ระบบร้านค้าในวันสิ้นโลก

        บทที่ 156

        ภายในป่า 

         [เข้าสู่ป่านิทรา ]

        ข้อความจากระบบมันปรากฏขึ้นบริเวณด้านหน้าในตอนนี้พวกเขาได้เดินทางมาถึงบริเวณชายแดนที่มันเป็นเป้าหมายในการเดินทางของพวกเขาได้แล้ว

        ภายในสถานที่แห่งนี้มันคือบริเวณชายแดนทางทิศเหนือของอาณาจักรจูเบีย

        เส้นแบ่งระหว่างชายแดนตั้งตระหง่านลากยาวหลายร้อยกิโลเมตรบริเวณด้านหน้ามันคือส่วนหนึ่งของเส้นแบ่งระหว่างชายแดนสองข้างทางเป็นทุ่งหญ้ารกร้างมากมายบริเวณด้านหน้าเป็นป่าขนาดใหญ่

        ป่าแห่งนั้นมีบางอย่างที่แปลกประหลาดจากป่าธรรมดาดวงตาจ้องมองไปพบเห็นว่าป่าแห่งนั้นมีต้นไม้สูงใหญ่

        มีพลังเวทย์จำนวนมากถูกปลดปล่อยออกมาจากภายในป่าที่ตั้งอยู่บริเวณด้านหน้าดวงตาจ้องมองไปด้านหน้าก็พบเห็นถึงพลังเวทย์ที่น่าสะพรึงกลัว

        เดย์ที่กำลังนั่งอยู่บนรถม้าเขาเตรียมใจในระดับนึงในตอนนี้ท่านยายที่เดินทางมากับเขาภายในการเดินทางในครั้งนี้ก็บอกให้เขาเตรียมพร้อม

        เพราะว่าป่าแห่งนั้นไม่ใช่ป่าธรรมดาทั่วไป

        รถม้ากำลังเคลื่อนที่มุ่งตรงไปบริเวณด้านหน้าจุดหมายปลายทางมันคือป่าแห่งนั้น

        หลังจากที่เดินทางมาหลายต่อหลายวันทำความเข้าใจแล้วก็หาข้อมูลเกี่ยวกับปลาที่มันชื่อว่าป่านิทรา 

        ป่าแห่งนี้มีเรื่องราวลึกลับมากมายที่พบเจอกันได้อยู่บ่อยครั้งผู้คนส่วนใหญ่ที่เดินทางคิดจะข้ามชายแดนทางทิศเหนือของอาณาจักรจูเบียจะไม่ใช้เส้นทางนี้

        แม้ว่าเส้นทางที่เดินทางผ่านตาไปมันจะเป็นทางเดินที่เร็วที่สุดแต่ผู้คนส่วนใหญ่ก็เลือกจะอ้อมและไปใช้เส้นทางอีกเส้นทางหนึ่งที่ใช้เวลาเดินทางมากขึ้นอีกสองวัน

        เรื่องนี้ผู้คนนั้นรู้ดีอยู่แล้วนักเดินทางผู้ใดก็ล้วนแล้วใช้วิธีการเดินทางแบบนี้ทั้งสิ้น

        เหตุผลที่พวกนักเดินทางเหล่านั้นต้องเดินทางอ้อมไปอีกเส้นทางหนึ่งก็เป็นเพราะว่าภายในเส้นทางแห่งนี้มันเป็นเส้นทางที่อันตรายเป็นอย่างมาก

        เดินทางผ่านป่าเข้าไปป่าแห่งนี้มีอณูและพลังเวทจำนวนมหาศาลสิ่งที่ปลดปล่อยอยู่บริเวณด้านในบ่งบอกถึงความน่าสะพรึงกลัว

        ภายในป่ามีพวกมอนสเตอร์ที่มีความแข็งแกร่งอยู่ในระดับสูงจากการทำข้อมูลมารู้สึกว่าพวกมอนสเตอร์ที่อยู่ภายในป่าแห่งนั้นน่าจะมีระดับอยู่ในระดับบีขึ้นไปทางนั้น

        เรียกได้ว่าพวกมันเป็นมอนสเตอร์ที่อยู่ในระดับที่แข็งแกร่งนักผจญภัยระดับทั่วไปไม่ต้องพูดถึงการเดินทางผ่านมาแห่งนี้เลย

