เพชรชาติ วรนิวัฒน์ (เพชร)
ภาพจาก : Pinterest
ฉัตรอรุณ สว่างอรุณ (ฉัตร)
ภาพจาก : Pinterest
“พี่เพชรมีคนอื่น...จริงๆ เหรอคะ” เธอเผลอกอดลูกที่กำลังหลับอยู่บนบ่าแน่นจนเด็กน้อยร้องอู้อี้พลางขยับตัวด้วยความอัดอัด หญิงสาวจึงได้สติ เธอกลืนน้ำลายลงคอมองหน้าสามีเล็กน้อยก่อนจะรีบพาเ้าตัวเล็กไปนอนในเปล
หัวใจ...ยังไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยินได้ฟัง สามีซึ่งอยู่กินกันมาสามปีและเพิ่งมีลูกอายุแค่หนึ่งขวบครึ่ง เขากลับมาจากบริษัทเหมือนอย่างทุกวัน แล้วเข้ามาในห้องขณะที่เธอกำลังกล่อมลูกนอน มาบอกเธอ...ว่าเขามีผู้หญิงอีกคนด้วยหน้าตาตื่นปนเปไปด้วยความสับสน
ฉัตรอรุณคิดว่าเธอกำลังฝันร้าย มันไม่ใช่ความจริง....
“พี่ขอโทษที่บุ่มบ่าม...เราออกไปคุยกันข้างนอกดีกว่านะ” เพชรชาติเองก็เหมือนจะมีสติขึ้นมาบ้างแล้วเหมือนกัน จากที่หน้ามืดตามัวรีบสารภาพบาปกับภรรยาแบบทันทีทันใด โดยที่เธอไม่ได้ตั้งตัว เพราะเขาเอง...ก็ไม่คิดว่าเื่จะบานปลายมาไกลขนาดนี้
“...” ฉัตรอรุณไม่ตอบ มืออันสั่นกำสายเปลแน่นแล้วไกวลูกเบาๆ ทั้งที่น้ำตาร่วงเผาะ ไม่อยากรับรู้อะไรทั้งสิ้น หญิงสาวกำลังภาวนาว่าขอให้ทุกอย่างเป็เพียงความฝัน ประเดี๋ยวเธอคงตื่นแล้วทุกอย่างก็จะดำเนินไปเป็เหมือนเดิม ครอบครัวของเธอยังคงอบอุ่นมั่นคงไม่เปลี่ยนแปลง...
“ฉัตร...พี่ขอร้องเถอะ นี่มันเื่คอขาดบาดตายเลยนะ พี่...พี่จำเป็ต้องรับผิดชอบเขาจริงๆ”
“พี่เพชรโกหกฉัน...กำลังล้อเล่นกันใช่ไหม” น้ำเสียงสะอื้นสั่นเอ่ยถาม
“นี่...ฟังพี่นะ ออกไปคุยข้างนอกดีกว่าเดี๋ยวลูกจะตื่น มาเถอะ...จะได้พูดให้จบๆ วันนี้เลย” พูดพลางก็เข้าไปจับแขนของภรรยาสาวแล้วลากเธอพาออกไปยังห้องรับแขก
ฉัตรอรุณนั่งลงบนโซฟาอย่างสงบ ไม่ใช่เพราะทำใจได้ แต่เพราะเธอกำลังเ็ปอย่างหนักจนไม่มีเรี่ยวแรงเหลือแม้จะเอ่ยปากถามว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเธอ ผู้หญิงคนนั้นเข้ามาแทรกอยู่ในใจเขาตอนไหน แล้วเมื่อไหร่...ที่หัวใจของเขามันทรยศต่อความจงรักภักดีของเธอ
