ฟึ่บ ฟึ่บ
เสียงเดินลากเท้าเข้าตึกของซันทำให้พี่ต้นที่อยู่ในออฟฟิศชะโงกหน้าออกมาดู
“อ้าว ไมวันนี้กลับเร็วจังล่ะซัน” เป็เวลาเกือบเดือนที่ต้นเพิ่งจะยอมเรียกชื่อซันแทนคำว่า ‘น้อง’
“คือมันมีเื่นิดหน่อยครับ” หลังจากเล่าเื่จบซันก็ขอตัวขึ้นไปพักผ่อนแต่ก่อนจะก้าวขาขึ้นบันได ต้นก็ได้พูดอะไรบางอย่างกับซัน
“พี่ว่า.... ่นี้ซันระวังตัวไว้หน่อยก็ดีนะไอ้พวกนี้มันมีกลุ่มมีแก๊ง ระวังมันจะย้อนมาเอาคืน”เ้าของหอพูดไว้แค่นั้นก่อนกลับไปนั่งต่อฟิกเกอร์ในออฟฟิศ
กริ๊ก
ซันหมุนลูกบิดเปิดเข้าห้อง ในห้องยังคงปิดไฟมืด สงสัยเ้าของห้องตัวจริงคงไม่อยากเปลืองพลังิญญามาััสิ่งของในโลกคนเป็ซักเท่าไหร่งั้นก็ปล่อยเลยตามเลยแล้วกัน เพราะเขาเองก็ี้เีเปลืองพลังงานมนุษย์นอนมันทั้งอย่างนี้นี่ล่ะ ไม่ไหวจะอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วแค่ที่เจอมาวันนี้ก็หมดพลังชีวิตไปเยอะมากละ
เขาตรงดิ่งมาที่เตียงเตรียมทิ้งตัวลงพักผ่อนให้สบาย แต่ยิ่งเดินเข้าใกล้ก็ยิ่งรู้สึกถึงสิ่งผิดปกติ
บนที่นอนมีเงาร่างของใครบางคนนอนอยู่ซันพยายามปรับสายตาให้เข้ากับความมืดในห้องแสงของดวงจันทร์ที่ลอดผ่านหน้าต่างเป็ตัวช่วยเดียวที่ทำให้เขามองเห็นร่างนั้นนอนนิ่งไม่ไหวติง มีรอยเปื้อนสีเข้มปกคลุมทั่วตัวจากคมมีดที่ปักกลางท้อง ดวงตาบนใบหน้าเหลือกค้างพร้อมปากที่อ้ากว้างเหมือนพยายามงับอ็อกซิเจนกลุ่มสุดท้ายเข้าไป
ถึงเขาจะเคยเห็นเพื่อนร่วมห้องในเวอร์ชั่นน่ากลัวกว่านี้มาแล้วแต่มันก็ทำใจให้ชินได้ยากเหลือเกิน
“ซิดนี่ย์”
ซันเรียกชื่อเ้าของห้องเบาๆ แต่เธอก็ไม่ตอบรับ “ซิดนี่ย์ ซิดนี่ย์” เขาเรียกเธอให้ดังขึ้นแต่ก็ไร้การตอบสนองใดๆและแล้วเ้าตัวก็นึกบางอย่างขึ้นได้ ซันหยิบโทรศัพท์มาดูเวลา “21.10ฉิ_หาย!! ลืมดูเวลาไปเลยว่าสามทุ่มแล้ว” เด็กหนุ่มรีบพุ่งตัวไปที่ประตูหวังจะออกไปรอข้างนอกตามที่เคยตกลงกันไว้ แต่ก็ช้าไปแล้ว
บางสิ่งที่เย็นเยียบยิ่งกว่าลมหนาวบนดอยมาััที่ข้อมือของซัน “จะไปไหนน่ะเธอ” เสียงทักที่เขาคุ้นเคยซันหันหลังไปมอง ซิดนี่ย์ในสภาพปกติคว้าข้อมือเขาไว้ ความเย็นนี้มันไม่ได้สดชื่นอย่างน้ำแข็งหรือลมฤดูหนาวเลยแต่มันกลับให้ความรู้สึกวังเวงปนอ้างว้างอย่างบอกไม่ถูก
