ศิษย์ข้าใครว่ากาก? ระบบศิษย์คืนกำไรหมื่นเท่า

"ในที่สุด... ก็ถึงตาข้าเสียที!"

อู๋เสี่ยวพั่งกระโดดตัวลอยด้วยความดีใจจนแก้มกระเพื่อม เขาเฝ้ารอเวลานี้มานานแสนนาน ตั้งแต่เริ่มการประลองจนผ่านพ้นไปถึงเก้าคู่ เขายังมิได้ก้าวขาขึ้นเวทีเลยสักครั้ง เพราะสวีหมิงกำชับหนักแน่นว่าเขาคือ... อาวุธลับ!

และบัดนี้ ก็ถึงเวลาที่อาวุธลับเยี่ยงเขาจะได้สำแดงเดชสะเทือนฟ้าดิน!

สวีหมิงแย้มยิ้มพลางเอ่ยกระตุ้น "เสี่ยวพั่ง ในฐานะอาวุธลับก้นหีบของสำนักหลิงเซียน เจ้าต้องแสดงแสนยานุภาพให้ทุกคนประจักษ์แก่สายตา ศิษย์พี่ขอไม่มากความ... แค่ล้มระดับสร้างรากฐานขั้นสูงสุดให้ได้สักสองคนก็พอ!"

"สองคน?"

อู๋เสี่ยวพั่งยืดอกตอบทันทีด้วยความมั่นใจ "ศิษย์พี่ดูถูกกันเกินไปแล้ว อย่างน้อยต้องสามคน!"

"ประเสริฐ! งั้นก็สามคน!"

สวีหมิงพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

อู๋เสี่ยวพั่งเดินอาดๆ ก้าวขึ้นเวทีด้วยท่วงท่าห้าวหาญเต็มเปี่ยม ประหนึ่งขุนพลผู้เกรียงไกร

เหล่าศิษย์สำนักหลิงเซียน "......"

ต่างคนต่างมองหน้ากันเลิ่กลั่ก สองคนบ้างล่ะ สามคนบ้างล่ะ... พวกเจ้าสองคนเห็นยอดฝีมือระดับสร้างรากฐานขั้นสูงสุดเป็นผักกาดขาวในตลาดสดหรืออย่างไร? นึกจะเด็ดหัวก็เด็ดได้ง่ายๆ กระนั้นรึ?

แม้จะเคยเห็นพลังระเบิดอันน่าทึ่งของอู๋เสี่ยวพั่งในงานประลองภายในสำนักมาแล้ว แต่หากจะบอกว่าเจ้าอ้วนผู้นี้สามารถไล่ทุบระดับสร้างรากฐานขั้นสูงสุดได้เป็นผักปลา พวกเขาก็ยังมิอาจทำใจเชื่อได้ลง

ในสายตาพวกเขา ขอเพียงอู๋เสี่ยวพั่งแลกชีวิตลากระดับสร้างรากฐานขั้นสูงสุดตกเวทีไปได้สักคน ก็ถือว่ากำไรมหาศาลแล้ว!

"เจ้าอ้วนของสำนักหลิงเซียนผู้นั้นคือใครกัน?"

"ก่อนหน้านี้ไม่เคยเห็นเงาหัวลงสนามเลยนี่นา? หน้าตาดูอ่อนเยาว์ปานนี้ น่าจะเป็นศิษย์หน้าใหม่กระมัง?"

"สำนักหลิงเซียนนี่มันวิปลาสไปแล้วหรือไร? เหตุใดปีนี้ถึงส่งศิษย์หน้าใหม่มาประลองมากมายเช่นนี้?"

...

ทันทีที่อู๋เสี่ยวพั่งปรากฏตัว เสียงวิพากษ์วิจารณ์ก็ดังเซ็งแซ่ไปทั่วสนาม หลายคนมองดูด้วยความประหลาดใจระคนขบขัน

สำหรับสายตาธารกำนัล อู๋เสี่ยวพั่งคือหน้าใหม่โนเนมที่ไม่มีผู้ใดรู้จักมักจี่

แม้กระทั่งฝั่งสำนักหนานไห่เองก็เช่นกัน

พวกเขามองดูอู๋เสี่ยวพั่งด้วยความงุนงงสงสัย

เจ้าหมูตอนนี่มันเป็นใคร? ก่อนหน้านี้เคยลงแข่งรอบคัดเลือกด้วยหรือ?

