(มีE-BOOK เล่ม 1,2,3) ทะลุมิติไปเป็นแม่ม่ายเลี้ยงครอบครัวสามียุค70

เป็นระยะเวลาสี่เดือนของการมาเปิดร้านขายเสื้อผ้าของกัวเหม่ยอิงที่ปักกิ่ง ต้องบอกว่าการลงทุนของที่นี่คุ้มที่จะเสี่ยงมาก ปักกิ่งเป็นเมืองขนาดใหญ่ที่มีคนอาศัยอยู่ และมีหลายคนที่มีกำลังมากพอจะซื้อเสื้อในร้าน

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าร้านเสื้อผ้าเมิ่งลู่สาขารองถูกพูดถึงเป็นวงกว้าง มีลูกค้าหลายคนที่อยากไปซื้อที่สาขาหลักแต่ก็ไม่รู้ที่ตั้ง และกัวเหม่ยอิงก็ไม่ได้บอกใครว่าร้านอยู่ที่ไหน

ตลอดระยะเวลาสี่เดือนที่ผ่านมา กัวเหม่ยอิงมีเสื้อให้เลือกมากกว่ายี่สิบลาย และห้าเนื้อผ้า ลูกค้าชอบแบบไหนก็สามารถซื้อได้ และที่สำคัญในร้านมีพนักงานถึงยี่สิบห้าคน

ยี่สิบห้าคนถือว่าเป็นจำนวนมากสำหรับร้านที่ไม่ได้ใหญ่ขนาดนั้น แต่ที่กัวเหม่ยอิงใช้พนักงานเยอะมากขนาดนี้เพราะมีลูกค้าที่ชอบชาในร้านขอนั่งจิบชาโดยจ่ายเงิน กัวเหม่ยอิงรู้ได้ทันทีว่าพนักงานในร้านจะไม่พอ เลยรับสมัครพนักงานเพิ่ม

และในอนาคตกัวเหม่ยอิงก็ยังต้องการสร้างสาขาที่สาม สี่ และสาขาต่อไป อันที่จริงตอนนี้ก็มองหาที่จะขายแล้ว แต่อีกไม่ถึงเดือนเด็ก ๆ ก็จะปิดเทอม เลยพักในส่วนนี้ไว้ก่อน เพราะจะกลับบ้าน ซึ่งน้องชายสามจะไม่กลับด้วย

น้องชายสามมีเรียนในช่วงปีสองหนักมาก ทำให้ไม่ได้อ่านหนังสือ พอจะปิดเทอมเลยขอเรียนพิเศษของมหาลัย

กัวเหม่ยอิงเริ่มพูดไว้แล้วบ้างว่าจะกลับบ้านในช่วงปิดเทอมของลูกสาว และที่ร้านจะไม่มีผู้จัดการไม่ได้ ซึ่งทุกคนอาจจะมองออกยกเว้นเจ้าตัวที่เธอให้ทำอะไรก็ทำ

เหอลี่เป็นผู้หญิงที่ทำงานละเอียดและซื่อสัตย์มาก ข้อผิดพลาดของหล่อนในตอนนี้ก็คงจะเป็นการที่สั่งให้ทำอะไรก็ทำ ไม่แย้งและไม่ปฏิเสธ ตอนนี้พี่ชายของหล่อนก็ทำงานในร้านเหมือนกัน

“ต้องเพิ่มขีดจุดนี้ จุดนี้ไม่จำเป็นไม่ต้องทำก็ได้ แล้วก็ต้องคำนวณจำนวนที่ขายได้ทั้งหมดไว้ที่นี่” กัวเหม่ยอิงชี้บอกจุด

พนักงานในร้านมีหลายคน กัวเหม่ยอิงที่เห็นลูกค้าไม่เยอะเลยลากเหอลี่มาสอนงาน จริง ๆ หล่อนก็ทำบัญชีได้เพราะหล่อนเป็นคนทำในเวลาที่กัวเหม่ยอิงไม่อยู่ แต่ครั้งนี้กัวเหม่ยอิงจะกลับบ้านนาน บัญชีข้อมูลห้ามผิดพลาด

“จำนวนเสื้อที่เหลือ แล้วก็ที่ขายไปใช่ไหมคะ”

“ใช่”

อย่างที่เคยบอก เหอลี่เป็นผู้หญิงที่เรียนรู้เก่ง แค่บอกไม่กี่ครั้งหล่อนก็จำได้แล้ว กัวเหม่ยอิงเลยไม่ลังเลที่จะให้หล่อนเป็นผู้จัดการร้าน

ส่วนตำแหน่งผู้ช่วยผู้จัดการสองตำแหน่งกัวเหม่ยอิงก็จะให้เหอลี่เลือกผู้ช่วยของตัวเอง กัวเหม่ยอิงรู้ดีว่าการทำงานกับคนที่ไม่รู้จักกันมาก่อนจะเป็นยังไง เธออยากให้เหอลี่ทำงานแบบสบายใจ

