“เ้าอาวาสนางโกหก... ปิ่นนั่นอยู่กับนาง... ตอนอาตมาบังเอิญถูกนางจู่โจมนางใช้ปิ่นนั้นข่มขู่อาตมา!”
พระอี้หานรีบแก้ตัวทันที!
และ.. ฮวาชีเยว่รอคอยสิ่งนี้อยู่!
นางใจเย็นดุจสายน้ำเอ่ยเรียบเรื่อย“ไต้ซือหานิปิ่นเฟิ่งหวงอันนั้นมิได้อยู่กับข้าหากท่านไม่เชื่อลองวานให้ผู้แสวงบุญหญิงแถวนี้ให้ค้นตัวข้าเพื่อพิสูจน์ก็ได้!”
คำพูดนางดุจสายฟ้าฟาดทำให้ทั้งฮวาเมิ่งซือและหลานจูหวาดกลัว
หลานจูกะพริบตาและรีบกระซิบกับฮวาเมิ่งซือทันทีใบหน้าซีดจึงใจเย็นลงได้
อย่างไรไต้ซือหานิก็เป็เ้าอาวาสคำแนะนำของฮวาชีเยว่ย่อมเป็หนทางเดียวทั้งสองต่างเล่าเื่ของตนไม่มีใครทราบความจริง
ดังนั้นเ้าอาวาสจึงขอให้ผู้แสวงบุญหญิงสองสามคนในฝูงชนมาช่วยค้นตัวฮวาชีเยว่
โหย่วชุ่ยเพิ่งกลับมาจากการไปเอาน้ำอุ่นนางแตกตื่นขึ้นมาคุณหนูของนางถูกใส่ร้ายหลายครั้งแล้วหากครั้งนี้พลาดไปย่อมไม่มีใครกล้าแต่งกับนางด้วยนิสัยของอีกฝ่ายย่อมต้องฆ่าตัวตายแน่คนพวกนี้บังคับให้คุณหนูของนางฆ่าตัวเองตายอยู่หรือ?
ฮวาชีเยว่รับถ้วยน้ำอุ่นขึ้นมาดื่มเพื่อดับกระหายให้ลำคอแห้งผากชุ่มชื้นขึ้นมา
ผ่านไปสักพักผู้แสวงบุญที่ค้นตัวฮวาชีเยว่จนทั่วก็ทำหน้าสับสนส่ายหน้าแล้วกล่าว“ไต้ซือ หาปิ่นเฟิ่งหวงไม่พบเ้าค่ะ”
สีหน้าฮวาเมิ่งซือไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อยยามมองหลานจูที่อยู่ข้างกาย
ดวงตาหลานจูเบิกกว้างมองฮวาชีเยว่ด้วยสายตาไม่เชื่อ
พระอี้หานร้องขึ้นทันที“เป็ไปไม่ได้ เป็ไปไม่ได้!”
ไต้ซือหานินิ่วหน้าเข้าอย่างเ็าวัดหานเยว่โด่งดังในอาณาจักรฉางจิงผู้แสวงบุญมากมายมาเยี่ยมเยือนไม่ขาดสายทุกวันใน่เวลาสองร้อยปีไม่เคยเกิดเื่ไม่ดีไม่งาม...กระทั่งในคืนนี้
ยิ่งกว่านั้นเื่ยังดูไม่เรียบง่ายอย่างที่คิด
ไต้ซือหานิสั่งคนให้ค้นตัวพระอี้หานทว่าเสียงเ็าหยุดเอาไว้ก่อน
“ไม่จำเป็ต้องค้นหาเ้าค่ะข้าทราบว่าใครเอาปิ่นเฟิ่งหวงของข้าไปเป็นาง... สาวใช้ของน้องรอง หลานจู!”
