นิ้ววิเศษที่ย่อ-ขยายตามต้องการ

     เส้นทางที่เลือกเดินกลับไปยังรถของครอบครัวนั้นก็แค่เดินเบี่ยงออกมาหรือก็คือเดินอ้อมนั่นเอง เพื่อที่จะได้เดินดูตามแนวชายป่าบริเวณนี้อย่างทั่วถึงในอีกด้านตรงกันข้าม

     “ชอบบรรยากาศแบบนี้ที่สุดเลย ฟืด…ฟืด…”เสาร์น้อย เดินแกว่งแขนกันไปมากับพี่สาวอย่างอารมณ์ดี ไม่มีการงอแงที่เดินเมื่อยล้าแต่อย่างใดเลย

     “พี่สาวก็ชอบมากเช่นกัน อากาศดีมากๆแถมเจอของที่กินได้ด้วยนี่ดีที่สุดเลย น้องเสาร์น้อยว่ายังไง?”พี่สาวโจวหวู่

     “อันนี้เห็นด้วยที่สุดของที่สุดเลยพี่สาว”เสาร์น้อย

     “ฮิ….ฮิ….”สองสาวน้อย อารมณ์ดีเป็นอย่างมาก

     พวกพี่ชายที่ได้ยินบทสนทนาของน้องสาวต่างก็พากันพยักหน้าหงึกหงักไปด้วย จะมีใครไม่เห็นด้วยกันเล่าที่จะหาของกินเจอจากในป่าเยอะแยะแบบนี้

     เพียงไม่นานพวกเราก็เดินถึงจุดรถที่จอดอยู่ริมข้างทางกันแล้ว และประจวบเหมาะกับการที่พ่อ อาเล็ก น้าชายพากันขับรถมาถึงพอดีอีกด้วย

     “พ่อกลับมาแล้ว”พวกเด็กๆ

     เด็กพากันวิ่งเข้าไปถามไถ่เรื่องการแจกจ่ายของกินของใช้อย่างสนใจว้าของเอาไปเพียงพอหรือไม่ 

     “โชคดีที่พวกเรานำของไปเผื่อนะครับ ไม่งั้นไม่น่าจะพอ”พ่อ

     “แต่ที่เหลือก็เลยให้พวกเขาไปทั้งหมดเลย”น้าชาย

     “ถ้าทุกๆคนได้เห็นสีหน้าและแววตาของคนในหมู่บ้านนี้แล้วจะอิ่มใจมากๆครับ ของที่พวกเราให้จริงๆแล้วก็แทบจะไม่นับว่ามีคุณค่าใดแค่อาหารแห้งและผ้าพับ แต่ว่าพวกเขาดีใจดั่งกับว่าพวกเรานำเงิน นำทองไปแจกจ่ายให้”พ่อ

     “ก็เพราะของที่ธรรมดาพวกนี้สำหรับชาวบ้านชนบทอย่างเราๆมันมีค่าอย่างไรเล่า”ปู่

     “ก็จริงครับ”ทุกๆคน

     เมื่อจัดการหมู่บ้านแรกเสร็จเรียบร้อยแล้ว พวกเราก็เดินทางไปหมู่บ้านต่อไปทันทีเลยที่อยู่ละแวกใกล้เคียงกัน

    แน่นอนว่าพอถึงจุดที่พวกเราเลือกจอดกันแล้ว คราวนี้แม่ ย่า ยาย อาสะใภ้ น้าสะใภ้ ขอติดตามไปผจญภัยกับพวกเราด้วยเพราะพวกท่านเบื่อที่จะนั่งรอบนรถเฉยๆเสียแล้ว

     “เดี๋ยวปิดประตูล็อคด้านหลังเลยละกัน”ตา

     “ค่ะ”ยาย

     “พวกเราทุกๆคนพร้อมแล้วนะคะ เริ่มสำรวจพื้นที่ได้”เสาร์น้อย

     “ไปเลย”พวกพี่ๆ

     เพียงเดินเข้ามาทางด้านในไม่กี่ก้าวดีนัก เสาร์น้อยก็จัดการใช้พลังนิ้ววิเศษทันทีเลยไม่รอช้า

     “ปี้ว…..ปี้ว……”

     “ตุ้บ…..”

