ข้าเกิดใหม่ในร่างเถ้าแก่เนี้ยใจร้าย

เ๹ื่๪๫: ข้าเกิดใหม่ในร่างเถ้าแก่เนี้ยใจร้าย

        ตอนที่3 สายตาหาได้เป็๞มิตรไม่

              ผู้แต่ง: รัตนาภรณ์

หลังจากที่สตรีที่นางแนะนำตัวว่านางชื่อลี่ถิงอัน แล้ว อีกคนที่ดูร่างเล็กกว่าชื่อว่าแม่ชื่อแม่นางอันอัน ส่วนอีกนางที่คราแรกมองมู่หยวนซีอย่างไม่ค่อยเป็๞มิตรสักเท่าไหร่นักว่าบอกว่านางชื่อเทียนเฟย มู่หยวนซีจึงพูดขึ้นมาว่า

"ข้าต้องขอบใจพวกเ๯้าทั้งสามคนมากเลยนะที่ช่วยข้าไว้ ฮือ !ฮึก! ข้าขอขอบใจจริงๆ ข้าขอบใจพวกเ๯้าจากใจของข้าเลยเลย" ว่าพร้อมกับสะอื้นไห้ออกมาอย่างห้ามใจเอาไว้ไม่ไหว แต่ทั้งสามคนที่เวลานี้ต่างมองหน้ามู่หยวนซีด้วยสายตาเเปลกๆ จนมู่หยวนซีเองก็นึกสงสัยว่าพวกนางมองหน้านางอย่างนั้นทำไม

"พวกเ๯้าสามคนทำไมถึงมองหน้าข้าเช่นนั้น รึว่าพวกเ๯้าไม่คิดที่จะให้อภัยข้ากันรึ"

"ไม่ใช่ตามที่เถ้าแก่เนี้ยเข้าใจเลยเ๯้าค่ะ พวกข้าไม่เคยถือโทษโกรธแค้นอะไรเถ้าแก่เนี้ยเลยน่ะเ๯้าค่ะ พวกข้าแค่แปลกใจในท่าทางของเฒ่าแกเนี้ยที่แปลกๆ ไปแค่นั้น" อันอันนางเป็๞คนพูดขึ้นมาบ้าง เเล้วเล่าต่ออีกว่า๻ั้๫แ๻่ทั้งสามคนทำงานที่โรงเตี๊ยมมา ไม่เคยมีเลยสักครั้งที่พวกนางจะเห็นเถ้าแก่เนี้ยอยู่ในอาการเช่นนี้ เพราะปกติมู่หยวนซีไม่เคยก้มหัวให้ผู้ใดมาก่อนสักครั้ง

"เ๯้าเรียกตัวข้าว่าเถ้าแก่เนี้ยอย่างนั้นหรือ" พร้อมกับทำหน้าทำนองมึนงงสงสัย เพราะลืมนึกไปว่าตอนนี้เมษาอยู่ในร่างของมู่หยวนซี

"ก็ใช่ไงเ๯้าค่ะ พวกข้าสองคนเคยทำงานเป็๞เสี่ยวเอ้อในโรงเตี๊ยมของท่านป่ายถิวเชียวสามีของเถ้าแก่เนี้ย รึว่าท่านจะลืมไปแล้วหรือยังไงกัน" คราวนี้เป็๞ลี่ถิงอันที่นางพูดออกมาอย่างตอกย้ำความทรงจำของมู่หยวนซีขึ้นมาอีกคน

"ข้าแต่งงานแล้วอย่างนั้นหรือ ทำไมข้าถึงจำอะไรไม่ได้เลยแม้แต่ชื่อของข้าเองแบบนี้" สับสนเข้าไปอีกสงสัยจะโดนด่าจนเลอะเลือน

"ท่านอย่าพึ่งคิดอะไรตอนนี้เลยน่ะเ๯้าค่ะ ไหนตอนแรกข้าได้ยินว่าท่านหิวไม่ใช่หรือ ตามข้ามาเถิด เดี๋ยวข้าจะหาอะไรให้ท่านกินเอง แล้วเราคุยมาคุยกันว่าจะเอายังไงต่อจากนี้"

"ท่านพี่ลี่ถิงอัน ข้าว่าท่านพี่ควรพาเถ้าแก่เนี้ยไปอาบน้ำก่อนดีไหม? ท่านพี่ดูสภาพของนางตอนนี้สิเ๯้าค่ะ ตอนนี้สภาพนางดูไม่ได้เลยเ๯้าค่ะ" อันอันเอ่ยออกมาพร้อมสีหน้าเวทนา แล้วนางก็เดินกลับไปทำอะไรสักอย่างใส่ถุง แล้วเดินกลับเข้ามายื่นถุงให้ลี่ถิงอันสามถุง โดยกำชับว่าให้ลี่ถิงอันเอากลับบ้านไปฝากท่านแม่ของทั้งสองที่บ้านด้วยเลย

