ข้าไม่ควรมีอยู่

ลู่เฉินยืนอยู่กลางถนนหิน
เลือดจากต้นขายังหยดลงพื้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ
หยดแรก
หายไป
ไม่ใช่ซึม
ไม่ใช่แห้ง
แต่มันเหมือนถูกดูดกลืนลงไปในหินทันทีที่แตะพื้น
เขาขมวดคิ้ว
ขยับเท้าอีกครั้ง
ฝ่าเท้ากระแทกหินเต็มแรง
แต่เสียงที่ควรดัง กลับไม่มี
ไม่มีเสียงสะท้อน
ไม่มีแรงสั่นย้อนกลับขึ้นมา
เหมือนพื้นใต้เท้าไม่คิดจะตอบว่า
มีใครยืนอยู่ตรงนี้
ลู่เฉินก้มมองแผลที่ต้นขา
เลือดยังไหล
ผิวหนังยังเปิด
ความเจ็บยังอยู่
แต่รอยเลือดที่หยดลงพื้น
จางหายเร็วกว่าที่ควร
เขาหันมองสองข้างทาง
ประตูบ้านยังปิด
หน้าต่างยังสนิท
ไม่มีใครแอบมอง
ไม่มีใครหลบ
ไม่ใช่เพราะคนกลัว
แต่เพราะไม่มีใคร “รับรู้” ว่ามีเหตุให้ต้องกลัว
เสียงฝีเท้าดังขึ้น
ครั้งเดียว
ชัดเจน
ชายคนหนึ่งเดินออกมาจากเงาระหว่างบ้าน
เสื้อผ้าสีหม่น
ไม่ติดตรา
ไม่ถืออาวุธ
เขาหยุดห่างลู่เฉินประมาณห้าก้าว
ระยะที่ถ้าลู่เฉินพุ่ง
อีกฝ่ายจะถอยทัน
“อย่าขยับแรง”
ชายคนนั้นพูด
เสียงเรียบเหมือนอ่านบันทึก
“พื้นที่นี้ไม่ชอบแรงเกินจำเป็น”
ลู่เฉินไม่ตอบ
เขาแค่ยกมือขึ้น
บีบแผลที่ต้นขาแรงขึ้น
เลือดไหลเพิ่ม
หยดลงพื้นอีกครั้ง
หยดนั้น
หายไปทันที
ชายคนนั้นมอง
ไม่แปลกใจ
แค่พยักหน้าเหมือนเห็นข้อมูลตรงกับที่คิด
“เขตนี้ถูกปรับสถานะแล้ว”
“ไม่ใช่เขตควบคุม”
“ไม่ใช่เขตผนึก”
เขาเงยหน้ามองรอบตัว
แล้วพูดต่อ
“เขตที่ไม่รับผลลัพธ์”
ลู่เฉินขยับเท้า
ช้า
ตั้งใจ
กล้ามเนื้อขยับ
แต่แรงเหมือนถูกดึงออกกลางทาง
ไม่ใช่ต้าน
ไม่ใช่ผนึก
เหมือนมีมือหลายมือคอย “ลดแรง” ทุกการกระทำ
ยังยกได้
ยังเดินได้
แต่ไม่มีอะไรส่งต่อ
“การต่อสู้ยังเกิด”
ชายคนนั้นพูด
“การบาดเจ็บยังเกิด”
“แต่ผล…จะไม่ถูกนับ”
ยังไม่ทันจบประโยค
เงาสามเงาปรากฏขึ้น
ไม่โผล่
ไม่พุ่ง
แต่ “เดินออกมา” จากตำแหน่งที่ควรยืนอยู่แล้ว
คนหนึ่งถือหอก
ปลายหอกแตะพื้น
ไม่เล็ง
คนหนึ่งถือกระบอง
วางพาดบ่า
ไม่ยก
อีกคนมือเปล่า
แต่ข้อมือและอก
มีวงแหวนโลหะสลักลายลมหายใจซ้อนกัน
“ทดสอบสั้น”
ชายเสื้อหม่นพูด
“ไม่ต้องฆ่า”
หอกขยับก่อน
