เปลวไฟทำให้พระราชวังโอสถทั้งหลังกลายเป็เถ้าถ่านอย่างบ้าคลั่ง
ผู้คนนับไม่ถ้วนที่เห็นเปลวไฟพุ่งออกมาจากูเาต่างๆ รีบไปที่ วังนกกระเรียนิญญา แต่ทุกคนที่มาถึงก็ตกตะลึงเพราะในขณะนี้ ผู้าุโใน วังนกกระเรียนิญญา ได้ออกคำสั่งไม่ว่าใครก็ไม่ได้รับอนุญาตให้ดับไฟ
เมื่อได้ยินข่าวนี้คนที่มาช่วยก็ตกตะลึงกันหมด
เกิดอะไรขึ้นใน วังนกกระเรียนิญญา?
วังโอสถ ของพวกคุณหายไปแล้ว... และคุณยังไม่ยอมดับไฟอีกเหรอ?
ทุกคนในวังนกกระเรียนิญญาเมาหรือเปล่า?
จากนั้นทุกคนก็สังเกตเห็นว่าทุกคนในวังนกกระเรียนิญญามีกลิ่นแอลกอฮอล์รุนแรง ว้าว พวกเขาเมาจริงๆเหรอ?
แต่ไม่นาน เมื่อผู้เฒ่าจากูเาต่างๆ มาช่วยที่พระราชวังโอสถ พวกเขาก็เข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างแท้จริง
นกสีแดงชาดขนาดใหญ่ปกคลุมทั่วทั้งพระราชวังโอสถและภายในทะเลเพลิงที่ไม่มีที่สิ้นสุด บุคคลที่ถูกห่อหุ้มด้วยเปลวไฟสีทองก็ถูกระงับอยู่กลางอากาศ นกชาดบินวนรอบๆ คนๆ นี้อย่างต่อเนื่อง
การสื่อสาริญญาวิหคแดง!
คนที่มาช่วยก็เข้าใจว่าทำไมผู้เฒ่าถึงห้ามไม่ให้ดับไฟ ไฟนี้เกิดจากการสื่อสาริญญาวิหคเพลิงหรือเปล่า?
เห็นได้ชัดว่านี่คือเปลวไฟที่การสื่อสาริญญาวิหคสีแดงนำมาจากมรดกของจักรพรรดิโอสถซึ่งเกิดขึ้นเมื่อสี่ร้อยปีก่อน ไฟที่เผาพระราชวังโอสถให้เป็เถ้าถ่านนี้มาจากการสื่อสาริญญาวิหคสีแดงชาดซึ่งเป็มรดกของาาโอสถ
ว้าว ในที่สุดทุกคนก็เข้าใจแล้วว่าทำไมพวกเขาถึงไม่เห็นความโกรธหรือความเศร้าบนใบหน้าของผู้เฒ่าในตอนนี้ แต่กลับเห็นความปีติยินดีแทน
ตอนแรกทุกคนคิดว่าผู้าุโหัวเราะด้วยความโกรธ แต่ตอนนี้พวกเขารู้แล้ว... เขามีความสุขจริงๆ
พวกเขาเผาวังาาโอสถ แต่ได้รับมรดกของาาโอสถ แม้ว่าพวกเขาจะเผา วังนกระเรียนิญญาทั้งหมด ผู้าุโก็ยังเต็มใจ
ไฟที่โหมกระหน่ำยังคงลุกโชน และในที่สุดมรดกของหงส์แดงก็เสร็จสมบูรณ์ภายในเปลวไฟ ในท้ายที่สุด นกชาดก็กลายเป็กระแสแสงและเจาะเข้าไปในคิ้วของชูซิงเหอ ด้านหลัง ชูชิงเหอ เปลวไฟลุกโชน และเปลวไฟสีทองที่อยู่ข้างหลังเขากลายเป็เงาของหงส์แดง
นกสีแดงชาดสยายปีกและบินทะยานราวกับว่ามันมอบปีกเพลิงคู่หนึ่งให้ชูซิงเหอ
และชูซิงเหอก็ตื่นขึ้นจากมรดก จิตใจของเขาเต็มไปด้วยความรู้ด้านการเล่นแร่แปรธาตุ...มันค่อนข้างสับสนและยุ่งเหยิง
แต่มรดกนี้นำผลประโยชน์ที่ไม่อาจจินตนาการมาสู่ ชูชิงเหอ
รูปแบบของกุหลาบกลางคืนเป็เช่นนี้... พื้นผิวของหญ้าเงาจันทราเป็เช่นนี้... แสงสลัวของหญ้าิญญาจันทราเป็เช่นนี้... ทุกสิ่งที่ชูซิงเหอพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะจดจำก่อนหน้านี้ ตอนนี้เขาจำได้แล้ว จำได้ง่ายด้วยความคิดเดียว
ในขณะนี้ ชูซิงเหอก็ตระหนักได้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ปัญหาก็คือว่านี่ไม่ใช่สิ่งที่เขา้า... ฉันไม่้าที่จะเป็นักเล่นแร่แปรธาตุจริงๆ... ฉันอยากเป็จักรพรรดิแห่งการต่อสู้... ถ้า นั่นเป็ไปไม่ได้ สามารถตกลงที่จะเป็บรรพบุรุษแห่งการต่อสู้ได้...
