Rich Second Gen Villain นายน้อยวายร้ายรุ่นสอง

ตอนที่หนึ่งร้อยสี่สิบแปด คุรุอาหารลม

ตามตำนานมีพราหมณ์สองสามีภริยาได้กล่าวว่า

“เราสองคนยากจนไม่มีเงินดังนั้นพวกเราเวลาร้อนนั้นให้ไปผิงไฟ เวลาหนาวให้ถอดเสื้อผ้าสัมผัสความเย็นและอดอาหารเพราะเราไม่มีกินกันอยู่แล้วเถอะจะได้บำเพ็ญไปได้ในเวลาเดียวกัน”

หลังจากบำเพ็ญเพียรมานับสิบปีแล้วนั้นพระอินทร์จึงได้ลงมาประทานแก้วแหวนเงินทองให้

โดยไม่ได้ตอบคำถามว่าไม่มีเงินแล้วตอนร้อนเอาคบไฟจากไหนมาซื้อ ค่านั้นมันคบไฟล่ะ?

ของมันไม่ฟรีนะ

และอีกประการหนึ่งคือตำนานโบราณพิสูจน์อีกครั้งแล้วว่าวีรบุรุษคิดอ่านคล้ายคลึงกัน

พราหมณ์สองสามีภริยาและนักเล่นเกมส์โรลเพลย์ที่ชอบMin-Maxing นั้นใช้วิธีการคล้ายๆกัน เสียแต่เพียงว่านักเล่นเกมส์โรลเพลย์นั้นโชคร้ายกว่าเพราะGM เข้มงวดกว่าพระอินทร์แทนที่จะให้รางวัลกลับลงโทษคนที่พยายามMin-Maxing อย่างพราหมณ์สองสามีภริยานั้น

แต่หลักการคือ เมื่อเรายากจนอยู่แล้วเราก็ทำตัวเหมือนกับการเล่นเกมส์แบบmin-maxing เมื่อไม่มีอาหารกิน ก็บำเพ็ญอดอาหารไปเลย

เมื่อไม่มีเครื่องนุ่งห่มให้ความอบอุ่นก็เปลือยกายแช่น้ำที่เย็นบำเพ็ญไปเลย

เมื่ออากาศร้อนก็ผิงไฟนอนกลางแดดไปเลย

ก็จะทำให้บำเพ็ญได้อย่างมีประสิทธิภาพมากที่สุดแม้จะไม่มีทรัพยากรใดใดเลยก็ตาม

ผลก็อย่างที่เห็นนั่นล่ะครับ

หากเรามีแนวคิดจิตนิยมที่มองว่าวัตถุไม่สำคัญ

เราก็จะแก้ไขปัญหาโดยการ

”เปลี่ยนที่ตัวเรา”

ไม่ได้คิดที่จะแก้ปัญหาด้านโครงสร้างของประเทศที่ทำให้เราต้องยากจนทนร้อน ทนหิว ทนหนาวแต่ประการใด

เพราะเราสามารถแก้ปัญหาที่เจอในชีวิตด้วยการบำเพ็ญตน

คอยให้พระอินทร์เอาแก้วแหวนเงินทองมาให้เราเป็นการให้สินบนให้เราเลิกบำเพ็ญที่อาสนะจะได้กลับมานุ่มดั่งเดิม

หรือหวังว่าผลของการบำเพ็ญ ทนร้อนทนหิว ทนหนาว ทนความยากจนนั้น จะทำให้เราได้ผลตอบแทนที่ดีในชาติหน้า

แม้ชาตินี้เราจะต้องแก้ผ้ากินอาหารเหลือกับสุนัข อาบน้ำเย็น อ้าปากทานลมเพื่อบำเพ็ญก็ตาม

ชาวอินเดียก็มีความสุขมาหลายพันปีจนกระทั่งมีชาวอังกฤษชั่วช้าสารเลวกล่าวว่า

“ไอว่ายูควรจะพัฒนาอุตสาหกรรมนะและจัณฑาลน่ะ ไอว่าพาพวกเขาเข้ามาเรียนในโรงเรียนก็ได้ทุกคนเป็นบุตรพระเจ้าเหมือนกัน”

สุดท้ายอินเดียก็สู้เพื่ออิสรภาพ ปกป้องอธิปไตยของชาติจากจักรวรรดิอังกฤษผู้ชั่วช้าสารเลวและมากีดกันจัณฑาลต่อไปได้อย่างมีความสุข

แต่ความชั่วช้าของอังกฤษก็ยังส่งผลกระทบถึงทุกวันนี้มีจัณฑาลบางคนได้เรียนระดับดอกเตอร์นักวิชาการต่างๆ และวิจารณ์ระบบวรรณะต่างๆนานา สร้างความเสื่อมเสียให้กับระบบวรรณะอย่างยิ่ง

