“แปลกจริงมิติของนายหญิงทำไมถึงหนาวเหน็บเช่นนี้ขนาดข้าอยู่ในถ้ำยังรู้สึกได้เลย มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่” ชั่วอึดใจต้าฝูก็ทะยานตัวออกจากูเาแล้วบินโฉบลงมาใกล้ธารน้ำตกปราณซึ่งน่าจะเป็สาเหตุที่มาของอากาศที่เย็นะเืนี้แต่ก็ต้องใธารอีกระรอกเมื่อน้ำตกอันกว้างใหญ่ได้กลายเป็น้ำแข็งไปเสียแล้ว ‘นี่มันเกิดอะไรขึ้นมันไม่เคยมีเหตุการณ์เช่นนี้มาก่อนเลย’ เหยี่ยวหนุ่มรู้สึกสงสัย จึงได้กวาดสายตามองหาสาเหตุที่พอจะเป็ไปได้
“เดี๋ยวนะ..นั่นนายหญิงนี่นายหญิงขอรับได้ยินข้าหรือไม่ ท่านนั่งอยู่ที่นี่นานเท่าใดแล้วเนี่ย” เหยี่ยวหนุ่มยิ่งใคิดว่าเกิดอะไรขึ้นกับนายของตนแน่ๆมันถึงได้เกิดเหตุการณ์ประหลาดเช่นนี้
“หืม..ต้าฝูหรือ”
“นี่ฝีมือท่านหรือขอรับนายหญิงรู้ตัวหรือไม่ว่ากำลังทำร้าย ต้นไม้และสมุนไพรพวกนี้อยู่น่ะ ท่านรีบปรับสมดุลลมปราณและฟื้นฟูต้นไม้พวกนี้เถอะขอรับ”
“นะ..นี่ฝีมือของข้ารึ” อั้ยหยา..เป็อย่างนี้ได้ยังไง อารมณ์แปรปรวนมันส่งผลขนาดนี้เชียวนี่ขนาดแค่เขาจูบนะนางยังเป็ถึงขนาดนี้ หากมันมากกว่าจูบเล่านางจะมิแย่หรือ เฮ้อ..หลังจากลี่หลินนั่งปรับสมดุลพลังเพียงไม่นานพลังปราณในร่างกายก็เริ่มคงที่และก็กลับมาสมบูรณ์เต็มสิบส่วนเช่นเดิมจากนั้นนางก็ได้ทะยานขึ้นไปในอากาศและถ่ายเทปราณธาตุพฤกษาเพื่อรักษาเหล่าต้นไม้และสมุนไพรน้อยๆให้ฟื้นคืนสภาพเดิมพร้อมกันนั้นนางก็ทำปากขมุบขมิบไม่หยุดถ้าหากจะเอียงหูฟังให้ดีก็จะได้ยินเสียงนางพร่ำว่า “โอเด็กๆแม่ขอโทษต่อไปแม่จะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว แม่ไม่ได้ตั้งใจ ไม่โกรธกันน๊า” เมื่อเสร็จสิ้นกระบวนการรักษา เหล่าต้นไม้ใบหญ้าก็ค่อยๆ ฟื้นคืนชีพและดูมีชีวิตชีวาดังเดิม เหมือนไม่เคยผ่านการแช่แข็งมาก่อนเห็นแบบนั้นแล้วนางก็เคลื่อนย้ายตัวเองลงมาอยู่ต่อหน้าอสูรหนุ่ม
“นายหญิงพอจะบอกข้าได้หรือไม่ว่าเกิดอะไรขึ้นกับท่านกันแน่ทำไมท่านถึงได้เป็เช่นนี้ได้”
“ต้าฝูใจของข้ามันไม่ปกติมันเต้นแรงไม่ยอมหยุดก็เลยเป็สาเหตุที่ทำให้มิติปั่นป่วนเช่นนี้ ข้าขอโทษที่ทำให้ท่านใ”
