ราชันหมื่นอักขระ

จารึกที่ 132 : ตลาดแลกเปลี่ยนเงา : การเดิมพันด้วยสายตา

ดวงตะวันลับขอบฟ้าไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงแสงทไวไลท์สีน้ำเงินเข้มที่ปกคลุมยอดเขา โคมไฟหินสลักลวดลายมังกรนับพันดวงถูกจุดขึ้นพร้อมกัน ขับไล่ความมืดและเปลี่ยนให้ "ลานการค้าศิษย์สายใน" สว่างไสวราวกับเมืองที่ไม่เคยหลับใหล

บรรยากาศที่นี่แตกต่างจากตลาดนัดศิษย์สายนอกราวฟ้ากับเหว พื้นปูด้วยหินอ่อนขัดมัน ร้านรวงตกแต่งอย่างหรูหรา และสินค้าที่วางขายล้วนเป็นของระดับสูง ทั้งสมุนไพรหายาก อาวุธวิเศษ และชิ้นส่วนสัตว์อสูรที่คนธรรมดาได้แต่มองตาปริบๆ

อาเจีย เดินปะปนไปกับฝูงชนในชุดคลุมสีเข้มเรียบง่าย (เพื่อไม่ให้เป็นเป้าสายตา) โดยมี เจ้าถุงเงิน เกาะอยู่บนไหล่ คอยทำจมูกฟุดฟิดดมหากลิ่นสมบัติ

"ที่นี่มันแดนสวรรค์ของนักละลายทรัพย์ชัดๆ..." อาเจียกอดอกแน่น (เพื่อป้องกันกระเป๋าตังค์สั่น) "หินวิญญาณระดับกลางก้อนละร้อยแต้ม... แพงจนขนลุก!"

เป้าหมายของเขาในวันนี้คือ "วัสดุสร้างจิตวิญญาณ" ตามตำราของผู้อาวุโสหลี่

รายการของที่ต้องหา:

น้ำหมึกพรางตา (จากปลาหมึกนิลกาล) - หาได้ทั่วไป

หินลมปราณธาตุวายุ (เพื่อความเร็วในการประมวลผล) - พอหาซื้อไหว

แกนวิญญาณสัตว์อสูรที่มีปัญญาสูง (สำคัญที่สุด) - หายากและแพงหูฉี่!

"แกนวิญญาณลิงวายุ... แกนจิ้งจอกสามหาง... ราคาเริ่มต้นห้าพันแต้ม..." อาเจียยืนมองป้ายราคาหน้าหอสมบัติด้วยความสิ้นหวัง "ข้าเพิ่งได้รางวัลมาพันแต้ม... ซื้อได้แค่ขนลิงมั้งเนี่ย!"

"อย่ามองแต่ของในตู้โชว์" เสียง มู่เฉิน แนะนำ "ของดีราคาถูก มักซ่อนอยู่ในที่ที่คนมองข้าม... ลองไปดูโซน 'ตลาดเงา' ด้านหลังสิ"

...

ตลาดเงา 

คือพื้นที่อิสระที่ทางสำนักเปิดให้ศิษย์นำของที่หาได้จากภารกิจมาวางขายกันเอง (แบกะดิน) ตาดีได้ ตาร้ายเสีย ไม่มีใบรับประกัน

อาเจียเดินลัดเลาะเข้าไปในโซนนี้ บรรยากาศดูดิบเถื่อนกว่าโซนหลัก พ่อค้าแม่ค้าตะโกนเรียกลูกค้าเสียงดัง แย่งกันนำเสนอสินค้าแปลกๆ ที่บางชิ้นก็ดูไม่ออกว่าเป็นขยะหรือของวิเศษ

"เร่เข้ามา! กระดูกมังกรดิน! รักษาโรคปวดหลัง!"

