“เฮ้อ… วันนี้ เหนื่อยจังแฮะ” แล้วเธอก็นั่งลงบนเก้าอี้ในมุมห้อง
“ได้พักสายตาสักหน่อยคงจะดี” ว่าแล้วเธอก็หลับตาลงจนเผลองีบหลับไป
ฝ่ายรติกาล เดินเข้าไปในห้องที่เปิดประตูทิ้งไว้เพื่อรอให้เขาเข้ามาสอบสวนผู้ต้องหาสองคนซึ่งตอนนี้รปภ. ยืนคุมอยู่ รติกาล เอากุญแจรถให้อั๋นแล้วไหว้วานเขาไปเอารถที่ผับมาไว้ให้แล้วให้ฝากกุญแจไว้ที่หน้าฟร้อนท์ อั๋นตกลงตามนั้นแล้วก็เดินออกจากห้องมากับเพื่อนอีกคนเพื่อให้เขาช่วยขับรถเครื่องพาไปเอาบิ๊กไบค์ของรติกาลมาไว้โรงแรม
รติกาลบอกอีกสองคนที่เหลือว่าให้ไปรอหน้าห้องเดี๋ยวทางนี้เขาจัดการเอง สองคนก็ออกไปยืนรอหน้าห้องตามคำขอของเขา
“ปิดห้องให้ผมด้วยนะครับ อ่อ.. แล้วก็อย่าเพิ่งเข้ามาจนกว่าผมจะเรียกนะครับ”
ทั้งสองรับคำเขาแต่โดยดี แล้วเดินออกจากห้องไป รติกาลเดินมานั่งลงต่อหน้าชายสองคนที่ถูกจับตัวไว้ เขาสอบถามเอาความจริงจนได้ความจากนั้นเขาก็ลบล้างความทรงจำของทั้งสองแล้วให้ รปภ. ปลดกุญแจมือออกและพาลงไปข้างล่างให้พวกเขากลับบ้าน
เขาได้รู้มาว่าสองคนนี้เห็นเธอเดินออกจากผับคนเดียวพวกเขาถึงตามโปะยาสลบเพื่อหวังพาเธอไปกระทำชำเราด้วยความไม่ระวังหลังเธอเอาแต่เดินก้มหน้าดูโทรศัพท์ จึงตกเป็เหยื่อโดยง่ายแต่พวกเขาดันเห็นคีย์การ์ดห้องพักในโรงแรมซะก่อนจึงพาเธอมาโรงแรมแทน
พวกนั้นหวังข่มขืนเธอในห้องแอร์เย็นสบายและรีดไถเธอด้วย แล้วยังคิดจะถ่ายคลิปเก็บเอาไว้แบล็กเมล์ข่มขู่รีดไถเอาเงินจากเธออีกทีในเวลาที่้าเงิน
รติกาลโกรธมากหลังจากได้ยินเื่พวกนั้นเขาบอกให้ รปภ.ปล่อยทั้งสองกลับบ้าน แต่เขาหมายถึงปล่อยให้พวกเขาได้กลับบ้านเก่า และคงจะกลับไปในเร็ววันเพราะเขาสั่งจิตสองคนนี้ไว้แล้วส่วนจะเป็วิธีไหนสุดแล้วแต่นรกจะ้า คนแบบนี้ปล่อยไว้จะเป็ภัยต่อสังคมเขาไม่้าให้มีเหยื่อเกิดขึ้นอีก
รติกาล เดินไปยังห้องพักที่ตนเปิดไว้เมื่อจะเปิดประตูก็ดันนึกขึ้นได้ว่าเขาลืมคีย์การ์ดไว้ด้านใน
ก๊อกๆๆ
“คุณจีนส์ครับ เปิดห้องให้ผมหน่อยครับ”
จีนส์ที่หลับอยู่ก็สะดุ้งตื่น คุณจีนส์ครับเปิดประตูให้ผมหน่อยเธอจำได้ว่าเป็นเสียงของรติกาล จีนส์ยกมือลูบหน้าสูดหายใจเข้าลึกแล้วเดินไปส่องดูตาแมวก่อน เมื่อแน่ใจว่าคือเขาเธอจึงเปิดประตูให้ชายหนุ่มเข้ามา“เป็ยังไงบ้างคะ”
