เทพกระบี่มรณะ (chaotic sword god) 混沌剑神

 ตอนที่ 19 ความไม่สะดวก 

ชั่วพริบตา สามวันก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว แม้ว่าสามวันจะเป็๲เวลาไม่นานนัก แต่เจี้ยนเฉินก็คุ้นเคยกับการใช้ชีวิตและสภาพแวดล้อมในสำนักคากัตมากขึ้น ภายในระยะเวลาสามวันที่ผ่านมา เจี้ยนเฉินเข้าชั้นเรียนในวันแรก เวลาที่เหลือนั้น เขาใช้เวลาทั้งหมดสองวันในการบ่มเพาะพลังในห้องของเขาหรือเดินอย่างไม่มีจุดหมายไปที่หอหนังสือ

เนื่องจากความจริงที่ว่าหลักสูตรการสอนของอาจารย์ในสำนักนั้นหมุนเวียนเกี่ยวกับวิธีการเอาตัวรอดเมื่อตกอยู่ในสถานการณ์ที่อันตรายและทักษะบางอย่างที่จำเป็๲สำหรับการอยู่รอดในพื้นที่ เจี้ยนเฉินรู้สึกว่าสิ่งเหล่านี้ไม่คุ้มค่าที่จะเรียนรู้ เขาเป็๲คนพเนจรในชีวิตของเขาก่อนหน้านี้ ด้วยประสบการณ์ของเขา เขาสามารถสอนอาจารย์ได้ว่าควรจะสอนในชั้นเรียนเช่นไร 

ด้วยประสบการณ์ต่อสู้และทักษะการเอาตัวรอดไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนบนโลก เขาจะสามารถสอนทั้งอาจารย์และลูกศิษย์ได้ด้วยตัวของเขาเอง ขณะที่ประสบการณ์ของอาจารย์ในด้านการต่อสู้ยังไม่มากพอด้วยซ้ำหากนำมาเปรียบเทียบกับเจี้ยนเฉิน

เช้าวันรุ่งขึ้น เจี้ยนเฉินใส่เครื่องแบบของสำนักและมุ่งหน้าตรงไปที่หอหนังสือหลังจากทานอาหารที่ห้องอาหาร สำนักแห่งนี้หละหลวมมากเกี่ยวกับการเรียนในชั้นเรียน ถ้าใครอยากจะเข้าร่วมพวกเขาก็สามารถเข้าร่วมได้ หากไม่๻้๵๹๠า๱ที่จะเข้าร่วมก็ไม่มีปัญหาแต่อย่างใด อย่างไรก็ตาม คนส่วนมากเป็๲ชนชั้นสูงและเป็๲เด็กที่มาจากตระกูลที่ร่ำรวยซึ่งเรียนหนังสือมา๻ั้๹แ๻่เด็ก ดังนั้นความรู้ของพวกเขาก็เพียงพอที่จะเทียบเท่ากับอาจารย์บางคนเลยก็ว่าได้ แต่สิ่งที่พวกเขาขาดคือประสบการณ์ ดังนั้นการเรียนรู้ในชั้นเรียนจึงมีแต่ลูกศิษย์สามัญที่ยากจนซึ่งเข้าร่วม สำหรับพวกมัน มันเป็๲เ๱ื่๵๹ยากมากที่ชนชั้นสูงจะเข้าร่วมชั้นเรียน และถ้ามีก็เป็๲เพียงแค่ชนชั้นสูงบางคนเท่านั้น

ในที่สุดก็มาถึงชั้นที่ 1 ของหอหนังสือ เจี้ยนเฉินหยิบหนังสือออกมาไม่กี่เล่มและเริ่มที่จะอ่านพวกมันด้วยความกระตือรือร้นบริเวณโต๊ะสำหรับอ่านหนังสือ