     “ไอ้หยา…!!”เสาร์น้อยสะดุ้งทันทีเพราะจู่ๆหลังจากใช้พลังนิ้ววิเศษแล้วก็มีลูกอะไรบางอย่างร่วงหล่นผ่านใบหน้าไปเพียงแค่นิดเดียว นิดเดียวจริงๆไม่อย่างงั้นคงจะหัวโนมึนงงไปพักใหญ่เลยทีเดียวล่ะ เพราะจากล้มลงดูที่พื้นว่าอะไรกันเกือบจะหล่นลงหัวเหม่งน้อยๆของเธอ

     “โอ้..!!มันใช่หรือเปล่านะแต่ว่ามันเหมือนมากๆ รูปทรงวงรีสีน้ำตาล มีขนข้างนอกแบบนี้เนี่ย”เสาร์น้อย เงยหน้ามองเจ้าต้นไม้ที่เธอกำลังครุ่นคิดนี้อยู่อย่างตื่นเต้นมากๆ

    “ใช่ๆ”เสาร์น้อย ยิ้มปากบานกระโดดโหยงเหยงอยู่ใต้ต้นเจ้าผลไม้ลูกสีน้ำตาลมีขนลูกนี้

     “กีวี่ป่า.!!”ปู่ย่า ตายาย แม่ อาสะใภ้ น้าสะใภ้ เองก็ตื่นเต้นไม่แพ้เสาร์น้อยเลย

     “กีว่าป่า..??”เสาร์น้อยได้ยินพวกท่านเรียกชื่อของมันทำให้ความมั่นใจตอนนี้เกิน ร้อยเปอร์เซ็นต์แล้วไม่คิดเลยว่าผลไม้ที่ราคาแพงแสนแพงจากโลกเก่าจะมีในป่าหากินได้แบบไม่ต้องเสียเงินสักหยวนเดียวแบบนี้

     พวกพี่ๆก็พากันมารุมดูและหยิบกันคนละลูกสองลูกเพื่อแกะกินกันเลย

     เสาร์น้อยเองก็ไม่รอช้าอยากจะลองลิ้มลองเจ้ากีวี่ป่านี้สักหน่อยว่าจะแตกต่างจากกีวีที่นำเข้าอย่างไรบ้าง

     “รูปร่างไม่แตกต่างกันสักเท่าไหร่ แต่เนื้อด้านในดูแล้วค่อนข้างแตกต่างกันอยู่เหมือนกัน”เสาร์น้อย

     “หง่ำ….หง่ำ….”

     “อร่อย….”พวกเด็กๆ

     “เจ้ากีวี่ป่านี้ ถือว่าเป็นราชาผลไม้อย่างหนึ่งนะเด็กๆ”ตา

     “ว้าว….”พวกเด็กๆตั้งใจฟังและเรียนรู้สิ่งใหม่ๆจากผืนป่าเขตรอบนอกพื้นที่ที่ห่างไกลจากหมู่บ้านเจียวจิ้นกัน

     “แบบนี้มันจะต้องมีราคาดีมากๆด้วยใช่ไหมคะ”เสาร์น้อย

     “แน่นอน”ปู่

     “งั้นเสาร์น้อยจะเอาไปปลูกที่บ้านของพวกเราด้วย”เสาร์น้อย

      “ดีๆ”พวกพี่ๆ ต่างก็พยักหน้ากันอย่างรวดเร็วเห็นด้วยมากๆไม่ใช่เพียงแค่พวกมันอร่อยถูกปากพวกเด็กๆเท่านั้นสิ่งที่ถูกใจมากก็ที่มันสามารถทำรายได้ ได้ด้วยน่ะสิ

     “เสียมพร้อม”พี่ใหญ่โจวซาน

     “ตะกร้าพร้อม”พวกพี่ชายคนอื่นๆ

     “ปี้ว….ปี้ว…..”

     เสาร์น้อยไม่รอช้าจัดการใช้นิ้ววิเศษย่อขนาดเพียงแค่กลุ่มเดียวและพวกพี่ชายก็รับหน้าที่ต่อจากนั้น