ส่วนอีกตำแหน่งที่ต้องคอยประสานงานร้านสาขาหลักและสาขารอง รวมถึงสาขาที่จะเกิดขึ้นในอนาคตนั้น กัวเหม่ยอิงเลือกยังไม่ได้ ไม่ใช่ว่าแต่ละคนไม่สามารถทำงานในตำแหน่งนี้ได้ แต่กัวเหม่ยอิงยังไม่เห็นความจำเป็นเลยต้องเก็บไว้ก่อน

ลายเสื้อมากกว่าสิบลายที่ออกแบบโดยกัวเหม่ยอิงถูกหยิบใส่กระเป๋าเอกสาร ลายเสื้อผ้าพวกนี้เธอจะสั่งสมาคมแม่บ้านตัดเย็บให้ ลายเสื้อยืดในร้านเสื้อผ้าสาขาหลักมีแค่ไม่กี่ลาย ต่างจากสาขารองที่มีออกมาสัปดาห์ละหลายลาย

กัวเหม่ยอิงกำลังเก็บเสื้อผ้าลงกล่องที่ซื้อมา ตอนมามาแค่เสื้อไม่กี่ตัว แต่ตอนกลับนั้นกระเป๋าไม่สามารถใส่ได้แล้ว

พรุ่งนี้เด็ก ๆ ก็ปิดเทอมกัน กัวเหม่ยอิงเลยต้องเก็บของเพื่อเตรียมตัวกลับบ้านในช่วงปิดเทอม หลายวันที่ผ่านมาเลยเข้าร้านช้า

อีกหนึ่งเรื่องที่น่ายินดีสำหรับกัวเหม่ยอิงก็คือเธอมีรถยนต์เป็นของตัวเองแล้ว เธอได้ยินน้องชายสามบอกว่าช่วงเทศกาลหรือช่วงวันหยุดยาวคนจะเต็มสถานีรถไฟ ยิ่งช่วงปิดเทอมคนยิ่งเยอะมาก

กัวเหม่ยอิงก็กลัวว่าของที่จะเอากลับบ้านเอากลับไม่หมด เลยต้องหาซื้อรถ แต่โชคดีที่พนักงานในร้านเธอมีเส้นสายจึงได้รถมาในราคาสองแสนหยวนนิด ๆ เรียกได้ว่าเป็นเงินก้อนใหญ่เลยทีเดียว

และหานหรงเจ๋อก็ขับรถได้ กัวเหม่ยอิงเลยหมดห่วงในเรื่องนี้ แต่อาจใช้เวลาหลายวันในการเดินทางหน่อย อีกอย่างปิดเทอมครั้งนี้ปิดแค่หนึ่งเดือน กัวเหม่ยอิงเลยไม่ได้ห่วงว่าจะต้องทิ้งร้านไปนาน อีกอย่างน้องชายสามก็บอกจะเข้ามาดูเป็นครั้งคราว

กลับบ้านรอบนี้กัวเหม่ยอิงคงจะต้องไปขยายร้าน และหาโรงงานตัดเย็บเสื้ออีก หากจะรอแค่โรงงานตัดเย็บของสมาคมที่เดียวคงจะไม่ไหว วันหนึ่งก็ขายได้หลายร้อยตัวแล้ว อีกอย่างร้านก็เล็กมาก

ในมณฑลมีพนักงานที่ชำนาญแล้วหลายคนไม่ต้องสอนงานเพิ่ม กัวเหม่ยอิงเลยจะแบ่งจากสาขาหลักไปสาขาที่กำลังจะทำเพิ่ม

สาขาหลักทำเงินได้เดือนละเป็นหมื่นหยวน ส่วนสาขารองทำเงินได้หลายหมื่นหยวน การเจริญเติบโตของร้านเสื้อผ้าเมิ่งลู่จึงถูกขยายได้อย่างรวดเร็ว

รายได้ในแต่ละเดือนที่ต้องนำฝากธนาคาร ถูกกัวเหม่ยอิงฝากในชื่อของเธอครึ่งหนึ่ง ของลูกสาวอีกครึ่งหนึ่ง ในส่วนที่ฝากในชื่อกัวเหม่ยอิงจะเป็นเงินในส่วนของการบริหารร้านและนำไปลงทุนอื่น ๆ แต่ในชื่อของลูกสาวนั้นจะเป็นเงินที่เก็บไว้ให้หล่อนในอนาคตเมื่ออายุครบยี่สิบปี