"ทางนี้ๆ! ยันต์เสน่ห์สาวหลง! (ผลข้างเคียงผมร่วงนิดหน่อย)"

อาเจียเดินส่ายหน้าผ่านร้านแล้วร้านเล่า จนกระทั่ง เนตรอักขระ ของเขากระตุกวูบ เมื่อเดินผ่านแผงลอยเล็กๆ ที่มุมมืดสุดของตลาด

เจ้าของแผงเป็นชายชราหลังค่อม สวมชุดศิษย์เก่าๆ ที่มีรอยปะชุน วางขายกองหินและเศษซากอาวุธที่ดูเหมือนขยะกองโต

"หยุดก่อน..." อาเจียหยุดกึก

สายตาของเขาจับจ้องไปที่ "ก้อนหินสีเทาหม่น" ก้อนหนึ่งขนาดเท่ากำปั้น ที่วางปนอยู่กับกองเศษเหล็ก

ในสายตาคนทั่วไป มันคือหินธรรมดา... แต่ในสายตาเนตรอักขระ อาเจียเห็นแสงสีฟ้าจางๆ ที่เต้นตุบๆ อยู่ภายในแกนกลางราวกับมีชีวิต!

"แกนวิญญาณ... จิ้งจอกมายาพันหน้า?" มู่เฉินอุทานในจิต "สัตว์อสูรระดับหายากที่ฉลาดเป็นกรด! แกนของมันถูกหุ้มด้วยชั้นหินอำพรางตามธรรมชาติเพื่อซ่อนพลัง... นี่มันของระดับสุดยอดสำหรับทำ 'สมอง' ให้เจ้าสัว!"

อาเจียใจเต้นรัว พยายามควบคุมสีหน้าให้นิ่งที่สุด

เขาเดินเข้าไปนั่งยองๆ หน้าแผง แล้วแกล้งหยิบดาบหักๆ ขึ้นมาดู

"ดาบนี่ขายยังไงขอรับท่านลุง?"

"ร้อยแต้ม" ชายชราตอบโดยไม่เงยหน้า

"แพงไปมั้ง... สนิมเขรอะขนาดนี้" อาเจียวางดาบลง แล้วแกล้งทำเป็นรื้อค้นกองขยะ หยิบโน่นหยิบนี่ จนมือไปแตะโดนก้อนหินสีเทานั้น

"แล้วไอ้ก้อนหินทับกระดาษนี่ล่ะ? แถมได้ไหม?"

ชายชราเหลือกตาขึ้นมอง "นั่นไม่ใช่หินทับกระดาษ... ข้าเก็บได้จากรังอสูร มันแข็งมาก ทุบไม่แตก... ห้าสิบแต้ม ขาดตัว"

"ห้าสิบแต้มสำหรับก้อนหิน?" อาเจียทำหน้าเบ้ "ยี่สิบแต้ม! ข้าจะเอาไปขัดส้นเท้า!"

"สี่สิบ!"

"สามสิบ! ขาดตัว!"

"ตกลง! เอาไปให้พ้นๆ" ชายชราโบกมือไล่

อาเจียยิ้มกว้างในใจ (เสร็จโจร!) เขากำลังจะล้วงป้ายหยกออกมาจ่ายเงิน

"ช้าก่อน! ข้าให้ร้อยแต้ม!"

เสียงหยิ่งยโสของชายหนุ่มดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลัง

อาเจียหันขวับไปมอง เห็นชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา (แต่ดูขี้โกง) ในชุดศิษย์สายในปักลวดลาย "เมฆทองคำ" เดินเข้ามาพร้อมพัดจีบหยกขาว ด้านหลังมีผู้ติดตามร่างยักษ์สองคน

"หลิวจิน" (Liu Jin) นายน้อยแห่งตระกูลหลิว ตระกูลพ่อค้าที่ร่ำรวยที่สุดในเมืองหน้าด่าน และเป็นศิษย์สายในที่ขึ้นชื่อเรื่อง "ใช้เงินฟาดหัวคน"

"ร้อยแต้ม..." หลิวจินเดินเข้ามา ใช้พัดจีบชี้ไปที่ก้อนหินในมืออาเจีย "ข้าจะเอามันไปประดับตู้ปลา"

ชายชราตาลุกวาว "โอ้! คุณชายหลิว! เชิญครับเชิญ!"

"เดี๋ยวสิเฮ้ย!" อาเจียลุกขึ้นยืนบัง "ข้าตกลงราคาก่อนนะ! ตามกฎการค้า มาก่อนได้ก่อนไม่ใช่เรอะ?"