ผู้เฒ่ารอจนกว่าเขาจะแน่ใจว่ามรดกเสร็จสมบูรณ์ร้อยเปอร์เซ็นต์ โดยไม่สนใจเปลวไฟที่ลุกไหม้ของหงส์แดง เขาจึงรีบวิ่งเข้าไปในกองไฟและกอดชูซิงเหอที่งุนงง จากนั้นจึงอุ้มเขาออกจากกองไฟด้วยท่าอุ่มเจ้าหญิงที่ค่อนข้างน่าอาย
ผมและเคราของผู้เฒ่าดำคล้ำด้วยเปลวเพลิงของหงส์แดง แต่ตอนนี้เขากำลังยิ้มด้วยฟันขาวเล็กๆ ของเขา
“ได้รับพรจาก์อันกว้างใหญ่!”
ในขณะนี้ ไม่ว่าจะเป็ผู้คนใน วังนกกระเรียนิญญา หรือผู้ที่มาจากวังอื่น พวกเขาต่างะโออกมาเมื่อเห็นผู้าุโอุ้ม ชูชิงเหอ ออกจากเปลวไฟ
เป็อีกครั้งที่ "ได้รับพรจาก์อันกว้างใหญ่"... ชูซิงเหอรู้สึกเหมือนกำลังจะอาเจียนเป็เื... ทำไม์ถึงอวยพรเพียงนิกาย์อันกว้างใหญ่นัก? เมื่อไหร่จะอวยพรผม? ทำไมฉันถึงได้รับการลงโทษมันยากขนาดนี้!
มีคนนำเสื้อผ้ามาให้ ชู ซิงเหอ ใส่ เปลวไฟได้เผาผลาญทุกสิ่งในร่างกายของเขาจนกลายเป็เถ้าถ่าน ดังนั้นเมื่อเขาถูกนำตัวออกไป ชูซิงเหอก็เปลือยโดยสมบูรณ์
ขณะที่เขาสวมเสื้อผ้า ชูซิงเหอพูดด้วยใบหน้าโศกเศร้า "ผู้าุโ... ศิษย์... โดยบังเอิญ... ได้ะเิเตาหลอมวิหคศักดิ์สิทธิ์ขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจ... และได้จุดไฟให้กับพระราชวังโอสถทั้งแห่ง... ลูกศิษย์มีความผิด!”
ในขณะนี้ ชูชิงเหอ ไม่สนใจสิ่งอื่นใด ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เขาอยากจะพยายามเป็ครั้งสุดท้ายเพื่อได้รับการลงโทษ
แต่เมื่อ ชูชิงเหอ พูดเช่นนี้ ผู้เฒ่าก็ะเิเสียงหัวเราะ “เด็กดี... เด็กดีจริงๆ... วันนี้คือการสื่อสาริญญาวิหคเพลิง เราจะตำหนิคุณได้อย่างไร ยิ่งกว่านั้น เตาหลอมศักดิ์สิทธิ์หงส์แดงยังเป็อาวุธศักดิ์สิทธิ์อีกด้วย ทำไมมันถึงเสียหายง่ายขนาดนี้ ดูนั้น!"
