คาบแรกประเดิมที่ห้อง1/1 สินะ ส่วนวิชาที่สอน…
‘คาบแรกแนะนำตัวเองไปก่อนนะจ๊ะ (>30)’
ใครเป็คนเขียนตารางสอนวะเนี่ย? เคียร่าคิดอย่างขำ ๆ แต่อันที่จริงก็พอเดาได้ เขาเดินตามแผนที่เวทมนตร์จนมาหยุดอยู่หน้าหน้าห้อง1/1 หลังมองดูบานประตูสีดำสนิทที่มีวงเวทของเขตแดนกักพลังแบบย่อยวาดไว้แล้วเคียร่าก็เลิกคิ้ว ก่อนเอื้อมไปจับลูกบิดสีทองที่เขาลอบสงสัยนิด ๆ ว่าทำจากทองคำจริง ๆ รึเปล่า แล้วหมุนบิดเพื่อเปิด
แอ๊ด...
เมื่อเคียร่ามองเห็นสภาพด้านใน เขาก็กระตุกยิ้ม ั์ตาวาวโรจน์ เพราะ ณ ใจกลางห้องเรียนยามนี้ ท่ามกลางวงล้อมของนักเรียนคนอื่น ๆ มีนักเรียนคู่หนึ่งกำลังใช้เวทมนตร์ต่อสู้กันอยู่ ซึ่งเคียร่าที่ได้เห็นความดุเดือดของการต่อสู้ก็พลันรู้สึกเหมือนเืสูบฉีดไปทั่วร่าง เขาพยายามอดกลั้นเก็บซ่อนอาการคึกอยากเข้าไปร่วมวงของตนไว้อย่างอยากลำบาก ชายหนุ่มที่ตอนนี้อยู่ในคราบ 'คาเรีย คัสตาน่า' ตั้งสติแล้วเดินไปยังหน้าชั้น
"สวัสดีจ้ะ" เคียร่าส่งเสียงทักทาย เขาใช้เวทขยายเสียงเพิ่มระดับในการพูดเพราะกลัวว่าเสียงเวทมนตร์จะดังกลบจนไม่ได้ยิน ซึ่งทั้ง ๆ ที่ไม่ว่ายังไงก็ต้องได้ยินกันทุกคนแน่ ๆ แต่กลับไม่มีหน้าไหนหันกลับมามองเขาสักนิด
เคียร่ากระตุกยิ้มเย็น
"Strike...ผ่ามันซะ" สิ้นเสียงก็ปรากฏสายฟ้าสายหนึ่งผ่าโครมลงกลางวง ทำให้การต่อสู้ประชันเวทต้องหยุดชะงักและวงแตกกระเจิง พวกที่อยู่ใกล้ ๆ รัศมีสายฟ้าก็รีบกางเวทมาป้องกันกันอย่างชุลมุน
หลังจากแสงจากสายฟ้าดับไป ทุกสรรพสิ่งก็กลับมาเงียบสงบ ซึ่งทุกสายตาต่างเบนไปยังต้นตอของกระแสพลังเวทที่ทิ้งร่องรอยไว้ชัดเจนราวกับจะท้าทาย
เคียร่ายิ้มหวานต้อนรับทุกสายตาที่มองมา ใบหน้าของเขาไม่ปรากฏวี่แววความรู้สึกผิดแม้แต่น้อย ซึ่งแน่นอนว่าเ้าตัวก็ไม่ได้รู้สึกผิดสักนิด
ช่วยไม่ได้... ก็อัจฉริยะไม่ชอบการถูกเมินนี่นา~
"ขอพูดใหม่อีกครั้งนะจ๊ะ ...สวัสดีจ้ะทุกคน~ อาจารย์ชื่อ คาเรีย คัสตาน่า จะมาเป็อาจารย์สอนวิชาประวัติศาสตร์เวทมนตร์ควบกับวิชาดนตรีเวทนะจ๊ะ ยินดีที่ได้รู้จัก"
ไม่มีเสียงตอบรับ แต่เป็ที่แน่นอนว่านักเรียนทุกคนในห้องได้มุ่งความสนใจมาที่เขาแล้ว ซึ่งเคียร่าคิดว่านี่เป็โอกาสดีที่จะสร้างภาพลักษณ์อันน่าประทับใจ
"เพื่อให้เรารู้จักกันมากขึ้น อาจารย์จะขอทดสอบฝีมือทุกคนดูสักหน่อย ไม่ต้องห่วงนะจ๊ะ ถ้าใครเกิดขยับตัวไม่ได้ เดี๋ยวอาจารย์จะส่งไปห้องพยาบาลให้เอง!"
