ฉันนี่แหละ...ด็อกเตอร์ในต่างโลก

หลังจากงานเลี้ยงฉลอง 3 วัน 3 คืนก็ได้ผ่านพ้นไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว การใช้ชีวิตของผู้คนที่เมืองเลบานอนก็กลับมาเป็นอย่างเคย ผู้คนเดินทางทำงานที่เหมืองแร่ทางใต้ของเมือง รีออนเองก็กลับมาเปิดกิจการหลังจากที่ไม่ได้เปิดมานาน และตอนนี้เขายังมีผู้ช่วยคนใหม่ที่มาช่วยเหลือกิจการนั้นก็ได้แก่ว่าที่ภรรยาของเขา แคทเทอรีน เมียร์ฟอร์ต ที่ตอนนี้ยังอยู่ในขั้นตอนการเรียนรู้ และเพิ่มประสบการณ์ในการค้า“ลูกลดให้แม่อีกไม่ได้หรือ อันนั้นแม่ก็อยากได้เอาไปฝากท่านยายของลูกด้วย..” เซล่ากล่าวพร้อมกับทำตามเป็นประกาย รีออนดูก็รู้แล้วว่าแม่ของเขาอยากจะได้มันเอาไว้ใช้เองเท่านั้น โดยที่ใช้ข้ออ้างเป็นของฝากให้ท่านยายของเขา“ลูกก็จัดเตรียมของท่านตากับท่านยายแล้วไม่ใช่หรือขอรับท่านแม่ .. เซฟีน่าเจ้าก็อีกคน อย่าแอบอุ๊บอิ๊บเอาเข้ากระเป๋าแบบนั้นซิ..” รีออนหนักใจกับทั้งสองเป็นอย่างมาก ตอนเปิดร้านในตอนเช้าของวัน ผู้คนมากหน้าหลายตาก็ต่างเดินทางมายังร้านของเขาเพื่อที่จะติดต่อซื้อขาย แน่นอนว่ามันต้องมีท่านแม่ และน้องสาวก็เป็นหนึ่งในกลุ่มคนเหล่านั้น นอกจากนี้ยังมีเจ้าของโรงประมูลซิลเวอร์เฟสที่มาสอบถามขอซื้อสินค้าด้วยตัวเองอีกเป็นจำนวนล็อตใหญ่ มันสืบเนื่องมาจากตอนทำสงครามกับอาณาจักรดีไวท์ กลุ่มโรงประมูลซิลเวอร์เฟสได้ออกเดินทางหนีภัยสงครามไปยังเมืองอื่น และนำสินค้าของรีออนออกประมูลในอีกหลายเมือง มันเป็นที่ต้องตาของบรรดาเหล่าผู้มีอำนาจทางการเงินเป็นอย่างมาก นอกจากนี้ยังมีพ่อค้ากลุ่มอื่นๆอีกมากมายที่ได้ยินข่าวพวกเครื่องเพชรนี้ ทำให้ตอนเช้าเป็นอะไรที่วุ่นวายพอสมควร รีออนเอ่ยแกพวกเขาให้เลือกได้ตามอัธยาศัย และสินค้าที่ขึ้นโชว์บนที่จัดแสดงมันมีเพียงพอตามที่พวกพ่อค้าอยากจะได้ แต่ถ้าสั่งสินค้าในจำนวนมากกว่า 10 ชุดในคราวเดียว ให้มารับสินค้าได้ในวันรุ่งขึ้น มันเหมือนเป็นการเปิดรับพรีออเดอร์ให้กับลูกค้าได้เลือกสรร นอกจากนี้รีออนยังใส่เรื่องของหัวการค้าเข้าไปอีก โดยกลุ่มพ่อค้าของท่านใดสั่งเกิน 15 ชุด จะได้รับส่วนลดทันที 10 เปอร์เซ็นต์ หากเป็น 30 ชุดจะลดไปถึง 20 เปอร์เซ็นต์ และถ้าหาก 50 ชุดในคราวเดียว ลดมากสุดถึง 30 เปอร์เซ็นต์ของสินค้าทั้งหมด แน่นอนว่ามีพ่อค้าหลายกลุ่มต่างสั่งเข้ามาในจำนวนที่มากในทันที ส่วนกลุ่มที่มากที่สุดเห็นจะเป็นของโรงประมูลซิลเวอร์เฟสที่สั่งไปมากถึง 100 ชุด มันอาจจะเป็นเพราะพวกเขามีกลุ่มหรือฐานลูกค้าจำนวนมากก็เป็นไปได้ รีออนจึงอยากเอาใจพวกเขาสักเล็กน้อย