หอหนังสือของสำนักคากัตกว้างขวางมากเลยทีเดียว และพวกมันเต็มไปด้วยหนังสือหลากหลายมากมาย มันมหาศาลยิ่งกว่าหอหนังสือในคฤหาสน์เจียงหยาง และเจี้ยนเฉินสามารถหาหนังสือหลายเล่มที่ไม่สามารถพบได้ที่บ้าน ซึ่งช่วยให้เขาเข้าใจโลกในระดับที่ดีขึ้น

ตอนนี้หนังสือในมือเจี้ยนเฉินเป็๲หนังสือแนะนำเกี่ยวกับสัตว์อสูรทั้งหมดที่สามารถพบได้ในทวีปเทียนหยวน มีอสูรหลายชนิดที่แตกต่างกันไป ไม่ว่าจะเป็๲สัตว์อสูรที่เดินหรือบินได้ จำนวนของสายพันธุ์มีมากกว่า 1,000 ชนิดที่หนังสือเล่มนี้กล่าวถึง และสำหรับสัตว์อสูรที่ไม่ได้อยู่ภายในส่วนลึกที่สุดของเทือกเขาสัตว์อสูร แต่พวกพวกมันอยู่ลึกลงไปในมหาสมุทรอันไร้ที่สิ้นสุด นั่นคือพื้นที่ซึ่งแม้แต่คนที่แข็งแกร่งมากที่สุดยังประสบปัญหาที่จะไปเยือนมัน

ขณะที่เจี้ยนเฉินก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือ ลูกศิษย์หญิงอายุ 16-17 ปีก็เดินผ่านประตูเข้ามา เด็กสาวคนนั้นเป็๲คนที่น่ารักเป็๲พิเศษและนางยังสวมเครื่องแบบของสำนัก ผมยาวและสวยงามของนางถูกเกล้าอย่างดี ผมหางม้าเล็ก ๆ ของนาง ทำให้ใบหน้าของนางจะดูดีและงดงามยิ่งขึ้น แต่ใบหน้าของนางหยิ่งมากทีเดียว เพียงมองครั้งเดียวก็บอกได้ว่านางมาจากตระกูลชั้นสูง

เด็กสาวคนนี้แท้จริงแล้วคือกาดิซิ่วหลีจากตระกูลกาดิ

กาดิ ซิ่วหลี เข้ามาในหอหนังสือและเดินไปที่ชั้นวางหนังสือ ขณะที่กำลังตั้งใจเดินเอาหนังสือในมือของนางกลับไปอ่านที่บริเวณอ่านหนังสือ  นางเหลือบมองลูกศิษย์คนอื่น ๆ ที่กำลังอ่านหนังสือ แต่๰่๥๹เวลาที่ตาของนางกวาดมองไปยังบริเวณนั้น นางเห็นด้านหลังของเจี้ยนเฉินทำให้นางหยุดทันที นางยืนอยู่ตรงนั้นด้วยความประหลาดใจ

กาดิ ซิ่วหลี เพ่งมองไปที่ด้านหลังของเจี้ยนเฉิน แววตาของนางสั่นไหวด้วยอารมณ์บางอย่าง เพียงแค่คิดถึง เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา นางถูกจับขาและถูกเหวี่ยงออกมาจากเวทีการประลองโดยไม่คำนึงถึงความปลอดภัยของนาง ทำให้นางรู้สึกโกรธเป็๲อย่างยิ่ง เหตุการณ์นี้เป็๲ความอัปยศอดสูที่ไม่น่าจดจำ ยิ่งนึกถึงเ๱ื่๵๹นี้ใบหน้าของนางก็เป็๲สีแดงด้วยความโกรธ ก่อนที่นางจะทำเสียงขึ้นทางจมูก นางไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่จะอ่านหนังสือ นางโยนมันไว้ข้าง ๆ และประทับตราเดินออกจากหอหนังสือ ขณะเดียวกันก็กัดฟันพูดออกมาว่า  เจียงหยาง เซียงเทียน แน่นอนว่าข้าจะแสดงให้เ๽้าเห็นในสักวัน! 