“ท่านป่วยใช่ไหมหรือว่าเกิดบางสิ่งบางอย่างกับท่านตอนที่ข้าไม่อยู่”
“ข้าไม่ได้ป่วยเสียหน่อย แต่ข้าเจอคนผู้นั้นแล้วคนที่จะทำให้ยัยหนูกลับมา ข้ามั่นใจว่าเป็เขาแน่นอน” ก็หัวใจของนางมันบอกว่าอย่างนั้นมันตอบรับเขาแล้วจริงๆนางค่อนข้างจะมั่นใจ แต่ไหนแต่ไรมานางก็เป็คนที่ซื่อตรงกับใจของตัวเองเสมอ
“หากท่านเจอคนผู้นั้นแล้วก็ดีสิข้าก็อยากเจอคุณหนูไวๆเช่นกัน”
เฮ้อ..ค่อยยังชั่วหน่อยลี่หลินถอนหายใจยาวๆหนึ่งทีนางคิดว่าต้าฟูจะโกรธซะแล้ว..หลังจากนั้นนางจึงตัดสินใจเล่าเื่ของบุรุษผู้นั้นให้กับต้าฝูฟังรวมถึงเื่ถอนพิษนั่นด้วย แต่พอนางเล่าจบเท่านั้นแหละอสูรหนุ่มหน้าตายและมีท่าทีที่สุขุมเยือกเย็นก้โวยวายขึ้นมาทันที
“อะไรนะขอรับ!ท่านเพี้ยนไปแล้วหรืออย่างไร ทำไมท่านถึงไม่รอให้แต่งงานก่อนขอรับนายหญิง”
อ้าว..ไหนใครกัน?เมื่อกี้ยังบอกว่าอยากเจอคุณหนูไวๆ ไงเล่า เฮอะ! คนที่เพี้ยนคือเขาต่างหาก
“ข้ารอไม่ได้หรอกข้ารู้สึกถึงพลังชีวิตของยัยหนูอ่อนแรงลงไปมากข้าก็พยายามส่งปราณให้นางได้ดูดซับทุกวันแต่บางครั้งนางก็แทบจะไม่รับทั้งที่นางชอบกินขนาดนั้นหากข้ารอจนกว่าจะถึงวันนั้นข้าไม่รู้จะผ่านด่านอะไรบ้างครอบครัวของเขาหรือแม้แต่คู่หมั้นคู่หมายเขาก็อาจจะมีแล้วข้ากลัวว่ายายหนูจะรอไม่ไหว”ที่นางตัดสินใจแบบกะทันหันก็เพราะเื่ของแทนน้อยนี่แหละ นางไม่ผิดใช่ไหมที่อยากจะเจอลูกไวๆและนางเองก็ไม่ได้คิดถึงเื่แต่งงานสักนิด มันจะเป็อย่างไรก็ช่างขอแค่ตอนนี้แทนน้อยได้เกิดมาก่อนก็พอนางพร้อมที่จะเป็ทั้งพ่อและแม่ให้กับลูกสาวอีกครั้งชีวิตใหม่ที่นี่ดูแล้วก็ไม่น่าจะเลวร้ายเงินทองของนางก็มีตั้งมากมายเลี้ยงลูกได้สบายๆแต่หากมีเขาเป็พ่อของยายหนูได้จริงๆ มันก็คงจะดีไม่น้อย ก็นางมีความรู้สึกที่ดีให้กับเขาไปแล้ว
“ทำไมท่านไม่บอกข้าเื่คุณหนูขอรับ นายหญิงปรึกษาท่านไป๋จวินก่อนดีหรือไม่ขอรับ”
“ไม่..ไม่ดีเขาผู้นั้นเป็สหายของศิษย์พี่เอาไว้ข้าจะบอกศิษย์พี่จวินเองหลังจากจบเื่นี้แล้วท่านอย่าโกรธข้าเลยนะข้ามีความจำเป็จริงๆ ต้าฝูมานั่งนี่สิข้ามีอะไรให้ดูท่านรู้จักนี่หรือไม่”
พรึ่บบ!!!
