เคนยังคงไม่อยากจะเชื่อสิ่งที่ตัวเองได้เห็นและได้ยินไปเมื่อสักครู่...
หัวใจของเขาสูบฉีดเืเต้นแรงจนเหงื่อท่วมไปทั่วทั้งตัว แต่สิ่งที่ทำให้ชายหนุ่มใไปมากกว่านั้นคงจะเป็ลำเอ็นที่แข็งตั้งโด่เด่ของเขา มันปวดร้าวเมื่อได้เห็นชายเฒ่ากับคู่แข่งมอมเมาตัณหาใส่กันบนโซฟากลางบ้าน
บั้นท้ายที่กำลังชูชันส่ายไปมา...คือวิธีมัดใจพ่อตานี่เอง!
“พ่อกำนันครับ ครั้งนี้ ช…ช้าๆนะครับ”
“ข้ารู้แล้วน่า ไม่ต้องบอกหรอก”
“….อึก….กำนัน!”
“ซีดดดด”
“อ้ากก ช…ช้ากว่านี้ครับ อย่าพึ่ง…โอ๊ยยย!”
“อย่าดิ้นสิวะ!”
“อย่าพึ่งดัน อย่าพึ่งดันครับ”
“โดนมานานขนาดนี้ เอ็งยังไม่ชินอีกหรอ”
“อัก อ๊าาาาา รูผมมมมมมม~”
ตับบบ!!
เสียงร้องของลูกนายอำเภอดังไปทั่วบ้าน ลำเอ็งแท่งยาวที่ถูไถอยู่ปากร่องทางเข้าดันทะลักเข้ามาคราวเดียวมิดโคน ดวงตาของชายหนุ่มเหลือกโพลนเหมือนจะหลุดกระเด็นออกมา มือหนาของชายแก่จับเอวทั้งสองด้านเอาไว้ ใบหน้าเหี่ยวย่นตามอายุไขยิ้มระรื่นด้วยความหื่นสุดวิตถาร!
“ซีดดด รูเอ็งนี่มันสุดยอดจริงๆ ไอ้ภูมิ”
“พ…พ่อกำนัน”
“มาดูกันสิว่าครั้งนี้เอ็งจะทนได้นานกว่าเดิมมั้ย”
“อัก อ๊าา อ๊าาาาา”
ตับ ตับ ตับ ตับ ตับ ตับ ตับ!
สิ้นเสียงคำราม แรงกระแทกของพ่อกำนั้นก็ดังป๊าบป๊าบไปทั่วทั้งบ้านอย่างไม่มีเยื่อไย ร่างกายของชายหนุ่มที่กองก้นอยู่บนพื้นแทบจะทนไม่ไหว แม้จะผ่านมากี่ครั้งต่อกี่ครั้งรูหลังก็ไม่เคยคุ้นชินกับแรงกระแทกสุดโหด ลำเอ็นแท่งโตของว่าที่พ่อตามันมันอวบหนาแข็งขืนเหมือนกับเหล็กกล้า ยิ่งตอนที่หัวบานดันเข้ามาลำไส้ก็แทบจะบิดเบี้ยว
บั้นท้ายกลมกลึงกระเด้งกระดอนเป็คลื่น...
และภาพที่เห็นอยู่ด้านในก็ทำให้เคนหยุดอารมณ์ของตัวเองไม่ได้เช่นกัน!
“ซีดดดด ตอดข้าแรงๆสิวะ!”
“อัก ผ…ผมไม่…ไม่มีแรง…อึก”
“ไม่ได้เื่จริงๆ แบบนี้ข้างคงต้องยกลูกสาวให้คนอื่นซะแล้ว”
“อ๊าา แบบนี้…แบบนี้พอได้มั้ยครับ”
“ซีดดดด ดี…แต่ตอดแรงกว่านี้ไม่ได้หรอ!”
“แฮก แฮก อ๊าาาา”
ตับ ตับ ตับ ตับ ตับ ตับ ตับ ตับ
ไอ้ภูมิที่กองก้นเป็ท่าหมาอยู่บนพื้นกัดฟันสู้
เขาพยายามขมิบรูเพื่อให้โพรงเนื้อของตัวเองรัดแน่นมากกว่าเดิม แต่ยิ่งทำเช่นนั้น รูหลังก็ยิ่งปวดร้าวจนขาสั่นระริก เพราะทุกครั้งที่ตอดหน่วงรัดลำเอ็นอวบหนา หูรูดก็รู้สึกเหมือนจะขาดออกจากกันให้ได้ ภูมิกลั้นใจทำเท่าที่ทำไหว ใบหน้าของเขาเปียกฉ่ำไปด้วยคราบน้ำตา ก่อนจะแลบลิ้นห้อยออกมาเหมือนกับหมาหิวน้ำทุกวินาที!
“ซีดดดด รู้ใช่มั้ยว่าไอ้เคนมันก็ชอบลูกสาวข้า”
“ร…รู้ครับ อ๊าาาาา ไอ้เคน…ผมเกลียดมัน กำนันอย่ายกน้องมะลิ…อึก…ให้มัน…เชียว…นะครับ อ๊าา~!”