ทุกวันนี้อะไรที่ทำได้กัวเหม่ยอิงก็ทำ ยิ่งมีลูกสาวคนเดียวแล้วแก่ตัวไปเธอก็ต้องเป็นห่วง หากจำไม่ผิดอีกไม่กี่ปีก็จะมีกฏหมายที่ว่าแต่ละครอบครัวต้องมีลูกคนเดียว กัวเหม่ยอิงที่ไม่คิดจะมีลูกเพิ่มก็เลยต้องทำงานหนักเพิ่มขึ้น ในอนาคตเธอจะต้องส่งหล่อนเรียนในระดับสูง ๆ เท่าที่จะทำได้

รถที่ซื้อมาเป็นรถมือหนึ่งและหานหรงเจ๋อก็ไม่ได้ขับรถนานแล้วเลยไม่ค่อยชิน หลังจากส่งเด็ก ๆ ไปเรียนเสร็จ เขาก็จะฝึกขับรถทันที

ส่วนวันนี้กัวเหม่ยอิงก็เข้าไปดูที่ร้านช่วงเช้าแล้วค่อยกลับมาเตรียมของ ประมาณบ่ายนิด ๆ ก็จะกลับไปช่วยพนักงานในร้าน

ช่วงบ่ายกัวเหม่ยอิงก็กลับมาที่ร้าน ก่อนจะไม่อยู่เป็นเดือนต้องสอนงานเหอลี่กับคุมงานพนักงานเพิ่มขึ้นหน่อย

พนักงานห้าคนแรกจะประจำจุดชำระเงิน ตำแหน่งนี้จะหมุนเวียนกันทุกเดือน จริง ๆ ก็หมุนเวียนทุกตำแหน่งแต่ถ้าหาแลกได้ก็สามารถอยู่ตำแหน่งเดิมได้ พนักงานอีกห้าคนจะกระจายกันทั่วร้านเพื่อช่วยลูกค้าเลือกซื้อเสื้อและให้คำแนะนำ

อีกหกคนจะประจำห้องรับรองห้องละสองคน ซึ่งตำแหน่งนี้จะมีคนเวียนสลับแค่หนึ่งคนเพื่อป้องกันการผิดพลาด อีกสองคนจะประจำหน้าห้องลองเสื้อเพื่อช่วยลูกค้า

อีกสองคนจะเป็นพนักงานต้อนรับของร้านที่ส่วนมากจะเป็นพนักงานชาย และอีกห้าคนที่เหลือก็จะดูแลในส่วนของโต๊ะ เก้าอี้ที่ลูกค้านั่ง หรือเตรียมของไว้รับรองลูกค้า

ในส่วนสุดท้ายจะมีเหอลี่อยู่ เพราะกัวเหม่ยอิงเตรียมให้หล่อนเป็นผู้จัดการ หล่อนจึงไม่ได้เข้าไปช่วยที่หน้าร้านมากช่วงนี้ ยิ่งช่วงที่กัวเหม่ยอิงจะกลับหล่อนก็ประจำอยู่ที่ห้องพักเตรียมของว่าง

ตอนนี้เงินเดือนของแต่ละคนจะอยู่ที่เดือนละสองร้อยยี่สิบหยวนถึงสองร้อยห้าสิบหยวน แค่ในระยะไม่กี่เดือนทุกคนก็ได้เงินเดือนที่เพิ่มขึ้น ยังไม่รวมที่กัวเหม่ยอิงเคยพูดไว้อีกว่าทุก ๆ เดือน หากใครทำงานดีหรือขยันจะได้โบนัสอีก

“เสื้อรอบใหม่มาถึงร้านแล้วนะคะ แต่ในห้องแคบมาก พื้นที่จะไม่มีแล้ว” เหอลี่เดินมาบอกกัวเหม่ยอิงทันทีที่เดินเข้าร้าน

“มาส่งแล้วเหรอ? เดี๋ยวไปดูกัน”

ทุก ๆ สัปดาห์ กัวเหม่ยอิงจะสั่งตัดเย็บเสื้อมาครั้งละสามพันตัว แน่นอนว่าปกติในห้องรับรองมันก็มีพื้นที่จำกัดอยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งน้อยไปใหญ่ เลยต้องรีบไปตรวจเสื้อเอาออกมาขึ้นแขวน ไม่ก็เตรียมสำหรับแขวนเอาไว้

จริง ๆ หากเป็นเวลาปิดร้านมันก็สามารถเอาออกมาไว้กลางร้านได้ แต่ตอนนี้ลูกค้าเต็มร้าน แน่นอนว่ามันไม่สามารถทำได้

รอบนี้เป็นเสื้อเชิ้ตลายใหม่ที่กัวเหม่ยอิงได้สั่งตัดเย็บมา ส่วนราคาตอนนี้ยังสี่สิบหยวนทุกตัว คาดว่าสิ้นปีนี้น่าจะขึ้นอีกสิบหยวน