เขาไม่ตอบคำถามเธอ แต่รีบเดินไปดูหญิงสาว ที่หลับอยู่แทนจีนส์ถึงกับกลอกตามองบน เธอเดินตามไปยืนใกล้ๆ รติกาลแล้วเอนตัวลงไปถาม
“คุณกาลคะ” เขาสะดุ้งโหยง
“เอ้า!! ขวัญอ่อนจังเลยนะคะ ใจลอยไปที่ไหนเนี่ยเป็ยังไงคะผู้ร้ายของคุณพูดอะไรบ้าง”
“อ๋อๆ นี่ครับคีย์การ์ดห้องนั้น จริงๆ แล้วมันเป็ห้องเธอพวกนั้นอันตรายมากครับ ถ้าเราช่วยเธอไม่ทันคงแย่แน่ๆ แต่ผมไม่อยากให้โรงแรมเสื่อมเสียเลยปล่อยไป แล้วก็ช่วยเช็กให้ผมหน่อยนะครับ ว่าเธอชื่ออะไร”
“อ๋อค่ะ ได้ค่ะ งั้น.. ฉันขอตัวก่อนนะคะ หายมานานมากแล้ว เดี๋ยวเพื่อนร่วมงานจะว่าเอาอีกอย่างข้อมูลนี้ ใช้คนอื่นทำไม่ได้ค่ะ แล้วจะมาแจ้งอีกทีนะคะ”
“ครับ”
รติกาลตอบขณะที่สายตาเฝ้ามองแต่เ้าหล่อนที่หลับอยู่
“ค่าห้องพักของเธอคิดรวมกันกับห้องของผมเลยนะครับ”
“ได้ค่ะ” จีนส์ตอบ
ขณะนั้นเองคงเป็เพราะเสียงคุยกันของทั้งสองคนทำให้หญิงสาวตัวหอมลืมตาตื่นขึ้นมาชั่วขณะเธอใกรี๊ดลั่นใส่รติกาล ยกกำปั้นน้อยๆ ต่อยเข้าเบ้าตาเขาไปหนึ่งที ทำเอารติกาลถึงกับเสียทรงผงะหงายไปด้านหลัง
“โอ๊ย”
รติกาลร้องเสียงหลงหญิงสาวรัวกำปั้นใส่เนื้อตัวของเขาแบบไม่ยั้งมือแล้วดึงหมอนมาฟาดเขาอีกหลายทีเธอป้องกันตัวเต็มที่ ฝ่ายจีนส์ที่เห็นเหตุการณ์ในตอนแรกเธอก็ใจากนั้นก็ขำลั่นในความเหวอของชายหนุ่มที่กำลังโดนผู้หญิงที่ไหนไม่รู้ทุบอยู่ตรงหน้า
“คุณจีนส์ครับ ช่วยผมหน่อยสิครับ” เขาเรียกเธอให้ช่วย
“อุ๊ย!!” เธอได้สติ
“คุณคะๆ ใจเย็นๆ ค่ะ คุณปลอดภัยแล้วค่ะ คุณปลอดภัยแล้ว”
หญิงสาวได้ยินเสียงผู้หญิงดังแว่วเข้าโสตประสาท จึงหยุดแล้วหันไปมอง เธอเห็นเป็ผู้หญิงรางๆและเห็นชื่อที่ปักอยู่ตรงหน้าอกบนชุดของจีนส์เธอจำได้ว่านั่นเป็ชุดพนักงานต้อนรับของโรงแรมนี้
“จะ จริง ระ เหรอ จริงเหรอคะ” เธอถามเสียงเธอตะกุกตะกัก
“จริงค่ะ”
จีนส์ตอบ พอได้ยินแบบนั้นแล้วเธอก็วูบหงายหลังหลับไปอีกครั้งเหมือนคนที่ิญญาหลุดออกจากร่าง
“เอ้า!! คุณๆ”
รติกาลเขย่าตัวเรียกหวังจะปลุกเธอขึ้นมาสอบถามแต่เธอหลับลึกไปซะแล้ว
“อะไรกันเนี่ย....” เขาพูดลากเสียงยาว
“ตื่นมาทุบกันแล้วก็หลับต่อ”
พูดจบเขาหันไปมองจีนส์ก็เห็นเธอกำลังยืนเม้มปากกลั้นขำอยู่
“โธ่..คุณจีนส์”
พรืด!!
