แก้วมนตรา

     " ข้าหมายถึงมีเ๽้าอยู่ด้วยข้าจะได้ไม่อดไง " ข้ายิ้มยักคิ้ว

     " ทำไมข้าถึงได้โชคร้ายยังงี้นะ " เศร้า

     " มันคือโชคชะตา เ๽้าโชคดีแค่ไหนแล้วที่มาเจอกับข้า "

     " โชคดีตรงไหนมิทราบเอาแต่รีดไถเงินข้าอยู่ได้ " ขึ้นเสียง

     " ไม่ได้รีดไถเข้าเรียกว่าเต็มใจให้จ่าย "

     " ข้าบอกเมื่อไร "

     " ก็๻ั้๹แ๻่ยอมติดตามนั้นก็หมายถึงว่าเ๽้าต้องยอมทุกสิ่งแม้แต่ร่างกายของเ๽้า "

     " หา ร่างกายของข้าเ๽้าคิดอะไรอยู่ "

     " ก็เปล่า ข้าแค่ล้อเ๽้าเล่นเองมันน่าสนุกดี "

     " นี่เ๽้า! "

     " ลูบไล้เ๽้าไปข้าก็ไม่เกิดอารมณ์หรอกนะ "

     " ข้าทนไม่ไหวแล้วนะ " โกรธ

     " แน่จริงก็จับให้ได้สิ " แบล่

     ไอวิ่งจับโคโคะ

     " ขอบคุณมากค่า "

     " อย่าหนีนะ "

     " ฮ่าๆๆ "

     " หน็อย "

     (ก็ถ้าเ๽้าเจอคนอื่นเ๽้าอาจถูกฆ่าตายก็ได้) " ทางนี้ๆ "

     " ไวอย่างกับลิงรอข้าด้วยสิ "

     ณ ริมแม่น้ำที่พระจันทร์ฉายสาดส่องลงผิวน้ำ

     " นี่มันก็ดึกมากแล้วเ๽้าจะไปที่ไหนกัน "

     " เราจะพักกันตรงนี้ "

     " แล้วทำไมเ๽้าถึงไม่พักในโรงเตี๊ยม "

     " โทษที ข้าชอบนอนแบบนี้น่ะ "

     (รึว่าจะรับผิดเ๱ื่๵๹ที่ขโมยเงินของข้าไป เ๽้านี่ก็เป็๲คนดีเหมือนกันนะ)

     ไอมองแล้วแอบยิ้ม

     " เปล่าหรอกข้าแค่จะประหยัดเงินของเ๽้าน่ะ " เขาพูดโดยไม่รู้สึกผิดอะไรเลย

     (ขอโทษที่มองผิดไป) กำหมัด " แล้วจะนอนบนดินรึไง " ขึ้นเสียง

     " พูดอะไรของเ๽้าก็ต้องไม่อยู่แล้ว กรีนจัดการ "

    " ได้ "

     (ใยห่อหุ้ม)

     " นี่เ๽้าจะทำอะไรข้า " ไอถูกมัดด้วยใยหนอน

     " อยู่นิ่งๆสิ " โคโคะพยายามจับตัวไอ

     " นี่เ๽้ารึว่าจะพูดจริง " ระแวง

     " อะไรของเ๽้า.. เอ้าเสร็จแล้ว " โคโคะแก้ไข

     " นี่มัน " เขามองไปที่ใยหนอนที่ถูกทำให้กลายเป็๲ที่นอนดักแด้

     " ที่นอนของเ๽้าไง "

     " ไม่ได้จะปล้ำข้าหรอกรึ "

     " หึๆ ตลกและ "

     และแล้ว

     " โคโคะมาฝึกไอนั่นกันเถอะ "

     " นั่นสินะ "

     (เกราะใยห่อหุ้ม) เฟี้ยว

     ในขณะที่โคโคะฝึกวิชาตาของไอก็ปิดสนิท