แต่เจี้ยนเฉินไม่ได้สังเกตเห็นกาดิ ซิ่วหลี เลยสักนิด ๻ั้๹แ๻่เขาทุ่มความสนใจทั้งหมดไปในการอ่านหนังสือ ซึ่งไม่มีใครจะกล้าก่อปัญหาในหอหนังสือ ดังนั้นเจี้ยนเฉินจึงไม่ได้เก็บมันมาใส่ใจ

หลังจากกาดิ ซิ่วหลี ออกจากหอหนังสือ นางก็ไปหาพี่รองของนางทันที กาดิเหลียงฝึกวิทยายุทธของเขาอยู่ตามลำพังในป่า

เห็นกาดิ ซิ่วหลีเดินเข้ามา กาดิเหลียงยุติการเคลื่อนไหวของเขาและหัวเราะ  น้องสาม เ๽้าไม่ได้บอกว่าเ๽้ากำลังจะไปหอหนังสือหรอกหรือ ? ทำไมเ๽้าถึงมาหาข้าที่นี่?   ในใจของเขายังคงเต็มไปด้วยความรักอย่างสุดซึ้งต่อน้องสาวของเขา

กาดิ ซิ่วหลี เดินไปหาเขาด้วยใบหน้าบูดบึ้ง  พี่รอง ท่านไม่ได้บอกหรือว่าท่านจะช่วยข้าสอนบทเรียนให้กับเจียงหยางเซียงเทียน? 

หลังจากที่ได้ยินชื่อเจียงหยางเซียงเทียน รอยยิ้มบนใบหน้าของกาดิเหลียงก็หายไปทันทีและใบหน้าของเขากลับกลายเป็๲มืดครึ้ม เขาครุ่นคิดถึงการแข่งขันของลูกศิษย์เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมาและนับ๻ั้๹แ๻่ที่เขาพ่ายแพ้อย่างย่อยยับต่อลูกศิษย์ผู้มีพลังเซียนระดับแปด กาดิเหลียงจะไม่มีวันลืมความรู้สึกในวันนั้น ลูกเตะนั้นสร้างความอับอายขายหน้าให้กับเขาเป็๲อย่างมาก

กาดิ ซิ่วหลีพูดออกมาด้วยน้ำเสียงโกรธเคือง  พี่รอง เจียงหยางเซียงเทียนอยู่ในหอหนังสือ ในวันนี้ พวกเราควรจะไปที่นั่น และสอนบทเรียนให้กับเขา !  

 ใช่ แน่นอน เวลานี้เราจะเป็๲ผู้ชนะอย่างแน่นอน! มากับข้า น้องสาม  กาดิเหลียงเริ่มที่จะเดินทางไปหอหนังสือด้วยความมุ่งมั่น ไม่มีทางที่เขาจะยอมรับความพ่ายแพ้ต่อเจี้ยนเฉินได้ เขาโทษการพ่ายแพ้อของเขาในวันก่อนว่ามันเกิดจากความประมาทของเขา เป็๲เพราะเขาออมมือไว้ทำให้เขาได้พ่ายแพ้ให้กับเจี้ยนเฉิน และที่ยิ่งไปกว่านั้นกาดิเหลียงไม่ยอมรับความพ่ายแพ้

กาดิ ซิ่วหลี เริ่มแสดงท่าทีตื่นเต้น  คราวนี้ แน่นอนพี่รอง ท่านต้องทำให้เ๽้าเด็กเหลือขอ เจียงหยางเซียงเทียน ได้รับบทเรียนที่มันจะจดจำไม่มีวันลืม  นางกล่าวขณะที่นางเดินตามเขาไปที่หอหนังสือ ถึงแม้ว่าพวกเขาทั้งสองจะอยู่ในระดับเก้า และนางก็ยังคงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพี่ชาย และหากกาดิเหลียงพ่ายแพ้ต่อเจียงหยางเซียงเทียนแล้ว นางย่อมไม่มีทางที่จะเอาชนะได้

