เมื่อที่รักของผมเป็นซีอีโอเจ้าเสน่ห์

        คนขับรถมินิคูเปอร์คือถังถังนั่นเองลักษณะของเธอตอนนี้ไม่ได้ดูกล้าหาญก๋ากั่นเช่นครั้งก่อนตอนนี้เธอกลับกลายเป็นขี้อาย และดูเรียบร้อยขึ้นทันตา

        "ลุงที่นี่ไม่ค่อยมีแท็กซี่ผ่าน เดี๋ยวหนูจะไปส่งลุงให้เอง"

        หยางเฉินไม่ได้กล่าวตกลงแต่เขาเปิดประตูและได้หย่อนตัวนั่งข้างๆ คนขับแล้วถามว่า

        "ขอสูบบุหรี่ได้มั้ย?เดี๋ยวจะเปิดหน้าต่าง"

        ถังถังพยักหน้าอย่างเร่งรีบเหมือนกับว่าเธอปรารถนาอย่างยิ่งที่จะให้หยางเฉินสูบบุหรี่

        "ขอบใจ"หยางเฉินพูดพลางล้วงบุหรี่คุณภาพต่ำของเขาออกมาพร้อมลดกระจกหน้าต่างลง

        ในขณะที่ช้าขับถังถังก็ถามเสียงเบาว่า

        "ลุงบุหรี่คุณภาพเลวนั่นจะทำร้ายสุขภาพลุงเอาได้นะคะเดี๋ยวหนูจะซื้อบุหรี่ Zippo ให้ลุงเองมันเป็นบุหรี่คุณภาพสูง รับรองลุงจะต้องสดชื่นซ่าบซ่า"

        "บุหรี่พวกนั้นไม่แรงมากพออีกอย่างบุหรี่นี่ราคาแค่หยวนเดียว ฉันซื้อร้อยอันยังถูกกว่า Zippoซะอีก แล้วถ้าลืมทิ้งไว้ฉันก็ไม่รู้สึกเสียดายมัน"หยางเฉินพูดพลางมองวิวทะเลนอกหน้าต่าง

        ถังถังเห็นดังนั้นก็เอ่ยถามเสียงเศร้า

        "ลุงยังโกรธหนูอยู่เหรอคะคุณลุงไม่แม้แต่จะมองหน้าหนูเลย"

        "โกรธ?ทำไมฉันจะต้องโกรธเธอด้วย?"หยางเฉินหันกลับไปถาม

        "พ่อให้หนูไปพาลุงมาที่นี่แต่กลับไม่ได้ปฏิบัติต่อลุงอย่างสุภาพ หนำซ้ำยังหาว่าลุงเป็นคนไม่ดีอีกด้วยหนูรู้ว่าลุงเป็นคนดี แต่พ่อมักไม่ไว้ใจใครง่าย หนูเองก็ไม่รู้จะทำอย่างไรดี" ถังถังกล่าวต่อว่า "ไม่กี่ปีที่ผ่านมาเขาก็ยังคงไม่เป็นไรแต่นับตั้งแต่เขากลายเป็นเลขานุการขยะนี่สองปีที่ผ่านมาเขาได้กลายเป็นคนไร้เหตุผลมากขึ้นเรื่อยๆ!"

        หยางเฉินหัวเราะในลำคอเบาๆขณะฟังเด็กสาวบ่นถึงพ่อของเธอ

        เมื่อเห็นว่าหยางเฉินไม่สนใจใบหน้าถังถังก็มีร่องรอยความกังวลมากขึ้น

        "ลุงให้คิดซะว่าหนูผิดเองที่พาลุงมาที่นี่? แต่อย่าโกรธหนูเลยนะเดี๋ยวหนูจะเลี้ยงข้าวลุงเอง อยากกินอะไรลุงบอกมาได้เลย หนูไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนี้หนูแค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ ไม่มีปัญญาห้ามพวกเขาได้ จะด่าจะว่าหนูยังไงก็ได้แต่อย่างเงียบอย่างนี้สิ!"

