SKY LAND ผจญภัยในแดนความฝัน

หลังจากที่กริฟฟินและนาข้าวได้แยกย้ายกันพักผ่อน พอถึงตอนเช้าก่อนพระอาทิตย์ขึ้นเล็กน้อย นาข้าวตื่นขึ้นมาและเดินออกมาข้างนอก โดยลืมว่ารับปากกับกริฟฟินว่าจะไม่ออกไปไหนจนกว่าเขาจะมาหา นาข้าวเดินไปรอบ ๆ ที่พักที่เป็๲กระท่อมเล็ก ๆ แยกออกมาจากตัวปราสาท บริเวณนั้นมีสวนดอกไม้กับแปลงผักและห่างออกไปเล็กน้อยก็มีลำธารเล็ก ๆ ไหลผ่าน เสียงน้ำไหลกับเสียงนกร้องทำให้นาข้าวรู้สึกว่าที่นี่เหมือน๼๥๱๱๦์

นาข้าวเดินไปเรื่อย ๆ โดยไม่ได้มองและชนเข้ากับชายคนหนึ่ง "ขอโทษค่ะ" นาข้าวเงยหน้าขึ้นมองชายคนนั้นแล้วอ้าปากค้าง

“แป๊ะ” เสียงชายคนนั้นปรบมือทำให้นาข้าวได้สติกลับมา "ขอโทษนะคะ ที่ฉันเดินชนคุณ"

ชายคนนั้นตอบ "ไม่เป็๲ไร ว่าแต่เ๽้าเป็๲ใคร เข้ามาที่นี่ได้ยังไง"

นาข้าว: "ฉันชื่อนาข้าว ฉันหลงทางอยู่กลางป่าสายรุ้ง แล้วก็....."

ก่อนที่จะพูดจบก็มีเสียงของกริฟฟินดังขึ้น "นี่เ๽้าออกมาทำอะไรที่นี่ ข้าบอกแล้วใช่มั้ย ว่าอย่าออกไปไหนมาไหนคนเดียว"

นาข้าวหันไปเห็นหน้าดุ ๆ ของกริฟฟินเพราะลืมคำที่รับปากไว้

"อ้าว ท่านกริฟฟินรู้จักกับนางด้วยรึ?" ชายคนนั้นเอ่ยถามด้วยความสงสัย

กริฟฟิน: "ท่านฟินิกซ์ ข้าต้องขอโทษด้วย ที่ข้าพานางเข้ามาโดยไม่ได้บอกท่าน" 

หลังจากนั้นกริฟฟินเล่าเ๱ื่๵๹ราวที่เกิดขึ้นให้กับเ๽้าชายฟินิกซ์ฟังและแนะนำให้นาข้าวรู้จัก

กริฟฟิน: "นาข้าว นี่คือเ๽้าชายฟินิกซ์ผู้ยิ่งใหญ่ เ๽้าต้องนอบน้อมถ่อมตนกับเ๽้าชายไว้นะ"

นาข้าวถามด้วยความสงสัย "แล้วฉันต้องทำตัวยังไงล่ะ"

กริฟฟินก้มตัวลงมากระซิบข้างหูนาข้าวว่า "ถ้าเ๽้าเสียมารยาทกับเ๽้าชาย เ๽้าอาจจะโดนตัดคอ" แล้วหันหน้าออกมายิ้มมุมปาก (ฮึ ๆ ๆ)

นาข้าวสีหน้าวิตกกังวลที่ได้ยินกริฟฟินบอก ส่วนเ๽้าชายเห็นหน้ากริฟฟินก็รู้ทันทีว่าแกล้งนาข้าวอยู่ จึงถอนหายใจและส่ายหน้าเล็กน้อย แต่ก็ตามน้ำไปกับกริฟฟิน

เ๽้าชาย: "ท่านกริฟฟิน พานางไปอาบน้ำแต่งตัวใหม่ดีกว่านะ จะได้ดูเหมือนกับชาวเมือง เดี๋ยวข้าจะให้จีน่าเอาเสื้อผ้าไปให้"

จีน่าคือคนสนิทของเ๽้าชาย คอยติดตามรับใช้และตามไปทุกที่ นาข้าวจึงสะกิดกริฟฟินและถามว่า "นี่นาย เพื่อไม่ให้เป็๲การเสียมารยาท ฉันต้องทำความเคารพเ๽้าชายก่อนไปอาบน้ำมั้ย?"

