ตอน 14 แผนร้ายป่วนรัก
ชิงเหนียนที่นั่งฟังอยู่หลังม่านรู้สึกเห็นอกเห็นใจจ้านจวิ้น...นางค่อยๆย่องเดินเข้าโอบกอดจ้านจวิ้นจากด้านหลังมืออีกข้างค่อยๆตบหัวไหล่ของเขาเบาๆ
"นี่เ้า!!" จ้านจวิ้นทำตัวไม่ถูก
"เอาน่า... ไม่ต้องเกรงใจหรอก โลกนี้จะน่าอยู่ขึ้นเราต้องรู้จักให้กำลังใจกันและกัน ข้าไม่สนหรอกว่าเ้าเคยร้ายกาจกับใครมาบ้างแต่อย่างน้อยข้าเชื่อว่าเ้าเอง ก็ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรขนาดนั้นไม่งั้นเมื่อครู่เ้าคงไม่ออกหน้าปกป้องข้าหรอกจริงไหม"ชิงเหนียนพูดด้วยน้ำเสียงที่แสนหวานซึ้ง มันสร้างพลังบวกในใจชายคนนี้ได้ดีทีเดียว
จ้านจวิ้นตัดสินใจโอบกอดรัดร่างชิงเหนียนแน่นเผยอีกด้านให้นางได้เห็น จากชายโฉดในสายตาคนอื่น กลับกลายเป็ลูกแมวน้อยแสนอ่อนโยน
"ก่อนหน้านี้... คงเจอเื่หนักๆมานับไม่ถ้วนสินะ" ชิงเหนียนเริ่มเห็นใจจ้านจวิ้นปล่อยให้เขาโอบกอดอย่างไม่ถือตัวเป็เวลาหลายชั่วครู่ที่พวกเขาโอบกอดกันอยู่อย่างนั้น ต่างคนต่างมีเื่ให้ครุ่นคิดในหัว
"ฮองเฮาถึงขนาดกล้าก้าวย่างเข้าตำหนักข้าทั้งที่นางไม่เคยแม้แต่จะเดินผ่าน ดูท่านางคงจ้องจะเล่นงานชิงเหนียนซะให้ได้"
"เื่นี้ข้าพอจะเห็นทางแก้อยู่สองทางวิธีที่หนึ่งข้าจัดการขืนใจ ร่วมหลับนอนกับนางเยี่ยงสามีภรรยา เล้าโลมทุกคืนวัน เร่งให้นางมีครรภ์จริงๆ"
"ทางที่สองจงใจกระทำกับนางเยี่ยงทาส กระทั่งนางล้มป่วยปลดปล่อยข่าวลือให้ทั่วว่านางแท้งบุตร"
"เห็นท่า... วิธีที่สองคงน่าจะเป็ไปได้มากกว่า...แต่ถึงยังไงซะข้าก็ขอลองดูวิธีที่หนึ่งก่อน" จ้านจวิ้นคิดในใจตลอดทั้งที่มือยังโอบกอดกับนางแน่น
"จ้านจวิ้น! เ้ายังไม่ดีขึ้นอีกหรอ ข้าร้อนน่ะหายใจไม่ออก อยากไปอาบน้ำมานอนแล้ว" ชิงเหนียนกอดกับจ้านจวิ้นจนรักแร้เปียกอากาศที่ร้อนอบอ้าวทำให้เ้าแม่ดาราสาวเริ่มจะหงุดหงิด
"อาบน้ำ? จริงสินะข้าลืมมันไปได้ยังไง " จ้านจวิ้นผู้ไม่เคยสนใจหญิง เริ่มคิดหากลอุบายสารพัดวิธีเพื่อโน้มน้าวบรรยากาศเข้าสู่การร่วมเพศครั้งแรกของเขา
"หูป๋อ!! อยู่ไหม? มีใครอยู่ข้างนอกบ้าง"จ้านจวิ้นะโเรียกบ่าวในตำหนัก
"องค์ชายรองเ้าคะ ้าสิ่งใดโปรดสั่งการ"สาวใช้นางเล็กๆ คลานก้มหน้าเข้ามาช้าๆ ด้วยความหวาดกลัว
"หืม... เ้าเป็ใคร ข้าไม่คุ้นเสียงเ้า...ข้าเรียกหาหูป๋อ ไม่ใช่เ้า!! "
"สาระแนมาทำไม" จ้านจวิ้นทำเสียงเข้มๆดุสาวใช้
"บ่าว... เพิ่งเข้าวังวันนี้วันแรกถูกส่งตัวมารับใช้องค์ชายรองที่ตำหนักพู่หยวนเ้าค่ะ"สาวใช้ก้มหน้าตลอด...พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เกรงกลัวกับกิตศัพท์ชื่อเสียงอันฉาวโฉ่ของจ้านจวิ้น
"ใครส่งเ้ามา!!!ไม่รู้หรือไรว่าตำหนักพู่หยวนของข้า ไม่เคยมีทาสบ่าวสาวน้อยบริวารคนใดอยู่รับใช้จะมีก็แค่เว่ยหูป๋อคนเดียวเท่านั้น " จ้านจวิ้นตงิดใจ ปากร้ายแต่ใจดีเอ่ยถามไถ่สาวใช้นางเล็กๆ ด้วยความเป็ห่วงแต่ทำเสียงแข็ง
"ฮะฮองเฮาเป็ผู้ส่งบ่าวมาเ้าค่ะ..."