“แต่มันเรียนจบสูงเชียวนะ ใครๆก็อยากได้ไปเป็ลูกเขยทั้งนั้น”
“โอ๊ยยย~”
“เอ็งจะยอมมันมั้ย!”
“ม…ไม่ยอมครับ น้องมะลิ อื้อออ…น้องมะลิต้องเป็ของผมคนเดียว~”
“ดี ถ้างั้นแอ่นตูดขึ้นสูงกว่านี้!”
“อ้ากกกกก~”
ปัก ปัก ปัก ปัก ปัก!
กำนันสินธุ์จับเอวของลูกชายนายนายอำเภอยกขึ้น ก่อนยืนจะซอยกระแทกไปด้านหน้าจนชายหนุ่มต้องคลานไปตามพื้นอย่างเลี่ยงไม่ได้ แก่นกายทะลวงรูร้อนเป็ไฟไหม้ไปทั่วลำไส้ ใบหน้าอันหื่นกระหายกำลังทำให้ชายรุ่นลูกเสร็จสม
ภูมิน้ำแตกกระจายเกลื่อนกล่านโดยที่มือของเขายังไม่เอื้อมไปััลำเอ็นของตัวเองสักรอบ จากนั้นฉี่ร้อนๆก็พวยพุ่งออกมาเต็มพรมจนกำนันสินธุ์สบถคำหยาบด่าทอออกมาเสียงดัง!
“อ๊าา อ๊าาาา อ๊าาาาาา”
“ไอ้ภูมิ มึงเอาอีกแล้วนะ!”
“ผม…ผมกลั้นไม่ไหว อ๊าาา พ่อกำนันครับ ผมห้ามมันไม่ได้~”
“คราวที่แล้วลูกสาวข้าก็สงสัยจะแย่!”
“ผมขอโทษษษษ~”
ชายหนุ่มร้องออกมาจนเสียงแหบ...
แต่การไถ่โทษของเขาคือการถูกแรงกระแทกมากกว่าเดิมพุ่งเข้ารูหลัง กลิ่นฉี่คาวคลุ้งพุ่งกระจายไปเต็มบ้าน ความป่าเถื่อนสุดทรมานถูกสายตาของใครบางคนจับจ้องไม่หยุด เคนไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงยังอยู่ดูมาถึงตอนนี้ และเขาเองก็ไม่เข้าใจเช่นกันว่าทำไมต้องงัดลำเอ็นออกมาช่วยตัวเองข้างหน้าต่างด้วย!
“อ๊าาา ยกโทษ ยกโทษให้ผมเถอะครับ~”
“ซีดดดด อยากให้ข้ายกโทษให้อย่างนั้นหรอ!”
“ครับ โอ๊ยยยย”
“ถ้าอย่างนั้นก็เอาไปซะ!”
“อุก…..อ๊าาาาาาาาาา”
พร๊วดดดดด~
เอวหนาแกร่งกระแทกไปด้านหน้าสุดแรง หัวบานแข็งขืนทิ่มแทงจุดเสียวจนลูกนายอำเภอตาลอย น้ำเชื้อร้อนๆแตกทะลักอัดแน่นเต็มรูหลัง เมือกเหลวขาวขุ่นหลอมละลายให้ไอ้ภูมิชักกระตุกคาพื้นอยู่แบบนั้นนานหลายนาที เช่นเดียวกับคนที่แอบดูอยู่นอกบ้าน น้ำกามของเคนก็พุ่งชนเข้ากำแพงผนังอย่างจังไม่ต่างกันเท่าไหร่
ชายหนุ่มมองดูชายเฒ่าถอนแก่นกายดำเถื่อนออกมาช้าๆ...
รูโพรงของคู่แข่งบานอ้าเป็หลุมลึกเหมือนกับถูกเจาะลงไปถึงกระเพาะก็ไม่เกินจริง!
“ดีมากไอ้ภูมิ…ลูกสาวข้าจะเป็ของเอ็งอีกไม่นานหรอก”
กำนันสินธุ์หยิบผ้าขาวม้ามาพันรอบเอว ก่อนจะเดินจากไปโดยไม่ช่วยว่าที่ลูกเขยขึ้นมาจากพื้น ไอ้ภูมินอนหอบเหนื่อยหน้าระรื่นเหมือนคนตกอยู่ในภวังค์ ทุกครั้งที่โดนกำนันแตกในเข้ามาในตัวนั้น น้ำเชื้อร้อนๆที่ฝังอยู่ในมันชอบทำปฏิกิริยาบางอย่างให้ไร้เรี่ยวแรงเสมอ!
“ผมไม่ยอมให้เป็อย่างนั้น….กำนันสินธุ์”
เคนพูดเสียงเรียบ
“ผมจะทำให้เห็นเอง…ว่าผมอดทนเก่งมากกว่าไอ้นั่นร้อยเท่า”