ตอนนี้ไฟในห้องเปิดสว่าง ซันนั่งบนเตียงมองหน้าซิดนี่ย์ที่นั่งบนเก้าอี้หมุนถึงมีคำถามมากมายที่อยากถามออกไปแต่เขาก็กลัวว่าบางคำถามจะล้ำเส้นความเป็ส่วนตัวของซิดนี่ย์จนน่าเกลียดงั้นหาคำตอบแค่เื่เมื่อกี๊ก่อนแล้วกัน
“ที่...ที่ไม่ให้ผมอยู่ห้องตอนสามทุ่ม เป็เพราะ.... แบบ....แบบเมื่อกี๊ใช่มั้ย” ซันไม่รู้จะหาคำไหนมาเรียกแทนภาพที่เขาเห็นแล้วไม่กระทบความรู้สึกซิดนี่ย์ด้วย
ิญญาเ้าของห้องนั่งอมยิ้มให้กับมารยาทของเพื่อนร่วมห้อง “อ่ะ ไหนๆเธอก็เห็นแล้ว งั้นก็...ใช่ ชั้นไม่อยากให้เธอเห็นสภาพตอนชั้นตาย”
ซันพยักหน้าแทนการเข้าใจ ส่งสายตาที่สื่อถึงความสงสารไปยังซิดนี่ย์แต่นั่นกลับทำให้ผีรูมเมทยิ้มออกมาแทน
“ก็.....ตอนชั้นตายมันไม่สวยอ้ะ!!” ใบหน้าที่ใช้รอยยิ้มขี้เล่นข่มแววตาเศร้าหมองแฝงไว้อย่างซ่อนไม่มิด
“แล้วคือ ผมเห็นมีดปักอยู่”
“อือฮึ” ซิดนี่ย์พยักหน้า
“คุณโดนฆ่าหรอ? หรือว่า...”
“ปล่าว...ชั้นฆ่าตัวตายเอง” คำตอบของซิดนี่ย์ทำเอาซันอึ้งไปเล็กน้อยคนที่ดูร่าเริง สดใส ไม่แบกปัญหาอะไรไว้อย่างซิดนี่ย์เนี่ยนะ จะมีเหตุให้คิดสั้น
แต่ก็อย่างว่า คนเราดูแค่ภายนอกแล้วให้ตัดสินกันเลยคงไม่ได้คุณหมอหลายคนก็เคยพูดไว้ว่า ‘โรคซึมเศร้า’ และโรคทางจิตเภททั้งหลาย บางทีผู้ที่เป็ก็อาจไม่แสดงอาการใดๆออกมาให้คนอื่นรับรู้ก็ได้
หากเป็การฆ่าตัวตายจริงอย่างที่เธอว่า นี่คงเป็เหตุผลเดียวที่ทำให้ซิดนี่ย์กลายมาเป็ิญญาที่ต้องวนเวียนทำสิ่งนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าในเวลาเดิมๆทุกๆวัน
ระหว่างที่ซันนั่งคิดไปมา ความเงียบก็กลับมาเยือนอีกครั้ง ซิดนี่ย์ค่อยๆหายไปปล่อยให้เขาได้พักผ่อนจริงๆสักที
ไฟเพดานห้องดับสนิทไม่ต่างจากชีพจรของซิดนี่ย์ในวันเกิดเหตุและเด็กหนุ่มที่นอนมองกระจกตู้เสื้อผ้าจนผล็อยหลับไปในที่สุด
เวลา 22.25น. หน้าสถานีตำรวจ
ชายอายุประมาณสามสิบกว่าๆ สวมเสื้อสีเทา คอเสื้อมีรอยขาดแหว่งอยู่รอบบางส่วนถูกเจาะเป็รูจากการโดนสัตว์ฟันคู่แทะกางเกงยีนส์ขายาวสีเข้มมีรอยขาดทั้งที่เป็แฟชั่นและขาดจากการใช้งานอยู่หลายจุดรอยเปื้อนสีดำเป็ปื้นกระจายไปทั่วตามเสื้อผ้าคงเดาได้ไม่ยากว่านายคนนี้คงเป็นายช่างที่รับจ้างซ่อมอะไรสักอย่าง