ผู้าุโชี้ไปในทิศทางของวังโอสถกษัตริย์ และเมื่อชูซิงเหอมองไป เขาก็เกือบจะหมดสติไปทันที
เขาเห็นเปลวไฟอันน่าสะพรึงกลัวของ เพลิงวิหคแดง ที่แขวนอยู่กลางอากาศในพระราชวังโอสถ ปีศาจแห่งหงส์แดงล้อมรอบเตาหลอมศักดิ์สิทธิ์หงส์แดงที่ลุกเป็ไฟ บินไปรอบๆ อย่างสนุกสนาน รอยแตกอยู่ที่ไหน? รูปลักษณ์ถูกทำลายอยู่ที่ไหน?
เตาหลอมหงส์เพลิงในปัจจุบันดูงดงามมากกว่าเตาเดิมมาก
“นี่คือเตาหลอมหงส์แดงที่แท้จริง! หลังจากสี่ร้อยปี ในที่สุดเตาเผาหงส์แดงก็กลับมาปรากฏตัวอีกครั้ง!” ผู้เฒ่าหัวเราะอย่างบ้าคลั่งอีกครั้ง
ชูซิงเหอก็หัวเราะเช่นกัน... แต่เสียงหัวเราะนี้น่าเกลียดกว่าการร้องไห้มาก
ดังนั้น สิ่งที่เขาเพิ่งะเิไปไม่ใช่รูปแบบที่แท้จริงของ ตาหลอมศักดิ์สิทธิ์วิหคเพลิง ใช่ไหม ไม่เพียงแต่เขาจะไม่ะเิเตาหลอมหงส์แดง แต่เขายังได้รับมรดกของจักรพรรดิโอสถโดยไม่ได้ตั้งใจอีกด้วย
วุ่นวายจริงๆ!
ในที่สุดเปลวไฟก็ดับลง และเตาศักดิ์สิทธิ์หงส์แดงก็ลงมาอีกครั้ง อย่างไรก็ตาม มันกลายเป็สีแดงเพลิง แตกต่างอย่างสิ้นเชิงจากรูปลักษณ์ครั้งก่อน แต่นี่คือรูปแบบที่แท้จริงของเตาศักดิ์สิทธิ์หงส์แดง
“เด็กดี เมื่อกี้คุณได้รับมรดกของจักรพรรดิโอสถแล้วหรือไม่?” ผู้าุโถาม ชูชิงเหอ อย่างกระตือรือร้น
“ใช่…” ชูซิงเหอตอบอย่างอ่อนแรง แม้ว่าเขาจะ้าพูดมากกว่านี้ แต่เขาก็ถูกเปิดเผยต่อหน้าผู้คนมากมาย ความลับของเขาไม่เพียงถูกเปิดเผย แต่แม้กระทั่งมรดกก็มองเห็นได้ชัดเจน เขาไม่มีโอกาสที่จะโกหกด้วยซ้ำ
"ดี! ดี! ดี!" อีกสามคำ "ดี" ทุกครั้งที่ชูซิงเหอได้ยินผู้เฒ่าพูดคำว่า "ดี" สามคำ เขาจะรู้สึกปวดหัวขึ้นมา
"สี่ร้อยปี... สี่ร้อยปี ในที่สุดนิกาย์อันกว้างใหญ่ของเราก็ได้รับมรดกของจักรพรรดิโอสถกลับคืนมา! ์อวยพร์อันกว้างใหญ่!"
“์อวยพร์อันกว้างใหญ่!” ในขณะนี้ ไม่ว่าจะเป็ผู้คนจาก วังนกกระเรียนิญญา หรือจากวังอื่น พวกเขาทั้งหมดะโพร้อมกัน เสียงของพวกเขาก้องกังวานไปรอบ ๆ
“ฉันขอประกาศให้ั้แ่วันนี้เป็ต้นไป ชูซิงเหอจะได้รับการเลื่อนตำแหน่งให้เป็ศิษย์หลัก!”
ผู้เฒ่าดูเหมือนจะรู้สึกว่าวันนี้ไม่น่าตื่นเต้นพอ ดังนั้นเขาจึงแทงชูซิงเหออีกครั้ง
ชูซิงเหอจับหน้าอกของเขา พยายามดิ้นรนเพื่อทำใจให้สงบ เขาไม่สูญเสียตัวตนของเขาในฐานะศิษย์ชั้นสูงด้วยซ้ำ และตอนนี้เขาได้รับการเลื่อนตำแหน่งโดยตรงให้เป็ศิษย์หลัก สิ่งนี้หมายความว่าอย่างไร?
