อาจารย์ฮุ่ยชิวผู้ที่เคยพาหลิวซิงไปทดสอบพลังได้เข้ามาหยุดการโจมตีสุดท้ายของหลิวซิงเอาไว้มือของเขากำมีดที่ห่อหุ้มพลังงานสายฟ้าและวายุไว้แน่น
หลิวซิงที่เห็นอาจารย์ฮุ่ยชิวก็ใเขาปล่อยมือจากมีดทันที
ฮุ่ยชิวมองไปยังหลิวมู่เหยียนและตวาดวาจา“ฮื่ม การต่อสู้กันนอกลานประลองเป็กฎข้อห้ามของสำนักและการที่เ้าเป็ถึงศิษย์ในมายังสถานที่แห่งนี้มันสมควรมั้ย”
หลังจากดุหลิวมู่เหยียนแล้วก็หันไปมองหลิวซิงและกล่าวอย่างมีความนัย “การฆ่าสังหารกันนอกลานประลองโดยไม่ได้รับความเห็นชอบจากเหล่าอาจารย์ร้ายแรงยิ่งกว่าอย่าให้เกิดเื่แบบนี้ขึ้นอีกขอบอกเอาไว้ก่อนหากมีเื่แบบนี้เกิดขึ้นอีกล่ะก็จะส่งเื่ให้ฝ่ายลงทัณฑ์จัดการ”
จากคำพูดของฮุ่ยชิวหากใครไม่ได้กินหญ้าก็คงจะเข้าใจได้ล่ะว่าถ้าเมื่อกี้อาจารย์ฮุ่ยชิวไม่ได้เข้ามาห้ามล่ะก็หลิวซิงก็คงจะสังหารหลิวมู่เหยียนตกตายไปแล้วอย่างแน่นอนและถ้าหากแจ้งเื่นี้ให้กับฝ่ายลงทัณฑ์ก็จะโดนลงโทษกันทั้งคู่
จากนั้นอาจารย์ฮุ่ยชิวก็สั่งให้แยกย้ายหลิวมู่เหยียนาเ็กลับไปตอนนี้มันอับอายที่เสียท่าพ่ายแพ้ให้กับหลิวซิงมันได้สลักฝังความเกลียดชังนี้ไว้ในใจแล้ว
หลิวซิงได้กลับมายังหอสตรีที่พักของเขาเมื่อมาถึงศิษย์สตรีหลายคนก็เข้ามารุมล้อม
“เ้าเป็อย่างไรบ้างาเ็ไหม”
“ข้ามีโอสถฟื้นฟูโลหิตโปรดรับไว้ด้วย”
“อันนี้เป็ยาเชื่อมกระดูกโปรดรับไว้ด้วย”
“เ้าอยู่แค่ระดับกำเนิดลมปราณจริงๆ? สามารถสู้กับศิษย์ในที่อยู่ขั้นััิญญาได้”
“ฮิฮิหนุ่มน้อยเ้าอัจฉริยะจริงๆ เก่งมากเลย”
ชายหนุ่มได้แต่ยิ้มๆและรับของมาแบบเก้ๆกังๆหลิวซิงทำตัวไม่ค่อยถูกเลยเมื่อโดนรุมล้อมแบบนี้เขาพลันอบอุ่นหัวใจขึ้นมาทันทีแต่ก็นึกบางอย่างขึ้นมาได้
“นี่พวกท่านเอ่ออแม่นางเหม่ยเย่อาการเป็เช่นไรบ้าง” หลิวซิงกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง
“เ้าวางใจได้ตอนข้าไปตามอาจารย์ฮุ่ยชิวมานั้นได้เล่าเื่ทั้งหมดให้เขาฟังนางไม่เป็อะไรแล้วท่านอาจารย์ฮุ่ยชิวสั่งคนให้พานางไปตำหนักพยาบาลตอนนี้นางนอนพักรักษาตัวอยู่”
เมื่อได้ยินเช่นนั้นหลิวซิงก็วางใจหากนางเป็อะไรร้ายแรงขึ้นมาเขาคงรู้สึกผิดอย่างแท้จริงเื่ทั้งหมดนี้เพราะเขาเป็ต้นเหตุ หลิวซิงกลับเข้าห้องไปข้าวของในห้องเตียงนอนโต๊ะก็พังทั้งหมดใช้ไม่ได้แล้วหลิวซิงก็นั่งบนพื้นเอาบันทึกของคุณชายหลิวออกมาอ่านดูอีกรอบและจดจำชื่อคนที่ได้เคยทำร้ายกลั่นแกล้งเขา