ไม่แทง
แค่สะกิดพื้น
เส้นแสงบาง ๆ แผ่ออก
เหมือนเส้นด้าย
แล้วรัดรอบข้อเท้าซ้ายของลู่เฉินทันที
แรงในขา
ถูกดึงลง
ไม่ใช่หนัก
แต่เหมือนถูกตรึงให้ “ไม่ไหล”
กระบองฟาดซ้ำ
ไม่แรง
ไม่เร็ว
ฟาดในจังหวะที่แรงในขา
ยังไม่เชื่อมกับกล้ามเนื้อ
แรงไม่ทะลุ
แต่ความรู้สึก “ออกแรงไม่ถึง”
แล่นขึ้นทั้งตัว
ลู่เฉินเซ
ยังไม่ล้ม
มือเปล่าพุ่งเข้า
หมัดฟาดเข้าซี่โครง
พร้อมวงแหวนที่สั่น
ลมหายใจสะดุดทันที
ไม่ใช่เพราะเจ็บ
แต่เพราะจังหวะหายใจถูกตัด
ชีพอสูรในอกดิ้น
แต่การไหลของมัน
ช้าลงครึ่งหนึ่ง
ชายเสื้อหม่นมองนิ่ง
เหมือนดูผลการทดลอง
“นี่คือเหตุผลที่พวกก่อนหน้าแพ้”
“ไม่ใช่เพราะอ่อน”
“แต่เพราะพลังของตัวเอง
ถูกบังคับให้ใช้ผิดจังหวะ”
ลู่เฉินไม่ดัน
ไม่ฝืน
เขาหยุด
หยุดคิดจะชนะ
หยุดคิดจะระเบิด
เขาปล่อยให้ชีพอสูร
ไหลลง
ไม่ขึ้น
ไม่ออก
แต่แทรกเข้าแนวกระดูก
แรงร้อนเปลี่ยนทิศ
ไหลลงสันหลัง
เข้าสะบัก
เข้าสู่แขนขวา
วงแหวนบนข้อมือศัตรู
สั่นแรง
แล้วแตก
เสียงโลหะร้าวดังแผ่ว
เหมือนของที่หมดหน้าที่
จังหวะเดียว
ลู่เฉินก้าวเข้า
หมัดขวาพุ่ง
ไม่ใช่หมัดพลัง
ไม่ใช่แรงระเบิด
เป็นแรงอัดที่ส่งตรงจากโครงกระดูก
เสียงกระดูกหน้าอกยุบดังชัด
ร่างกระเด็น
กระแทกกำแพง
ไม่มีเลือดสาด
ไม่มีเสียงร้อง
เพราะพื้นที่
ไม่รับผล
หอกพยายามตรึงซ้ำ
แต่เส้นพลังไม่จับ
ลู่เฉินคว้าด้าม
แรงไหลสวน
เส้นแตก
ลวดลายดับ
ศิลากดเขตที่ฝังอยู่ใกล้ ๆ
สั่น
รอยร้าวแผ่ขึ้น
ชายเสื้อหม่นเงียบไป
มองลู่เฉิน
ไม่ใช่มองเหยื่อ
แต่มองปัญหา
“บันทึกใหม่”
เขาพูดช้า ๆ
“ตัวแปรเรียนรู้กติกาได้”
เขาสบตาลู่เฉิน
“ยกระดับสถานะ”
“จากตัวแปรเสี่ยง
เป็นตัวแปรที่ไม่ควรมีผลกับโลก”
เสียงถอนตัวดังพร้อมกัน
ไม่มีใครสู้ต่อ
ไม่ใช่เพราะแพ้
แต่เพราะการทดสอบจบแล้ว
ลู่เฉินยืนอยู่กลางถนน
เลือดหยดจากต้นขา
แล้วค่อย ๆ จางหาย
ชีพอสูรในอกนิ่ง
ไม่หลับ
ไม่ดิ้น
มันจำแล้ว
และลู่เฉินเข้าใจชัดว่า
ตั้งแต่วินาทีนี้
การชนะ
อาจไม่ถูกนับ
การแพ้
อาจไม่ถูกบันทึก
แต่ถ้าเขาปล่อยผิดครั้งเดียว
โลกทั้งใบ
จะไม่มีเหตุผล
ต้องจำว่าเขา
เคยอยู่