โดยที่การค้าขายครั้งแรกรีออนลดให้พวกเขาถึง 35 เปอร์เซ็นต์ แต่ครั้งถัดไปต้อง 30 เปอร์เซ็นต์เหมือนเดิม ถึงจะลดไปมากขนาดนั้นรีออนก็ไม่ได้สะทกสะท้านใดๆ เพราะต้นทุนในการผลิตนั้น มันยังไม่ถึง 15 เปอร์เซ็นต์ของราคาสินค้าเลย นับว่ามันเป็นผลกำไรที่ได้มาอย่างมหาศาล แน่นอนว่าสิ่งที่รีออนได้รับนั้น นอกจากจะได้เป็นสมาชิกของโรงประมูลในระดับซุปเปอร์วีไอพีแล้ว ยังได้รับสิ่งอำนวยการพิเศษเกี่ยวกับพวกแร่ต่างๆที่โรงประมูลจัดหามาได้ให้เลือกเป็นคนแรกๆอีกด้วย และมันทำให้ธุรกิจของรีออนไม่ได้หยุดชะงักเพราะขาดแร่อีกต่อไป ถ้าแร่มันไม่พอจริงๆ เขาสามารถร้องขอจากเซนอลผู้คุมเหมืองผู้เป็นญาติกับแคทเทอลีนอีกทางหนึ่ง ธุรกิจของเขากำลังเจริญไปข้างหน้าอย่างไม่มีที่สิ้นสุด และอีกนานกว่าพวกเขาคนในโลกนี้จะทำเครื่องเพชรออกมาเองได้ กลับมาที่ปัจจุบันที่ตอนนี้เซฟีน่ากำลังหัวเราะแห้งๆออกมาที่ถูกจับได้..“แฮ่ๆ ก็ใครใช้ให้ท่านพี่มีสินค้าตั้งหลายรูปแบบกันล่ะเจ้าคะ นี่เงินน้องก็เหลือไม่มากแล้ว แต่พวกมันก็ยังสวยต้องตาน้องอยู่.. น้องขออันหนึ่งนะ นะ นะ น้า” เมื่อเห็นว่าถูกจับได้แล้วก็เลยเปลี่ยนเป็นใช้กลยุทธ์ลูกอ้อนแทน แน่นอนว่ารีออนก็ต้องยอมใจอ่อนให้กับพวกเธอทั้งสองอย่างช่วยไม่ได้“ก็ได้ๆ ท่านแม่กับน้องนี่จริงๆเลย ที่ซื้อไปทั้งหมดก็เกือบๆ 30 ชุดเข้าไปแล้วล่ะมั้ง .. ของน้องอะพี่ให้ แต่ของท่านแม่ต้องจ่าย 50 เปอร์เซ็นต์ขาดตัวห้ามต่อนะขอรับ ชุดที่ท่านแม่ถืออยู่นั้นมันทำได้ยากมากๆ เท่านี้ข้าก็ขาดทุนไปเยอะมากแล้ว..” รีออนกล่าว แคทเทอรีนที่ได้ยินอย่างนั้นก็ยิ้มออกมาอย่างช่วยไม่ได้ เธอเป็นคนแรกที่ได้รู้ความลับในการผลิตเครื่องเพชรพวกนี้ ตั้งแต่ตอนที่เธอไปหารีออนที่บ้านเช่านั้นแล้ว จนสุดท้ายหลังจากที่มีประกาศเรื่องของงานแต่งงาน รีออนก็ยอมบอกเธอทุกอย่าง“..ท่านพี่ขี้เหนียวจริงเจ้าค่ะ... ท่านแม่เจ้าคะ เครื่องเพชรชุดนี้เดี๋ยวข้าเป็นคนออกเงินให้เองเจ้าค่ะท่านแม่.. ข้ายังไม่ได้มีของขวัญให้พวกท่านทั้งสองเลยสักชิ้น ในฐานะที่เป็นว่าที่ภรรยา และว่าที่ลูกสะใภ้แล้วช่างน่าอายยิ่งหนักเจ้าค่ะ เครื่องเพชรชุดนี้พอที่จะของขวัญได้อยู่ ท่านแม่โปรดรับไว้ด้วยเจ้าค่ะ..” แคทเทอรีนกล่าวออกมา พร้อมกับเอ่ยสาธยายยืดยาว และมันทำให้รีออนได้แต่ทำสีหน้าที่มันบ่งบอกว่าเอิ่ม“ช่ายยยแล้ว ลูกขี้เหนียวเกินไป นี่ยิ่งกับแม่ตัวเองด้วยแล้ว ต้องให้ฟรีถึงจะถูก.. ดูอย่างหนูแคทเทอรีนซิเป็นเด็กดี น่ารักที่สุด..” เซล่ากล่าวออกมาเหมือนกับเด็กน้อย เธอไม่มีท่าทีปฏิเสธน้ำใจจากว่าที่ลูกสะใภ้เลยแม้แต่น้อย “แล้วของหนูล่ะเจ้าค่ะท่านพี่แคทเทอรีน..” แน่นอนว่าเซฟีน่าก็ไม่ยอมแพ้ขอท่านพี่สะใภ้ของเธอด้วยอีกคน แคทเทอรีนก็ยิ้ม และพยักหน้าให้ มันทำให้เซฟีน่าวิ่งกระโดดไปกระโดดมาเลือกเครื่องเพชรอีกชุดโดยที่ไม่เกรงใจรีออนเลยแม้แต่น้อย“แล้วท่านแม่จะเดินทางเมื่อไหร่หรือขอรับ นี่มันก็เกือบจะเที่ยงวันแล้ว..” ในเมื่อเป็นอย่างนี้รีออนจึงทำการเปลี่ยนเรื่อง เพราะวันนี้ท่านพ่อกับท่านแม่เองก็กำลังจะออกเดินทาง ท่านพ่อนั้นเดินทางกลับเมืองหลวง ส่วนท่านแม่ และเซฟีน่าก็เดินทางไปเอเลเน่เมืองของท่านตากับท่านยายตามแผนเดิม“เสร็จจากตรงนี้ก็เดินทางแล้วลูก.. น่าจะถึงเมืองชายแดนก่อนค่ำพอดี ไม่ต้องห่วงไปหรอก พ่อของลูกได้ส่งทหารมือดีมาเพิ่มอีกตั้งสองร้อยนาย นอกจากนี้ยังมีปืนใหญ่ที่ลูกให้มาติดขบวนด้วยอีกสองกระบอก ใครหน้าไหนก็ทำอะไรแม่กับเซฟีน่าไม่หรอกแบบนี้..” เซล่ากล่าวด้วยปาก แต่ตาและมือของเธอสนใจแต่กับเครื่องเพชร ไม่นานทหารองครักษ์ก็เดินเข้ามาภายในร้านก่อนจะเอ่ยรายงานเรื่องการเดินทาง พวกเขากอดกันสักเล็กน้อย แคทเทอรีนอาสาไปส่งพวกท่านที่ประตูเมืองให้เอง เพราะงานของรีออนนั้นมีค่อนข้างมาก แคทเทอรีนยื่นมือของตัวเองออกมาหนึ่งข้าง พร้อมกับทำหน้าที่เฉยชา รีออนเองก็เข้าใจว่าเธอต้องการอะไรจึงเอ่ยทวงในทันที“น้องหญิงยังไม่ได้จ่ายค่าเครื่องเพชรของท่านแม่กับเซฟีน่าเลยสักทองแดงเดียว แล้วน้องหญิงยังมาขอเงินข้าอีกหรือ..” รีออนกล่าวพร้อมกับถอนหายใจ แคทเทอรีนที่ได้ยินอย่างนั้นก็ยิ้มหวานออกมา“..ท่านพี่ขี้เหนียว.. แต่ท่านเคยได้ยินคำๆนี้หรือไม่ เงินของสามีก็คือเงินของภรรยา ส่วนเงินของภรรยาก็คือเงินของภรรยานะเจ้าคะ... รีบๆเอาเงินมาได้แล้วเจ้าค่ะ เดี๋ยวท่านแม่จะไปไกลเสียก่อน ขากลับน้องจะซื้อขนมมาฝากนะเจ้าคะ..” แคทเทอรีนกล่าว แม้รีออนจะงงๆอยู่ แต่ก็ควักเงินในกระเป๋าให้เธอไปหลายเหรียญทอง จากนั้นเธอก็เดินจากไปในทันทีเมื่อเสร็จสิ้นเป้าหมาย“..คำๆนี้.. นึกรุ่นพี่ที่ทำงานด้วยกันสมัยก่อนเลยแหะ ไม่คิดว่าจะมาโดนเข้ากับตัว...เห้อ.. นั่นก็แปลว่าค่าเครื่องเพชรของท่านแม่ และเซฟีน่า.. เราไม่ได้เงินซินะ... เห้อ..” รีออนถอนหายใจก่อนจะไปทำอย่างอื่นต่อ...

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 65

คล้ายกับเรื่องฉันนี่แหละ...ด็อกเตอร์ในต่างโลก ที่คุณอ่าน

ฉันนี่แหละ...ด็อกเตอร์ในต่างโลก

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

บทที่ 65

คล้ายกับเรื่องฉันนี่แหละ...ด็อกเตอร์ในต่างโลก ที่คุณอ่าน

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้