ตอนที่ 1 ออกคุก (2)
โจวมู่ถูกส่งกลับไปพร้อมกับความปลอดภัยขั้นสูง
หมู่บ้านที่เขาอยู่นั้นยากจน ห่างไกลและล้าหลัง เื่เมื่อสิบเอ็ดปีก่อนที่รถตำรวจคันหนึ่งพาตัวโจวมู่ไป ยังมีคนพูดกันอยู่จนถึงทุกวันนี้ ชายหนุ่มที่ยอดเยี่ยมและมีอนาคตกว่าคนอื่น ตอนนี้กลายเป็ฆาตกรฆ่าคนในสายตาทุกคนไปแล้ว เงินซื้อรถ เงินสร้างบ้าน เงินสู่ขอภรรยาอะไรเ่าั้ล้วนมาจากการฆ่าคน
คนที่มารับโจวมู่คือผู้ใหญ่บ้านหลี่ฉางเกิง เป็เพื่อนสมัยประถมของโจวมู่ ตอนที่โจวมู่มีอนาคตนั้น เขากำลังนอนไร้อนาคตอยู่ที่บ้าน มาตอนนี้ได้เป็เ้าหน้าที่ของหมู่บ้านไปแล้ว มองดูชายรูปร่างผอมแห้ง หนวดเครารกรุงรังเต็มหน้าตรงหน้า หลี่ฉางเกิงไม่กล้านึกเลยว่า คนคนนี้คือโจวมู่ที่หล่อที่สุด มีอนาคตที่สุดในปีนั้น
เขาต้อนรับตำรวจพิเศษทั้งสี่นายอย่างอบอุ่น อยากรั้งให้พวกเขาอยู่กินข้าว ทว่ากลับถูกปฏิเสธ จึงส่งพวกเขาขึ้นรถอย่างสุภาพ จากนั้นถึงหันกลับมาทักทายโจวมู่
“โจวมู่ กลับมาแล้วก็ต้องใช้ชีวิตให้ดีนะ มีเื่ลำบากอะไรก็มาหาที่หมู่บ้าน ถ้าช่วยนายแก้ไขได้ก็จะแก้ไขให้” หลี่ฉางเกิงพูดอย่างเ้ายศเ้าอย่าง
โจวมู่ไม่ได้ตอบอะไร ทำเพียงแค่มองดูหมู่บ้านอย่างงงงัน
ในฐานะที่เป็ผู้ใหญ่บ้าน หลี่ฉางเกิงไม่อยากรับคนคนนี้ไว้เลยจริงๆ ครอบครัวของโจวมู่ไม่เหลือใครแล้ว บ้านของเขาในตอนนี้ก็มีลุงสี่ของหลี่ฉางเกิงอาศัยอยู่ อีกทั้งูเาที่เป็ของโจวมู่ก็ไม่มีแล้วเช่นกัน โจวมู่เป็คนของหมู่บ้านผิงโข่วอยู่แต่เดิม จะไล่เขาออกไปโดยไม่มีเหตุผลไม่ได้
“อะแฮ่ม เตรียมที่พักในหมู่บ้านไว้ให้นายแล้ว นายเข้าไปอยู่ในบ้านเก่าที่ท้ายหมู่บ้านหลังนั้นได้ชั่วคราว” หลี่ฉางเกิงเห็นโจวมู่นิ่งเงียบไม่พูดจา จึงอดเอ่ยปากสั่งสอนไม่ได้ว่า “ในเมื่อทางประเทศเขาปล่อยนายออกมาก่อนกำหนด นายก็ต้องรู้จักตอบแทนบุญคุณ เริ่มตั้งตัวเป็คนดีเสียใหม่!”
ในที่สุดโจวมู่ก็มองหลี่ฉางเกิง พลางเอ่ยว่า “ฉันจะทำ”
สายตานี้ทำเอาหลี่ฉางเกิงหวาดกลัว มองอีกทีสายตาของเขาก็ยังคงแข็งทื่อเช่นเดิม หลี่ฉางเกิงรู้สึกว่าช่างผิดธรรมดาเหลือเกิน ถ่ายทอดคำพูดอยู่ไม่กี่ประโยคก็จากไป
ยามบ่าย แสงอาทิตย์ยังคงงดงาม โจวมู่เดินมุ่งหน้าไปยังท้ายหมู่บ้านเพียงลำพัง ท้ายหมู่บ้านอยู่ทางฝั่งตะวันตกของหมู่บ้านผิงโข่ว เรียกกันว่าซีโข่ว คนรุ่นก่อนในหมู่บ้านผิงโข่วพูดกันว่าที่นั่นฮวงจุ้ยไม่ดี ตอนนี้เลยไม่มีใครอาศัยอยู่ที่นั่น มีเพียงแค่บ้านเก่าแก่หลังหนึ่งที่ยังไม่ได้รื้อทิ้งเท่านั้น
โจวมู่ผลักบานประตู ด้านในมืดทึบเป็อย่างยิ่ง แต่พื้นที่กว้างขวาง ลานบ้านมืดสนิท มีแสงแดดส่องลอดเข้ามา
มองดูแสงแดดกลุ่มนั้นแล้ว โจวมู่ก็ทรุดนั่งลงกับพื้น ร้องไห้เสียงดังลั่น
วันนั้นชาวบ้านที่เดินผ่านซีโข่วเป็ครั้งคราว พากันลือว่าที่นั่นมีผีสิงสู่ ได้ยินเสียงร้องไห้ของผีสางเป็ระยะๆ และเสียงสะอึกสะอื้นไม่หยุด
2K