"ศิษย์พี่ไห่เผิง จัดการมันในกระบวนท่าเดียวเลยขอรับ!"

"เจ้าอ้วนนี้ดูท่าทางจะเคี้ยวง่าย ศิษย์พี่คงจัดการได้ภายในสามลมหายใจ!"

แม้จะงุนงง แต่พวกเขาก็ตะโกนเชียร์ชายหนุ่มร่างกำยำที่กำลังเดินขึ้นเวทีด้วยความมั่นใจเปี่ยมล้น

บุรุษผู้นี้มีนามว่า 'ไห่เผิง' เป็นหนึ่งในห้ายอดฝีมือระดับแนวหน้าของศิษย์สำนักหนานไห่ มีระดับพลังบำเพ็ญเพียรอยู่ที่ 'สร้างรากฐานขั้นสูงสุด' อย่างแท้จริง!

หลังจากโดนสวีหมิงอ่านเกมขาดในรอบแรก ศิษย์ตัวแทนของสำนักหนานไห่ก็เลิกวางแผนซับซ้อน และตัดสินใจใช้กำลังเข้าหักหาญตรงๆ แม้รอบที่แล้วจะโดนสำนักหนานซานเล่นลูกไม้ตัดกำลังไปบ้าง แต่ภาพรวมของขุมกำลังทีมยังถือว่าแข็งแกร่งดั่งหินผา

พวกเขามีระดับสร้างรากฐานขั้นสูงสุดเหลืออยู่ถึงเจ็ดคน และระดับสร้างรากฐานขั้นสูง (ขั้นเจ็ดขึ้นไป) อีกสามสิบหกคน

ด้วยกองทัพขนาดนี้ ไม่จำเป็นต้องใช้เล่ห์เหลี่ยมอันใดทั้งสิ้น พลังที่เหนือกว่าย่อมบดขยี้ทุกสิ่ง!

เพราะจากข้อมูลที่เขามี ระดับสร้างรากฐานขั้นสูงสุดของสำนักหลิงเซียน หลังจากเสียลู่เล่ยไป ก็เหลือเพียงแค่สามคน คือสวีหมิง และศิษย์เอกของผู้อาวุโสสองกับผู้อาวุโสสาม

เจ็ดต่อสาม... จำนวนคนต่างกันราวฟ้ากับเหว บดขยี้ได้สบายมือ

แม้สวีหมิงจะมีพลังการต่อสู้ส่วนตัวที่เหนือล้ำกว่าระดับทั่วไป แต่ศิษย์ตัวแทนสำนักหนานไห่ก็มั่นใจว่าจะรับมือได้ ต่อให้เอาชนะไม่ได้ในคราเดียว แต่การตัดกำลังสักหกเจ็ดส่วนย่อมทำได้แน่ ส่วนที่เหลือก็ให้คนอื่นใช้วิธี 'หมาหมู่' ผลัดกันขึ้นไปรุมทึ้ง สวีหมิงก็ไม่รอดสันดอนอยู่ดี!

ดังนั้นเขาจึงไม่อยากเสียเวลากับเจ้าอ้วนไร้ชื่อเสียงผู้นี้

เทียบกับสำนักหลิงเซียนแล้ว คู่แข่งในรอบสองอย่างถ้ำจี๋หั่วและหอก่วนชิง ต่างหากที่เขาต้องให้ความสำคัญ!

บนเวทีประลอง

"เจ้าหนูอ้วน เอ็งเดินลงไปเองเถิด!"

มองดูอู๋เสี่ยวพั่งที่เดินต้วมเตี้ยมขึ้นมาด้วยท่าทางอุ้ยอ้าย ไห่เผิงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบาๆ ในลำคอ โบกมือไล่ราวกับไล่แมลงวัน "ข้าน่ะ... ไม่ชอบรังแกเด็กหรอกนะ!"

"แกพูดว่ากระไรนะ!"

ได้ยินคำนั้น ดวงตาของอู๋เสี่ยวพั่งเบิกกว้าง จ้องเขม็งทันทีราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

ไห่เผิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะยิ้มเหยียดมุมปาก "ทำไม? เด็กน้อยโกรธแล้วหรือ?"

ยังพูดไม่ทันจบประโยค อู๋เสี่ยวพั่งก็ตวาดขัดขึ้นมาเสียงดังลั่น

"ไม่ใช่เด็กน้อย... ไอ้คำข้างหน้านั่นต่างหาก!!"