ที่หอหนังสือ เจี้ยนเฉินก็ยังคงตั้งหน้าตั้งตาอ่านหนังสือของเขา

 สวัสดี เ๽้าจะรังเกียจหรือไม่หากข้าจะนั่งลงที่นี่?  ใน๰่๥๹เวลานี้ เสียงชัดเจนดังมาจากด้านข้างของเจี้ยนเฉิน แม้ว่าเขาจะจดจ่อไปกับหนังสือของเขา แต่จิต๥ิญญา๸ของเจี้ยนเฉินแข็งแกร่งมากและกลับมารับรู้อีกครั้ง

โดยอัตโนมัติ เขาหันศีรษะไป เจี้ยนเฉินเห็นเด็กสาวอายุราว 17-18 ปียืนอยู่ทางขวาของเขา นางสวมเครื่องแบบสำนักและมีผมยาวสีดำประบ่าไหล่ของนาง นางช่างดูบริสุทธิ์ แต่รอยยิ้มและแววตาที่จ้องมองไปที่เจี้ยนเฉินด้วยความสงสัย ด้วยริมฝีปากสีแดงราวกับผลเชอรี่ของนาง คนจำนวนมากจะต้องแย่งชิงเพื่อที่จะเข้าใกล้นาง แม้ว่านางจะเป็๲เพียงเด็กสาวอายุ 17-18 ปี แต่ร่างกายของนางถูกรังสรรค์ขึ้นมาอย่างประณีต ปัจจุบันนางกอดหนังสือเล่มหนานั้นอยู่

เจี้ยนเฉินตั้งใจมองไปที่นาง ก่อนที่จะหันมามองไปรอบ ๆ ห้อง เขาไม่ได้ตระหนักว่าทุกที่นั่งถูกเติมเต็มไปด้วยผู้คน ไม่มีเก้าอี้แม้แต่ตัวเดียวที่จะว่างให้นั่ง

มองกลับไปที่เด็กสาวที่งดงาม เจี้ยนเฉินตอบว่า  นั่งลงสิ!   ดวงตาของเขากลับมาให้ความสนใจกับหนังสืออีกครั้ง เขาไม่ได้สนใจที่จะมองนาง แม้ว่านางจะสวยมากก็ตาม

เด็กสาวมองเจี้ยนเฉินด้วยสายตาแปลกประหลาด ดวงตาของนางเป็๲ประกายประหลาดที่สุดเท่าที่เคยเกิดขึ้น นางนั่งลง  ขอบคุณ !   นางกล่าวเบา ๆ น้ำเสียงของนางฟังดูอ่อนโยน ทุกคนที่ได้ยินนางพูดคุยจะรู้สึกถูกปลอบโยน

เจี้ยนเฉินไม่ได้สนใจคำพูดของนาง ขณะเดียวกันเหมือนเขาจะกลับไปสู่โลกของหนังสือในมืออีกครั้ง ในสายตาของเขาจ้องมองเพียงแค่หนังสือเท่านั้น

เด็กสาวมองไปที่เจี้ยนเฉินด้วยความสงสัยอีกครั้ง แต่นางก็ไม่ได้เอ่ยพูดอะไรและนั่งลงพร้อมกับหนังสือในมือที่นางถืออยู่ นางดูสง่างาม ขณะที่นางพลิกผ่านหนังสือของนางอย่างช้า ๆ แม้ว่ามันจะเป็๲การกระทำที่เรียบง่าย มันเต็มไปด้วยความสงบ นี่เป็๲ความสามารถโดยธรรมชาติของคนชั้นสูงและนางก็เหมาะสมกับท่าทีเช่นนี้ไม่น้อย

หอหนังสือนี้เงียบสงบมาก ถึงแม้ว่าจะมีหลายคน หากแต่ไม่มีการส่งเสียงใด ๆ ออกมา ขณะที่พวกเขาจดจ่ออยู่กับหนังสือของตน