หลักๆก็มีอยู่ สามคนหลิวมู่เยี่ยน หลิวมู่เหยียน และสุดท้าย คุณชายใหญ่ลูกพี่ลูกน้องของเขาเอง หลิวซวนเขาเป็ศิษย์หลักของสำนักหงส์ฟ้าซึ่งอยู่เขตชั้นในสุดของสำนักพ่อของหลิวซวนเป็ว่าที่ผู้นำตระกูลคนต่อไปก็คือลุงของคุณชายหลิวเขาชื่อหลิวเหว่ยไห่ เป็พี่ของแม่คุณชายหลิว
หลิวซิงจำที่อาจารย์ฮุ่ยชิวบอกได้ว่าสำนักแบ่งเป็สามชั้นสามระดับ ศิษย์นอกอยู่เขตนอกสุดของสำนักศิษย์ในอยู่เขตกลางของสำนักศิษย์หลักเหล่าอัจฉริยะที่มีการบ่มเพาะระดับหลอมิญญาอาศัยอยู่เขตในสุดของสำนัก หลิวซิงคิดว่าเื่นี่คงไม่จบง่ายๆจากคนอ่อนแอที่เคยโดนข่มเหงรังแกง่ายๆกลับลุกขึ้นต่อต้านเมื่อหลิวมู่เยี่ยนโดนเขาจัดการไปพี่ของมันหลิวมู่เหยียนก็ได้มาลงมือกับเขา
ต่อไปหากเขาเก่งขึ้นจนหลิวมู่เหยียนจัดการเขาไม่ได้มันก็คงไปฟ้องหลิวซวนให้ออกโรงมาจัดการแน่ๆและหากเขายังอ่อนแออยู่แบบนี้ ยังอยู่ในขั้นแรกกำเนิดลมปราณแบบนี้คงไม่ดีแน่วันนี้ที่ได้ชนะหลิวมู่เหยียนเป็เพราะมันยังไม่รู้ความสามารถและทักษะของเขาจึงทำให้มันชะล่าใจและประมาทไปบ้างมันเลยพ่ายแพ้ไป
ถ้าวัดกันด้วยพลังปราณประทะกันแล้วล่ะก็หลิวซิงก็ยังเป็ฝ่ายเสียเปรียบอยู่หลายขุมไม่ง่ายเลยที่ตอนนี้เขาจะจัดการพวกที่อยู่ในขั้นััิญญา
“พลังสายฟ้าของข้ามันรุนแรงจริงๆ อย่างที่เทพัเคยบอกไว้เลยหากไม่จำเป็ก็อย่าใช้ ตัดวายุไม่สามารถะเืทักษะเกราะปฐีของหลิวมู่เหยียนได้เลยพออัดพลังจากสายเืเทพัที่เป็สายฟ้าสีดำเข้าไปรวมกับตัดวายุก็เพิ่มพลังทำลายไม่สายฟ้านี้มันทะลวงมันมีอำนาจทะลุทะลวงจนน้าใเลย”
หลิวซิงอดไม่ได้ที่จะตื่นเต้นกับพลังสายเืเทพัเพราะมันมอบอำนาจสายฟ้าอันทรงพลังให้กับเขา
เขาเอาเม็ดยาที่ได้รับมาจากเหล่าสตรีออกมากินไปสองเม็ดทันทียาเชื่อมกระดูกและยาฟื้นโลหิตเมื่อได้กินเข้าไปแล้วเขาพลันรู้สึกได้ถึงกระแสของตัวยาภายในร่างกายของเขากระดูกที่ร้าวของแขนขวาและตามตัวพลันค่อยๆรักษาตัวเองอย่างช้าๆอย่างน้อยๆไม่เกินหนึ่งอาทิตย์คิดว่าแขนขวาจะกลับมาใช้งานได้ตามเดิม
ยาฟื้นฟูโลหิตไม่เพียงแต่ช่วยสร้างเม็ดเืเท่านั้นยังช่วยรักษาอวัยวะที่บอบช้ำในร่างกายให้อีกด้วย
“โอ้ จริงสิข้าไปเอาภารกิจมานี่นา” ชายหนุ่มนึกขึ้นได้ถึงภารกิจที่เขาได้ไปเอามาก่อนหน้านี้
“เอาล่ะพรุ่งนี้ข้าตัดสินใจแล้วต้องออกไปทำภารกิจล้มวัว ฮืมม”
เขาล้มตัวลงนอนกับพื้นหินเย็นๆและแข็งโป๊กถึงจะไม่สะดวกสบายบ้างแต่แค่นี้เขาชินซะแล้วหลิวซิงได้เอาสมาร์ทโฟนออกมาแบตยังหนึ่งเปอร์เซ็นต์เช่นเดิม