        หยางเฉินไม่ทราบว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้เขาไม่นึกว่าเด็กสาวคนนี้จะคิดไปไกลได้ถึงขนาดนั้น

        "นี่ถังถังไม่ได้ยินหรือไงฉันบอกว่าไม่ได้โกรธเธอ ฉันแค่รำคาญพ่อเธอเฉยๆพ่อเธอและบอดี้การ์ดนั่นไม่มีค่าพอให้ฉันโกรธได้หรอก"

        ถังถังถามอย่างหวาดระแวง"จริงเหรอ?ลุงไม่ได้โกรธฉันจริงๆนะ "

        "ฉันจะโกรธเธอไปทำไม?"หยางเฉินกลอกตาไปมา

        พริบตานั้นเองถังถังก็เผยรอยยิ้มที่สวยงามเหมือนฤดูใบไม้ผลิคล้ายกับดอกไม้ที่เบ่งบาน ถ้าไม่ใช่เพราะเธอต้องจับพวงมาลัยเธออาจจะระดมจูบทั่วหน้าหยางเฉินไปแล้ว

        "หนูรู้ว่าลุงใจดีที่สุดเลย!"

        หยางเฉินโบกมือกล่าวว่า"อย่าเพิ่งดีใจไป ฉันยังพูดไม่จบ "

        ถังถังได้ยินดังนั้นก็สะดุ้งกะพริบตาปริบๆอย่างน่ารัก "ไหนเมื่อกี้นี้ลุงบอกว่าไม่ได้โกรธหนูไง?"

        "ฉันไม่ได้โกรธแต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเรื่องในวันนี้จะไม่ส่งผลกระทบกับฉัน"หยางเฉินมองหน้าถังถัง แล้วกล่าวต่อว่า "ฉันรู้ว่าครอบครัวของเธอเป็นห่วงและเพื่อที่จะให้พ่อเธอไม่ลำบากใจ ฉันคิดว่าเราควรหยุดเจอกันต่างคนก็ต่างไปทางของตัวเอง เธอก็ไปโรงเรียนของเธอ ฉันก็ไปทำงานของฉันอย่าพบเจอกันอีกเลย"

        การต่อสู้ในวันนี้ทำให้หยางเฉินไม่อาจทำอย่างไรได้ถ้าเขายังคงติดต่อกับถังถัง มันอาจกลับกลายเป็นเรื่องใหญ่ที่ไร้สาระในภายหลังได้

        ได้ยินดังนั้นถังถังก็เหยียบเบรกกะทันหัน

        เอี๊ยด!!!

        กึก!

        รถจอดข้างถนนกะทันหัน ทำให้ทั้งสองหน้าทิ่ม!

        หยางเฉินเอามือกุมหัวถามอย่างงุนงงว่า "ทำอะไรของเธอน่ะหยุดรถทำไม?"

        ถังถังไม่ตอบเธอจับพวงมาลัยด้วยมือทั้งสองข้างผมของเธอคลุมใบหน้าของเธอทั้งหมดจนมิด ทันใดนั้นเองก็มี หยดน้ำใสๆหยดลงบนต้นขาขาวของเธอ

        หยางเฉินรู้สึกว่าศีรษะของด้านชานี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรกันเกิดขึ้น? ทำไมถังถังถึงร้องไห้เมื่อครู่ยังยิ้มแก้มปริอยู่เลยแท้ๆ!?

        "นี่เด็กน้อยอย่าร้องไห้สิ ถ้าจะร้องก็น่าจะเตือนกันบ้าง เหมือนพยากรณ์อากาศไง"หยางเฉินพูดอย่างท้อแท้

        ถังถังเงยหน้าขึ้นช้าๆใบหน้าอ่อนเยาว์ของเธอมีเสน่ห์ที่สามารถเขย่าจิตวิญญาณของผู้คน หลังจากที่เข้าเกียร์P ถังถังก็เช็ดน้ำตาพลางกล่าวว่า

        "ลุง…ลุง… โปรดด่าหนูเถอะลุงจะตีหนูก็ได้ แต่อยากทอดทิ้งหนูไปเลย..."

        "ทำไมฉันต้องตีเธอโดยไร้เหตุผลด้วย?" หยางเฉินยิ้มอย่างขมขื่น "ฉันกลัวว่าพ่อของเธอจะมีความอดทนต่ำและมาสร้างปัญหาให้ฉันได้ แล้วเธอก็จะต้องติดอยู่ตรงกลางโดยไม่สามารถทำอย่างไรได้เธอจะไม่ลำบากใจหรือไง?"

        "ไม่!"ถังถังคว้าฟางเส้นสุดท้ายกล่าวว่า "หนูตัดสินใจจะไปอยู่กับแม่พรุ่งนี้ถ้าพ่อจะสร้างความเดือดร้อนให้ลุง หนูก็จะไม่สนใจเขาอีก!"

        หยางเฉินถามอย่างงุนงงว่า "เธอจะย้ายไปอยู่กับแม่งั้นหรือพ่อแม่ของเธอไม่ได้อยู่ด้วยกันหรือไง?"