บรรยากาศพลันเปลี่ยนเป็ตึงเครียด คนที่อยู่ที่นี่ทุกคนต่างมั่นใจในพลังและฝีมือของตัวเองกันทั้งนั้น ดังนั้นเมื่อมาได้ยินถ้อยคำอย่าง ‘ขอทดสอบฝีมือ’ และ ‘จะส่งไปห้องพยาบาลให้’ อีกทั้งคนที่พูดยังเป็ผู้หญิงที่รูปร่างบอบบางที่ดูจากหน้าตาอายุก็ไม่น่าจะต่างกับพวกตนเท่าไหร่ด้วยแล้ว จึงทำให้พวกเขาเกิดความรู้สึกเป็ปฏิปักษ์
ปฏิกิริยาตอบรับที่เหมือนที่คาดไว้เป๊ะ ทำให้เคียร่าลอบกระตุกยิ้มในใจ ก่อนพูดท้าไป
"จะมารายคน หรือแบบกลุ่มก็ไม่ว่ากันจ๊ะ ถ้าใครทำให้ฉันเอ่ยปากพูดว่า 'ยอมแพ้' ได้ล่ะก็…ฉันจะยอมลาออกจากที่นี่ก็ได้นะ? คิก" น้ำเสียงอารมณ์ดีกับการพูดจาสบาย ๆ เหมือนเป็การบอกว่าไม่มีใครทำได้แน่ทำให้ประกายไฟในดวงตาของเหล่านักเรียนลุกโชน
แต่ด้วยคู่มือที่เป็ผู้หญิงทำให้ไม่มีใครกล้าลงมือก่อน ซึ่งเคียร่าเห็นอย่างนั้นก็ขัดใจ ก่อนจะมีความคิดดี ๆ ขึ้น
"อืม ดูท่าทุกคนจะเป็พวกเลดี้เฟิร์สกัน ก็เข้าใจนะจ๊ะว่านักเรียนทุกคนคิดว่าตัวเองเป็สุภาพบุรุษ เลยไม่อยากลงมือกับผู้หญิง แต่นั่นก็เป็เพียงแค่ความคิดของพวกกบในกะลาเท่านั้นแหละ อาจารย์จะสั่งสอนให้รู้จักโลกนอกกะลาให้เองจ๊ะ Thunder Piranha...ปรากฏ"
สิ้นเสียงก็มีแสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้น ก่อนถัดจากร่างเคียร่าไปทางขวามือจะปรากฏหลุมมิติสูงเท่าแขน โดยที่ทางเข้าออกหลุมมิตินั้นดูคล้ายกับม่านน้ำที่มีสายฟ้าแล่นปลาบไปตามขอบเป็ประกายวูบวาบ
รอไม่ถึงอึดใจ ทุกคนก็เห็นเงาดำไหววูบอยู่หลังม่านน้ำนั้น ก่อนเงานั้นจะค่อย ๆ แหวกผ่านม่านน้ำออกมา
แค่ฟันที่คมเหมือนเลื่อยก็ทำให้พวกที่ตั้งท่าเหมือนเตรียมพร้อมที่จะลุยต้องถอยไปตั้งหลัก ถึงตัวมันจะเป็สีขาวไร้ซึ่งลวดลายหรือสีสันที่ควรมี แต่ชื่อและรูปร่างหน้าตามันบ่งบอกว่าคือปิรันย่าดี ๆ นี่เอง
เพียงแต่เป็ 'ปิรันย่าเผือก'
แม้ตัวมันจะไม่ใหญ่นัก โดยมีขนาดพอ ๆ กับฝ่ามือด้วยซ้ำ แต่ความดุร้ายที่เป็ที่เลื่องลือกันย่อมทำให้คนเห็นเกิดอาการผวากันบ้าง