ที่กัวเหม่ยอิงตั้งราคาเหมือนกันก็เพื่อจะไม่ได้สับสน และจะได้รวดเร็วเมื่อลูกค้าจ่ายเงิน เพราะพนักงานต้องจดเนื้อผ้าและเสื้อว่าขายได้ได้กี่ตัว ตัวละเท่าไร กัวเหม่ยอิงจะมีโควต้าให้กับพนักงานขายทุกคนว่าสามารถลดราคาให้ลูกค้าได้กี่หยวน

เช่นวันนี้กัวเหม่ยอิงให้ส่วนลดลูกค้าหนึ่งร้อยหยวน หากมีลูกค้ามาซื้อเสื้อสิบตัวแล้วขอส่วนลด พนักงานก็สามารถให้ได้ แต่ถ้าครบส่วนลดในส่วนนี้แล้วพนักงานยังฝ่าฝืน คนที่ต้องจ่ายส่วนเกินก็เป็นพนักงานเอง

แต่ไม่มีใครทำให้กัวเหม่ยอิงต้องหนักใจเลย มีคนขอลดวันหนึ่งไม่ถึงยี่สิบหยวนด้วยซ้ำ และวันไหนที่ยอดส่วนลดเหลือ กัวเหม่ยอิงก็จะชอบซื้อของกินมาเลี้ยง

“วันนี้เข้า 2 ลาย 3,300 ตัวค่ะ มีลูกค้ารายใหญ่จองไว้แล้ว 700 ตัว ฉันยังไม่ได้แยก” เหอลี่ชี้บอก

ลูกค้ารายใหญ่ของกัวเหม่ยอิงนั้นก็เหมือนเป็นตัวแทนของร้าน พวกเขาจะเข้ามาติดต่อขอซื้อเสื้อทุกเดือน และขอซื้อในราคาที่ต่ำกว่าที่ร้านขาย ซึ่งกัวเหม่ยอิงก็ขายให้ได้ แต่มีจำนวนจำกัด หรือซื้อในราคาเต็มจะเอากี่ตัวก็ได้

“แยกเลยก็ได้ อีกไม่กี่ชั่วโมงก็ต้องปิดร้านแล้ว ให้พนักงานคนอื่นมาเอาของในตู้ไปไว้ห้องใหม่เลย” กัวเหม่ยอิงหันไปสั่งพนักงานอีกคนที่ยืนอยู่ข้างหลังเหอลี่

“ได้ค่ะ”

“รอบนี้มีลูกค้ารายใหญ่แค่คนเดียวใช่ไหม” เพราะช่วงนี้กัวเหม่ยอิงต้องทำหลายอย่างเลยหลงลืมไปบ้าง

“มี 2 รายค่ะ แต่อีกคนสั่งไว้แค่ 200 ตัว น่าจะเข้ามารับเย็น ๆ เลยค่ะ ติดต่อเขาไปแล้ว ส่วน 500 ตัวยังไม่มีคนรับสาย”

“อืม”

จำนวนเสื้อที่เหลือในวันนี้คงจะขายได้ถึงวันที่มีเสื้ิอมาส่งรอบใหม่ จริง ๆ เสื้อที่เหลือในร้านตอนนี้ก็มีไม่ถึงร้อยตัว กัวเหม่ยอิงเลยต้องรีบตรวจเสื้อ

กัวเหม่ยอิงแกะเสื้อออกมาดู แล้วส่งให้เหอลี่เก็บใส่ถุงเพื่อจะเอาออกไปแขวน แต่ถ้าตัวไหนมีตำหนิก็จะแยกใส่กล่องไว้อีกที แต่เสื้อไม่ค่อยมีปัญหาเท่าไร ในแต่ละรอบก็จะเจอแค่ตัวสองตัว แต่ถ้าเป็นเสื้อลายใหม่ที่เพิ่งส่งตัดเย็บก็จะเจออย่างมากก็ไม่ถึงยี่สิบตัว

เพราะเสื้อมีเป็นพัน ๆ ตัว วันเดียวแน่นอนว่ากัวเหม่ยอิงไม่สามารถทำคนเดียวได้ พนักงานในร้านที่ว่างหรือคนพอแล้วก็จะเข้ามาช่วย กัวเหม่ยอิงเคยบอกวิธีการดูเสื้อแล้วว่าแบบไหนใช้ได้ แบบไหนใช้ไม่ได้

และยิ่งรอบนี้เป็นเสื้อลายใหม่กัวเหม่ยอิงก็ต้องตรวจเข้มอย่างละเอียด เสื้อตัวไหนที่มีตำหนิก็ต้องเก็บออก หากมีผ่านพ้นไปแขวนให้ลูกค้าเลือกซื้อก็ต้องมีการเตือนเกิดขึ้น เพราะข้อผิดพลาดก็คือข้อผิดพลาด