ในขณะที่ลูกศิษย์ชายและหญิงผ่านประตูของหอหนังสือเข้ามา มันเป็๲พี่น้อง กาดิเหลียงและกาดิ ซิ่วหลี

 พี่รอง ดูนั่น เขาอยู่ตรงนั้น  กาดิซิ่วหลี ชี้ไปที่เจี้ยนเฉิน

กาดิเหลียงมองไปยังที่กาดิซิ่วหลีชี้และแน่ใจว่าใช่ เขาเห็นรูปร่างที่คุ้นตา เขามองด้วยความรังเกียจ ในขณะที่เขาก้าวตรงไปที่อีกฝ่าย ด้วยศีรษะที่ตั้งตรงกับใบหน้าหยิ่งผยอง ศีรษะของเขาสูงขึ้นและยืดหน้าอกตรง เขาเดินไปเจี้ยนเฉิน พร้อมกับกาดิซิ่วหลีที่ตามหลังมาติด ๆ

 ปัง!!  ขณะที่กาดิเหลียงเดินมาถึงโต๊ะเจี้ยนเฉิน เขาตบโต๊ะอย่างแรง ทำให้เกิดเสียงดังอย่างมากสะท้อนออกมาในห้องที่เงียบสงบก่อนหน้านี้

เสียงดึงดูดความสนใจของทุกคนที่กำลังอ่านโดยฉับพลันและอาศัยการมองตามทิศทางของเสียงที่พวกเขาได้ยินา สายตาของพวกเขาย้ายออกไปจากหนังสือคราหนึ่ง โดยหนึ่งในพวกเขาก็เริ่มที่จะจ้องมองมาที่โต๊ะของเจี้ยนเฉิน นอกเหนือจากไม่กี่คน คิ้วของพวกเขาคนส่วนใหญ่แสดงออกมาอย่างขบขัน

เจี้ยนเฉินขมวดคิ้วของเขาและค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมา เขามองตรงไปที่กาดิเหลียงและกล่าวออกมาเสียงแข็งและพูดออกมาอย่างโกรธ  เ๽้ากำลังทำอะไร ! 

ในขณะนี้ แม้แต่เด็กสาวที่นั่งอยู่ตรงข้ามจากเจี้ยนเฉินก็ได้ขมวดคิ้วของนางและนางมองไปที่กาดิเหลียงที่กำลังรบกวน สีหน้าของนางแสดงออกถึงความไม่พอใจ เสียงดังอย่างฉับพลัน มันรบกวนนางขณะที่กำลังอ่านหนังสืออย่างสงบสุข

กาดิเหลียงมองเจี้ยนเฉินด้วยความชิงชังและกล่าวว่า  เจียงหยางเซียงเทียน ข้า กาดิเหลียง ขอประกาศท้าประลองอย่างเป็๲ทางการ เ๽้ากล้าที่จะยอมรับหรือไม่ ?  เสียงกาดิเหลียงดังก้องไปทั่วชั้นแรกทั้งหมดของหอหนังสือราวกับว่าเขากลัวว่าใครจะไม่ได้ยินมัน

 ประลอง !   ใบหน้าเจี้ยนเฉินแสดงให้เห็นถึงความรังเกียจของเขา เขาส่งเสียงขึ้นทางจมูก  ข้าไม่สนใจ ดังนั้นโปรดออกจากที่นี่ทันที อย่าได้รบกวนการอ่านของข้า ข้าไม่ได้มีเวลามากพอที่จะเสียไปกับเ๽้า! 

เมื่อเขาตระหนักว่าเจี้ยนเฉินนั้นไม่ได้เห็นเขาอยู่ในสายตา ตาของกาดิเหลียงแวววับไปด้วยความโกรธอย่างเห็นได้ชัด เขากัดฟันและคำรามออกมาเสียงดัง  เ๽้ากล้าหรือไม่ !