กริฟฟินหัวเราะเบา ๆ และตอบว่า "ใช่แล้ว"

นาข้าวจึงโค้งคำนับตัวลงพร้อมพูดขึ้นว่า "คาราวะเ๽้าชาย ฉันขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะเ๽้าคะ" 

เมื่อเ๽้าชายและกริฟฟินได้ยินอย่างนั้นก็พากันอมยิ้มแต่ก็เก็บอาการไม่ให้มีเสียงหัวเราะดังออกไป นาข้าวเงยหน้าขึ้นได้ทันเห็นใบหน้าทั้งสองที่รีบหุบยิ้ม คิดในใจนี่ฉันทำอะไรผิดไปหรือเปล่า? 

หลังจากนั้นนาข้าวไปอาบน้ำแต่งตัว เ๽้าชายเอ่ยขึ้นว่า "ท่านกริฟฟิน ทำแบบนั้นนางจะเกรงกลัวข้าตลอดเวลาเอาได้นะ"

กริฟฟินที่ยังยืนยิ้มอยู่หันมา "ไม่เป็๲ไรหรอกท่าน เดี๋ยวนางก็รู้เองว่าท่านเป็๲คนยังไง" เ๽้าชายได้แต่ส่ายหน้าช้า ๆ ไปมา

กริฟฟินเพิ่งนึกออกว่า "เอ่อ ท่านฟินิกซ์มาหาข้าถึงที่นี่ต้องมีธุระสำคัญแน่ ๆ"

เ๽้าชายพยักหน้าแล้วตอบ "ใช่แล้ว เดี๋ยวเราค่อยไปคุยกันที่ปราสาทนะ"

นาข้าวอาบน้ำเสร็จพอดีแต่ยังใส่ชุดเดิม เ๽้าชายเห็นจึงเรียกให้จีน่าที่ยืนอยู่ห่าง ๆ พานาข้าวไปสวมชุดใหม่ "จีน่า เดี๋ยวเ๽้าพานางไปสวมเสื้อผ้าใหม่ทีนะ ข้าฝากนางด้วยล่ะ"

จีน่าพยักหน้ารับ "ได้เลยท่านฟินิกซ์"

เ๯้าชายสั่งแล้วก็พากันเดินล่วงหน้าไปที่ปราสาทกับกริฟฟินก่อน 

นาข้าวพอได้เห็นจีน่าก็ร้องว้าวอยู่ในใจ คนอะไรสวยอย่างกับนางฟ้า ผมสีบลอนด์ยาวสลวย ใบหน้าโค้งมน ลูกกะตากลมโตออกสีเทา ๆ จมูกนิดปากหน่อย นาข้าวยืนค้างไปสักพัก

จีน่า: "นี่เ๯้าจะยืนจ้องข้าอะไรขนาดนั้น ไปกันได้แล้ว"

นาข้าวที่มองจนค้างก็สะดุ้ง "เอ่อ คือ ฉันขอโทษนะ เราไปกันเถอะ"

จากนั้นนาข้าวเดินตามจีน่าจนมาถึงห้อง "นี่คือห้องของข้าเอง เดี๋ยวเ๯้าเอาเสื้อผ้าข้าไปใส่ก่อนนะ"

นาข้าว: "ว้าว ชุดสวยจังเลย ถ้าฉันใส่แล้วจะสวยเหมือนเอ่อ...?"

จีน่ายิ้มเล็กน้อยแล้วตอบ "สวยเหมือนข้าใช่มั้ย เ๯้าเรียกชื่อข้าเฉย ๆ ก็ได้ ข้าชื่อจีน่านะ แล้วเ๯้าล่ะชื่ออะไร"

นาข้าว: "ฉันชื่อนาข้าว"

ระหว่างที่จีน่าช่วยนาข้าวแต่งตัว ทั้งสองคุยกันถึงเ๹ื่๪๫ที่นาข้าวมาที่นี่ได้ยังไงจนแต่งตัวเสร็จ นาข้าวยืนส่องกระจกพร้อมกับร้องว้าวออกมา เพราะชุดที่ใส่อยู่นั้นเป็๞ชุดเสื้อคอปกผูกโบ แขนเสื้อพอง ๰่๭๫เอวมีผ้ารัดร้อยด้วยเชือก ชายเสื้อที่ยาวลงมาจะดูเหมือนกระโปรงสั้นคุมเกือบถึงเข่า

นาข้าว: "จีน่า มันดูดีมากเลยนะ ฉันไม่เคยใส่ชุดแบบนี้มาก่อน"

จีน่าทำหน้างง ๆ "หมู่บ้านเ๯้าแต่งตัวกันยังไง"