     “ทำงานกันอย่างรวดเร็วมากๆ”น้าสะใภ้

     “จริงๆค่ะ”อาสะใภ้

     “เรื่องอะไรจะไม่เท่ากับการมีของกินหลอกล่อเล่าคะน้องสะใภ้”แม่

     “ฮ่า….ฮ่า….”บรรดาแม่ๆก็พากันนินทาลูกๆหลานกันอย่างสนุกสนานไปด้วย

     ในหัวของเสาร์น้อยตอนนี้ก็คิดถึงรายการอาหารมากมายจากเจ้าผลกีวี่ป่าตรงหน้านี้

     “ดูหน้าเจ้าตัวเล็กสิคะนั่นน่ะ สงสัยจะคิดถึงอะไรอร่อยๆอยู่แน่ๆเลย”แม่

     “โอ้…จริงด้วยค่ะ”น้าสะใภ้

     “นั่นๆเช็ดน้ำลายมุมปากแล้ว สงสัยจะอร่อยจริงๆนั่นแหละค่ะ”อาสะใภ้

     “ฮ่า….ฮ่า….”แม่ๆยังคงนินทาลูกๆหลานอย่างต่อเนื่องกันเลย

     “พี่ชายไม่ต้องเก็บมาเยอะแยะหรอก แค่พอกินก่อนก็พอนะเดี๋ยวถึงบ้านแล้วเสาร์น้อยจะจัดการเอง”เสาร์น้อย

      “ตกลง”พวกพี่ชาย

     ขนาดเอาเก็บแค่พอกินก็ยังคงล้นตะกร้ากันอยู่ดีนั่นแหละ ช่างพอกินแบบเกินพอดีตัวของแต่ละคนจริงๆ ยิ่งเจ้าตัวเล็กสองคนตัวเล็กๆสั้นๆป้อมๆนี่กินเก่งสุดเลย

     “ปี้ว…ปี้ว….”

      พวกเรานั่งพักผ่อนกันเพื่อที่จะกินกีวี่ป่ากันก่อน แต่พอหันมาทางเจ้าตัวเล็กของบ้านตอนนี้ก็เล่นเอาทุกคนไปไม่เป็นกันเลย กีวี่ป่าจากที่คิดว่าลูกใหญ่มากแล้วเพราะได้รับพลังนิ้ววิเศษที่เสาร์น้อยส่งไปให้ แต่ลูกกีวี่ป่าตรงหน้าเสาร์น้อยนี่น่ะสิใหญ่พอๆกับหัวเสาร์น้อยเลยทีเดียวล่ะ

     “โอ้โห…”พวกพี่ชาย

     “เสาร์น้อยบอกแล้วว่าพวกพี่ชายไม่ต้องเก็บมาเยอะหรอก”เสาร์น้อย

     “อือ…..”พวกพี่ชาย พยักหน้ากันอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัวแต่ก็มองกีวีป่ายักษ์ตรงหน้าน้องเสาร์น้อยอย่างอดใจไม่ไหว

     “เสาร์น้อยจะทำให้คนละลูกนะ”เสาร์น้อย

     “ได้ๆ”พวกพี่ มีหรือที่จะปฎิเสธเพราะกินเท่าไหร่ก็ไม่พอเสียทีถ้าได้กินลูกใหญ่ๆแบบนี้ทีเดียวคงจะรู้สึกดีมากๆเลย

     “แม่คะเสาร์น้อยขอช้อนค่ะ”เสาร์น้อย

     “ได้ค่ะลูกสาว”แม่ ส่งช้อนมาให้ลูกสาวคนเล็ก

     “นี่ใช่ไหมที่ลูกบอกให้แม่เตรียมของมาเหมือนจะทำอาหารกินในป่าเลย”แม่

     “หง่ำ….ใช่ค่ะแม่”เสาร์น้อย พยักหน้าหงักหงักพร้อมวางผลกีวี่ป่าไว้ที่หว่างขาของตัวเองและก้มหน้าลงกินอย่างเอร็ดอร่อยพอๆกับพี่สาวที่นั่งอยู่ติดกัน ช่างเหมือนฝาแฝดคนละฝาจริงๆ

     “ไม่ว่าที่ไหนก็เปรียบเสมือนครัวของเจ้าตัวเล็กเสียจริงๆเลยเฮ้อ”แม่

     “ก็เจ้าตัวเล็กเราคือตัวตะกละน้อยนี่คะพี่สะใภ้”อาสะใภ้

     “จริง”แม่

     “ฮ่า….ฮ่า…..”

    และอย่างที่คิดไว้เจอลูกกีวี่ป่ายักษ์เข้าไปเพียงแค่ลูกเดียวเล่นเอาพวกพี่ๆจอดสนิทกันเลย ไม่ร้องขอกินอีก

     “อิ่มไหมพี่ชาย จะเอาอีกสักลูกหรือเปล่า”เสาร์น้อย

     “ไม่…”พวกพี่ชาย

     ทีของน้องเสาร์น้อยทำไมลูกยังดูเล็กกว่าพวกเขาอีก นี่พวกเขาเจอน้องสาวแกล้งอีกแล้วใช่หรือไม่กันนะ??