"ฮองเฮา!! ฮองเฮาอีกแล้วเหรอ!!คนของนางข้าไม่ต้อนรับ ไสหัวออกไป!!" จ้านจวิ้นตบหน้าตักเสียงดังเพียงเท่านั้นทำเอาสาวใช้ตัวน้อยกลัวจนฉี่แทบราด
"คนเหี้ยไรจะบ้าอำนาจได้ขนาดนั้นวะ "ชิงเหนียนทำหน้างง คิดตำหนิจ้านจวิ้นในใจ ค่อยๆ เดินย่องเข้าหาสาวใช้นางนั้นพอได้จ้องหน้าแล้วก็เกิดเอ็นดู มีใจใคร่สงสาร
"นี่เ้าไม่ต้องกลัวไอ้หน้าปลาบู่นั่นไม่ได้เลวร้ายอย่างที่พวกเ้าคิดหรอก ไม่เชื่อก็คอยดูนะเขาก็แค่วางมาดไปงั้นแหละ" ชิงเหนียนกระซิบกระซาบข้างหูสาวใช้คนใหม่ก่อนจะทำทีท่าเหยาะแหยะยกมือยกเท้าชี้โด่ไปทางจ้านจวิ้น
"ห่ะ... พระสนม... หยุดเ้าค่ะไม่ควรอย่างยิ่ง" สาวใช้คนซื่อโน้มตัวเข้ากอดปลายขาหนึ่งข้างของนางท่าทีสุดเปิ่นของนางทำให้คุณชายรองผู้มาดขรึมหลุดขำออกมา
"จ้านจวิ้น... นี่เ้าหัวเราะเหรอ "ชิงเหนียนและสาวใช้หยุดชะงักพร้อมกัน ต่างคนต่างแหงนมองหน้า
"ฮะฮะฮ่า~~ ฟังอย่างไรถึงบอกว่าข้าหัวเราะนั่นมันเสียงข้าหมาดคอให้น่าเกรงขามต่างหากล่ะ!!" จ้านจวิ้นกลัวเสียฟอร์มรีบ-วกทำตัวตรงขึงขัง
"บอดจริงไหมวะ? " ชิงเหนียนเกาหัวยิกๆสีหน้าแสนสงสัย
"จ้านจวิ้น... อย่าใจร้ายนักเลยหากท่านไม่้าให้นางอยู่ปรนนิบัติ งั้นข้าขอให้นางเป็คนของข้าก็แล้วกัน"นางสนมเล็กๆ ถึงขั้นกล้าเอ่ยขอ
"หืม!! เห็นแก่ที่เ้าเอ่ยปากหรอกนะงั้นเ้าเก็บนางไว้ใช้เองเถอะ จะให้มาเป็คนปรนนิบัติข้านั้นไม่ขอยอมรับเด็ดขาด!!" จ้านจวิ้นก็ยังขอยืนยันคำเดิมไม่ยุ่งเกี่ยวพัวพันกับคนฝั่งฮองเฮาเด็ดขาด
"เื่มากจริงๆ เลยนะ คำก็คนของฮองเฮาสองคำก็คนของฮองเฮา ไม่น่าล่ะ ตำหนักถึงได้ดูร้างขนาดนี้ สมใจเ้าแล้วสินะที่แม้แต่ผียังไม่กล้าเข้าใกล้ " ชิงเหนียนเริ่มจะรำคาญนิสัยเอาแต่ใจ ขี้ดุเ้าอารมณ์ของจ้านจวิ้น
"เมื่อครู่เ้าเรียกหาหูป๋อทำไม"ชิงเหนียนยืนกอดอกพูด
"ข้า้าให้หูป๋อเตรียมอ่างใหญ่พร้อมน้ำอุ่นให้ข้าและเ้านอนแช่"จ้านจวิ้นพูดออกมาหน้าตาเฉย
"ห่ะ!! กับข้า!! กับข้าเนี่ยนะ"ชิงเหนียนใ ประหนึ่งว่า นี่หูฟาดไปหรือไรนางชี้นิ้วใส่หน้าตัวเองเพื่อกระตุ้นสติ
"ก็ใช่น่ะสิ จะเป็อื่นใดไปได้อีก"จ้านจวิ้นเค้นกระแทกเสียงยืนยัน
