“ คุณหมอ ทำไมคุณถึงไม่ไปนั่งกินข้าวที่ร้านที่ผมเลือกล่ะ ทำไมถึงมากินข้าวที่มัน…. อยู่ข้างทางแบบนี้ ” เสียงบ่นของคนตรงหน้าที่นั่งฝั่งตรงข้ามกับผมเอ่ยขึ้นมาอย่างไม่ค่อยพอใจนัก
“ ผมก็บอกคุณแล้วนี่ ว่าแค่ให้คุณมาส่งผมที่ร้านนี้ก็พอ ส่วนคุณจะไปกินข้าวที่ไหน ร้านหรูยังไง ก็เื่ของคุณเลย ผมไม่ได้บังคับให้คุณมานั่งกินข้าวที่ร้านข้างทางแบบนี้กับผมสักหน่อย ” ผมบอกกับเขาไป
“ เฮ้อ! เอาเถอะ คุณกินได้ ผมก็กินได้เหมือนกัน ” ว่าจบแล้ว คนตรงหน้าผมก็เริ่มจับช้อนกับซ่อมขึ้นมาตักกับข้าวที่วางอยู่ตรงหน้าพวกเราไปลองชิมทันที
“ อ๊าา! เผ็ด! ” เขาสบถออกมาก่อนที่จะรีบหยิบแก้วที่ใส่น้ำแข็งพร้อมกับหลอดขึ้นมาดูดน้ำจนหมดแก้ว
“ คุณนี่นะ! เอานี่! ” ผมเองที่ทนดูความกินเผ็ดของเขาไม่ได้ ก็เลยเอื่อมมือไปหยิกเนื้อไก่ย่างให้มีขนาดเล็กพอดีพร้อมกับปั้นข้าวเหนียวขนาดพอดีคำ ก่อนที่จะหยิบของทั้งสองอย่างมารวมกันจนเป็หนึ่งคำแล้วยื่นให้กับเขาไปด้วยมือของผมที่กำลังจกข้าวเหนียวอยู่
“ อ้ำ! ” ผู้ชายตรงหน้าอ้าปากกินข้าวเหนียวไก่ย่างจากมือของผมที่ผมปั้นให้ กินเข้าไปอย่างไม่ถือตัวหรือคิดว่ามือผมสกปรกเลยสัดนิด แต่กลับส่งรอยยิ้มกลับมาให้ผมแล้วทำหน้าตาเหมือนว่ามันอร่อยมากอย่างนั้นออกมาแทน
“ เฮ้อ! คุณนี่มันเหมือนเด็กจริงๆเลยนะ เอาลุคท่านประธานของคุณออกมาบ้างเถอะ ” ผมว่าเขาออกไป
“ ก็อยู่กับคุณหมอ ผมก็แค่อยากให้หมอเห็นตัวตนจริงๆของผมมากกว่านี่ ” คุณแสงเหนือพูดบอกกับผม
“ ผมไม่ได้อยากเห็นซักหน่อย! รีบกินจะได้ไปส่งผมทำงาน จะเที่ยงแล้วเนี่ย! ” ผมว่าออกไปเพื่อที่จะกลบความเขินของตัวเอง ก็ใครใช้ให้เขามาพูดแบบนี้กับผมล่ะ หึ้ย! ไม่ได้ๆผมจะหวั่นไหวกับเขาไม่ได้เด็ดขาด
พวกเราสองคนนั่งกินข้าวที่ร้านส้มตำไก่ย่างใกล้ๆกับโรงพยาบาลที่ผมทำงานจนอิ่ม ก่อนที่เขาจะเป็คนจ่ายเงินและขับรถพาผมมาส่งที่โรงพยาบาล
“ ขอบคุณนะครับที่มาส่ง… คุณก็ขับรถกลับดีๆล่ะ ผมไปทำงานก่อนนะ ” ผมบอกกับเขาขณะที่ตัวเองก็ปลดเข็มขัดนิรภัย
“ เดี๋ยวก่อนครับหมอ ” คุณแสงเหนือเอ่ยขึ้น
“ หืม! อะไรอีกคุณ เดี๋ยวผมต้องไปทำงานแล้วนะ ผมรีบ ” ผมบอกเขาออกไป
“ จุ้บ! ตั้งใจทำงานนะครับ ” คุณแสงเหนือเอี้ยวตัวโน้มเข้ามาหาผม ก่อนที่จะใช้แขนคล้องมาที่คอของผมแล้วดันหน้าผมให้เข้ามาจุ้บกับปากของเขา ซึ่งตอนนี้ผมเองก็เบิกตากว้างด้วยความใทันที