        บางทีเพียงแค่ทำการเดินทางเข้าไปภายในป่ามันเองก็อาจจะทำให้พวกมันนั้นโดนฆ่าตายแล้ว

        นี่ยังไม่รวมเรื่องลึกลับจำนวนมากภายในป่าแห่งนั้นที่ยังมีผู้คนที่รอดชีวิตออกมาได้เล่ากันปากต่อปากอีก

        มันเลยกลายเป็นสถานที่ที่อันตรายและกลายเป็นสถานที่ที่น่าหวาดกลัวสำหรับผู้คนมากมายพวกเขาส่วนใหญ่แล้วก็ไม่ค่อยเดินทางผ่านเข้าไปภายในบริเวณนี้

        เกรงว่าคนที่เลือกที่จะเดินทางเข้าไปภายในสถานที่แห่งนี้ด้วยเจตนาของตนเองคงจะมีเพียงแค่เขา

        ขนาดพวกนักผจญภัยระดับสูงๆพวกมันเองยังไม่ได้อยากจะเดินทางเข้าไปภายในสถานที่แห่งนี้ถึงแม้ว่าพวกเขาจะมีกำลังมากพอที่จะผ่านป่าแห่งนี้ไปแต่การที่ปะทะกับมอนสเตอร์จำนวนมากก็เป็นเรื่องที่ยากเย็นอยู่ดี

        นักผจญภัยไม่ใช่คนที่อยากจะปะทะกับมอนสเตอร์แต่ตัวของพวกเขานั้นปะทะกับมอนสเตอร์เพราะว่ามีเหตุจำเป็น

        รถม้าเกวียนลากที่เคลื่อนที่อย่างช้าๆในตอนนี้ไปยุติลงบริเวณด้านหน้าป่าห่างจากทางเข้าป่าแห่งนั้นเพียงแค่ประมาณสามร้อยเมตร

        เดย์กระโดดลงไปอย่างรวดเร็วเขาทำการกระโดดลงรถม้าอย่างแรกที่ทำการสำรวจก็คือบริเวณรอบๆมีมอนสเตอร์หรือไม่

        นั่นคือสิ่งที่ควรจะทำสำหรับนักผจญภัยเดย์มองไปรอบๆไม่มีพวกมอนสเตอร์อยู่ภายในบริเวณนี้ “ ไม่มี….”

        “ ลงมาได้แล้ว ”

        พวกเด็กๆค่อยๆเดินลงมาอย่างช้าๆภายในสถานที่แห่งนี้เป็นสถานที่ที่มีพวกอณูพลังเวทย์จำนวนมากปกคลุมอยู่บริเวณรอบๆ

        ด้วยเหตุผลนั้นมันเลยทำให้บรรยากาศบริเวณรอบๆมันถูกปกคลุมไปด้วยความหนาวมันมีบรรยากาศที่เย็นกว่าปกติบริเวณรอบๆนั้นเต็มไปด้วยความเงียบสงัดเพราะแทบจะไม่มีสิ่งมีชีวิตใดที่เคลื่อนที่เข้ามาภายในบริเวณนี้เลยนอกจากพวกเขา

        พวกเด็กเหล่านี้ไม่ได้แสดงท่าทางหวาดกลัว ในขณะเดียวกันแววตาของเด็กพวกนี้กลับเต็มไปด้วยความว่างเปล่าราวกับไม่ได้รู้สึกอะไรเลย

        เดย์มองตรงไปที่เด็กพวกนั้นที่ยืนอยู่บริเวณด้านหน้าของเด็กพวกนั้นเดินลงมาตามคำสั่งจากนั้นก็ยืนสงบนิ่ง

        ไม่ได้แสดงท่าทางหวาดกลัวหรือว่าไม่ได้แสดงท่าทางและความรู้สึกอะไรออกมากับสถานที่แห่งนี้เลย

        ทั้งที่จริงๆแล้วภายในสถานที่แห่งนี้เป็นสถานที่ที่มีพวกพลังหนาแน่นปกคลุมเอาไว้พวกเด็กอย่างพวกเขาน่าจะได้รับผลกระทบกับพลังพวกนี้อย่างเต็มที่และต้องแสดงท่าทางหวาดกลัวออกมา

        เดย์คิดภายในใจของตนเอง “ ความรู้สึกแตกสลาย..เด็กพวกนี้พบเจอเรื่องราวมามากมายบางทีการทดลองที่พวกมันทำขึ้นอาจจะส่งผลกับร่างกายและสภาพจิตใจ” 