     ที่พวกพี่ชายคิดและพูดกระซิบกระซาบกันเบาๆแบบนี้ก็เพราะว่าลูกกีวี่ป่าของน้องเสาร์น้อยกับน้องสาโจวหวู่นั้นลูกมันคนละขนาดกับพวกเขาน่ะสิ ของพวกเขานั้นมีขนาดใหญ่กว่ามากๆเลย

     “เหมือนพวกเราโดนน้องเสาร์น้อย กลั่นแกล้งยังไงไม่รู้นะ”พี่ใหญ่โจวซาน

     “นั่นน่ะสิ”พวกพี่ๆ

     พวกพี่ชายตอนนี้ต้องนั่งเอนหลังกันหมดแล้ว ต้องรอย่อยอาหารกันสักพักหนึ่งถึงจะออกเดินทางสำรวจป่ากันต่อเลย

     “ถือว่าเป็นการเริ่มต้นการสำรวจป่าบริเวณนี้ดีมากๆ มาถึงก็เจอกีวี่ป่าเลย”เสาร์น้อย

     “ใช่ๆ”พวกพี่ๆ 

     แน่นอนว่ายังเดินไม่ห่างจากตัวรถมากนักจึงจำเป็นจะต้องเอากีวี่ป่าบางส่วนไปเก็บไว้ก่อนเพื่อที่จะได้เดินสะดวกมากขึ้น เผื่อเข้าไปด้านในจะได้ของป่าอะไรติดไม้ติดมือมาเพิ่มเติมอีกก็เป็นได้

     “ดอกไม้ป่าแบบนี้ก็มีเหมือนป่าแถวหมู่บ้านพวกเรานะพี่สาวดูสิ”เสาร์น้อย

     “ใช่ๆ เหมือนกันมากๆเลย”พี่สาวโจวหวู่

     มีผักป่าบางชนิดที่แปลกตาเพราะมีเฉพาะผืนป่าแถบนี้พวกท่านก็ตัดเก็บไปด้วย

     “หวังว่าหลังจากพวกเรากลับหมู่บ้านไปแล้ว ชาวบ้านละแวกนี้คงจะได้ผืนป่าผืนใหม่ที่ทำให้ทุกๆคนมีความสุขมากๆนะ”เสาร์น้อย

     “อันนี้ย่อมแน่นอนค่ะลูกสาว ป่าเสมือนชีวิตของพวกเราชาวชนบท”แม่

     “ไปกันเถอะกลับกันได้แล้วล่ะ ป่านนี้พ่อๆของหลานๆของมาถึงกันแล้วล่ะมั้ง”ตา

     “ค่ะ” “ครับ” พวกเด็กๆ

     พวกเรากะเวลาที่จะมาสำรวจป่าเส้นนี้กัน โดยที่ไม่ลืมบอกพ่อ อาเล็ก น้าชายด้วย เผื่อว่าพวกท่านมาแล้วเจอแต่รถจะได้ไม่ต้องตกใจหรือกังวลมากเกินไปนัก

     “ถือว่ามาคราวนี้ทั้งเป็นผู้ให้และผู้รับเลย”เสาร์น้อย มองดูข้าวของท้ายรถที่ใส่กล่องบรรจุอย่างดี อย่างพึงพอใจเป็นที่สุด

     “จริงด้วยน้องเสาร์น้อย ได้ผลไม้แปลกๆไปปลูกที่หมู่บ้านของพวกเราเยอะแยะเลยนะ”พี่สาวโจวหวู่

     “ของที่กินได้ มีประโยชน์อย่างไรเสียก็คุ้มค่าที่จะเสียเวลาเพาะหว่านพวกมันเยอะๆ”เสาร์น้อย

     “ใช่ๆ”พวกพี่ๆ

     เสียงรถของพ่อก็ดังใกล้เข้ามาแล้วพวกเด็กๆชะเง้อมองทางกันและก็ใช่จริงๆด้วยเพราะพวกเขาจำเสียงได้ แต่ไม่ใช่ว่ารถมันเสียงเหมือนกันหรอกเหรอ??

