ราชันหมื่นอักขระ

จารึกที่ 42 : กำแพงทองคำหมื่นชั่ง : น้ำตาของเศรษฐีผู้ยากไร้

ปลวแดดร้อนระอุใน ยามเว่ย ทำให้ภาพเบื้องหน้าสั่นไหวราวกับภาพลวงตา แต่จิตสังหารบนลานประลองกลับชัดเจนยิ่งกว่าสิ่งใด

"เริ่มได้!!"

สิ้นเสียงประกาศ หวังต้า คำรามลั่น ผิวหนังเปลี่ยนเป็นสีเทาดุจหินผา พุ่งเข้าหาอาเจียด้วยความเร็วดุจรถศึกคลั่ง พื้นลานหินแตกร้าวตามรอยเท้าที่ย่ำผ่าน "ตายซะเจ้าไก่อ่อน!!"

อาเจีย ยืนสงบนิ่ง ชายเสื้อสะบัดพลิ้วตามแรงลม ดวงตาข้างขวาเรืองแสงสีทองจางๆ ของ 'เนตรบรรพจารึก' มองเห็นวิถีหมัดล่วงหน้าเป็นเส้นสายสีแดง "มุม 45 องศา แรงปะทะ 800 ชั่ง... ถ้าหลบซ้ายเสื้อจะขาด (ค่าซ่อม 5 อีแปะ) ถ้าหลบขวารองเท้าจะสึก (ค่าซ่อม 2 อีแปะ)..."

อาเจียขยับเท้าเพียงเล็กน้อยด้วยท่วงท่าดุจสายน้ำ หมัดศิลาของหวังต้าเฉี่ยวปลายจมูกไปเพียงเส้นยาแดงผ่าแปด ดูภายนอกเหมือนเขา "ยืนรำมวยอย่างใจเย็น" แต่ในใจคือ... "เกือบไปแล้ว! ถ้าโดนหน้าหล่อๆ ของข้ามีหวังต้องเสียค่ายาสมุนไพรเป็นตำลึงแน่!"

อาเจียสะบัดข้อมือวูบเดียว ปึกยันต์สีเหลืองนับร้อยแผ่นปรากฏขึ้นในมือราวกับเล่นกล เขาไม่ได้ปามั่วๆ แต่สะบัดข้อมือด้วยเทคนิค "กระจายดารา" (เทคนิคชั้นสูงของการใช้อาวุธลับ) แผ่นยันต์ปลิวว่อนเป็นระเบียบ เรียงตัวเป็นค่ายกลกลางอากาศล้อมรอบตัวหวังต้าอย่างงดงามตระการตา

"รับไป! เคล็ดวิชา... กำแพงทองคำหมื่นชั่ง!!" น้ำเสียงของอาเจียหนักแน่น กังวานก้อง (แต่แฝงความสั่นเครือเล็กน้อยเพราะเสียดายของ)

พรึ่บๆๆๆๆ! ยันต์นับร้อยแผ่นพุ่งเข้าแปะตามจุดชีพจรและข้อต่อของหวังต้าอย่างแม่นยำราวจับวาง! "อะไรกัน! แม่นขนาดนี้เชียวรึ!" หวังต้าตกตะลึง พยายามกระชากยันต์ออก "อย่าขยับ!" อาเจียพูดเสียงเรียบ (แต่หน้าเครียด) "ยันต์นั่นกระดาษบางมากนะ ถ้าเจ้าดึงแรงเดี๋ยวมันขาด! รู้ไหมว่าข้าเสียเวลาตัดกระดาษนานแค่ไหน!"

วิ้ง! แสงสีทองสว่างวาบ ร่างของหวังต้าถูกผนึกแข็งทื่อกลางอากาศ ท่ามกลางเสียงฮือฮาของผู้ชม "สุดยอด! ใช้ยันต์จำนวนมหาศาลสร้างค่ายกลพันธนาการในพริบตา!" "ท่วงท่าสง่างามมาก! เหมือนเขากำลังโปรยทานให้ขอทาน!"