        ถังถังเปลี่ยนเป็นเขินอายกล่าวว่า "พวกเขา...เป็นพ่อแม่ของหนู แต่พวกเขาไม่ได้เป็นสามีภรรยากัน ..."

        "หมายความว่าอย่างไร?"

        ถังถังกำชายเสื้อแน่นเหมือนครุ่นคิดอะไรบางอย่าง จากนั้นจึงเงยหน้าขึ้นกล่าวว่า

        "หนูจะบอกอะไรลุงอย่างหนึ่งลุงต้องเก็บมันไว้เป็นความลับระหว่างเราสองคนเท่านั้นนะ?"ว่าจบถังถังก็จ้องมองมาที่หยางเฉินอย่างใสซื่อบริสุทธิ์นั่นทำให้หยางเฉินยากที่จะปฏิเสธ

        หยางเฉินรู้สึกมีความรู้สึกบางอย่างก่อตัวขึ้นในจิตใจเขาไม่เคยคิดว่าเด็กสาวคนนี้ที่เขาไม่ชอบตั้งแต่พบเจอกันครั้งแรกนั้นกลับสามารถทำสายตาแบบนี้ได้ เขาพยักหน้าให้สัญญาณถังถังพูด

        ถังถังเม้มริมฝีปากพร้อมสูดหายใจลึกแล้วกล่าวว่า

        "ฉัน…จริงๆ แล้วฉันเป็นเด็กหลอดแก้ว"

        "เด็กหลอดแก้ว?"หยางเฉินถึงกับคาดไม่ถึง เขาคิดว่าพ่อแม่ถังถังคงหย่าร้างกันหรือเกิดเรื่องบางอย่างขึ้นแต่สิ่งที่ถังถังบอกนั้นเป็นเรื่องที่น่าตกใจกว่าที่เขาคิด!

        เด็กหลอดแก้วนั้นคือการที่สเปิร์มและไข่ของผู้หญิงนั้นมาปฏิสนธิกันในหลอดทดลองแล้วใส่เข้าไปยังมดลูกของฝ่ายผู้หญิงแล้วฝ่ายหญิงต้องอุ้มท้องอีกเก้าเดือน

        อย่างไรก็ตามเด็กที่เกิดมานั้นมักจะมีความผิดปกติทางร่างกาย

        ในประเทศจีนเทคโนโลยีนี้ไม่ได้แพร่หลายมากนักเพราะเด็กที่เกิดผ่านทางเทคโนโลยีทางการแพทย์เช่นนี้มักจะได้รับความกดดันในแง่ของศีลธรรม

        "ถึงแม้ว่าพ่อจะเป็นพ่อแท้ๆของหนูแต่เขาก็เป็นเพียงเพื่อนของแม่เท่านั้น พวกเขาไม่เคยแม้แต่จับมือและไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่คู่รักอื่นๆ เขาทำกัน"

        หลังจากพูดจบเธอก็ดูท่าทีของหยางเฉิน เธอกลัวว่าหยางเฉินคงคิดว่าต้นกำเนิดของเธอนั้นแปลกประหลาด ดังนั้นใบหน้าของเธอก็เศร้าหมองลงทันที

        ถังถังฝืนยิ้มก้มหน้ากล่าวว่า

        "ฉันรู้ลุงคิดว่าหนูประหลาดใช่มั้ยล่ะ แต่หนูก็เติบโตขึ้นอย่างปกติเกินไปจริงๆ"

        หยางเฉินหัวเราะพลางลูบหัวของเด็กสาว

        "ฉันยังไม่ได้พูดอะไรสักคำเธอกลับมาสรุปให้ฉันเสียแล้ว บอกตามตรงละกันไม่ว่าเธอจะเป็นเด็กหลอดแก้วหรือเด็กธรรมดานั่นก็ไม่สำคัญกับฉัน"

        "จริงเหรอ?"ถังถังเงยหน้าขึ้น และเผยให้เห็นความมีชีวิตชีวามากขึ้น

        "ฉันไม่โกหกเพื่อปลอบใจเธอหรอกนะ"หยางเฉินยิ้มแห้งๆ "เธอคิดหรือไงว่าเธอพิเศษกว่าคนอื่นเพียงเพราะเธอเป็นเด็กหลอดแก้ว"

