ไม่มียังไม่ได้คิด

เช้าวันต่อมา

ที่เตียงของผู้กล้าตอนนี้ยังไม่มีใครตื่นนอกจากผู้กล้า ผู้กล้าลืมตาขึ้นและมองไปทางซ้าย โรสยังคงนอนกอดแแขนของผู้กล้าอยู่เหมือนเดิมนี้เป็นครั้งแรกที่ผู้กล้าได้สังเกตุโรสจริงๆจังๆ เวลาโรสนอนนั้นเหมือนกับตุ๊กตาที่สุดแสนจะน่ากอดและน่าทะนุถนอมจริงๆ ผู้กล้ามองโรสต่อไปอีกพักนีงก่อนจะหันหน้าไปทางแองเจล่าที่ยังคงนอนกอดแขนของผู้กล้าแน่น เหมือนเดิม แสงแดดยามเช้าที่ส่องลงมากระทบกับผิวขาวของเธอช่างงดงามจนไม่สามารถอธิบายออกมาได้

ผู้กล้าเริ่มจะรู้สึกแปลกๆ ขึ้นมาทำให้เขาหันหน้าไปหาลินลี่แทน ทางลินลี่นั้นยังคงนอนอยู่บนตัวผู้กล้าอยู่แม้ตำแหน่งมันจะผิดไปบ้างแต่ก็ยังคงนอนอยู่บนตัวของผู้กล้าอยู่ ผู้กล้ารู้สึกอยากจะออกไปจากตรงนี้เหลือเกินแต่มันทำไม่ได้เพราะผู้กล้ากลัวจะทำพวกเธอตื่น ผู้กล้าค่อยๆ ขยับแขนข้างที่โรสกอดอยู่พยายามให้หลุดแบบเบามือที่สุด

"อื้อ~"

ในขณะที่แขนของผู้กล้ากำลังจะหลุดออกมาได้นั้นโรสส่งเสียงแปลกๆออกมาและดึงแขนผู้กล้าเข้าไปกอดอีกครั้งและแน่นกว่าเดิม เห็นแบบนั้นผู้กล้าจึงเลิกพยายามทางโรสและหันมาทาง แองเจล่าแทน ผู้กล้าพยายามทำแบบเดียวกับโรสแต่มันยากเหลือเกินเมื่อมีหน้าอกมาแนบแน่นอยู่ที่แขน การที่เขาจะเอาแขนออกโดยไม่ปลุกแองเจล่าขึ้นมานั้นเป็นไปไม่ได้

'ทำยังไงดีเนี่ย เวทเทเลพอต ดีไหมนะ ไม่สิไม่ได้พวกนางจับตัวข้าอยู่' ผู้กล้าทำอะไรไม่ได้นอกจากนอนคิดหาทางออกอยู่แบบนั้นจนในที่สุดเขาก็เลิกพยายามที่จะไม่ปลุกพวกเธอให้ตื่น เขาก็เลยตัดสิ้นใจลุกแบบรวดเร็วจนมองตามไม่ทัน หลังจากลุกขึ้นมาแล้วลินลี่ก็ยังคงหลับอยู่ในอ้อมแขนของผู้กล้า ผู้กล้าจึงค่อยๆนำลินลี่ลงไปนอนแทนที่ของผู้กล้าและลุกไปทำอาหารเช้าตามปกติ

.

.

.

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

"อาหารเช้าเสร็จแล้ว"

ผู้กล้าเปิดประตูห้องพลางเคาะประตู และพูดขึ้นเพื่อปลุก พวกขี้เซ้าให้ตื่น

"ค่าา พี่ชายจะลุกเดี๋ยวนี้ละค่ะ"

ลินลี่พูดขึ้นมาเป็นคนแรกพลางลุกขึ้นนั่งและขยี้ตา

"ขออีก 5 นาที น้ามาสเตอร์"

โรสนั่งและพูดขึ้น หลังจากพูดจบแล้วก็ล้มลงนอนต่อ

"ตื่นแล้วค่ะ ผู้กล้า"

แองเจล่าเป็นคนเดียวที่ดูจะไม่งัวเงีย เธอดูสดชื่นมากแองเจล่าลุกขึ้นและไปล้างหน้าแปรงฟันเป็นคนแลก คนที่สองคือลินลี่ คนที่สามคือโรสที่โดนผู้กล้าขุดเธออกมาจากเตียงจนเธอต้องยอมตื่น หลังจากกินข้าวเช้าเรียบร้อยแล้ว ตามตารางวันนี้โรสกับแองเจล่าต้องฝึกพิเศษกับผู้กล้า

"ผู้กล้า แล้วพวกเราจะฝึกที่ไหนละ"

แองเจล่าถามขึ้นมาเพราะถ้าจะให้ฝึกแถวๆนี้คงไม่ใช่เรื่องที่ดีแน่นอน

"ข้า...ไม่รู้"

"เอ๋!?"