หลังจากแสดงความยินดีกับผู้าุโและชูซิงเหอแล้ว ผู้คนที่มาจากที่ต่างๆ ก็จากไปทีละคน ผู้าุโราวกับว่าไม่เชื่อมาก ดึง ชูชิงเหอ ออกไปและถามคำถามต่าง ๆ เกี่ยวกับการเล่นแร่แปรธาตุ เมื่อเผชิญกับคำถามเหล่านี้ ชูซิงเหอเคยได้ยินพวกเขาเหมือนกับภาษาต่างประเทศ แต่ตอนนี้เขาสามารถตอบคำถามเหล่านี้ได้อย่างสบายๆ เพราะนี่คือมรดกของโอสถศักดิ์สิทธิ์
ในที่สุด หลังจากที่ยืนยันว่า ชูชิงเหอ ได้รับมรดกของ จักรพรรดิโอสถ แล้ว ผู้เฒ่าก็หัวเราะอีกครั้ง เขาบอกให้ ชูชิงเหอ พักผ่อนให้ดีและไม่ต้องกังวลกับการทำลายพระราชวังโอสถ
หลังจากนั้น ผู้เฒ่าก็พบเฟิงเฟย และให้คำแนะนำและภารกิจต่างๆ มากมายแก่เขาในการสร้างพระราชวังโอสถขึ้นมาใหม่ จากนั้น ผู้เฒ่ารายล้อมไปด้วยกลุ่มผู้าุโจากไปพร้อมกับเสียงหัวเราะ
หลังจากที่ผู้าุโจากไปแล้ว เฟิงเฟยและคนอื่นๆ ก็รวมตัวกันรอบๆ ชูซิงเหอ
“ขอแสดงความยินดีกับพี่ซิงเหอ!” กลุ่มสาวกของ วังนกกระเรียนิญญา แสดงความยินดีกับเขา อย่างไรก็ตาม มีการเปลี่ยนแปลงวิธีที่พวกเขาพูดกับเขา เขาเปลี่ยนจากการเป็น้องชายซิงเหอเป็พี่ชายซิงเหอ
ไม่มีทางเลือก ผู้าุโได้ประกาศในจุดที่ ชูชิงเหอ ได้รับการเลื่อนตำแหน่งให้เป็ศิษย์หลัก และศิษย์ชั้นยอดจะต้องเรียกศิษย์หลักในฐานะพี่ชายาุโ
“รุ่นพี่ คุณไม่ควรจริงๆ... ซิงเหอ กล้าให้พวกคุณพูดกับฉันแบบนี้ได้ยังไง?” ชูซิงเหอดูประหลาดใจอย่างมาก
เมื่อได้ยินคำพูดของ ชูชิงเหอ พี่น้องาุโจาก วังนกกระเรียนิญญา ก็หลั่งน้ำตาทันที
ดูสิ... นี่คือซิงเหอน้องชายของพวกเขา คนอื่น ๆ ที่ได้รับการเลื่อนขั้นเป็สาวกหลัก พวกเขาทั้งหมดดูถูกผู้คนไม่ใช่หรือ?
แต่ถ้าคุณดูที่น้องชายซิงเหอ เขาได้รับการเลื่อนตำแหน่งให้เป็ศิษย์หลัก และอาจถือครองสถิติในระยะเวลาที่สั้นที่สุดจากศิษย์ในสู่ศิษย์หลักในประวัติศาสตร์ของสำนัก์กว้างใหญ่ แต่แม้ในสถานการณ์เช่นนี้ ซิงเหอ น้องชายรุ่นน้องก็ไม่มีความเย่อหยิ่งใดๆ เลย แต่เขาเคารพพี่ชายของเขาเหมือนเดิม
เขาเป็คนใจกว้างจริงๆ!