เหยี่ยวหนุ่มเริ่มขำเขาคิดว่าอารมณ์ของนางช่างเปลี่ยนได้รวดเร็วยิ่งนักเมื่อครู่ก็ดูเศร้าพิกลตอนนี้กลับหาของกินมาล่อลวงเขาเสียอย่างนั้น
“ท่านไปเอาของพวกนี้มาจากไหนกันขอรับ”อาหารหน้าตาประหลาดเช่นนี้ดูแล้วคุ้นๆเหมือนเขาจะเคยเห็นเมื่อนานมาแล้ว
“ข้าไปที่เรือนหุบเขาหมื่นิญญามาแล้วข้าไปเจอของพวกนี้ในตู้เก็บของ” ก่อนที่ศิษย์พี่จะมาที่นี่เขาคงเป็เ้าของซุปเปอร์มาร์เก็ตแน่นอนอย่างไม่ต้องสงสัยของกินถึงได้เยอะขนาดนี้ไม่รู้จะกินอีกกี่ปีกี่ชาติมันถึงจะหมดของดีๆ ทั้งนั้น หึๆ
“ถาดนี้ของท่านเขาเรียกซาชิมิรวมส่วนนี่ของข้าซูชิรวมทุกหน้าฮิฮิ ท่านรู้หรือไม่ยายหนูชอบกินอาหารญี่ปุ่นที่สุดเลยมันเป็อาหารจากบ้านเกิดของศิษย์พี่จวินน่ะ นี่ๆ เวลาจะกินท่านต้องใส่วาซาบิเยอะๆแบบนี้แล้วก็นำมาจิ้มกับโชยุแบบนี้แหละ แล้วก็กินได้เลย อ่ะ อันนี้ข้าทำให้ท่านกินเลยสิกินเลยๆ”ลี่หลินสาธิตวิธีกินซาชิมิให้กับต้าฝูด้วยการปาดวาซาบิใส่บนปลาดิบคำโตๆแล้วก็บริการให้ถึงปากของอสูรหนุ่ม หึๆ หากไป๋จวินอยู่ที่นี่ก็คงต้องส่ายหัวกับความขี้แกล้งของนางเป็แน่ดูอย่างไรก็รู้ว่านางกำลังหลอกล่อเพื่อจะกลั่นแกล้งพ่อเหยี่ยวหนุ่มอยู่
“เช่นนั้นข้าไม่เกรงใจนะขอรับนายหญิง”
"อืมๆกินเลย แบบนั้นแหละ" ช่างหลอกได้ง่ายดายยิ่งพ่อเหยี่ยวหน้าตายท่านกำลังตกหลุมพลางข้าแล้วฮิฮิ
"อะอ๊าาาาาา สมองข้าาาา! ซี๊ดดดด อาาาา นายหญิงท่าน อ๊าาาาา"
"ฮ่าๆๆๆฮ่าๆๆๆ เสียงท่านนี่มันเหลือเกินจริงๆ หากท่านจะทำเสียงซี๊ดซ๊าดไม่ต้องเรียกข้าได้มั้ยเล่า มันน่าขนลุกจะตาย"
“ถ้าเช่นนั้นนายหญิงก็เอาแบบนี้ไปให้นายท่านทานบ้างสิขอรับ”
“นายท่านใครนายท่านคนไหน”
“ก็คนที่จะมาเป็บิดาของคุณหนูยังไงล่ะขอรับ”
“ท่านนี่มันยังไงนะเขายังไม่ได้เป็อะไรกับข้าสักหน่อย แล้วท่านก็ให้ความสำคัญกับเขาแล้วรึ” ‘โอ้ว..หน้าข้าทำไมเป็แบบนี้เนี่ย’ แค่พูดถึงเพียงนิดใบหน้าของนางร้อนวูบวาบไปหมดในใจก็พลันนึกถึงบุรุษผู้นั้นช่างน่าอายยิ่งที่นางเผลอคิดเป็ตุเป็ตะเช่นนี้
“เช่นนั้นข้าก็คงเข้าใจผิดไปกระมัง”โถ..ช่างปากไม่ตรงกับใจใบหน้าของท่านตอนนี้มันแดงไปหมดแล้วนะรู้ตัวหรือไม่นายหญิง
ที่จวนตระกูลหลง...
ถึงจะเป็ยามเฉินไปแล้วแต่ยังมีหนึ่งบุรุษที่ไม่ยอมนอนั้แ่ยามโฉ่วจนถึงเวลานี้เขาก็ยังคงนั่งถอนหายใจเฮือกแล้วเฮือกเล่า [ยามโฉ่ว01.00-02.59 น.][ยามเฉิน 07.00-08.59 น.]