        ถังถังมองค้อนยิ้มพลางหยิกแขนหยางเฉิน

        "ลุงนิสัยไม่ดีจริงๆทำผู้หญิงร้องไห้ และยังไม่อธิบายอะไรอีกด้วย หัวใจของฉันเกือบแตกสลายแล้วรู้มั้ย"

        "มันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรนี่เธอเป็นแค่เด็กหลอดแก้ว แม้กระบวนมันอาจจะต่างไปสักเล็กน้อยแต่เธอก็เกิดมาจากพ่อแม่ของเธอ" เฉินหยางเผยรอยยิ้มเศร้า

        "เธอรู้หรือไม่โลกนี้มียังมีคนที่ไม่รู้ว่าตัวเองเป็นมนุษย์อยู่หรือเปล่านั่นคือคนที่น่าสงสารมากที่สุด"

        "มีคนแบบนั้นอยู่จริงๆเหรอคะ?"ถังถังถามอย่างงงงวย "มนุษย์ก็คือมนุษย์มันเข้าใจไม่ยากเลยนะคะ?"

        "ฮ่าๆฉันขอไม่เอ่ยถึงเรื่องนี้ก็แล้วกัน" หยางเฉินรีบเปลี่ยนหัวข้อทันที "แล้วถ้าหากเธอย้ายไปอยู่กับแม่ พ่อของเธอจะไม่โกรธเอาหรือไง?"

        ถังถังหัวเราะคิกคักกล่าวว่า "ไม่ต้องกังวลหรอกค่ะพ่อกลัวแม่มากๆ แม่ของหนูรักหนูมากที่สุด ถ้าหนูขอให้แม่ช่วยพ่อก็จะไม่ได้กล้าแม้แต่จะผายลม! "

        "ดูเหมือนว่าคุณพ่อของเธอจะชอบแม่ของเธอจริงๆนะ" หยางเฉินเข้าใจความสัมพันธ์ของพวกเขาขึ้นมาบ้างแล้ว

        "ใช่แล้ว"ถังถังพยักหน้ากล่าวว่า "พ่อแอบชอบแม่มาตั้งแต่เด็กๆแล้ว แต่แม่ก็ไม่เคยให้คำตอบเขาสักที ดังนั้นพวกเขาจึงกลายเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันด้วยเหตุนี้เมื่อแม่อยากจะมีลูก ท่านจึงใช้สเปิร์มของพ่อ และหลังจากให้กำเนิดหนูพ่อก็นึกว่าแม่จะเปลี่ยนใจมาชอบเขา แต่เปล่าเลย แม่กลายเป็นคุณแม่เลี้ยงเดี่ยวดังนั้นพ่อจึงได้แต่ยอมแพ้"

        หยางเฉินส่ายหัวพลางกล่าวว่า "พ่อเธอไม่มีหนทางอื่นต่างหากล่ะ"

        ได้ยินดังนั้นถังถังก็ถอนหายใจและตอบว่า

        "ใช่พ่อค่อนข้างน่าสงสารเมื่อตอนหนูยังเด็ก หนูอยากให้พวกเราเป็นครอบครัวที่สมบูรณ์"

        "เธอก็มีทั้งบ้านและพ่อแม่ไม่ใช่หรือไง"

        "หนูไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น..."ถังถังก้มหน้ากล่าวว่า "ลุงรู้หรือไม่ว่าทั้งพ่อและแม่ต่างยุ่งมากแค่ไหน เมื่อหนูยังเด็กคนหนึ่งทำงานให้รัฐบาล ส่วนอีกคนหนึ่งทำธุรกิจส่วนตัววัยเด็กของหนูวนเวียนแต่ในสถานรับเลี้ยงเด็กและโรงเรียนอนุบาลเมื่อเรียนเสร็จจะมีพี่เลี้ยงเข้ามาดูแลหนู ในช่วงนั้นหนูไม่อยากให้โรงเรียนเลิกเลยเพราะหนูไม่อาจจะเป็นเหมือนเด็กคนอื่นๆ ที่มีพ่อมารับกลับจากโรงเรียนได้..."

        "จริงๆแล้วพ่อและแม่ต่างรักหนูมาก พวกเขาให้เงินหนูเป็นจำนวนมากเสื้อผ้าที่หนูใส่ต่างเป็นของแบรนด์เนม พวกเขาปฏิบัติเหมือนหนูเป็นเจ้าหญิงน้อยเด็กคนอื่นๆ ต่างอิจฉาหนู แต่ในใจของหนูนั้นไม่มีความสุขเลยแม้แต่น้อยทั้งหมดที่หนูต้องการก็แค่อยากไปเที่ยวสวนสนุกหรือเดินเล่นที่สวนสาธารณะกันอย่างพร้อมหน้า..."