“เฮ้ยเมื่อสามวันก่อนข้าก็ชาร์จเอาไว้ทั้งวันแล้วนี่”สามวันก่อนนั้นที่ชายหนุ่มกลับไปเอาสมาร์ทโฟนจากที่บ้านในตระกูลหลิวมาตอนนั้นหลิวซิงได้ชาร์จไว้ริบหน้าต่างเพราะที่ชาร์จเป็พลังงานแสงอาทิตย์หลังจากนั้นก็กลับมายังหอสตรีและเจอกับสาวลึกลับแอสซาซิน
ตอนนี้เขาแปลกใจว่าทำไมแบตมันยังไม่เพิ่ม“เอ..หรือว่าที่ชาร์จเสีย?”
ทันใดนั้นเองที่หน้าจอของเขามันเขียนว่ากำลังชาร์จอยู่ทั้งๆที่ไม่ได้ชาร์จและมันก็เด้งเป็สองเปอร์เซ็นต์
“หืม! หรือว่าการสันนิฐานของข้าจะถูกต้องนะท่านอาจารย์ได้สิงอยู่ในนี้และทำให้ขอบเขตแบตเตอรี่มันเพิ่มขยายขอบเขตขึ้นและพลังงานของมันขึ้นอยู่กับพลังของท่านอาจารย์ด้วยตอนนี้อาจารย์ข้าเก็บตัวฟื้นฟูจิติญญาอยู่ อืมคงเป็เช่นนี้แน่ๆ”
หลิวซิงเขาสันนิฐานว่าอาจจะเป็เช่นนี้แน่ๆและก็อาจจะเป็อย่างงั้นจริงๆที่ชาร์จของเขาไม่ได้เสีย แต่ขอบข่ายพลังงานของสมาร์ทโฟนนั้นเปลี่ยนไปการชาร์จโดยที่ชาร์จพลังงานแสงอาทิตย์จึงไม่ได้ช่วยเท่าใดนักและตอนนี้เขาใช้งานทั้งวันแบตก็อาจจะยังไม่หมดเลยก็ได้
ชายหนุ่มพลิกกลับหลังตัวเครื่องดูก็พบว่ามีความเปลี่ยนแปลงของสมาร์ทโฟน
มีรอยจางๆก่อตัวเป็รูปร่างัขึ้นมาเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้แปลกใจมากนัก
“นี่อาจจะเป็เพราะอาจารย์อยู่ข้างในเลยเกิดกาารเปลี่ยนแปลงกับตัวเครื่องสินะก็เก๋ดี”เขาเก็บเครื่องกลับไปยังแหวนมิติ และนึกถึงตอนที่ได้พบกับเทพัครั้งแรก
นี่ก็ผ่านมาเกือบอาทิตย์นึงแล้วที่ได้ใช้ชีวิตในโลกนี้ ถ้าไม่ได้พบกับอาจารย์ก็คงไม่ได้พลังจากสายเืัและยังสอนให้เข้าใจพลังยุทธของโลกนี้แต่หากไม่ป่านนี้ข้าคงอาจจะไม่ได้อยู่ดีกินดีแบบนี้ก็ได้
หลิวซิงทำหน้าเลื่อนลอยและครุ่นคิด"ได้เห็นแหวนมิติข้าแปลกใจมากที่แหวนเล็กๆสามารถเก็บของได้มากมาย อ่าา!! แหวน? ครั้งแรก ข้าเคยเห็นตำราบางอย่างในแหวน"
เขาสำรวจแหวนดูและเอาตำราเก่าๆสามเล่มออกมาเล่มแรกเขาเปิดดูผ่านๆเป็ตำราการผสมปรุงยาพิษซึ่งก็ไม่อาจเข้าใจได้เพราะยังไม่มีความรู้หรือทักษะการปรุงยาเลยเล่มที่สองค่อนข้างเก่ากว่าเล่มแรก
เขียนว่ามัจจุราชไร้เงา
"ว๊าวมันคือทักษะ"หลิวซิงอดที่จะตื่นเต้นไม่ได้ดวงตาเป็ประกายเหมือนเด็กที่เพิ่งได้ของเล่นชิ้นใหม่ หลังจากเปิดอ่านดู มัจจุราชไร้เงา ขั้นที่หนึ่ง ลบกลิ่นอาย ขั้นที่สองเร้นกาย ขั้นที่สาม ไร้ตัวตน
“นี่มันวิชาอะไรกันมันอยู่ระดับไหนถึงได้มีคุณสมบัติเช่นนี้นี่ไม่ได้หมายความว่าถ้าฝึกถึงขึ้นที่สองได้ข้าก็จะแทบจะล่องหน ได้เลยใช่มั้ย?”