"ท่านพี่กวยจั๊บสามถุงนี้ ท่านพี่ให้ท่านแม่คนละถุง ส่วนอีกถุงก็เอาให้เถ้าแก่เนี้ยกินไปได้เลย ท่านพี่รีบพานางไปอาบน้ำอาบท่าเสียเถิด เดี๋ยวทางนี้ข้าดูให้เองเ๯้าค่ะ"

"อืม! จริงด้วย เดี๋ยวข้าพาเถ้าแก่เนี้ยไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ชุดใหม่เสียก่อน"

"เดี๋ยวข้าจะพาท่านกลับไปอาบน้ำที่บ้านของข้าก่อนก็แล้วกัน แล้วเราค่อยมาคิดกันว่าจะเอายังไงต่อดี" แล้วลี่ถิงอันก็พามู่หยวนซีเดินมุ่งหน้ากลับบ้านของนางที่คาดว่าน่าจะอยู่หลังตลาดไม่ไกลมากนัก

15 นาทีผ่านไปที่บ้านลี่ถิงอัน

ทันทีที่ทั้งสองสาวเดินเข้ามาถึงหน้าบ้านที่ตอนนี้สองหญิงชรากำลังนั่งคุยกันอย่างออกรส สองหญิงชราที่พวกนางนั่งอยู่เตียงหน้าบ้านรีบเงยหน้าขึ้นมาแล้วถามลี่ถิงอันอย่างแปลกใจว่า

"อ้าวลูกลี่ถิงอัน วันนี้ทำไมเ๯้าถึงได้กลับบ้านมาเร็ว แล้วนี่เ๯้าพาผู้ใดมาด้วยลูกลี่ถิงอัน" สายตาหญิงชราที่นางมองมาอย่างแปลกใจ

"เถ้าแก่เนี้ยโรงเตี๊ยมที่ลูกและอันอันเคยทำงานอยู่นะท่านแม่"

"แม่หญิงใจร้ายผู้นั้นงั้นหรือลี่ถิงอัน"คราวนี้เป็๞หญิงชราอีกคน ได้เอ่ยออกมาด้วยสีหน้าไม่พอใจนัก

"ใช่เ๯้าค่ะอาโกว"

"แล้วเ๯้าพาแม่นางผู้นี้มาบ้านของเราทำไมกัน หึ!" คราวนี้เป็๞เสียงของหญิงชราอีกคนที่ถามออกมาอย่างไม่ค่อยพอใจนัก

หลังจากสิ้นคำที่หญิงชราผู้นั้นพูดออกมา ลี่ถิงอันก็หันมาจ้องหน้ามู่หยวนซีทำนองเห็นใจ แล้วหันกลับไปพูดกับหญิงชราทั้งสองอีกครั้งว่า

"ลูกแค่สงสารนางเองเ๯้าค่ะท่านแม่  อาโกว พวกท่านดูนางตอนนี้สิเ๯้าค่ะ ว่าสภาพของนางน่าสงสารมากขนาดไหน"

"แล้วทำไมเ๯้าถึงไม่พานางไปส่งที่จวนของเถ้าแก่ที่เป็๞สามีของนางกันละหึ!" หญิงชราที่ลี่ถิงอันเรียกขาลนางว่าท่านแม่ ได้ถามลี่ถิงอันผู้เป็๞บุตรสาวของนางออกมาอย่างไม่ค่อยพอใจนัก

"ลูกเพียงแค่ลืมนึกถึงเ๹ื่๪๫นี้ไปเลยเ๯้าค่ะท่านแม่ ลูกแค่เห็นสภาพของนางแล้วก็อดสงสารนางไม่ได้แค่นั้น ลูกเลยพานางมาที่นี่ก่อนเ๯้าค่ะ"

"อาโกวทั้งสองคงกลัวว่าข้าจะนำเ๹ื่๪๫เดือดเนื้อร้อนใจมาให้พวกท่านใช่ไหมเ๯้าค่ะ ข้าขอรับรองได้เลยนะเ๯้าค่ะ ว่าข้าไม่มีทางทำอะไรให้ผู้มีพระคุณของข้าเดือดเนื้อร้อนใจเป็๞อันขาดเ๯้าค่ะ" มู่หยวนซีที่เอ่ยออกมาพร้อมกับก้มหน้าก้มตาเพราะไม่กล้ามองหน้าผู้ใดสักคน

"ไม่เดือดเนื้อร้อนใจอย่างนั้นหรือ แล้วการที่เ๯้าให้คนมารังแกอันอันบุตรสาวของข้าล่ะ มันหมายความว่าอย่างไร" ครั้งนี้คงเป็๞ท่านแม่ของอันอันที่นางเอ่ยถามออกมาอย่างไม่ค่อยชอบใจสักเท่าไหร่ แถมยังใส่อารมณ์ดุดันในน้ำเสียงที่ถามออกมาเต็มที่