        “ ไม่ว่าจะเป็นพวกความเจ็บปวดหรือความรู้สึกอะไรหลังจากนั้นเด็กพวกนี้ก็เลยอยู่ในสภาพที่เหมือนกับว่าตนเองนั้นไม่มีชีวิตจิตใจ ”

        “ แม้ว่าเข้ามาอยู่ภายในสถานที่แห่งนี้ที่เต็มไปด้วยพลังเวทย์มากมายที่กดดันยังไม่รู้สึกอะไรเลย”

        “ แถมแววตาของเด็กพวกนี้ยังคงเต็มไปด้วยความว่างเปล่าน่าหดหู่ ” เดย์คิดแบบนั้นเมื่อมองไปที่เด็กที่อยู่บริเวณด้านหน้า

        พวกเด็กที่อยู่ด้านหน้าน่าหดหู่จริงๆพวกนี้คงจะผ่านเรื่องราวและเหตุการณ์มามากมายจากการทดลองของพวกลัทธิมาร

        เด็กพวกนี้กลายเป็นว่าตัวของพวกเค้านั้นไม่รู้สึกแล้วแทบไม่ได้แสดงความรู้สึกอะไรออกมาเลยแม้ว่าภายในใจนั้นจะมีความรู้สึกเหล่านั้นอยู่มากมายก็ตาม

        เดย์มองว่าเป็นเรื่องที่น่าหดหู่เป็นอย่างมากในช่วงหลายวันที่อยู่อาศัยกับพวกเด็กพวกนี้มาเป็นเวลานานเด็กพวกนี้ไม่พูดจาอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว

        เขาหันไปมองกับปลาขนาดใหญ่บริเวณด้านหน้า “ป่าแห่งนั้นสินะป่านิทราแต่ว่ามีบางอย่างที่แปลกประหลาด ” 

        “ ใช่แล้วภายในป่าแห่งนั้นมีบางอย่างที่แปลกประหลาดจากสถานที่ธรรมดาทั่วไปภายในสถานที่แห่งนั้นมันมีพลังเวทย์อันน่าประหลาดอยู่”

        “ เรียกได้ว่าเป็นพลังเวทย์ที่มีรูปลักษณะคล้ายคลึงกับสิ่งที่เรียกว่าคำสาปก็ได้”

        “ ผู้คนส่วนใหญ่จะรู้ดีว่าถ้าทำการก้าวเดินเข้าไปภายในบริเวณนั้นแล้วถ้าสมมุติว่าเข้าไปหลับภายในป่าแห่งนั้นจะไม่สามารถออกมาได้อีก”

        “ เข้าไปหลับภายในนั้นอย่างงั้นหรอ? ”

        “ เดี๋ยวตัวของเจ้าก็รู้เอง ”ท่านยายผู้นั้นทำการพูดขึ้นพร้อมกับค่อยๆเดินนำหน้าไป

        เดย์ยังไม่รู้ตัวตนของท่านยายผู้นี้จากที่มองด้วยสายตาแล้วเธอน่าจะมีความแข็งแกร่งอยู่ในระดับพวกนักผจญภัยที่สูงกว่าระดับS

        แต่ว่าตัวของเขาเองก็ไม่เคยเห็นท่านยายผู้นี้แสดงพลังของตนเองพ่อแบบนั้นเลยไม่ค่อยแน่ใจนักละก็ไม่ค่อยรู้ด้วยว่าความสามารถของท่านยายผู้คือความสามารถอะไร? 

        ดวงตาของเขามองตรงไปที่ท่านย้ายที่อยู่บริเวณก่อนที่จะบอกให้พวกเด็กพวกนั้นเดิมตามไป

        เดย์ได้เตรียมของทั้งพวกเสบียงอาหารและก็ของสำคัญมากมายที่ต้องใช้ในการเดินทางเข้าไปภายในสถานที่แห่งนั้น

        พวกเขาเดินเข้าไปใกล้ๆป่าแห่งนั้นมากขึ้นหลังจากที่เดินเข้าไปบริเวณด้านในเท้าทั้งสองข้างก้าวไปจนถึงบริเวณทางเข้าป่า

        ทันทีที่เท้าของเขาเหยียบเข้าไปภายในป่าแห่งนี้ข้อความจากระบบแจ้งเตือนขึ้นมาบริเวณด้านหน้าในทันที