“ฉัตร...พี่ขอโทษ แต่มันเกิดขึ้นแล้วพี่ก็ทำอะไรไม่ได้” เพชรชาติกล่าวโดยที่ยืนเท้าสะเอวหันหลังให้กับภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมาย ไม่กล้าสู้หน้าเธอ...ทั้งๆ ที่กล้าทำเื่เลวร้ายลงไปมาเนิ่นนานจนเกิดเป็ปัญหาลุกลามใหญ่โต
“แล้วยังไงคะ...พี่เพชรจะเลิกกับฉัตรเพื่อจะไปอยู่กับเขาเหรอ” เธอกลั้นใจถาม ทั้งตัวเย็บวาบจนมือที่กำเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อยังไม่รู้สึกรู้สา ด้วยเพราะความเ็ปทั้งหมดมันไปรุมเร้าอยู่ที่กลางหัวใจ
“ไม่ใช่อย่างนั้น...พี่ไม่มีวันทิ้งฉัตรกับลูกได้ลงคอหรอก เพียงแต่...ตอนนี้...” เขาหยุดคำพูดไว้เพียงเท่านั้นแล้วถอนหายใจแรงใช้ความคิดว่าควรจะเอ่ยอย่างไรให้คนฟังเข้าใจมากที่สุด
“แล้วจะให้ฉัตรทำยังไงคะ...ในเมื่อไม่หย่าพี่เพชรก็จะเลิกกับเขาใช่ไหม ได้ค่ะ ฉันตรรับรู้แล้วพี่เพชรก็ไปจัดการกับเขาให้จบๆ ฉัตรสัญญาว่าจะไม่พูดถึงเื่นี้อีกเลยตลอดชีวิต จะไม่รื้อฟื้น...”
“ฉัตร...มันไม่ใช่อย่างนั้น” เขารีบตัดบทเมื่อเห็นว่าหญิงสาวกำลังพร่ำเพ้อไม่ได้สรรพ
“...” ฉัตรอรุณกัดริมฝีปากแน่น น้ำตายังคงไหลเป็ทางไม่มีทีท่าว่าจะสิ้นสุดเมื่อไหร่ เธอหวังให้เขาทำตัวเหลวไหลเพียงเท่านี้แล้วสำนึกได้ สารภาพกับเธอ...จากนั้นก็จะกลับมาทำตัวเป็หัวหน้าครอบครัวที่แสนดีเหมือนเดิม แล้วตัวเธอจะลืมมันให้หมดว่าเกิดอะไรขึ้นในวันนี้
“แก้มกำลังท้อง...สองเดือนแล้ว...”
“ท้อง...พี่เพชรไปมีอะไรกับคนอื่นแล้วยังปล่อยให้ท้องอีกเหรอ แล้วลูกของเราล่ะ ลูกของเราจะทำยังไง” หญิงสาวเริ่มสติหลุด เธอลุกขึ้นตรงปรี่ไปที่เขา จับไปที่คอเสื้อสามีแล้วเขย่าแรง กลับเป็ตัวเองที่น้ำตาร่วงเผาะ ประหนึ่งถูกฟ้าผ่าในวันที่อากาศสดไส ไม่เคยระแวง ไม่เคยระแวดระวังเื่นี้เลย
เธอผิดอะไร...