“ นะ นี่คุณ! ทำบ้าอะไรเนี่ย! เดี๋ยวใครก็มาเห็นหรอก! แล้วคุณก็เลิกฉวยโอกาสกับผมสักทีนะ ผมไม่ชอบ! ” ผมผลักตัวเขาออกก่อนที่จะโวยวายออกมาทันที ก็ใครเล่นให้เขามาทำแบบนี้กับผมล่ะ เื่ฉวยโอกาสนี่ผมเผลอนิดเดียวนี่เป็ไม่ได้เลย เขาจ้องแต่จะหาทางฉวยโอกาสกับผมอยู่ตลอดเลย ให้ตายสิ่
“ หึ! เดี๋ยวคุณหมอก็ชิน และก็จะชอบเองครับ ”
“ คุณมันบ้า! ผมบอกแล้วไงว่าให้เลิกยุ่งกับผมน่ะ ” ผมบอกกับเขาออกไปด้วยท่าทีที่ไม่พอใจ แต่มีหรอที่เขาจะฟังผมน่ะ
“ ผมบอกแล้วไง ไม่ว่ายังไงผมก็ไม่ยอมปล่อยคุณหมอไปหรอก หึ! เดี๋ยวเลิกงานแล้ว ผมมารับนะแล้วก็ไลน์กับโทรศัพท์ ถ้าผมโทรมาหรือไลน์มาก็อ่านและรับสายด้วยล่ะ ผมเมมเบอร์ไว้ให้คุณแล้ว ”
“ ห้ะ! ั้แ่ตอนไหน นี่คุณมายุ่งกับโทรศัพท์ของผมหรอ ” ผมหันหน้ากลับไปเอาเื่กับเขาที่กล้ามายุ่งกับของส่วนตัวของผมแบบนี้
“ ก็เมื่อคืนคุณเปิดชาร์ตคนไข้อ่านในโทรศัพท์ค้างไว้ แล้วเผลอนอนหลับไป ผมเองก็เลย…. เอาโทรศัพท์ของคุณมาเมมเบอร์และแอดไลน์ไว้ให้ เห็นไหมว่าผมใส่ใจคุณขนาดไหน ” เขายังคงพูดออกมาด้วยสีหน้าที่ดูภูมิใจในการกระทำของตัวเองและยังส่งยิ้มมาให้ผมอีก แต่ผมเองกลับมีสีหน้าที่ตรงกันข้ามกับเขาโดยสิ้นเชิง แต่จะว่าไปคนที่ผิดก็เป็ผมเองนั่นแหละที่ไม่ระวังตัวเอง ชิ!
“ คุณนี่มัน…. เอาเถอะ ผมไปทำงานก่อนดีกว่า ไม่งั้นได้เสียเวลาเถียงกับคุณไปมากกว่านี้แน่ แล้วก็ไม่ต้องมารับผมด้วย ผมเลิกงานผมก็กลับบ้านพักของผม ซึ่งบ้านพักผมก็อยู่ในโรงพยาบาล ดังนั้นคุณไม่ต้องมารับผม เข้าใจมั้ย! ” ผมบอกเขาออกไป บ้านพักผมอยู่ในโรงพยาบาล จะมารับผมไปไหนอีก
“ ก็มารับคุณไปนอนกับผมที่คอนโดไง ”
“ ไม่! ผมไม่ไป! ” ผมยังคงไม่ยอมเขา
“ เอาเถอะครับ ยังไงคุณหมอก็ไม่มีทางหนีผมได้หรอก เดี๋ยวตอนเย็นผมเข้ามาหาใหม่ ผมว่าจะกลับบ้านตัวเองเหมือนกัน ไม่ได้กลับนานแล้วเอาไว้เจอกันตอนเย็นนะครับ ”
ผมรีบเปิดประตูลงจากรถคันหรูของเขาก่อนที่จะรีบวิ่งเข้าตึกของโรงพยาบาลที่ผมทำงานอยู่ ขืนถ้าผมอยู่ต่อก็คงเถียงกับเขาไม่จบไม่สิ้นแน่ๆ พอผมเข้ามาในตึกแล้วก็รีบเดินไปยังห้องทำงานของตัวเอง และเมื่อเปิดเข้าไปก็พบว่า มีของกินมากมายวางกองอยู่ที่โต๊ะทำงานของผม
“ บ้าชิบ! ” พอผมได้เห็นของกินที่กองอยู่ก่อนแล้ว ผมก็รีบเดินออกจากห้องทำงานของตัวเอง ก่อนจะตรงไปหาพี่หญิงทันที
