบอกถึงความอัศจรรย์ใจอสูรวารีน้ำจืด ที่บังอาจสู้กับมันด้วยคลื่นเสียงแค่นี้
วูบ! ซรั๊วบส์!!
เฮือก!!
"โอ๊ะ! "
คลื่นเสียงปะทะกับเกาะพลังของอสูรคราเคน เจาะเข้าไปเหมือนช้อนส้อมที่จิ้มลงบนเต้าหู้ไข่ ทะลุลำตัวขนาดใหญ่ของอสูรร้ายเกิดาแขนาดเล็กเท่ากำปั้น ตรงกลางหน้าผากของมัน อสูรคราเคนรู้สึกเจ็บแปลบเมื่อพลังคลื่นเสียงโซนิค ของิญญาเกล็ดอาวุธเทพเจาะเข้าไป
ตูมมมม!! ..
คำพูดของมันยังไม่ทันสิ้นสุดแม้แต่เสียงร้อง ก็ไม่ทันได้เอ่ยปากเสียงะเิออกจากด้านหลัง เพราะโดนแรงอัดของคลื่นโซนิค แตกกระจายเป็รูโหว่ขนาดห้าร้อยฟุต เนื้ออสูรคราเคนกระจุยกระจายกลางท้องทะเล เด็ดชีวิตหัวหน้าอสูรคราเคนระดับ เจ็ดไปอย่างง่ายดาย ดวงจิตแก่นแท้สีเขียวของมันถูกดึงวูบ เข้าไปสู่บอลดวงจิตแก่นแท้ของกริชเพชรอย่างรวดเร็ว
วูบ!
เฮือก!!
"อ้ารรรรรซ์~"
ชายหนุ่มสะดุ้งเฮือกพลังมหาศาล วิ่งเข้าไปสู่เส้นสายทั่วร่างของเขา วนวกกลับอัดเข้าไปในบอลดวงจิตแก่นแท้สีรุ้งของกริชเพชรมันค่อยๆ เออล้นขึ้นมาความเข้มข้นของพลัง ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกเข้มแข็ง พลังทั้งหมดวนเวียนเป็มรสุม อยู่ในบอลดวงจิตแก่นแท้ของเขา อย่างมหาศาล ถึงแม้ยังไม่เต็ม เพราะเหมือนว่าพลังบอลดวงจิตแก่นแท้ระดับเจ็ดของอสูรคาเคน ถูกดูดซับเข้าไปอย่างตะกละตะกลามเหือดหายไปสิ้น
วาบๆ ๆ!!
เฮือกๆ ๆ!!
ความร้อนเริ่มแผ่ซ่านในศูนย์กลางของจิตใจกริชเพชร แต่ก็ไม่รุนแรงและเ็ปมาก สุดท้ายก็สงบนิ่งลงก่อตัวเป็มวลน้ำพลังอบอุ่น ขึ้นมาเพียงสองข้อนิ้วเท่านั้น แต่มันก็ส่งผลให้กริชเพชร สามารถขับเคลื่อน พลังที่เข้ามาได้อย่างล้นเหลือ
ชายหนุ่มตวัดมือทีเดียวร่างอสูรคราเคนระดับเจ็ด ที่ถูกะเิเหลือเพียงเศษเสี้ยวไม่ถึงครึ่งของกายมัน ก็หายวับเข้าไปในถุงมิติชั้นเยี่ยมยอดของเขาอย่างรวดเร็ว และเก็บถุงมิติของมันขึ้นมาวางไว้บนมือ
กริชเพชรส่งกระแสจิตอย่างที่หนิงหนิงเคยสอนเข้าไปตรวจดูของที่อยู่ในถุงพกเงินดอร์สามแสนกว่า และเขี้ยวอาวุธอสูรเหมือนฟันฉลามอีกหนึ่งชิ้น เขาไม่รู้ว่ามันอยู่ในระดับใด นอกนั้นก็เป็ของสวยงามมากมาย พร้อมกับเม็ดกลมๆ ที่เหมือนเม็ดยา ซึ่งเขาก็ไม่รู้ว่ามันเป็อะไรเช่นกัน ชายหนุ่มยกยิ้มที่มุมปากก่อนที่จะถอนหายใจ ออกมาอย่างเหนื่อยล้า
"หึ.หึ..ข้าบอกแล้วว่าอย่าพยามยามให้ข้ากลัว..ถ้าแบบนี้เมือไรข้าไม่รับรองความปลอดภัยของพวกเ้า..เก็บเกี่ยวจากถุงมิติของมันได้เยอะพอสมควร เกล็ดอาวุธอสูรเทพของเรานี่ ก็โคตรร้ายกาจสุดโค่ย ถ้าหนิงหนิงรู้เข้านางคงจะดีใจกับเราไม่น้อย" กริชเพชรหัวเราะในลำคอพูดงึมงำขึ้นมาเบาๆ
.........................................................................................................................................
32K
![เสือเจ้าพระยา [ อ่านฟรี 100 ตอน / 5 ภาคจบ ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1784525913_35965405.webp)