เธอหลุดจนได้
“โอเค” เขาพูดเสียงสูงทั้งลากยาว
“ผมเป็นตัวตลกให้คุณหนึ่งวันก็ได้ครับ” แล้วเขาก็ยกข้อมือมาดูเวลา“คืนนี้ผมคงไม่กลับผมจะนอนที่นี่ล่ะ ยังไงช่วยให้แม่บ้านมาเอาเสื้อผ้าผมไปซักด้วยนะครับ”
“แน่ะ”
จีนส์พูดพลางเอียงหน้าหรี่ตามองเขาอย่างรู้ทันแต่รติกาลรีบปฏิเสธ
“เปล่าสักหน่อย ผมเหนื่อยแล้ว อย่าลืมนะครับ ให้แม่บ้านมาเอาเสื้อผ้าผมไปซักด้วยผมจะต้องใส่ไปทำงานพรุ่งนี้ตอนสองทุ่ม”
“ได้ค่า..คุณรติกาล..” หญิงสาวพูดลากเสียงยาวต่อด้วยการกล่าวส่งเข้านอน
“ฝันดีนะคะ”
เขาเหลือบมองเธอด้วยสายตาค้อนเธออมยิ้มเปิดประตูแล้วเดินออกจากห้องไป เขาเดินไปปิดประตูและล็อกห้องทันทีพอเดินกลับมาที่เตียงเขาดันลืมไปว่าห้องนี้มันเตียงคู่แบบคิงไซซ์
“โอ๊ยตายแล้ว”
รติกาลยืนกุมขมับอยู่ข้างเตียง เห็นหญิงสาวหลับปุ๋ยแรงดึงดูดของเธอมันช่างเกินต้าน เขาเดินไปนั่งขอบเตียงมองเธออยู่สักครู่เอนตัวลงไปใกล้เธอ ใบหน้าของเขาเกือบชนแก้มเธอ
‘กลิ่นกายเธอหอมจัง’
กลิ่นหอมจากตัวเธอนั้นทำให้รติกาลแทบอดรนทนไม่ไหว เขาหลับตาลงสูดหายใจเข้าลึกด้วยความอดกลั้น
‘ไม่ฉวยโอกาสคงจะดีกว่า’
ชายหนุ่มตัดสินใจเดินไปนอนบนโซฟาแทนหากขืนขึ้นไปนอนกับเธอบนเตียงเกรงว่า เมื่อเธอตื่นมาเห็นเขานอนข้างๆจะใโวยวายอีกครั้ง และอีกอย่างเขากลัวตัวเองจะทนไม่ได้แล้วไปล่วงเกินเธอ
‘ตอนนี้ก็ใกล้เช้าแล้วพอเธอไป ค่อยย้ายไปนอนตรงนั้นก็แล้วกัน’
เขาถอดเสื้อออกเก็บใส่ตู้เสื้อผ้าไว้แล้วเอาผ้าขนหนูมาห่มแทนรติกาลเอนตัวนอนลงบนโซฟาสายตาของเขาจ้องมองเธอที่นอนหลับอยู่บนเตียงแล้วยิ่งรู้สึกถึงความ้าภายในใจเขาทั้งสงสัยและแปลกใจเป็อย่างมาก
‘อะไรกัน เธอเป็ใครกันนะ เราไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับใครมาก่อนถึงจะเพิ่งเจอกัน แถมยังไม่เคยมีอะไรกันด้วย อีกอย่างผู้หญิงทุกคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตเราแม้จะเอากันกี่ท่าหรือว่าผู้หญิงเ่าั้จะสวยเย้ายวนใจมากแค่ไหนเราก็ไม่เคยรู้สึกโหยหาถึงพวกเธอเลยสักครั้งเดียว แต่กับเธอมันต่างออกไป’ เขาคิดแล้วก็ผล็อยหลับไป
ก๊อกๆๆ เสียงเคาะประตูหน้าห้อง ทำให้รติกาลสะดุ้งตื่น ก๊อกๆๆเสียงเคาะดังขึ้นอีกครั้ง เขาหรี่ตากะพริบถี่เพื่อปรับระยะการมองเห็นแล้วยกข้อมือขึ้นดูเวลา