        “ ตึ้ง!!! ”

        [ ผู้ที่อยู่ภายในอาณาเขตของป่าได้รับสถานะห้วงนิทรา]

        [ ได้รับสถานะห้วงภวังค์หลอกหลอน]

        [ เมื่อหลับไหลภายในสถานที่แห่งนี้จะตกอยู่ภายในเขตมายา]

        [ เอฟเฟคพื้นที่ต้องห้าม]

        ข้อความจากระบบแจ้งเตือนขึ้นมาบริเวณด้านหน้าเดย์หยุดเท้าของตนเองจ้องมองข้อความจากระบบที่อยู่บริเวณด้านหน้าของตนเอง “นั้นมันเอฟเฟคพื้นที่ ”

        “ เข้าใจแล้วว่าทำไมพวกนั้นถึงบอกว่าเมื่อเข้ามาภายในสถานที่แห่งนี้แล้วคนที่เข้ามาส่วนใหญ่จะไม่ได้กลับออกไปถ้าหลับ”

        หลังจากที่พบเห็นข้อความจากระบบที่อยู่บริเวณด้านหน้าก็รู้ได้ในทันทีว่าปริศนาที่เขานั้นกำลังสงสัยคือ

        เมื่อรู้เกี่ยวกับความจริงในข้อนี้เขาก็แสดงใบหน้าจริงจังมากขึ้น“ เอาละ… ” 

        “ ต้องเดินหน้าเท่านั้น ”

        จบบ

         บทที่ 156

        ภายในป่า 

         [เข้าสู่ป่านิทรา ]

        ข้อความจากระบบมันปรากฏขึ้นบริเวณด้านหน้าในตอนนี้พวกเขาได้เดินทางมาถึงบริเวณชายแดนที่มันเป็นเป้าหมายในการเดินทางของพวกเขาได้แล้ว

        ภายในสถานที่แห่งนี้มันคือบริเวณชายแดนทางทิศเหนือของอาณาจักรจูเบีย

        เส้นแบ่งระหว่างชายแดนตั้งตระหง่านลากยาวหลายร้อยกิโลเมตรบริเวณด้านหน้ามันคือส่วนหนึ่งของเส้นแบ่งระหว่างชายแดนสองข้างทางเป็นทุ่งหญ้ารกร้างมากมายบริเวณด้านหน้าเป็นป่าขนาดใหญ่

        ป่าแห่งนั้นมีบางอย่างที่แปลกประหลาดจากป่าธรรมดาดวงตาจ้องมองไปพบเห็นว่าป่าแห่งนั้นมีต้นไม้สูงใหญ่

        มีพลังเวทย์จำนวนมากถูกปลดปล่อยออกมาจากภายในป่าที่ตั้งอยู่บริเวณด้านหน้าดวงตาจ้องมองไปด้านหน้าก็พบเห็นถึงพลังเวทย์ที่น่าสะพรึงกลัว

        เดย์ที่กำลังนั่งอยู่บนรถม้าเขาเตรียมใจในระดับนึงในตอนนี้ท่านยายที่เดินทางมากับเขาภายในการเดินทางในครั้งนี้ก็บอกให้เขาเตรียมพร้อม

        เพราะว่าป่าแห่งนั้นไม่ใช่ป่าธรรมดาทั่วไป

        รถม้ากำลังเคลื่อนที่มุ่งตรงไปบริเวณด้านหน้าจุดหมายปลายทางมันคือป่าแห่งนั้น

        หลังจากที่เดินทางมาหลายต่อหลายวันทำความเข้าใจแล้วก็หาข้อมูลเกี่ยวกับปลาที่มันชื่อว่าป่านิทรา 

        ป่าแห่งนี้มีเรื่องราวลึกลับมากมายที่พบเจอกันได้อยู่บ่อยครั้งผู้คนส่วนใหญ่ที่เดินทางคิดจะข้ามชายแดนทางทิศเหนือของอาณาจักรจูเบียจะไม่ใช้เส้นทางนี้

        แม้ว่าเส้นทางที่เดินทางผ่านตาไปมันจะเป็นทางเดินที่เร็วที่สุดแต่ผู้คนส่วนใหญ่ก็เลือกจะอ้อมและไปใช้เส้นทางอีกเส้นทางหนึ่งที่ใช้เวลาเดินทางมากขึ้นอีกสองวัน

