ข้าไม่ควรมีอยู่

เสียงฝีเท้าดังขึ้นรอบโกดัง
มาจากมากกว่าหนึ่งทิศ
ลู่เฉินนั่งชิดผนังในมุมอับ
หลังแนบพื้นหินเย็น
ขาทั้งสองข้างไม่รับน้ำหนัก
แสงจากคบเพลิงด้านนอกส่องลอดเข้ามา
ลากผ่านรอยแตกบนพื้น
หยุด
แล้วลากย้อนกลับ
“รอยแตกนี้ไม่ใช่ทรุดตัวตามธรรมชาติ”
เสียงชายคนหนึ่งพูด
อีกคนย่อตัวลง
ใช้นิ้วแตะรอยแตก
ขมวดคิ้ว
“มีแรงกดจากด้านใน”
ลู่เฉินมองพื้นใกล้ตัว
รอยแตกย่อยหลายเส้นแยกออกจากรอยหลัก
ทั้งหมด๤๱๱๽๤กันตรงตำแหน่งที่เขานั่งอยู่
ถ้าอยู่ตรงนี้ต่อ
พวกนั้นจะเดินมาถึงเขา
—
ลู่เฉินขยับตัว
แขนขวากระตุกขึ้นเองทันที
กล้ามเนื้อเกร็งแน่น
เหมือนถูกดึงจากด้านใน
เขาหยุด
ไม่ถอย
ไม่ฝืน
เขาลากตัวไปตามผนัง
หลังแนบพื้น
ขยับทีละ๰่๥๹ตัว
แขนยังชา
แต่ยังขยับได้บ้าง
แสงคบเพลิงขยับต่ำลง
ใกล้ขึ้น
“เหมือนมีคนหลบอยู่แถวนี้”
เสียงนั้นดังใกล้
ใกล้พอให้ได้ยินลมหายใจ
ลู่เฉินหยุด
กลั้นหายใจ
ถ้าแสงขยับเข้ามาอีกก้าวเดียว
เขาจะถูกเห็น
เขามองมือที่จับกระบี่
บิดข้อมือเข้าหาตัวเล็กน้อย
ให้คมกระบี่เอียงลงสู่พื้น
แขนขวาชาเพิ่มขึ้น
นิ้วเริ่มไม่ค่อยตอบสนอง
เขากดคมกระบี่ลงกับพื้น
พื้นทรุดลงทันที
ไม่แตก
แต่ต่ำพอให้ร่างเขาไถลลง
พ้นระดับสายตา
แสงคบเพลิงกวาดผ่าน
ไม่พบอะไร
“ไม่มีใคร”
เสียงนั้นพูด
แต่ยังไม่ถอยห่าง
—
แขนขวาของลู่เฉินแข็งขึ้น
นิ้วงอไม่ได้
เหมือนกล้ามเนื้อถูกล็อกไว้
เขากัดฟัน
ลมหายใจติดขัด
ชายด้านนอกยกมือขึ้น
ตราสื่อสารในฝ่ามือเรืองแสง
อักขระเคลื่อนไหว
เสียงถ่ายทอดคำสั่งดังขึ้น
“ด้านในมีการเปลี่ยนระดับพื้น”
“ยืนยัน แรงกดจากจุดเดียว”
แสงบนตราสื่อสารดับไปครู่หนึ่ง
ก่อนจะสว่างขึ้นอีกครั้ง
“เจาะตรงนั้น”
หัวใจลู่เฉินกระตุก
เขามองพื้นใต้ตัว
รอยแตกใหม่เริ่มแยกออก
ช้า
แต่ต่อเนื่อง
เขาขยับไม่ได้
แขนขวาไม่ยอมทำตาม
ถ้าถูกเจาะ
เขาจะถูกดึงขึ้นไปต่อหน้าทุกคน
ลู่เฉินมองด้ามกระบี่ในมือ
รู้ดีว่า
ถ้าใช้มันอีก
แขนข้างนี้อาจไม่กลับมาเหมือนเดิม
แต่ถ้าไม่ทำอะไร
ตรงนี้คือจุดจบ
ลู่เฉินตัดสินใจ
เขาบิดข้อมือซ้าย
พยายามกดคมกระบี่ลงกับพื้นอีกครั้ง
ความรู้สึกเย็นแล่นจากฝ่ามือ
ขึ้นมาถึงข้อศอก
แขนขวาชาไปทั้งเส้น
พื้นหินแตกร้าวเสียงดัง
ไม่ใช่ใต้ตัวเขา
แต่ห่างออกไปหลายก้าว
เสียงหินแตกดังลั่น
ตามด้วยเสียง๻ะโ๠๲
“ระวัง!”
พื้นด้านหนึ่งทรุดตัว
เศษหินร่วงลงไปในความมืด
จังหวะการเคลื่อนไหวหยุดชะงัก
แสงบนตราสื่อสารกะพริบถี่
เสียงคำสั่งดังซ้อนกัน
“หยุดก่อน!”
“ย้ายตำแหน่ง!”
“แจ้งผู้๵า๥ุโ๼!”
ลู่เฉินทรุดลง
ลมหายใจหายวูบ
เขาพยายามขยับมือขวา
แต่นิ้วไม่ตอบสนอง
แขนข้างนั้น
เหมือนไม่ใช่ของเขาอีกแล้ว
เขานั่งอยู่ในเงามืด
ไม่ขยับ
พวกนั้นหยุดแผนชั่วคราว
แต่สิ่งที่หยุดไปพร้อมกัน
คือร่างกายของเขา
—