"ข้างหน้า?"

ไห่เผิงงงไปวูบหนึ่ง ก่อนจะนึกขึ้นได้แล้วระเบิดเสียงหัวเราะ "อ๋อ... เจ้าอ้วน?"

ตูม!

สิ้นเสียงคำว่า 'อ้วน' คลื่นพลังลมปราณอันน่าสะพรึงกลัวก็ระเบิดตูมออกมากลางเวทีราวกับภูเขาไฟปะทุ!

ไห่เผิงไม่ทันตั้งตัว ถูกแรงระเบิดนั้นกระแทกจนตัวหงายเงิบไปด้านหลังเล็กน้อยด้วยความตื่นตะลึง

พร้อมกันนั้น แรงกดดันอันป่าเถื่อนและทรงพลังดั่งสัตว์ร้ายบรรพกาลก็พุ่งเข้าใส่หน้า จนเขาหายใจแทบไม่ออก

เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง ก็พบว่าเบื้องหน้าคืออู๋เสี่ยวพั่งที่รอบกายมี 'ปราณแท้จริงราชันย์' สีทองคำลุกโชนห่อหุ้ม รัศมีเจิดจ้าบาดตา ผมสั้นชี้ตั้งชันขึ้นฟ้า ราวกับ 'เทพสงคราม' ที่กำลังพิโรธ ดวงตาแดงก่ำเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่ง

"แรงกดดันบ้าอะไรกันเนี่ย! เจ้าอ้วนนี้มันตัวอะไรกัน?"

"แสงสีทองนั่นมิใช่ลมปราณปกติใช่หรือไม่? มันคือพลังงานอันใดกันแน่?"

"บัดซบ! หรือว่าเจ้าอ้วนนี้จะมีกายาพิเศษ??"

...

ผู้ชมทั่วทั้งสนามต่างตกตะลึงจนอ้าปากค้าง

"พลังงานนี้มัน..."

แม้แต่เหล่าเจ้าสำนักบนแท่นประธาน ต่างก็มีสีหน้าประหลาดใจไปตามๆ กัน

เพราะขนาดพวกเขาระดับจินตานขั้นสูงสุด หรือแม้แต่ระดับหยวนอิง ยังสัมผัสได้ว่าแรงกดดันอันป่าเถื่อนที่อู๋เสี่ยวพั่งปลดปล่อยออกมานั้น ทำให้ลมปราณในร่างของพวกเขารู้สึกอึดอัดเล็กน้อย

แรงกดดันมังกรของสวีหมิงก่อนหน้านี้ ยังไม่น่าเกรงขามเท่ากับแรงกดดันดิบเถื่อนสายนี้เลย!

เจ้าอ้วนคนนี้... โผล่มาจากขุมนรกขุมไหนกัน?

สายตาทุกคู่หันขวับไปมองเจ้าสำนักหลิงเซียนเป็นตาเดียว

ปีนี้สำนักหลิงเซียน... มีของดีซ่อนไว้เยอะผิดปกติจริงๆ!

เจ้าสำนักหลิงเซียนยิ้มบางๆ ไม่เอ่ยวจีใด สายตาลอบมองจางอวิ๋นที่นั่งอยู่ด้านล่างด้วยความชื่นชม

ถึงเจ้าจางอวิ๋นจะทำศิษย์รักข้าหนีไปสองคน แต่ลูกศิษย์ที่เจ้าหมอนี่ปั้นมา... ก็ไม่ทำให้สำนักขายหน้าจริงๆ!

บนที่นั่งกิตติมศักดิ์

"ดูเหมือนว่า 'ความโกรธ' จะเป็นตัวกระตุ้นชั้นดีจริงๆ สินะ!"

มองดูอู๋เสี่ยวพั่งที่ระเบิดพลังโทสะออกมาจนแรงกดดันพุ่งทะยานเสียดฟ้า จางอวิ๋นลูบคางอย่างพึงพอใจ

เขาเคยสังเกตตอนงานประลองศิษย์แล้วว่า ยิ่งอู๋เสี่ยวพั่งมีอารมณ์รุนแรง พลังก็จะยิ่งเพิ่มพูนขึ้นแบบก้าวกระโดดทวีคูณ

จบงานประลองนี้ สงสัยต้องปิดด่านฝึกพิเศษเพื่อ 'กระตุ้นต่อมโกรธ' ให้เจ้าอ้วนสักหน่อยแล้ว!