        เรื่องนี้ผู้คนนั้นรู้ดีอยู่แล้วนักเดินทางผู้ใดก็ล้วนแล้วใช้วิธีการเดินทางแบบนี้ทั้งสิ้น

        เหตุผลที่พวกนักเดินทางเหล่านั้นต้องเดินทางอ้อมไปอีกเส้นทางหนึ่งก็เป็นเพราะว่าภายในเส้นทางแห่งนี้มันเป็นเส้นทางที่อันตรายเป็นอย่างมาก

        เดินทางผ่านป่าเข้าไปป่าแห่งนี้มีอณูและพลังเวทจำนวนมหาศาลสิ่งที่ปลดปล่อยอยู่บริเวณด้านในบ่งบอกถึงความน่าสะพรึงกลัว

        ภายในป่ามีพวกมอนสเตอร์ที่มีความแข็งแกร่งอยู่ในระดับสูงจากการทำข้อมูลมารู้สึกว่าพวกมอนสเตอร์ที่อยู่ภายในป่าแห่งนั้นน่าจะมีระดับอยู่ในระดับบีขึ้นไปทางนั้น

        เรียกได้ว่าพวกมันเป็นมอนสเตอร์ที่อยู่ในระดับที่แข็งแกร่งนักผจญภัยระดับทั่วไปไม่ต้องพูดถึงการเดินทางผ่านมาแห่งนี้เลย

        บางทีเพียงแค่ทำการเดินทางเข้าไปภายในป่ามันเองก็อาจจะทำให้พวกมันนั้นโดนฆ่าตายแล้ว

        นี่ยังไม่รวมเรื่องลึกลับจำนวนมากภายในป่าแห่งนั้นที่ยังมีผู้คนที่รอดชีวิตออกมาได้เล่ากันปากต่อปากอีก

        มันเลยกลายเป็นสถานที่ที่อันตรายและกลายเป็นสถานที่ที่น่าหวาดกลัวสำหรับผู้คนมากมายพวกเขาส่วนใหญ่แล้วก็ไม่ค่อยเดินทางผ่านเข้าไปภายในบริเวณนี้

        เกรงว่าคนที่เลือกที่จะเดินทางเข้าไปภายในสถานที่แห่งนี้ด้วยเจตนาของตนเองคงจะมีเพียงแค่เขา

        ขนาดพวกนักผจญภัยระดับสูงๆพวกมันเองยังไม่ได้อยากจะเดินทางเข้าไปภายในสถานที่แห่งนี้ถึงแม้ว่าพวกเขาจะมีกำลังมากพอที่จะผ่านป่าแห่งนี้ไปแต่การที่ปะทะกับมอนสเตอร์จำนวนมากก็เป็นเรื่องที่ยากเย็นอยู่ดี

        นักผจญภัยไม่ใช่คนที่อยากจะปะทะกับมอนสเตอร์แต่ตัวของพวกเขานั้นปะทะกับมอนสเตอร์เพราะว่ามีเหตุจำเป็น

        รถม้าเกวียนลากที่เคลื่อนที่อย่างช้าๆในตอนนี้ไปยุติลงบริเวณด้านหน้าป่าห่างจากทางเข้าป่าแห่งนั้นเพียงแค่ประมาณสามร้อยเมตร

        เดย์กระโดดลงไปอย่างรวดเร็วเขาทำการกระโดดลงรถม้าอย่างแรกที่ทำการสำรวจก็คือบริเวณรอบๆมีมอนสเตอร์หรือไม่

        นั่นคือสิ่งที่ควรจะทำสำหรับนักผจญภัยเดย์มองไปรอบๆไม่มีพวกมอนสเตอร์อยู่ภายในบริเวณนี้ “ ไม่มี….”