เขาสูดหายใจลึกด้วยความตื่นเต้นที่ได้มีวิชาแบบนี้ไว้ในเขาเก็บมันลงในแหวนมิติเพื่อที่จะเอาไว้ฝึกในภายภาคหน้า
แล้วก็ได้หยิบตำราเล่มที่สามออกมาอย่าว่ามันเป็ตำราเลยมันเป็เหมือนชิ้นส่วนที่ถูกรวบรวมมาไว้เข้าด้วยกันเสียมากกว่ามันดูเก่าแก่อย่ามากพร้อมแผ่กลิ่นอายไม่ธรรมดาออกมามองแค่ภายนอกทำให้รู้ได้เลยว่าเศษตำรานี้ไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน
บางส่วนก็ได้ขาดหายไปบ้างตัวหนังสือก็แฝงเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังอำนาจที่ยิ่งใหญ่แผ่ออกมาบางตัวอักษรก็เลือนลางจายหายไปมากมายตำรานี้จึงมีแต่เนื้อบางส่วนเท่านั้นที่ยังคงอยู่
เขาได้อ่านทั้งหมดแล้วจึงสรุป
“ เมื่อนานมาแล้วได้เกิดาครั้งใหญ่เกิดการต่อสู้กันจนฟ้าถล่มปฐีทลายทำให้ผืนโลกแยกกลายเป็หลายทวีป
ราชันย์เทพเ้าได้สร้างความหวาดกลัวให้กับเหล่ามารและปีศาจทั้งหลายอย่างมากเพียงแค่ใช้อำนาจจากดวงเนตรมองก็สามารถทำให้เหล่า สิ่งมีชีวิตทั้งหมดสามารถตกตายได้ภายในพริบตา”
ชายหนุ่มรู้สึกทึ่งอย่างแรง จากนั้นก็สรุปข้อความต่อ พวกมันไม่ประติดประต่อกันเป็บันทึกที่โบราณเอามากๆ
“าามารปีศาจก็ได้ล่อลวงเทพเ้าตนหนึ่งให้คิดทรยศให้ทำลายดวงเนตรของราชันย์เทพเ้าจนพวกมันสามารถสังหารราชันย์เทพลงได้และาามารปีศาจก็สนับสนุนให้เทพตนนั้นขึ้นครองตำแหน่งราชันย์เทพเ้าและจะยุติา”
ซึ่งนี่เป็เพียงเนื้อหาที่สามารถแกะอ่านออกและสรุปได้เพียงแค่นี้เท่านั้นแต่อาจไม่ถูกต้องซะทีเดียว
เมื่ออ่านเสร็จสรรพเขาก็ง่วงพล้อยหลับไปเขาทั้งาเ็และเพลียแบบสุดๆ ไม่ได้หลับได้นอนสามวัน เกือบจมน้ำตายในอ่างน้ำร้อนและยังมาเจออัธพาลมู่เหยียนอีก เฮ้อ..และตอนนี้เขาก็ได้นอนอย่างสบายใจเสียที
12K