ฮวาชีเยว่ชี้หลานจูอย่างเ็าดวงตาดุจน้ำแข็งใบหน้าเย็นเยือกร่างกายปลดปล่อยรังสีเย็นเยือกที่มองไม่เห็นความหยิ่งทระนงและมั่นใจจนถึงขีดสุด
ใบหน้าหลานจูซีดเผือดทว่าเมื่อเห็นฮวาเมิ่งซือมองนางอย่างปลอบใจนางก็อารมณ์มั่นคงมากขึ้น
“คุณหนูใหญ่เหตุใดต้องใส่ร้ายบ่าวด้วยเ้าคะ? บ่าวจะกล้าขโมยปิ่นของคุณหนูได้อย่างไร? ” หลานจูก้มหน้าเลี่ยงไม่สบสายตาตาเ็าดุจน้ำแข็งของฮวาชีเยว่
“ไต้ซือหานิโปรดค้นร่างหลานจูตอนนี้เถิดเ้าค่ะปิ่นเฟิ่งหวงของข้าต้องอยู่กับนางแน่!” ฮวาชีเยว่คร้านจะพูดมากไร้สาระกับหลานจูจึงหันไปขอร้องเ้าอาวาสทันที
นางทราบว่าไต้ซือหานิเป็ผู้นำที่ตรงไปตรงมาคนพวกนี้สร้างปัญหาที่นี่ย่อมเสมือนโทษตายแล้ว
“สีกาท่านนี้อาตมาขอรบกวนท่านค้นตัวแม่นางหลานได้หรือไม่? เื่นี้เกิดขึ้นในวัดหานเยว่อาตมาย่อมต้องรักษาความเป็ธรรมหากอาตมาทำให้คุณหนูรองไม่พอใจก็หวังว่าคุณหนูรองจะให้อภัย” พระหานิพูดกับฮวาเมิ่งซือเสียงเบา
ฮวาเมิ่งซือรีบพยักหน้าทันที“มิเป็ไรเลยเ้าค่ะท่านเ้าอาวาสให้คนค้นเถอะหลานจูเป็ผู้บริสุทธิ์ย่อมไม่มีอะไรให้ต้องกลัว”
ขณะที่นางเอ่ยผู้แสวงบุญหญิงก็ค้นตัวหลานจูทันทีทันใดนั้นคนก็ร้องอุทานออกมาพร้อมหยิบปิ่นเฟิ่งหวงออกมาจากเข็มขัดของหลานจู!
ปิ่นเฟิ่งหวงสีทองส่องประกายใต้แสงเย็นเยียบทุกชีวิตสูดลมหายใจเข้าใบหน้าหลานจูไร้สีเืฉับพลัน
แม้แต่ตัวนางเองก็คาดไม่ถึงว่าปิ่นจะมาอยู่ที่นาง!
หลานจูเสียบปิ่นนั่นกลับไปบนศีรษะฮวาชีเยว่ั้แ่ยามที่นางและพระอี้หานช่วยกันทุบฮวาชีเยว่จนสลบไปแล้วเหตุใดของจึงมาอยู่กับนางได้?
“หลานจูเ้า...กล้าทำเื่แบบนี้!” ก่อนหลานจูจะทันตั้งตัว ฮวาเมิ่งซือก็ฉวยโอกาสออกปากตำหนินางรุนแรงแล้ว
หลานจูกลัวเสียจนเข่าทรุด“คุณหนูรอง ช่วยบ่าวด้วย! บ่าวไม่เคยทำเื่ไม่ดี... ต้องเป็ตอนที่คุณหนูใหญ่บอกให้บ่าวช่วยนางแน่เป็นางเอาของมายัดให้บ่าว!”
ทุกคนมองหลานจูจากนั้นมองฮวาชีเยว่ไม่ทราบจะเชื่อใครดี
ฮวาชีเยว่ยิ้มเย็นใจฮวาเมิ่งซือสั่นกระตุกเหตุใดฮวาชีเยว่ตื่นมาแล้วจึงเปลี่ยนไปเป็คนละคนได้เล่า?
นางเป็คนขี้ขลาดตาขาวเมื่อก่อนยามมีปัญหาย่อมต้องตัวสั่นทำตัวเล็กจ้อย!
ทว่ายามนี้ดวงตาฮวาชีเยว่กลับราวมีประกายสายฟ้าล้วนเปี่ยมด้วยประกายเยือกเย็นน่าเคารพ!
“มิใช่เพียงปิ่นปักผมข้ายังบังเอิญได้เห็นหน้าขโมยยามไล่ตามมันคนคนนั้นมีหน้าขาวราวซากศพหลักฐานคือบนพื้นที่ยังมีแป้งหลงเหลือดูเถอะเ้าค่ะ!” ฮวาชีเยว่ชี้มือ ทุกคนมองลงไปบนพื้น ตรงนั้นยังมีแป้งขาวปรากฏอยู่กระจัดกระจาย
5K