"ข้าทำอะไรผิดงั้นรึเ๯้าค่ะ ข้าไม่เห็นรู้เ๹ื่๪๫อะไรเลยเ๯้าค่ะ ข้าจำได้แค่ว่าข้าไปนอนตรงหน้าผาหลังหมู่บ้านได้ยังไงก็ไม่รู้ แล้วพอข้ารู้สึกตัวขึ้นมาอีกครั้งก็รู้สึกปวดตามเนื้อตามตัว แถมข้ายังรู้สึกหิวมาก ข้าหิวเหมือนกับว่าข้าไม่ได้กินอะไรมาหลายวันเสียอย่างนั้น"

"เ๯้าอย่าเที่ยวมาพูดจาโป้ปดเช่นนี้นะแม่นางมู่หยวนชี ข้าผู้หนึ่งล่ะที่ไม่คิดที่จะเชื่อสตรีใจร้ายเช่นเ๯้า" คราวนี้เป็๞ท่านแม่ของแม่นางอันอันอีก ที่เป็๞คนพูดขึ้นมา

"เอาล่ะพวกท่านทั้งสอง ข้าคิดว่าจะให้นางไปอาบน้ำก่อนดีไหม พวกท่านดูสภาพของนางกันบ้างเ๯้าค่ะ มันดูได้เสียที่ไหนกัน เดี๋ยวเราค่อยมาซักถามนางใหม่ก็ได้นะเ๯้าค่ะ" ลี่ถิงอันจึงเอ่ยตัดบทออกมาก่อนที่ท่านแม่และอาโกวของนางจะพูดอะไรออกมามากกว่าเดิม

"ส่วนเถ้าแก่เนี้ย ท่านรีบไปอาบน้ำสระผมแต่งตัวใหม่เสียก่อนเ๯้าค่ะ เดี๋ยวข้าจะหาอะไรรอไว้ให้ท่านได้กินรองท้อง ก่อนที่เราจะกลับไปที่โรงหมอกันอีกรอบ ข้าว่าท่านเองน่าจะให้ท่านหมอตรวจดูอาการสักหน่อย"

"ข้าขอบใจเ๯้ามากน่ะที่ช่วยเหลือคนยากไร้เช่นข้า"

"เถ้าแก่เนี้ยหาได้ยากไร้เสียที่ไหนกันเล่า ท่านแต่งงานแล้ว ท่านมีสามี มีโรงเตี๊ยมน่ะเ๯้าค่ะ เอาเถิดตอนนี้แค่ท่านรีบไปอาบน้ำให้เนื้อตัวมันสะอาดกว่านี้เสียก่อน แล้วค่อยมาหาอะไรกินรองท้อง ส่วนเ๹ื่๪๫อื่นข้าว่าเราค่อยมาคุยกันอีกที" แล้วลี่ถิงอันก็เดินจูงมือมู่หยวนซีให้เดินตามหลังมาหยุดยืนที่หน้าประตูห้องน้ำ

"ท่านจำอะไรไม่ได้เลยหรือ ว่าเหตุการณ์ก่อนหน้ามันเกิดอะไรขึ้น" ลี่ถิงอันได้ถามออกมา แล้วจ้องเขม็งไปที่ใบหน้าของมู่หยวนซีอย่างจับพิรุธ

"ข้าจำได้แค่ว่า...ข้ากำลังอ่านนิยายอยู่เ๹ื่๪๫หนึ่ง ที่ในเ๹ื่๪๫นั้นมันจะมีนางร้ายที่มีจิตใจชั่วช้ามาก แล้วข้าแค่เเอบคิดเอาเองว่า หากข้าเป็๞นางที่มีทุกอย่างพร้อมครบทุกอย่างเช่นนั้น แถมนางยังมีสามีรูปงามปานนั้นอีก ข้าคงไม่ทำเ๹ื่๪๫น่าอับอายแถมยังไม่ให้เกียรติผู้เป็๞สามีเช่นที่นางทำเป็๞แน่ แล้วข้าก็เหมือนผล็อยหลับไป แล้วฝันอีกว่ามีคนชวนข้ามาที่นี่ ในฝันมันเหมือนความจริงมาก แล้วบอกว่าหากข้าอยากแก้ชะตาชีวิตของนางร้ายในนิยายก็ทำอะไรได้ตามแต่ใจของข้าเลย" เพราะในนิยายไม่ได้บรรยายถึงนางมากนึก จึงไม่รู้ว่าหลังจากที่นางรับสารภาพต่อหน้าท่านแม่ทัพเฉินอินั่วแล้วชีวิตนางเป็๞ยังไงต่อ พอรู้สึกตัวมาอีกครั้งก็คือมู่หยวนซีสงบอยู่ตรงหน้าผาเสียแล้ว