สิ่งที่ผู้กล้าตอบนับว่าเหนือความคาดหมายของทุกคนมากจนงงๆกันตามๆ กัน

"ข้าเตรียมที่ไว้ให้แล้วผู้กล้า ออกไปข้างนอกบ้านก่อน"

มีเสียงของจอมมารดังขึ้นมาในหัวของผู้กล้า

"ข้ารู้แล้วตามข้ามาข้างนอกนะทุกคน"

ผู้กล้าเชื่อฟังจอมมารโดยง่ายมากหลังจากที่เสียงของจอมมารเงียบลงผู้กล้าก็พูดขึ้นมาทันที ผู้กล้าลุกเดินนำออกไปก่อนส่วนคนอื่นๆ เดินตามผู้กล้ามาอย่างว่าง่ายมาก หลังจากออกมาข้างนอกบ้านแล้วผู้กล้าก็ยืนอยู่นิ่งๆ ครู่นึงก่อนจะพูดขึ้น

"เอ่อ? จอมมาร?"

"ข้าจะควบคุมผมของเจ้านะผมของเจ้าจะเปลี่ยนเป็นสีแดงก็อย่าตกใจละ"

หลังจากที่จอมมารพูดจบผมของผู้กล้าก็เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงโดยเริ่มจากโคนผมจนถึงปลาย ภาพนั้นสร้างความประหลาดใจให้กับลินลี่ โรส และแองเจล่ามาก แต่ภาพต่อไปทำให้พวกเธอตะลึ่งยิ่งกว่าเดิมเพราะผมของผู้กล้านั้นขยับราวกับมีชีวิต และพุ่งไปฉีกอากาศธาตุด้านหน้าจนเริ่มเกิดรอยแยก ประหลาดขึ้น ถ้ามองผ่านรอยแยกไปจะเห็นทุ่งหญ้าโล่งๆ และภูเขาอยู่ไกลๆ

"ที่นั้นละที่พวกเราจะไปฝึกกัน"

จอมมารพูดสบายๆ

"ตามมา"

ผู้กล้าแม้เขาจะดูตกใจไม่น้อยแต่ไม่มีใครเห็นเพราะทุกคนก็ตกใจกับภาพตรงหน้าเหมือนกันทำให้ผู้กล้า บังคับตัวเองได้สำเร็จและกลับมาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งเป็นปกติทัน ทุกคนยังคงตกใจอยู่แต่ก็พยักน่ารับและตามผู้กล้าเข้าไปในรอยแยกประหลาด

หลังจากที่เดินเข้ามาครบทุกคนแล้วรอยแยกประหลาดก็หายไปผมของผู้กล้าก็กลับมาเป็นสีดำเหมือนเดิม ผู้กล้าเริ่มมองรอบๆ เป็นทิวทัศที่สวยงามมากทุ่งหญ้ากว้างไกลสุดลูกหูลูกตา และพอจะเห็นภูเขาอยู่บ้างลมพัดเย็นสบาย แดดไม่แรง หลังจากที่มองข้างหน้าแล้วผู้กล้าหันไปมองข้างหลังก็เห็นพื้นหญ้ากว้างไกล และก็ภูเขา? เดี๋ยวนะ ภูเขา? สีหน้าของผู้กล้าเริ่มเปลี่ยนเพราะภูเขาของฝั่งนี้มันแหว่งผิดธรรมชาติ บ้างก็เป็นรูขนาดใหญ่ บ้างก็ยอดผู้เขาหายไป ภาพภูเขาแบบนี้มันทำลายทิวทัศที่สวยงามหมดเลย

แต่ผู้กล้าก็ทำเป็นไม่สนใจแต่อยู่ๆก็ ผู้กล้าก็รู้สึกแปลกๆ เขารู้สึกถึงคลื่นพลังงานที่รวมตัวกัน แต่ไม่รู้ทำไมพลังงานนี้มันคุ้นเคยเหลือเกินเหมือนเขาเคยเจอมาก่อน'เดี๋ยวนะ พลังแบบนี้มัน!?'

"จอมมาร!!!!!!!!!!!!!!!!"

อยู่ๆ ผู้กล้าก็ตะโกนสุดเสียงสุดกำลังจนทำให้เกิดคลื่นเสียงทำลายล้างขึ้นในทิศทางที่ผู้กล้าหันหน้าไป แม้ผู้กล้าจะหันหน้าไปทางอื่นแต่เสียงก็ยังดังจนทำให้ทั้งสามสาวต้องปิดหู

"ชิ รู้ตัวเร็วแบบนี้ก็หมดสนุกสิ ผู้กล้า"

มีเสียงตอบกลับมาไม่ดังและไม่เบาจนเกินไปแต่ไม่รู้ทำไมเสียงนี้กลับได้ยินอย่างชัดเจนทั้งๆที่เจ้าของเสียงนั้นอยู่ที่ไหนยังไม่อาจทราบได้

___________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________________