เขาเดินหันหลังออกจากสถานีตำรวจที่ซึ่งเพิ่งเข้าไปจัดการเอกสารคดีของลูกชายคนเล็กผู้เป็ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของบ้านแต่ถึงจะบอกว่าเด็กคนนี้เป็ดั่งแก้วตาดวงใจขนาดไหน
ความจริงที่ต้องยอมรับคือ เขาเองก็ไม่ได้เลี้ยงดูเด็กชายคนนี้ได้ดีสักเท่าไหร่อาจจะด้วยสภาพฐานะครอบครัวหรืออาจเพราะสภาพสังคมแวดล้อมที่ชักพาให้เ้าลูกชายคนนี้นำแต่เื่เดือดเนื้อร้อนใจมาให้ตลอด
“ขอบคุณมากนะครับผู้กอง ที่ช่วยไอ้ตั้มไว้คราวนี้ ผมเองก็ไม่รู้จะทำยังไงกับมันแล้วเหมือนกันครับ”คำพูดของผู้เป็พ่อทำเอาเด็กชายถลึงตาใส่พ่อตัวเอง
“พ่อพูดงี้ได้ไง งั้นคราวหน้าพ่อก็ไม่ต้องมาช่วยตั้มเลยนะปล่อยให้ตั้มนอนในคุกนั่นแหละ” ลูกชายสุดที่รักตวาดใส่พ่อที่ยืนตัวลีบข้างผู้กองหนุ่ม
อารมณ์ของนายช่างกลับมาเดือดอีกครั้งหลังเจอสิ่งที่ลูกพูดออกมา “นี่มึงยังคิดจะมีคราวหน้าอีกหรอวะไอ้ตั้ม”
‘หนอย... แค่ตอนรู้ข่าวจากร้อยเวรโทรมาแจ้งก็อยากจะกระทืบไอ้ลูกคนนี้ให้คาเท้าอยู่แล้วยังดีที่มีตำรวจในโรงพักคอยห้าม ช่วยพูดให้ใจเย็นลงไปรอบนึงแล้ว ดันกลับมาพูดจาไม่สำนึกกันแบบนี้อีกเดี๋ยวคงได้จมพื้นต่อหน้าผู้กองแน่ไอ้ลูกเวร!’
แต่ผู้กองก็ต้องรีบเอ่ยตัดบทสนทนา ก่อนที่สองพ่อลูกจะทะเลาะกันเลยเถิดกว่านี้
“ตั้มมันโชคดีมากกว่าที่ผู้เสียหายเค้าไม่เอาเื่น่ะช่างถ้าไปเจอคนที่เค้าไม่ยอมมันก็ไม่รอดหรอก ผมเองก็ช่วยได้แค่พูดเกลี้ยกล่อมนิดหน่อยเอง”
เมื่อเห็นว่าพ่อลูกยังคงมีอารมณ์คุกรุ่นกันอยู่ เขาจึงพูดต่อ
“เอาน่าๆ ตั้มมันก็ยังเด็กอยู่น่ะช่างพลมันก็คงมีบ้างที่ทำอะไรไม่ได้ยั้งคิดก่อนน่ะ” ผู้กองหนุ่มยิ้มให้สองพ่อลูกแต่คงเป็เพราะคืนนี้อากาศร้อนอึดอัดกว่าทุกที ผิวหน้าของผู้กองจากปกติที่เคยมีสีขาวอมชมพูจึงเปลี่ยนเป็สีชมพูเข้มจนเกือบแดงดั่งสีเื
คำปรามจากนายตำรวจทำให้คนทั้งคู่ต้องหยุดปากตัวเองเอาไว้
“งั้นช่างไปรอที่รถก่อนได้มั้ย เดี๋ยวผมขอคุยอะไรกับตั้มมันนิดหน่อยละกันนะ”
นายช่างยกมือไหว้ผู้กองหนุ่มที่อายุอานามไล่เลี่ยกัน แล้วก็เดินตรงไปยังรถกระบะสีบรอนซ์รุ่นเก่ากว่ายี่สิบปีที่จอดอยู่ลานจอดหน้าสถานี
ตำรวจหนุ่มมองตามแผ่นหลังจนแน่ใจแล้วว่าช่างพลเข้าไปนั่งรอในรถเรียบร้อยจึงหันสายตามาที่หนุ่มน้อย
“ตั้ม!”เสียงเข้มของผู้กองทำเอาเด็กน้อยสะดุ้งโหยง