อาเจียไม่ได้สนใจเสียงเชียร์ เขาขมวดคิ้วเมื่อเห็นหวังต้าเริ่มเกร็งพลังต้าน "ชิ... หนังเหนียวนักนะ เปลืองของจริงๆ... ต้องใช้ 'ไม้ตาย' สินะ"

เขาควักยันต์สีแดงสดออกมาเพียง 5 แผ่น แต่ละแผ่นอัดแน่นด้วยพลังงานที่ปั่นป่วนจนอากาศรอบข้างบิดเบี้ยว อาเจียมองยันต์ในมือด้วยสายตาอาลัยอาวรณ์ราวกับมองคนรักที่กำลังจะจากไป "ลาก่อน... ค่าอาหาร 3 มื้อของข้า..."

เขาดีดนิ้ว เปราะ! ส่งยันต์สีแดงพุ่งออกไปด้วยวิถีโค้งอ้อมหลังหวังต้า แล้ววกกลับไปแปะที่... ก้น (จุดบอดเดียวของวิชาเกราะศิลา)

"ระเบิดเพลิง... ผลาญทรัพย์จาง!!"

อาเจียหันหลังกลับ สะบัดชายเสื้อเดินลงจากเวทีอย่างเท่ๆ (Cool Walk) ไม่หันไปมองผลงาน ตูมมมมม!! เปลวเพลิงระเบิดพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า หวังต้ากระเด็นลอยละลิ่วตกเวทีไปพร้อมก้นที่ไหม้เกรียม

"ผู้ชนะ... อาเจีย!!"

เสียงปรบมือดังกึกก้อง อาเจียหยุดเดิน ยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง... ภาพลักษณ์: จอมยุทธ์ผู้โดดเดี่ยวที่ชัยชนะเป็นเพียงเรื่องปกติ ความจริง: เขากำลังยืนไว้อาลัยให้เศษกระดาษที่ไหม้ไป

ทันใดนั้น เขาก็หันขวับกลับมา ทิ้งมาดจอมยุทธ์ลงหลุม วิ่งกลับไปที่กลางเวที แล้วคุกเข่าลงคลานเก็บเศษยันต์ที่ยังไม่ไหม้อย่างรวดเร็วปานวอก "อันนี้แค่ขอบดำ... ตัดออกยังใช้ได้!" "อันนี้ขี้เถ้า... เอาไปผสมหมึกเขียนใหม่ได้!"

ผู้ชมบนอัฒจันทร์มองภาพนั้นแล้วตีความไปไกลลิบ "ดูสิ! แม้จะชนะอย่างงดงาม แต่เขาก็ยังก้มลงเก็บกวาดเวทีด้วยตนเอง!" "เขาคงไม่อยากให้เศษพลังทำร้ายคนอื่น... ช่างเป็นยอดยุทธ์ที่เปี่ยมคุณธรรม!" "เทพบุตรยันต์โปรย... ทั้งเก่งกาจ ร่ำรวย และถ่อมตน!"

หลินชิงเสวี่ย กุมขมับ "ถ่อมตนบ้านป้าเจ้าน่ะสิ... มันกำลังเก็บขยะไปรีไซเคิลต่างหาก"

เย่ปิงอวิ๋น หรี่ตามองจากมุมสูง มุมปากยกยิ้มอย่างพึงพอใจ "ฝีมือการปายันต์ระดับปรมาจารย์... แต่ทำตัวเหมือนพ่อค้าขี้งก... ชายผู้นี้น่าสนใจกว่าที่คิด"

เสียงสรรเสริญดังเซ็งแซ่ ขณะที่อาเจียเงยหน้าขึ้นมา ตาแดงก่ำ

"ศิษย์พี่กรรมการ... ขะ... ข้าขอยึดกางเกงไหม้ๆ ของหวังต้าได้ไหม? ในนั้นน่าจะมีเศษเงินเหลืออยู่บ้าง..."

กรรมการเหงื่อตก ตีความไปอีกทาง "ช่างรอบคอบนัก! จะเก็บหลักฐานเพื่อไปขอขมาศิษย์พี่หวังต้าสินะ? เชิญเจ้าลงจากเวทีเถอะ พักผ่อนบ้างนะพ่อหนุ่ม"

หลี่มู่กู่ ที่ยืนดูอยู่ข้างสนาม กุมขมับจนเส้นเลือดปูด

"โลกนี้มันบิดเบี้ยวไปแล้ว... คนอื่นมองว่ามันเป็นพระโพธิสัตว์เดินดิน... แต่ข้ารู้ดี... ที่มันร้องไห้เพราะมันเสียดายเงินค่ากระดาษเช็ดก้นพวกนั้นต่างหาก! เจ้าคนงกเอ้ย!"