จักรวรรดินิยมอังกฤษจึงชั่วช้าสารเลวอย่างนี้เองทำลายวัฒนธรรมอันดีงามของอินเดียกว่าสี่พันปีไปก่อให้เกิดความเดือดร้อนวุ่นวายขึ้นในบ้านเมือง

อย่างเน็ดที่สามารถมีความสามารถถึงขั้นนี้เพราะได้รับการเล่าเรียนจากโรงเรียนสอนศาสนาของชาวอังกฤษมีชื่อเป็นแบบทางคริสต์นั่นเอง

แต่คุรุอาหารลมแตกต่างออกไป

อ่านหนังสือตำราได้ตั้งแต่อายุห้าขวบปี

เชี่ยวชาญตำราพระเวทย์หนึ่งพันหนึ่งบทคาถา

กลางวันอ่านคาถากลางคืนทบทวนรวมหนึ่งพันทิวากับอีกหนึ่งพันหนึ่งราตรี จนเชี่ยวชาญ

เป็นยอดฝีมือหนึ่งในสิบล้านที่ตอนนี้บำเพ็ญอีกขั้นหนึ่งสามารถยืนขาเดียวกินอาหารลมและดื่มน้ำค้างก็สามารถมีชีวิตอยู่ได้ไม่ถูกจำกัดด้วยสภาพร่างกายภายนอกอีกต่อไป

เป็นยอดฝีมือในยอดฝีมือ เป็นอัจฉริยะหนึ่งในสิบล้าน!!!

หมายความว่าคนธรรมดาที่ไม่สามารถยืนขาเดียวเหนี่ยวกินลมและเป็นอัจฉริยะหนึ่งในสิบล้านที่ไม่ต้องกินอาหารธรรมดาก็อยู่ได้ให้ไปเรียนหมอกับทนายและมาพัฒนาอุตสาหกรรมจะเป็นประโยชน์ต่อชีวิตของคนอีก 9,999,999 คนที่เหลือมากกว่าในชีวิตของพวกเขา

แต่นั่นไม่มีผลต่อคุรุอาหารลมที่ท่องไปทั่วหล้าเปลือยกาย เตรียมตัวที่จะบรรลุขั้นอรูปพรหมณ์ไม่ยึดติดสังขารอีกต่อไป!!!

ทำให้เขามีพลังจิตมโนมยิทธิที่มากพอที่จะมองออกว่า คนต่างชาตินั้นมีพลังกล้าแข็งมากแค่ไหน

“โฮ่ โฮ่โฮ่ ข้าได้เห็นอะไรดีดีแล้ว”

ไม่น่าจะมีใครได้ยินคำพูดของคุรุอาหารลมเว้นแต่อ้าวป้าหม่าที่ติดนิสัยพยายามใช้พลังจิตจับพลังของคนรอบข้างและรู้สึกถึงพลังของคุรุอาหารลมเช่นกัน

ยุทธจักรดินแดนอินดียเต็มไปด้วยครุฑเหินเวหานาคาใต้บาดาล เต็มไปด้วยยอดฝีมือจริงๆ!!!

“เฮ เฮ้น่าคุณชายพาราณจี—“

คุณชายพาราณจีวิ่งไล่จับสาวๆมาทางนี้

และสีหน้าเปลี่ยนไปเต็มไปด้วยความโมโห

“พวกเจ้าทำอะไรกัน ไม่เห็นหรือว่าข้าวิ่งไล่หยอกเย้าสาวๆมาทางนี้ทำไมพวกเจ้าไม่หลบออกไปจากเส้นทางของข้า!!!”

คุณชายพาณาณจีกล่าวอย่างโมโหเขามองถนนหนทางและเมืองเป็นของตนเอง

คนอื่นที่อยู่ในเมืองเป็นแค่สิ่งประกอบฉากที่เขาเมตตาให้เดินไปมาอยู่เท่านั้น

เวลาที่เขาใช้ของที่เป็นของเขาคนอื่นก็ควรจะหลบไป

ไม่รู้ว่าหรือไรว่าคนเราไม่อาจห้ามตะวันขึ้น หรือห้ามคุณชายพาราณจีเดินไปมาในเมืองของตนเองได้!!!

....

สนับสนุนผู้เขียนได้ที่ช่องทางนี้นะครับ

True Wallet 089-5296248

สงสัยเรื่องอะไรหรืออยากให้ผู้เขียนแต่งตอนพิเศษเรื่องไหนบอกได้ครับผม