“น้องชายเ้าเป็อะไรไปข้าเห็นเ้านั่งถอนหายใจอยู่นานสองนานแล้วนะงานมีปัญหาหรืออย่างไรแล้วนี่ได้นอนบ้างหรือไม่ เ้าดูไม่ได้เอาเสียเลย” เฟยหรงถามน้องชายปกติแล้วอาเทียน ออกจะเป็คนที่ใส่ใจตัวเองมาก ไอ้ที่จะละเลยเสื้อผ้าหน้าผมนั้นเป็ไปไม่ได้เลยแต่ดูตอนนี้สิเกิดอะไรขึ้นกับคุณชายเ้าสำอางกันแน่ถึงได้อยู่ในสภาพที่ดูไม่ได้เอาเสียเลย
“อ่อ..พี่ใหญ่ข้าไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไรดีเฮ้อ”
“เริ่มต้นอะไร..มีเื่ใดให้หนักใจหรือว่าเ้าอยากแต่งเมียแล้วฮ่าๆๆ เ้าน้องชายดูทำหน้าเข้าข้าแค่ล้อเ้าเล่นหรอกน่า”
“ที่พี่ใหญ่พูดมาไม่ผิดหรอกตอนนี้ข้ากำลังคิดอยากจะแต่งงานอย่างที่พี่ใหญ่ว่านั่นแหละเฮ้อ..ข้าอยากแต่งกับนางจริงๆ นะ แต่นางคงไม่ได้คิดเหมือนกันกับข้าหรอก” เจอกันแค่วันเดียวหากไปพูดเื่แต่งงานกับนางไม่แคล้วจะโดนนางไล่ตะเพิดหรือไม่อาจจะว่าเขาเป็บ้าไปแล้วก็เป็ได้
“น้องรองนี่เ้าพูดจริงหรือนางคือใครเป็บุตรสาวบ้านใด หรือบุตรชายของบ้านใดบอกพี่มา” หึๆมันคือเื่จริงหรือนี่น้องชายผู้หวงความโสดและไม่เคยเหลียวแลสตรีใดเลยเอ่ยปากออกมาว่าอยากจะแต่งงาน เื่นี้คงจะไม่ธรรมดาเสียแล้ว
“ท่านพี่ข้าก็เพิ่งพูดไปว่านางไม่ใช่เขาข้าไม่รู้หรอกว่านางมาจากตระกูลใดหรือแคว้นใดนางบอกแค่ชื่อไม่ยอมบอกแซ่อีกอย่างข้าก็เพิ่งจะรู้จักนาง”
“แม่ได้ยินว่าใครจะแต่งงานหรือว่าเ้าใหญ่อยากจะแต่งฮูหยินรองเข้าบ้าน”
‘นั่นปะไรล่ะท่านแม่หาเื่ให้ข้าแล้ว’ “ท่านแม่อย่าพูดเช่นนั้นขอรับไม่ใช่ข้าเสียหน่อยคนอยากจะแต่งเมียนั่งอาลัยตายอยากอยู่นั่นขอรับ”
“ในที่สุดเ้าก็คิดจะแต่งงานเสียทีนะเ้ารองเป็หนึ่งในจำนวนสาวงามที่แม่เลือกให้เ้าใช่หรือไม่ แม่ดีใจยิ่งนักเื่ดีๆเช่นนี้ต้องบอกให้พ่อเ้ารับรู้ พ่อบ้านเฉียนไปเรียนนายท่านว่าข้า้าพบ”
“ขอรับนายหญิง” พ่อบ้าเฉียนถึงกับสะดุ้งโหยงเพราะเขากำลังเงี่ยหูฟังคุณชายทั้งสองสนทนากันเื่สตรีลึกลับอย่างเพลิดเพลินไม่นึกเลยว่านายหญิงจะมองเห็นเขาได้ ขนาดคุณชายใหญ่และคุณชายรองยังไม่เห็นจะสนใจว่ามีเขาอยู่เลย ‘นายหญิงข้ารู้สึกนับถือยิ่งนักขอรับ’
“ท่านแม่ที่ข้าบอกว่าอยากแต่งงานนั้นคือเื่จริงขอรับแต่ไม่รู้ว่านางอยากจะแต่งกับข้าหรือไม่เพราะมันเป็แค่ความรู้สึกของข้าที่มีให้กับนางเพียงผู้เดียว”
“มีสตรีใดกันที่คิดจะปฏิเสธเ้าลูกแม่”เฮอะ บุตรชายของนางทั้งรูปงามและร่ำรวยความเก่งกาจนั้นไม่เป็สองรองผู้ใดไหนเลยจะมีสตรีใดในแว่นแคว้นกล้าปฏิเสธได้ลง
“ข้าแค่เล่าให้พวกท่านฟัง”
“เช่นนั้นเ้าก็ไปคุยกับนางหรือไม่ก็ให้พ่อกับแม่ไปคุยให้ ทั่วแคว้นนี้จะมีใครกล้าปฏิเสธตระกูลหลงด้วยหรือ”
“เป็ไปไม่ได้หรอกข้ากับนางพึ่งจะคุยกันแค่ครั้งเดียวเองขอร้องพวกท่านล่ะห้ามไปยุ่งกับนางเป็อันขาด ข้าจะจัดการเื่นี้เองนะท่านแม่พี่ใหญ่ก็ด้วยข้าไม่อยากให้นางรู้สึกไม่ดี” เป็เื่ใหญ่จนได้เมื่อถึงเวลานั้นเขาจะไม่ปล่อยนางไปแน่รอก่อนเถอะนะ หลินเออร์
11K