“ตอนนี้ชิงเหอน้องชายเป็ศิษย์หลักแล้ว ตามกฎของนิกาย เราควรพูดกับเขาเช่นนั้น” เสิ่นชุนยืนขึ้นเพื่ออธิบายให้ชูชิงเหอฟัง
“เอ่อ... มีกฎแบบนั้นด้วยเหรอ?” ชูซิงเหอมองอย่างตื่นตระหนกและสำรวจไปทั่วทั้งห้องก่อนจะพูดอีกครั้ง "พี่ชายาุโ ชิงเหอมาไกลขนาดนี้ด้วยความช่วยเหลือของคุณ หากไม่มีคุณ คงไม่มีชิงเหอในวันนี้ แม้ว่ากฎจะระบุไว้ แต่ฉันจะทำได้อย่างไร พึ่งเข้านิกายมากล้าให้ศิษย์พี่ ๆ เรียกผมแบบนี้เหรอ งั้น... ถ้ามีบุคคลภายนอกอยู่ในอนาคต พี่ ๆ ก็สามารถเรียกผมตามกฎได้ แต่ถ้าเป็แค่เรา กรุณาเรียกผมเหมือนแต่ก่อน ."
หลังจากที่ชูซิงเหอพูดจบ ทุกคนก็เงียบไป
เฟิงเฟยซึ่งเป็ศิษย์หลักก็มองดูชูชิงเหอด้วยความชื่นชม
และสาวกชั้นยอดคนอื่นๆ ที่อยู่รอบๆ ก็รู้สึกะเืใจอย่างลึกซึ้งเช่นกัน
ฟังนะ... เมื่อน้องชายชิงเหอบอกว่าพวกเราทุกคนเป็หนึ่งเดียวกัน นี่ไม่ลืมรากเหง้าของตัวเอง!
ชิงเหอน้องชายรุ่นน้องโดดเด่นมาก แต่เขาก็ไม่ได้หยิ่งเลยแม้แต่น้อยเพราะเหตุนี้ เราจะหาน้องชายที่ยอดเยี่ยมเช่นนี้ได้ที่ไหน?
“เรามาทำตามที่น้องชายชิงเหอพูดกันเถอะ” ในที่สุดเฟิงเฟยก็พูดออกมา และเมื่อได้ยินคำพูดของเฟิงเฟย กลุ่มศิษย์ชั้นสูงก็พยักหน้าทีละคน แต่การจ้องมองของพวกเขาที่มีต่อชูชิเหอเต็มไปด้วยความรักอันยิ่งใหญ่
“เอาล่ะ เอาล่ะ... วันนี้น้องชายชิงเหอเหนื่อยที่สุด เขาควรจะพักผ่อน พวกคุณทุกคนก็ควรกลับไปเหมือนกัน พรุ่งนี้เราต้องสร้างพระราชวังโอสถขึ้นมาใหม่”
“พี่ชายรุ่นพี่ทำงานหนัก เพราะเหตุผลของชิงเหอ พวกคุณทุกคนก็ต้องทำงานหนักเช่นกัน ซิงเหอรู้สึกผิดจริงๆ เกี่ยวกับเื่นี้” ชูซิงเหอกล่าว พร้อมโค้งคำนับเก้าสิบองศาให้เหล่าศิษย์ชั้นสูงทุกคนอีกครั้ง
เมื่อเห็น ชูชิงเหอ เช่นนี้ แม้แต่คนที่รู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อยเนื่องจากการสร้าง พระราชวังโอสถ ขึ้นมาใหม่ก็รู้สึกสบายใจอย่างสมบูรณ์แล้ว
ท้ายที่สุดแล้ว ชูซิงเหอก็กลายเป็ศิษย์หลัก และศิษย์หลักที่ถ่อมตัวต่อพวกเขา เป็ศิษย์ชั้นยอดมากมาย เป็สิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ช่างเป็น้องชายที่แสนวิเศษ เกิดอะไรขึ้นกับการช่วยเขาสร้างพระราชวังโอสถ ขึ้นมาใหม่!
เฟิงเฟยออกจากวังโอสถพร้อมกับชูชิงเหอ ท่ามกลางเสียงหัวเราะและความสุขของกลุ่มพี่ชายคนโต
เมื่อมองดูสีหน้าขมขื่นของ ชูชิงเหอ แล้ว เฟิงเฟยก็คิดว่าวันนี้ ชูชิงเหอ เหนื่อยเกินไป ดังนั้นเขาจึงสั่งให้ ชูชิงเหอ พักผ่อนทั้งวันและปล่อยให้อยู่คนเดียวตัวเอง
หลังจากที่เฟิงเฟยจากไปแล้ว ชูชิงเหอก็หลั่งน้ำตา
ทำไมการรับโทษจึงยากนัก..