"เอาอย่างนี้มั้ย? มาเล่นกับ 'ลาซันย่า' ของฉันแทน ถ้าลาซันย่าของฉันเป็ฝ่ายแพ้ ฉันจะถอนตัวจากการเป็อาจารย์โรงเรียนนี้โดยไม่มีข้อแม้ใด ๆ แต่ถ้าพวกนายเป็ฝ่ายพ่ายแพ้ต่อลาซันย่าน้อยที่น่ารักแล้วล่ะก็...หึ ๆ จงทำตัวเป็เด็กดีอยู่ใต้การปกครองของฉันซะ!" ไป ๆ มา ๆ คำพูดจ๊ะจ๋าเริ่มหายไปกลายเป็คำพูดแบบฉบับเคียร่าเต็มขั้น
เมื่อได้ยินประโยคที่กึ่งดูถูกปน ๆ กับวางเงื่อนไขทำให้คนที่ถอยไปตั้งหลักเริ่มก้าวออกมาข้างหน้า โดยพวกแนวหน้าก็เริ่มชักอาวุธขึ้นมา ขณะที่พวกที่อยู่แนวหลังส่วนใหญ่ก็เริ่มวาดวงเวทรอ อีกหลายคนเริ่มทำปากขมุบขมิบท่องเวท แต่บางส่วนยังสงวนท่าทีเหมือนกำลังจับตาดูไม่ก็รอชมเื่สนุก
โดยพวกหลังนี่เคียร่าทำการจำหน้าไว้ ก่อนจะละความสนใจไป เพราะเื่น่าสนุก...'แผนการสร้างความประทับใจ'กำลังจะเริ่มแล้ว!
Are you ready?
3...2..1
...Start!
…
ตัดมาด้านดาลน์กับมอมเมอร์ซึ่งกำลังคุยเื่งานพร้อมทั้งเล่นหมากรุกไปพลาง
กึก
มอมเมอร์ชะงักมือที่จะเขยื้อนตัวเบี้ยไปกินเรือ มือซ้ายที่ถือถ้วยชาอยู่เองก็วางลง
"เป็อะไรไป" คนผมแดงที่นั่งอยู่ตรงข้ามถามอย่างสงสัย ก่อนทำหน้าแปลกใจเมื่อได้ยินคำตอบ
"เปล่า แค่รู้สึกสังหรณ์ไม่ดีนิดหน่อยน่ะ"
"หืม แปลกแฮะ ไม่ได้ยินนายพูดอย่างนี้ตั้งนานแล้ว รู้สึกั้แ่เ้าเคียร่าหายตัวไปนี่เนอะ" ดาลน์พูดขำ ๆ แต่เมื่อคิดได้ว่าหัวข้อที่พูดมีชื่อต้องห้ามเลยรีบพูดเปลี่ยนเื่ ทว่าทางมอมเมอร์ที่ได้ฟังกลับนิ่งงันไปดังถูกสายฟ้าฟาด ั์ตาสีน้ำเงินเข้มของเขาเบิกขึ้นเล็กน้อยอย่างเพิ่งฉุกคิดได้
ใช่แล้ว...ตัวป่วนระดับมหากาฬอย่างไอ้หมอนั่นมันกลับมาแล้วนี่นา!
ไอ้โคตรอัจฉริยะจอมหลงตัวเองที่เป็มหาสุดยอดด้านการสร้างความวุ่นวายและหายนะ...เคียร่า วูลร์!!
คิดถึงตรงนี้มอมเมอร์ก็หลุบตาลงมองถ้วยชาบนโต๊ะที่สะท้อนภาพใบหน้าของตัวเขาที่ขมวดคิ้วจนเกิดร่อง พลางคิดอย่างปลอบใจตัวเอง
อย่ากังวลไป ถึงเป็หมอนั่นก็คงไม่ก่อเื่ั้แ่วันแรกหรอก
…ใช่มั้ย?
2K