หลิวจินปรายตามองอาเจียด้วยหางตา ราวกับมองแมลงสาบ

"กฎการค้า? ...ที่นี่มีแต่กฎของผู้ที่มีเงินต่างหาก" เขาแค่นหัวเราะ "เจ้าเป็นใคร? หน้าตาไม่คุ้น... อ้อ ชุดแบบนี้ ศิษย์ใหม่ที่เพิ่งขึ้นมาสินะ?"

"ข้าจะใหม่หรือเก่าไม่สำคัญ" อาเจียกำหินแน่น (ไม่ยอมปล่อย) "แต่การค้าต้องมีสัจจะ ข้าตกลงซื้อแล้ว ของชิ้นนี้เป็นของข้า!"

"งั้นข้าให้ ห้าร้อยแต้ม" หลิวจินเสนอราคาใหม่หน้าตาเฉย "ลุงขายให้ข้าไหม?"

"ข... ขาย! ขายขอรับคุณชาย!" ชายชราแทบจะกราบ

"เห็นไหม?" หลิวจินยิ้มเยาะเย้ยใส่อาเจีย "ส่งหินมาซะ ไอ้หนู... แล้วไสหัวไป อย่ามาขวางทางคนรวย"

อาเจียกัดฟันกรอด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน

ไม่ใช่แค่โกรธที่โดนแย่งของ... แต่โกรธที่โดนใช้เงินฟาดหัว! (ซึ่งปกติเป็นมุกที่เขาชอบใช้กับคนอื่น)

"มู่เฉิน... ข้าอยากซัดหน้ามัน"

"ใจเย็น..." มู่เฉินเตือนสติ "เจ้านั่นมีผู้ติดตามระดับสร้างรากฐาน... สู้ด้วยกำลังเจ้าแพ้แน่... แต่ถ้าสู้ด้วย 'กติกาของตลาด' เจ้ามีโอกาสชนะ"

อาเจียสูดหายใจลึก ปรับสีหน้าจากโกรธเกรี้ยวเป็นยิ้มเจ้าเล่ห์

"โอ้... คุณชายหลิวช่างร่ำรวยจริงๆ" อาเจียควงก้อนหินในมือเล่น "แต่ท่านแน่ใจหรือว่าหินก้อนนี้เหมาะจะไปอยู่ในตู้ปลาของท่าน?"

"หมายความว่าไง?" หลิวจินขมวดคิ้ว

"ก็..." อาเจียแสยะยิ้ม "ข้าเพิ่งสังเกตเห็นว่าหินก้อนนี้มันมี 'กลิ่นตุๆ' ...ข้าเกรงว่าถ้าท่านซื้อไป นอกจากจะไม่ได้ประดับตู้ปลาแล้ว ท่านอาจจะกลายเป็นตัวตลกของทั้งสำนักที่ซื้อ 'ขี้ก้อนหิน' ในราคาห้าร้อยแต้มก็ได้นะ"

"เจ้ากล้าดูถูกสายตาข้ารึ!" หลิวจินโกรธจัด "ข้าคือทายาทตระกูลหลิว! ข้าดูของไม่เคยพลาด!"

"งั้นมาพนันกันไหมล่ะ?" อาเจียท้าทาย แววตาเป็นประกายวาววับดุจหมาป่าเห็นเหยื่อ

"ถ้าหินก้อนนี้เป็นแค่ขยะ... ข้าจะยอมกราบขอขมาท่าน แล้วยกแต้มทั้งหมดของข้าให้... แต่ถ้ามันเป็น 'ของวิเศษ' ...ท่านต้องจ่ายแต้มให้ข้าสิบเท่าของราคาประมูล และยกหินก้อนนี้ให้ข้าฟรีๆ!"

"กล้าไหมล่ะ... คุณชายกระเป๋าหนัก?"

ฝูงชนเริ่มมุงดูด้วยความสนใจ บรรยากาศรอบข้างร้อนระอุขึ้นมาทันที

หลิวจินถูกท้าทายต่อหน้าธารกำนัล ศักดิ์ศรีค้ำคอจนหน้าแดงก่ำ

"ได้!" หลิวจินรับคำท้าเสียงดังลั่น "ข้าจะทำให้เจ้าหมดตัว จนต้องไปขอทานหน้าสำนักเลยคอยดู!"