“ พี่หญิงครับ สวัสดีครับ ” ผมเอ่ยทักทายสวัสดีพี่หญิงหัวหน้าพยาบาลที่เข้าเวรตรงกับผมทันที
“ อ้าว! สวัสดีคะคุณหมอซัม แหม! ดีใจจังเลยคะได้เจอคุณหมอซัมเข้าเวรด้วยกันแบบนี้ ” พี่หญิงพูดออกมาพร้อมกับยิ้มด้วยความดีใจ
“ เอ่อ… ว่างอยู่มั้ยครับ ผมมีเื่จะให้ช่วยหน่อย ” ผมเอ่ยถามพี่หญิงขึ้นทันที
“ เอ่อ.. ว่างค่ะ ว่างค่ะ ไม่ทราบว่าคุณหมอจะให้พี่ช่วยอะไรคะ ” พี่หญิงถามผมกลับ
“ ตามผมมาครับ ” ผมเดินนำพี่หญิงมาที่ห้องทำงานของตัวเอง ก่อนที่จะเปิดประตูเข้าไป
“ พี่หญิงช่วยผมขนของกินพวกนี้หน่อยครับ ขนไปไว้ที่เคาน์เตอร์ทำงานของพี่หญิงครับ เอาขนมและของพวกนี้ไปแบ่งกันครับ ” ผมบอกพี่หญิง
“ เอ่อ… แต่ว่า ก็ได้ค่ะ เดี๋ยวพี่ช่วยคุณหมอเอง ” จากนั้นผมกับพี่หญิงก็ช่วยกันขนขนมและของกินต่างๆไปไว้ที่หน้าเคาน์เตอร์ภายในห้องทำงานของเหล่าพยาบาลที่เป็ที่รับคนไข้ และแนะนำข้อมูลต่างๆที่คนไข้มาติดต่อทันที
“ ขอบคุณมากครับพี่หญิง ฝากจัดการด้วยนะครับ ” ผมเอ่ยบอกพี่หญิงออกไป
“ ขอบคุณคุณหมอซัมมากเลยนะคะ นี่พวกพี่เองก็ยังไม่ได้กินข้าวเที่ยงกันเลย ได้อานิสงค์จากหมอซัมกับหมอตรัยตลอดเลย ” พี่หญิงเอ่ยขึ้นพร้อมกับส่งยิ้มออกมาให้ผม
“ นั่นสิค่ะ ขึ้นเวรกับคุณหมอซัมกับคุณหมอตรัยทีไร พวกเราได้กินของอร่อยๆของแฟนคลับคุณหมอทั้งสองคนตลอดเลย ” สาวพยาบาลอีกคนที่เดินเข้ามาภายในห้องก็เอ่ยขึ้นทันที
“ ไม่เป็ไรครับ ตั้งใจทำงานและก็สู้ๆนะครับ ผมขอตัวก่อนแล้วกันครับ ต้องรีบไปเตรียมตัวทำงานละ มีตรวจคนไข้ในด้วย ” พูดจบผมก็เดินออกมาแล้วตรงกลับไปที่ห้องทำงานของตัวเอง เพื่อเริ่มทำงานของตัวเองสักที
ตลอดทั้งวันผมยุ่งอยู่กับการตรวจคนไข้ มีผู้มารับบริการกับทางโรงพยาบาลเยอะเลยครับ ก็อย่างว่าแหละที่นี่มันโรงพยาบาลรัฐบาลนี่ ผู้ป่วยส่วนใหญ่เองก็เป็คนหาเช้ากินค่ำ ถึงบริการที่นี่จะไม่ได้ดีเทียบเท่าโรงพยาบาลเอกชน แต่สำหรับคนทั่วไปแล้วก็ต้องเลือกมาที่โรงพยาบาลของรัฐอยู่ดี เพราะค่าใช้จ่ายที่ค่อนข้างถูก หรือบางเคสก็อยู่ในสวัสดิการคุ้มครองของทางรัฐบาล ก็ไม่แปลกที่คนไข้ที่นี่จะเยอะซึ่งเป็เื่ธรรมดามากๆ
ไลน์! เสียงแจ้งเตือนของแอพพลิเคชั่นสีเขียวดังขึ้น ผมเองที่กำลังนั่งพักจากการตรวจคนไข้ ก็ได้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู
Nuea NT : ทำอะไรครับ เลิกงานรึยัง
Ssummer : นี่คุณว่างหรือไง
Nuea NT : สำหรับคุณหมอผมว่างเสมอครับ >
1K