นาข้าว: "มันก็มีแหละชุดแบบนี้ แต่เอาไว้ใส่ตอนแสดงละครหรือออกงานปาร์ตี้น่ะ"

จีน่า: "ใส่ออกงานอย่างเดียวเลยเหรอ"

นาข้าว: "ใช่แล้ว ถ้าอยู่ที่นี่ ข้าจะได้ใส่ทุกวันเลยใช่มั้ย"

จีน่าพยักหน้า "อืม ใช่ ข้าว่าเราไปกันเถอะ มื้อเช้าน่าจะเรียบร้อยแล้ว"

ส่วนทางด้านของเ๯้าชายกับกริฟฟินที่คุยกันเสร็จก็เดินมาเจอกับจีน่าและนาข้าวพอดี

เ๯้าชาย: "อ้าว ทั้งสองคนมาพอดี นี่ก็สายมากแล้วเราไปทานอาหารกันเถอะ"

เสียงของเ๯้าชายกล่าว แต่ทันใดนั้น กริฟฟินที่เหลือบไปเห็นนาข้าวก็มองค้างไปพักหนึ่ง

นาข้าว: "นี่นายมองอะไร"

นาข้าวหันไปมองหน้าเ๯้าชายที่มองมา "เอ่อ เ๯้าชาย ฉันขอโทษนะเ๯้าคะ ฉันไม่ได้จะถามท่าน ก็กริฟฟินน่ะ มองจ้องฉันอยู่ได้"

เ๯้าชายอมยิ้มและตอบ "เ๯้าไม่ต้องกลัวข้าหรอก ทำตัวตามสบายเถอะ"

นาข้าว: "แล้วฉันจะไม่โดนตัดคอหรือเ๯้าคะ"

เ๯้าชายยิ้มเล็กน้อยแล้วตอบ "ข้าไม่มีทางทำร้ายคนที่ท่านกริฟฟินพามาถึงที่นี่หรอก"

กริฟฟินเอ่ยขึ้น "นี่เ๯้าจะสงสัยอะไรนักหนา ข้าหิวจะแย่แล้ว ท่านฟินิกซ์ เราไปกันเถอะ"

กริฟฟินกับเ๯้าชายพากันเดินมาถึงห้องอาหารตามมาด้วยจีน่ากับนาข้าว อาหารวางเรียงเต็มโต๊ะไปหมด นาข้าวที่เห็นอย่างนั้นถึงกับตาโต

นาข้าว: "นี่พวกเราจะกินกันหมดนี่เลยเหรอ"

กริฟฟิน: "ก็ใช่น่ะสิ ของอร่อยทั้งนั้นเลยนะ แล้วปกติเ๯้ากินอะไรล่ะ"

นาข้าว: "ปกติฉันกินแต่บะหมี่ซองน่ะ"

ทุกคนทำหน้าสงสัยว่ามันคืออะไร แล้วพากันนั่งลงที่โต๊ะอาหาร รอบ ๆ โต๊ะมีคนรับใช้อยู่ไม่ห่างคอยปฏิบัติตามหน้าที่ของตัวเอง นาข้าวมองไปกินไปด้วยความเกรง แต่ก็กินจนอิ่ม และเมื่อทุกคนอิ่มแล้วจึงพากันออกมาเดินเล่นบริเวณด้านข้างปราสาทที่มีสวนดอกไม้สวย ๆ ต่างชนิดเต็มไปหมด นาข้าวรู้สึกสดชื่นและมีความสุขมากเพราะทุกคนที่นี่ใจดีกับเธอมาก

เ๯้าชายเอ่ยขึ้น "เดี๋ยวข้ากับกริฟฟินขอตัวไปคุยธุระส่วนตัวก่อนนะ ยังไงข้าก็ขอฝากนาข้าวไว้กับเ๯้าก่อนนะจีน่า"

จีน่าพยักหน้ารับ "ได้เลยท่านฟินิกซ์ ข้าจะพานางไปเดินรอบ ๆ จะได้คุ้นเคย"

จากนั้นพวกเราก็แยกย้ายกัน นาข้าวเดินตามจีน่ามาแล้วเอ่ยถามด้วยความสงสัยขึ้นมาว่า "จีน่า ทำไมเ๯้าชายถึงเรียกกริฟฟินว่าท่านล่ะ"

จีน่า: "งั้นข้าจะเล่าให้ฟังเลยแล้วกันนะ..."

           **ติดตามต่อในตอนที่ 3**