ย้อนเวลาไปผูกด้ายแดงในยุค 70s

    บทที่ 15 ผงหอมหวน

            “ถึงแล้วค่ะ คุณครูสวี” จางอี้หนิงดันประตูเปิดออก บอกให้รู้ว่าพามาถึงที่แล้ว        “ขอบใจจ้ะ หนูกลับไปรอที่ห้องกินข้าวก็ได้นะจ๊ะ เดี๋ยวครูทำธุระเสร็จจะกลับไปเอง ครูจำทางได้แล้วจ้ะ” สวีเจียวมี่พยายามบังคับเสียงให้อ่อนโยน พูดให้ (ไล่) เด็กหญิงก...

    ต้องการเปิดตอนเพื่ออ่านต่อใช่ไหม?

    เปิดตอนนี้ใช้ 2.00 กำลังใจ
    ยอดกำลังใจที่เหลือ 0.00 กำลังใจ