"ได้ยินแล้วใช่ไหมรีบไปเตรียมอ่างและน้ำร้อนแทนหูป๋อซะ ไม่งั้นเดี๋ยวไม่มีอะไรทำจะโดนไอ้บอดโรคจิตนี่รังแกเอาง่ายๆ " ชิงเหนียนกระซิบข้างหูสาวใช้คนใหม่
"ตะ แต่ ข้าเป็คนที่ฮองเฮาส่งมาหากข้าไปกระทำทุกอย่าง... จะไม่เป็การขัดคำสั่งขององค์ชายรองหรือเ้าคะ "สาวใช้พูดเบาๆ ยังคงมีท่าทีกล้าๆ กลัวๆ
"ทำให้จ้านจวิ้นซะที่ไหน ต่อไปนี้เ้าคือคนของข้าข้าใช้เ้า เ้าก็ต้องไปทำ " ชิงเหนียนฉลาดหลักแหลม รู้จักใช้กลอุบายตื้นๆมาพลิกแพลง
"ร้ายไม่เบานักนะ สนมตัวน้อยของข้า"จ้านจวิ้นคิดในใจ พร้อมแอบแสยะยิ้มมุมปาก เพราะทุกอิริยาบถทุกท่วงท่าเขาเห็นชัดแจ้งเต็มสองตา
ระหว่างที่รอสาวใช้ไปตระเตรียมอ่างน้ำชิงเหนียนเบื่อขี้หน้าจ้านจวิ้นเต็มที ขอตัวออกไปสูดอากาศข้างนอก....
**********
ณหน้าตำหนักพู่หยวน
"เห้อ... นี่มันเวรกรรมอะไรฉันต้องมาติดอยู่กับไอ้หน้าปลาบู่นี่.. คิดอยากจะกลับไปเป็หรงชิงเหนียนคนเดิมซะแล้วสิ..." ชิงเหนียนรู้สึกเบื่อหน่าย สมองบื่อตื้อตันไปหมดเดินไปมาอยู่หลังตำหนักเป็วงกลม
"ลูกข้า เ้าจงเผชิญด่านเคราะห์ให้แล้วเสร็จบัดนี้เ้าเป็ผู้ถูกเลือก สิ้นอายุขัยในโลกมนุษย์แล้วจึงจะได้หวนคืนสู่พิภพเทพ " เสียงมหาเทพที่รับฟังความทุกข์ร้อนใจในของนางอยู่ตลอดเอื้อนเอ่ยจากท้องฟ้า
"ดะเดี๋ยว เดี๋ยวสิวะพาฉันกลับไปโลกของฉันเดี๋ยวนี้ ไอ้เทพเฮงซวย ใครเป็ลูกแก !!" ชิงเหนียนปากดีทำทีท่าเงอะงะไร้การสำรวมกริยา ยกมือยกเท้าขึ้นเตะต้อยหมอก-สอยลมหารู้ไม่ว่าจ้านจวิ้นที่กำลังแอบมองจากในตำหนัก หัวเราะแทบจะไส้ขาด
"ข้าว่าเ้าน่าจะสติไม่ค่อยดีนะโชคดีที่ได้เป็คนของข้า หากคนบ้าเช่นเ้าได้ไปเป็สนมของเสด็จพ่อล่ะก็มีหวังหัวขาดทุกๆครึ่งชั่วยาม"จ้านจวิ้นที่ยืนแอบมองอยู่ในตำหนักพูดพึมพำอยู่คนเดียว
ทว่าชิงเหนียนเดินวนไปมาอยู่ครู่หนึ่งหางตาดันเหลือบไปเห็นต้นคันตัน(ต้นไม้พิษที่ทำให้ผู้ััเกิดผื่นพุพอง)ขึ้นอยู่ในป่ารกข้างตำหนัก... ชิงเหนียนคิดแผนแสบๆออกแล้ว
มองซ้ายจ้องขวาระวังทาง ท่าทางมีพิรุธจ้านจวิ้นที่แอบมองอยู่หลบซ่อนตัวแทบไม่ทัน
"นางจะทำอะไรของนางกันนะ? " จ้านจวิ้นคิดในใจ
843