ตำรวจหนุ่มสูดหายใจลึกเข้าปอดแล้วพ่นลมออกทางจมูก แล้วพูดต่อ “มึงรู้ใช่มั้ยว่าตอนนี้มึงยังมีกฎหมายเยาวชนคุ้มหัวอยู่ถึงได้กล้าสร้างเื่สร้างราวไปทั่วน่ะ”
ตั้มยืนนิ่ง สีหน้ามีอาการประหลาดใจกับคำที่ได้ยิน “ค..ค..ครับ”
“แต่มึงรู้มั้ยว่ามันมีอย่างอื่นที่เล่นงานมึงได้นอกเหนือจากกฎหมายน่ะ”ผู้กองจ้องเข้าไปในดวงตาของตั้มซึ่งตอนนี้ั์ตาสีฟ้าอมเทาของเขาเหมือนดั่งมีเปลวไฟลุกโชนอยู่ข้างในนั้น
เด็กชายรู้สึกได้ถึงโทสะที่พลุ่งพล่านอยู่ภายใน เขาเม้มปากแน่นก้อนน้ำลายในปากเขาดูจะกลืนลงไปยากเหลือเกิน “ร..รุ..รู้..รู้ครับ”
“ดี! รู้งั้นก็ดี”
ปุ่บ
ฝ่ามือหนาของนายตำรวจกดลงบนบ่าของตั้มทำให้ไหล่เขาทรุดลงไปตามแรงกดนั้น ความเย็นที่ไม่รู้จักที่มาแล่นแปล๊บขึ้นมาจากสันหลังส่วนล่างพุ่งขึ้นมาถึงท้ายทอย
“โอ๊ย”เสียงร้องที่เบาจนแทบออกมาไม่เป็คำของตั้ม ตามมาด้วยไหล่ที่สั่นเล็กๆของเขาส่งผลให้อีกฝั่งรู้ว่าความกลัวของเด็กคนนี้เริ่มทำงานแล้ว
ผู้กองหนุ่มยื่นหน้าเข้าไปใกล้ สันจมูกสูงกับดวงตาคู่โตตามแบบฉบับผู้มีเชื้อสายคอเคซอยด์นั่นเป็สิ่งที่ทำให้เหล่าสาวน้อยสาวใหญ่ในย่านนี้พากันหลงใหลในตัวเขา
แต่ไม่ใช่กับตั้มในเวลานี้
เพราะเขารับรู้ได้ถึงกระแสความโกรธที่รุนแรงจากชายผู้มีใบหน้างดงามดั่งรูปปั้นกรีกผู้นี้แทนเสน่ห์อันน่าปลาบปลื้มอย่างที่คนอื่นมองเห็น
“งั้นจากวันนี้ไป มึงทำตัวให้ดี อย่าสร้างปัญหาอีกแล้วก็กลับไปบอกแก๊งของมึงด้วย ว่าอย่าทำห้าวเกินตัวไปนักไม่งั้น...คราวหน้ากูจะไม่ช่วยใครอีก กูจะส่งให้ไอ้แบร์มันจัดการแบบไม่เว้นตัวเลย”
“ครับ...ครับ ผู้กองลอยด์”
ปุ่บ...ปุ่บ
ลอยด์ตบไหล่ตั้มสองทีแล้วพยักเพยิดหน้าให้เดินกลับไปที่รถกระบะของพ่อเขา
ตั้มรีบวิ่งไปที่รถ ถึงตอนนี้ตัวเขาจะอยู่ในห้องโดยสารที่มีประตูปิดสนิทแล้วแต่เขาก็ยังรู้สึกไม่ปลอดภัยอยู่ดีรอยยิ้มและมือที่โบกแทนการกล่าวลาเมื่อรถของพ่อขับผ่านไปนั้นไม่ได้ทำให้เขารู้สึกถึงความเป็มิตรจากคนๆนี้ดังเช่นแต่ก่อนอีกต่อไป
และเขาก็ตั้งใจกับตัวเองไว้ว่าจากนี้ไปเขาคงต้องทำตามคำที่ผู้กองแนะนำและหวังว่าต่อจากนี้เขาคงไม่ต้องกลับมาที่นี่อีกเป็ครั้งที่สอง
![พบรักรัฐภาม [ชุด Men Of Lions] + EBook](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1635342606_33131621.webp)
334
