[กลอนเปิด]
หนึ่งหมึกปากกานำพาให้รู้
จดจำเื่ราวเก็บไว้ไม่ให้ลืม
หนึ่งบรรทัดซ่อนความหมาย ควรศึกษาให้ปลื้ม
ผ่านความคิดที่ปลื้มปลั่งเฉลียวไว
หนึ่งบทความคอยสอนเราให้รู้ทาง
หนึ่งคำนำสว่างชี้แนวไหน
หนึ่งสารบัญเหมือนเข็มทิศในใจ
ค่อย ๆ ไปทีละก้าว อย่ารีบร้อนเลย
บรรยากาศก่อนเริ่มเื่
ค่ำคืนวันศุกร์ในหอพักนักศึกษา ขวัญข้าวกำลังนั่งเปิดสมุดกลอนของยายอยู่ใต้โคมไฟสลัว ขณะที่โจ้กเปิด YouTube เพลง Lo-fi beatbox ผสมกลอนเล่นๆ
“อ้าวเฮ้ย ขวัญข้าว สมุดแก…มันเรืองแสงว่ะ!” – โจ้กร้องเสียงหลง
ทุกคนกรูเข้ามาล้อมดู — และเมื่อขวัญข้าวพลิกหน้ากระดาษเก่า จู่ๆ ลมก็พัดแรงจนหน้าต่างเปิดพับ! หมึกโบราณบนหน้ากระดาษเคลื่อนไหวเป็กลอนลึกลับ:
"ผู้ใดเปิดอ่านถ้อยคำเก่า
จิตจะเบา ล่องลอยตามหมึกศักดิ์
สู่ห้วงกาล อดีตกาลลึกลับนัก
ที่หนึ่งภักดิ์ แห่งกวีผู้เลื่องนาม
หากใจมั่นในถ้อยแห่งโบราณ
จงเดินผ่านเส้นเวลาอย่างงามงาม
แต่หากลังเล หวาดหวั่นและนิยาม
จะถูกขังในลำนำไม่รู้คลาย...
คำกลอนค่อยๆ ลอยออกมาจากหน้ากระดาษราวกับเสียงกระซิบจากอดีต ทุกคนจ้องมองมันด้วยความงุนงงและสนใจ ขวัญข้าวกระซิบเบาๆ ว่า “คล้ายกับกลอนในสมุดของยาย…”
โจ้กยกมือถือจะอัดคลิป แต่แสงวาบออกมาจากกระดาษก่อนที่เขาจะกดถ่ายทัน ลมแรงพัดวูบเดียว—แล้วห้องทั้งห้องก็สว่างวาบก่อนจะดับลงในความเงียบ
ขวัญข้าวลืมตาขึ้นช้าๆ กลางห้องสมุดโบราณที่กว้างไกลจนมองไม่เห็นสุด หนังสือลอยได้ โคมไฟติดเอง กลิ่นกระดาษเก่าอบอวลไปทั่ว
เสียงสะกดใจดังขึ้นจากมุมหนึ่ง
“ขอโทษนะครับ…ยืมสมุดเล่มนั้นมาอ่านนานแล้ว ยังไม่ได้คืนเลย…”
เด็กชายวัยเดียวกับพวกเธอคนหนึ่ง ยืนถือหนังสือเก่าๆ เขาสวมเสื้อคลุมเหมือนนักเรียนยุคเก่า แว่นตากลม และบนหัวมี… “ที่คั่นหนังสือเสียบอยู่แทนปิ่นปักผม”
“เรา…ชื่อบุ๊คครับแต่จะเราว่าเสภาก็ได้ครับ”
“เพื่อนรักของหนอนหนังสือทุกคน”
บุ๊ค(เสภา)พูดด้วยน้ำเสียงใจเย็น แต่ท่าทางตื่นเต้น
“นี่คือ ‘ห้องสมุดกาลเวลา’ ทุกเล่มในนี้เชื่อมโยงโลกปัจจุบันกับโลกของบทกลอนและอื่นๆ และดูเหมือนว่ากลอนในสมุดของคุณยายขวัญข้าว…จะเปิดประตูมาได้แล้ว”
โจ้กขมวดคิ้วทันที
“เดี๋ยวๆ นี่เราอยู่ในการ์ตูนญี่ปุ่นเหรอวะ?”
แพรก็ยังงงไม่หาย แต่ขวัญข้าวกลับรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด เธอเดินเข้าใกล้สมุดเล่มหนึ่งที่ลอยอยู่และพูดเบาๆ
“นี่...บทกลอนของสุนทรภู่…”
บุ๊คอธิบายว่า ห้องสมุดแห่งนี้มีทางเชื่อมต่อไปยัง “โลกของบทกลอนและโลกอื่นๆ” และสมุดกลอนของขวัญข้าวคือจุดเชื่อมพิเศษที่นำพาพวกเขาเข้ามา
“โลกกลอนคือสถานที่ที่บทกวีมีชีวิต เื่ราวที่เขียนไว้ไม่ได้แค่ให้อ่าน แต่สามารถเข้าไปใช้ชีวิตอยู่ในนั้นได้จริง ๆ”
ขวัญข้าวหันไปมองเพื่อน ๆ ด้วยความตื่นเต้นแต่ยังลังเล
“ถ้าเราเข้าไป... เราจะได้เจอของจริงเหรอ?”
บุ๊ค(เสภา) พยักหน้าเบา ๆ
“ทุกสิ่งที่สุนทรภู่เขียน จะรอพวกคุณอยู่ที่นั่น”
โจ้กแซวขึ้นมาอย่างติดตลก
“หวังว่าเราจะไม่เจอโจรในโลกกลอนนะ ฮ่า ๆ”
เสียงกระดิ่งดังขึ้น ประตูด้านหนึ่งของห้องสมุดเปิดออกเผยให้เห็น โลกแบบไทยย้อนยุค ชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังเดินจดกลอนกลางทุ่งหญ้า
คือ "สุนทรภู่" ในวัยหนุ่ม ก่อนจะเป็กวีเอก และเสียงของเขาดังขึ้นแ่เบา:
“แม้นหากปลายปากกานี้มีฤทธิ์…ก็ขอให้กลอนนำทางเด็กเหล่านี้กลับมา…”
[กลอนปิดบทที่2]
เมื่อหมึกโบราณเผยเส้นทางกาลเก่า
ใจหนึ่งเฝ้าหาคำตอบในความฝัน
แม้โลกเปลี่ยน เพื่อนยังเคียงกันทุกวัน
บทต่อไป... จะพาเราก้าวสู่ตำนาน
1K