‘9 โมงแล้วเหรอ’
ก๊อกๆๆ เสียงเคาะดังขึ้นอีก
“คร้าบ”
เขาขานรับแล้วลุกเดินไปหน้าประตู ยกมือขวาขึ้นและใช้อุ้งมือถูตาขับไล่อาการงัวเงียเอื้อมมืออีกข้างไปเปิดประตู ก็เห็นแม่บ้านยืนอยู่หน้าห้อง
“สวัสดีตอนเช้าค่ะ ขอโทษที่รบกวนค่ะคุณกาล คุณจีนส์ให้เอาของมาให้ค่ะเป็ของใช้ของคุณผู้หญิงจากห้องนั้นค่ะ แล้วก็นี่ชุดคลุมสำหรับเปลี่ยนชุดไปซักค่ะ”
รติกาลนึกได้ ว่าต้องถอดชุดไปซักเขาเลิกคิ้วขึ้นนึกในใจว่า
‘จีนส์ นี่ช่างเป็คนละเอียดอ่อนจริงใส่ใจทุกเื่เลยใครได้ไปเป็ภรรยาคงจะโชคดีน่าดูน่าเสียดายที่เราคิดกับเธอแค่เพื่อน’
“งั้นพี่รอผมสักครู่นะครับ” รติกาลขอให้แม่บ้านรอเพื่อถอดกางเกงออก
“ได้ค่ะ”
เมื่อแม่บ้านตอบแล้วยืนรอหน้าห้อง เขาก็เดินเอาทุกสิ่งอย่าง ไปวางไว้ชั้นเก็บของแล้วเดินเข้าห้องน้ำสักพักก็เดินออกมาพร้อมเก็บชุดของเขาไปให้แม่บ้านส่งไปห้องซักรีดของโรงแรม แม่บ้านรับเสื้อผ้าจากเขาแล้วก็เอาซองจดหมายให้รติกาล
“เกือบลืมไปเลย นี่ค่ะคุณจีนส์ฝากไว้ให้”
เธอยื่นซองน้ำตาลขนาดเท่าซองจดหมายให้ชายหนุ่มก่อนออกกะ ใน่เช้าจีนส์ได้ฝากข้อมูลที่รติกาลขอไว้กับแม่บ้าน
“อ่อ ขอบคุณมากเลยครับ เธอกลับบ้านแล้วเหรอครับ”
รติกาลถามถึงจีนส์พนักงานต้อนรับของโรงแรม
“ใช่ค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ”
“อ่อครับ”
จากนั้นเธอก็เดินไปทำหน้าที่ของเธอ เขาเดินเข้าห้องเหลือบมองร่างร่างหนึ่ง ที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียง
‘ยังไม่ตื่นอีกเหรอ’ เขาคิดพลางพูดเบาๆ “ขี้เซาจังแฮะ”
รติกาล เดินไปยังโซฟาเปิดซองออกแล้วดึงกระดาษสีขาวด้านในออกมาดูใช่แล้วมันคือข้อมูลของหญิงนิรนามที่เขาช่วยเอาไว้เมื่อคืนวานแต่แล้วชายหนุ่มก็ต้องเบิกตาโพลงด้วยความแปลกใจในความกวนของ จีนส์
“อะไรกันเนี่ย ให้ข้อมูลมาแค่เนี้ย”
* คุณผู้หญิงที่เข้าพักห้อง 501 ชื่อญาดา นามสกุล (ขอสงวนสิทธิ์ในความเป็ส่วนตัวของลูกค้าและเพื่อรักษากฎระเบียบของโรงแรมที่ต้องปิดบังข้อมูลส่วนตัวของลูกค้า)
‘ข้อมูลที่เหลือสอบถามเอาเองนะคะ คุณผู้ชาย ขอให้สนุกค่ะ’
2K
![เกิดใหม่อีกครั้ง สู่ช่วงวันวานแสนมั่งคั่งในยุค 70 [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1713150631_26758462.webp)