ในขณะที่เขากำลังวางแผนชั่วร้าย... เอ้ย แผนการฝึกอันล้ำลึก

บนเวทีด้านล่าง อู๋เสี่ยวพั่งที่โกรธจนผมชี้ตั้ง ชี้หน้าด่าไห่เผิงเสียงดังลั่นสนั่นเวที

"ข้าจะทุบแกให้เปลี่ยนรูป!!"

ฟุ่บ!

สิ้นเสียงคำราม อู๋เสี่ยวพั่งก็พุ่งตัวออกไป!

คนทั้งสนามเห็นเพียงแค่ประกายแสงสีทองวาบผ่านสายตา แล้ววินาทีต่อมา...

ร่างท้วมของอู๋เสี่ยวพั่งก็ไปโผล่อยู่ตรงหน้าไห่เผิงในระยะประชิด พร้อมง้างหมัดที่อัดแน่นด้วยพลังราชันย์ซัดเปรี้ยงเข้าใส่

"!!"

ไห่เผิงคาดไม่ถึงว่าคนรูปร่างอ้วนท้วนสมบูรณ์เช่นนี้จะมีความเร็วระดับปีศาจ เขาไม่มีเวลาไตร่ตรอง รีบยกสองแขนขึ้นมาการ์ดรับหมัดนั้นไว้ตามสัญชาตญาณ

แต่ทันทีที่หมัดของอู๋เสี่ยวพั่งปะทะเข้ากับท่อนแขน สีหน้าของไห่เผิงก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

มันมิใช่แรงหมัดของคนอ้วนธรรมดา... แต่มันหนักหน่วงรุนแรงราวกับโดนฝูงช้างสารพุ่งชน! แรงปะทะมหาศาลส่งร่างของเขาลอยละลิ่วกระเด็นออกไปทันที

ฟุ่บ!

ขณะที่ร่างยังลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ หูของเขาก็ได้ยินเสียงแหวกอากาศดังขึ้นข้างๆ

พอหันไปมอง ก็เห็นอู๋เสี่ยวพั่งพุ่งตามมาประชิดตัวด้วยความเร็วแสง พร้อมกำหมัดเสยขึ้นมาจากด้านล่าง ซัดเข้าเต็มเปาที่กระพุ้งแก้มซ้าย

ผัวะ!

หมัดนี้ส่งร่างของไห่เผิงพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าราวกับดอกไม้ไฟ ฟันซี่น้อยใหญ่พร้อมเลือดสดๆ พุ่งกระฉูดออกจากปาก แตกกระจายกลางอากาศอย่างงดงาม (?)

ร่างของเขาตกลงมาตามแรงโน้มถ่วง

แต่ยังไม่ทันจะถึงพื้น อู๋เสี่ยวพั่งที่ห่อหุ้มด้วยปราณราชันย์สีทองก็กระโดดดักรออยู่แล้ว พร้อมง้างหมัดขนาดเท่ากระสอบทรายเตรียมไว้

"ไม่! อย่านะ!!"

ไห่เผิงหน้าซีดเผือด ร้องเสียงหลงด้วยความหวาดกลัว

แต่อู๋เสี่ยวพั่งที่กำลัง 'ของขึ้น' มีหรือจะฟัง? หมัดหนักๆ ถูกซัดเปรี้ยงเข้าที่แก้มอีกข้างอย่างจัง!

ตูม!

เสียงกระแทกดังสนั่นหวั่นไหว ร่างของไห่เผิงถูกซัดปลิวเป็นกระสุนมนุษย์ พุ่งออกนอกเวทีไปกระแทกพื้นด้านล่างอย่างแรงจนฝุ่นตลบ

เมื่อฝุ่นจางลง ผู้คนต่างชะโงกหน้าไปดู

ภาพที่เห็นคือใบหน้าทั้งสองข้างของไห่เผิงบวมเป่งปูดโปนจนดูไม่ออกว่าเป็นใคร เหมือนหัวหมูที่ถูกต้มจนสุกพองน้ำ

สมกับคำประกาศกร้าวของเจ้าอ้วน...

เปลี่ยนรูปไปแล้วจริงๆ!

ทั่วทั้งสนามตกอยู่ในความเงียบกริบ!