“ฉัตรใจเย็นๆ ก่อนสิ...ถ้าเอาแต่โวยวายแบบนี้จะคุยกันรู้เื่ได้ยังไง” สองมือจับไหล่ของอีกฝ่ายแล้วผลักออกเอาๆ เพื่อเรียกสติ
“ใจเย็น...เื่พี่มีเมียน้อย แล้วเมียน้อยก็กำลังท้องเนี่ยนะ”
“เสียงเอะอะอะไรกัน...ดังไปถึงหลังบ้านเลย อ้าวฉัตร...แล้วนั่นฉัตรร้องไห้ทำไม” พริมพัตร แม่ของเพชรชาติเอ่ยถามพลางรีบเดินไปดูลูกสะใภ้ โดยที่ลูกชายของนางรีบหลบหน้าไม่กล้าสบตาด้วย
“คุณแม่...” สองมือคว้ากอดแม่สามีเอาไว้แน่น รั้งไว้ให้เป็ที่พักพิงความเ็ป แม้จะไม่อาจใช้สิ่งใดเยียวยาได้เลยก็ตาม
“เกิดอะไรขึ้นตาเพชร...แกทำอะไรหนูฉัตร”
“คุณแม่มาก็ดีแล้ว...จะได้คุยทีเดียวให้จบๆ ไปเลย” เขาถอนหายใจแรง เพราะนี่คงเป็ปราการด่านใหญ่อีกด่านที่เขาต้องเจรจาต่อรอง พริมพัตรรักและเอ็นดูฉัตรอรุณมาก ทั้งคู่เข้ากันได้ดีั้แ่สมัยเขาคบหากับหญิงสาวแรกๆ แต่ถึงอย่างไรเขาก็เป็ลูกแท้ๆ ยังไงก็ต้องฟังที่เขาพูดบ้าง
“มีอะไรก็ว่ามา ชักช้าพิรี้พิไร”
“คือผม...จะพาเมียอีกคนเข้ามาอยู่ที่บ้านเราครับ” ชายหนุ่มรวยรัดตัดความ เ
“...” ผู้หญิงสองคนที่กำลังกอดประคองกันอยู่ ผละออกจากกันแล้วมองหน้าเพชรชาติด้วยความตะลึงงัน ต่างก็อึ้งจนพูดไม่ออกเมื่ออีกฝ่ายเอ่ยมาเช่นนั้น ไม่มีการไถ่ถามความเห็น ไม่มีการร้องขอคำปรึกษาใดๆ ทุกอย่างคือเขาได้ตัดสินใจไปแล้ว
“เมียแกอีกคน หมายความว่ายังไงเพชร! นี่แกแอบไปมีเมียเล็กเมียน้อยั้แ่เมื่อไหร่กัน”
“คุณแม่! มันมาถึงขั้นนี้แล้วผมปัดความรับผิดชอบไม่ได้จริงๆ เขากำลังท้องอ่อนๆ แล้วพ่อเขาก็เป็ลูกค้าสำคัญของบริษัทเ้านายผมด้วย ถ้าผมทำเฉย...เราจะแย่กันหมด”
“แกทำแบบนี้กับแม่ กับหนูฉัตรได้ยังไงเพชร...ไหนจะทอป่านอีก ไม่คิดถึงใครก็น่าจะคิดถึงลูกแกบ้าง”
“ผมผิดไปแล้ว...ผมก็กำลังพยายามหาทางแก้ไขอยู่นี่ไงครับ” ชายหนุ่มพยายามอธิบาย ไม่ใช่ไม่หนักใจ ไม่ใช่จะไม่เครียดกับเื่ที่เกิดขึ้น หากเป็ไปได้คงไม่ให้ทุกอย่างรู้ถึงหูที่บ้านแบบนี้หรอก แต่ตอนนี้เขาทำไม่ได้แล้ว ไม่มีทางเลือกอื่นเลย
ในขณะที่สองแม่ลูกกำลังถกเถียงกันอยู่นั้น ฉัตรอรุณก็รู้สึกเสียงของพวกเขาพร่าพร่างไปหมด สายตาก็มองอะไรมัวหมองเอนเอียง เธอรู้สึกคลื่นไส้และอึดอัดหายใจไม่ออกขึ้นมากะทันหัน แล้วทุกอย่างก็ดับสนิทลงในบัดดล
เหมือนกับชีวิตของเธอ...
“หนูฉัตร! หนูฉัตรทำใจดีๆ ไว้ลูก!!”
===============
ขอฝากผลงานของไซเรนไว้ด้วยนะคะเพื่อนๆ
ฝากติชมและคอมเม้นต์เป็กำลังใจให้กันด้วยนะคะ
ขอบคุณค่ะ
ไซเรน
3K