        "ต่อมาเมื่อหนูเติบโตขึ้นบางครั้งหนูก็ไปอยู่กับพ่อบางครั้งก็อยู่กับแม่ ผู้ใหญ่ทั้งพยายามตีสนิทกับหนูแต่หนูก็ไม่สนใจพวกเขาหรอก ชื่อบนบัตรประจำตัวประชาชนของหนูมีเพียงชื่อ 'ถังถัง'หนูไม่ได้ใช้แซ่ของพวกเขาก่อนหน้านี้พ่อแม่ของหนูกังวลอย่างมากพวกเขาไม่อยากให้หนูเป็นเหมือนเด็กที่ถูกทิ้ง ที่มีชื่อ แต่ไม่มีแซ่..."

        "ได้ยินแบบนั้นแล้วลุงคิดว่าหนูไม่เหมือนกับเด็กที่ถูกทิ้งหรือไง มีเงิน มีรถ มีบ้านแต่กลับไร้ซึ่งความสุข ไม่ได้แตกต่างจากเด็กที่ถูกทิ้งเลย..." เมื่อพูดถึงจุดนี้ถังถังดูเหมือนจะร้องไห้อีกครั้ง แต่เธอก็เหลือบมองไปที่หยางเฉินและยิ้มอีกครั้ง "แต่ตอนนี้นะลุงหนูไม่จำเป็นต้องไปเล่นกับเด็กคนอื่นๆ ที่รู้จักแต่จะแข่งกันรวยอีกต่อไปแล้ว"

        หยางเฉินไม่คิดว่าเด็กคนนี้จะมีวัยเด็กที่ขมขื่นแม้ว่าพ่อแม่ของเธอร่ำรวย และมีอำนาจมากแค่ไหน พวกเขาก็ไม่อาจดูแลลูกสาวให้ดีได้!

        "ฉันไม่ได้เป็นพ่อแม่ของเธออย่าหวังสูงเกินไปนักเลย" หยางเฉินฝืนยิ้มออกมาเขาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน บางทีอาจเพราะว่าเธอมีความคล้ายคลึงกันกับเขาในวัยเด็กหรือบางทีเธอก็น่าสงสารเกินไป

        ถังถังส่ายหัวกล่าวว่า

        "ลุงไม่ได้เป็นพ่อหรือแม่ของหนูแต่ลุงสอนบทเรียนให้ฉันตอนขับรถซิ่ง ดูหนังน่าเบื่อเป็นเพื่อนและปกป้องหนูเมื่อมีอันตราย ลุงไม่เหมือนพวกผู้ชายหน่อมแน้มที่รังเกียจหนู…หนูไม่เคยเจอคนแบบนี้มาก่อน..."ถังถังพูดพร้อมใบหน้าที่เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดง

        "นอกจากนี้บางครั้งลุงก็ทำเรื่องลามกกับหนู…จริงๆแล้วหนูค่อนข้างพอใจนิดหน่อย"

        หยางเฉินหน้าซีดเผือดเด็กสาวผู้นี้ทำให้เขาขนลุกชัน

        "ทุกอย่างที่เธอพูดมันเป็นแค่เรื่องเล็กน้อยถ้าเธออายุมากขึ้นเธอจะรู้เองว่ายังมีคนดีๆ อีกมากในโลกนี้ "

        "มันไม่เหมือนกันสักหน่อย!"ถังถังตอบกลับอย่างโกรธเคือง "ลุงถ้าลุงจะตัดความสัมพันธ์ระหว่างเรา ฉันจะลงจากรถและกระโดดลงทะเลไปเลย!"

        "เราแค่คุยกันเท่านั้นเธออย่าทำอะไรโง่ๆจะดีกว่า!"

        "ถ้าลุงทำอะไรโง่ๆหนูก็จะทำอย่างนั้น ลุงบังคับหนูเองนะ!"

        "เธอ…"

        "หนูก็คือหนู!"

        "ก็ได้ เธอชนะ…"หยางเฉินถอนหายใจพลางหยิกแก้วเธอเบาๆ เธอด้วยรอยยิ้ม

        ถังถังเหมือนบุคคลกล้าหาญที่ได้รับรางวัลหลังจากต่อสู้มาอย่างหนักใบหน้าของเธอเผยให้เห็นรอยยิ้มสดใสดุจแสงตะวันยามเย็นที่อยู่บนเส้นขอบฟ้า...