     “ตอนนี้ยังพอมีเวลาอีกนิดหน่อยพวกเราไปหาที่เที่ยวกันก่อนกลับหมู่บ้านก็ละกัน ดีไหมเด็กๆ??”ปู่

     “ดีค่ะ” “ดีครับ”พวกเด็กๆมีหรือจะปฎิเสธเรื่องการเที่ยว

     “ถ้าอย่างนั้นพวกเราอ้อมไปทางด้านหลังภูเขาลูกนั้นก็ละกันะ และก็ตรงกลับหมู่บ้านเจียวจิ้นเลย”พ่อ

     “อือ เส้นทางนี้พวกเราจะใช้ก็ต่อเมื่อเส้นทางหลักเดินทางไม่ได้เพราะมันใช้เวลานานมากๆ”ตา

     พวกเด็กๆก็นั่งฟังเรื่องราวต่างๆในการเดินทางของปู่กับตาอย่างสนใจมากๆ เสาร์น้อยยังอดคิดไม่ได้จริงๆว่าคนสมัยก่อนนี่เก่งมากจริงๆเลย

     ไม่มีรถเป็นพาหนะที่จะช่วยในการเดินทางให้สะดวกรวดเร็ว ต้องใช้เท้าเดินเท่านั้น เรียกได้ว่าหลายๆสิ่งหลายๆอย่างต้องเริ่มนับใหม่หมด ยังดีที่ตัวเธอเองหลุดมาในยุคที่ยังพอมีเทคโนโลยีช่วยอยู่บ้างไม่งั้นก็คงจะลำบากน่าดูเลยทีเดียว

     ไม่แปลกใจเลยที่คนสมัยก่อนเขาถึงได้บอกกันว่าบ้านไหนที่มีลูกหลานเยอะแล้วเลี้ยงดูให้รอดปลอดภัยมาจนโตได้บ้านนั้นเก่งกาจมากจริงๆ ถ้าเด็กเล็กไม่สบายยาอะไรก็ไม่มีให้กินนอกจากยาสมุนไพรที่หาได้ตามป่าตามภูเขาแบบนี้ การใช้ชีวิตนั้นไม่ง่ายจริงๆของคนสมัยก่อน

     “พอได้พลังวิเศษจากนิ้ววิเศษของหลานสาวแล้ว ดูผืนป่าแถวนี้จะอุดมสมบูรณ์ขึ้นไปถนัดตาเลยนะ”ตา

    “จริง”ปู่

    “นานมากจริงๆนะที่ไม่ได้เดินมาเส้นทางนี้ และไม่อยากมาเลยนะถ้าเป็นเมื่อก่อนนี้”ตา

     “ใช่ แม้แต่จะคิดก็ไม่กล้าคิดจริงๆ”ปู่

     เสาร์น้อยยังคงมองดูสองข้างทางด้วยความสนใจ ในทุกๆพื้นที่ย่อมมีอะไรเก็บเกี่ยวอยู่เสมอถ้าไม่ละเลยหรือปล่อยผ่านมันไป 

     จนสุดท้ายเสาร์น้อยก็สะดุดตาข้างทางที่เป็นเหมือนทางลาดที่มันมองดูว้าวๆแหว่งๆชอบกล เสมือนว่ามันจะต้องเป็นอะไรมาก่อนที่จะมามีสภาพแบบนี้แน่ๆเลย

     เสาร์น้อยอดไม่ได้ที่จะหันมาถามไขข้อสงสัยของตัวเอง จึงได้เอ่ยปากถามปู่กับตาผู้ที่เคยผ่านทางเส้นนี้มาก่อนนั่นเอง

     “ปู่คะ ตาคะ ทำไมด้านข้างทางฝั่งทางนี้ถึงได้เป็นเนินขึ้นๆลงๆแบบนี้ตลอดเป็นทางยาวเลยล่ะค่ะ”เสาร์น้อย ขี้จุดที่ตัวเองสงสัยให้ปู่กับตาได้ดูด้วย

     “นั่นมัน……..”ปู่กับตา ที่มองดูเส้นทางที่เสาร์น้อยชี้ จู่ๆก็ตาเป็นประกายขึ้นมาอย่างมีความหวังมาที่หลานสาวคนเล็กทันที

     “เอ๋..??”เสาร์น้อย งุนงงกับท่าทีของปู่กับตามากๆ

************
 

     เสาร์น้อย ชี้อะไรให้ปู่กับตาได้ดูกันนะดูเหมือนว่าพวกท่านออกจะดีใจเสียด้วยซ้ำไปอีกต่างหาก แต่ว่ามันจะคืออะไรกันล่ะ??