        “ ลงมาได้แล้ว ”

        พวกเด็กๆค่อยๆเดินลงมาอย่างช้าๆภายในสถานที่แห่งนี้เป็นสถานที่ที่มีพวกอณูพลังเวทย์จำนวนมากปกคลุมอยู่บริเวณรอบๆ

        ด้วยเหตุผลนั้นมันเลยทำให้บรรยากาศบริเวณรอบๆมันถูกปกคลุมไปด้วยความหนาวมันมีบรรยากาศที่เย็นกว่าปกติบริเวณรอบๆนั้นเต็มไปด้วยความเงียบสงัดเพราะแทบจะไม่มีสิ่งมีชีวิตใดที่เคลื่อนที่เข้ามาภายในบริเวณนี้เลยนอกจากพวกเขา

        พวกเด็กเหล่านี้ไม่ได้แสดงท่าทางหวาดกลัว ในขณะเดียวกันแววตาของเด็กพวกนี้กลับเต็มไปด้วยความว่างเปล่าราวกับไม่ได้รู้สึกอะไรเลย

        เดย์มองตรงไปที่เด็กพวกนั้นที่ยืนอยู่บริเวณด้านหน้าของเด็กพวกนั้นเดินลงมาตามคำสั่งจากนั้นก็ยืนสงบนิ่ง

        ไม่ได้แสดงท่าทางหวาดกลัวหรือว่าไม่ได้แสดงท่าทางและความรู้สึกอะไรออกมากับสถานที่แห่งนี้เลย

        ทั้งที่จริงๆแล้วภายในสถานที่แห่งนี้เป็นสถานที่ที่มีพวกพลังหนาแน่นปกคลุมเอาไว้พวกเด็กอย่างพวกเขาน่าจะได้รับผลกระทบกับพลังพวกนี้อย่างเต็มที่และต้องแสดงท่าทางหวาดกลัวออกมา

        เดย์คิดภายในใจของตนเอง “ ความรู้สึกแตกสลาย..เด็กพวกนี้พบเจอเรื่องราวมามากมายบางทีการทดลองที่พวกมันทำขึ้นอาจจะส่งผลกับร่างกายและสภาพจิตใจ” 

        “ ไม่ว่าจะเป็นพวกความเจ็บปวดหรือความรู้สึกอะไรหลังจากนั้นเด็กพวกนี้ก็เลยอยู่ในสภาพที่เหมือนกับว่าตนเองนั้นไม่มีชีวิตจิตใจ ”

        “ แม้ว่าเข้ามาอยู่ภายในสถานที่แห่งนี้ที่เต็มไปด้วยพลังเวทย์มากมายที่กดดันยังไม่รู้สึกอะไรเลย”

        “ แถมแววตาของเด็กพวกนี้ยังคงเต็มไปด้วยความว่างเปล่าน่าหดหู่ ” เดย์คิดแบบนั้นเมื่อมองไปที่เด็กที่อยู่บริเวณด้านหน้า

        พวกเด็กที่อยู่ด้านหน้าน่าหดหู่จริงๆพวกนี้คงจะผ่านเรื่องราวและเหตุการณ์มามากมายจากการทดลองของพวกลัทธิมาร

        เด็กพวกนี้กลายเป็นว่าตัวของพวกเค้านั้นไม่รู้สึกแล้วแทบไม่ได้แสดงความรู้สึกอะไรออกมาเลยแม้ว่าภายในใจนั้นจะมีความรู้สึกเหล่านั้นอยู่มากมายก็ตาม

        เดย์มองว่าเป็นเรื่องที่น่าหดหู่เป็นอย่างมากในช่วงหลายวันที่อยู่อาศัยกับพวกเด็กพวกนี้มาเป็นเวลานานเด็กพวกนี้ไม่พูดจาอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว

        เขาหันไปมองกับปลาขนาดใหญ่บริเวณด้านหน้า “ป่าแห่งนั้นสินะป่านิทราแต่ว่ามีบางอย่างที่แปลกประหลาด ” 

        “ ใช่แล้วภายในป่าแห่งนั้นมีบางอย่างที่แปลกประหลาดจากสถานที่ธรรมดาทั่วไปภายในสถานที่แห่งนั้นมันมีพลังเวทย์อันน่าประหลาดอยู่”

        “ เรียกได้ว่าเป็นพลังเวทย์ที่มีรูปลักษณะคล้ายคลึงกับสิ่งที่เรียกว่าคำสาปก็ได้”

        “ ผู้คนส่วนใหญ่จะรู้ดีว่าถ้าทำการก้าวเดินเข้าไปภายในบริเวณนั้นแล้วถ้าสมมุติว่าเข้าไปหลับภายในป่าแห่งนั้นจะไม่สามารถออกมาได้อีก”

        “ เข้าไปหลับภายในนั้นอย่างงั้นหรอ? ”

        “ เดี๋ยวตัวของเจ้าก็รู้เอง ”ท่านยายผู้นั้นทำการพูดขึ้นพร้อมกับค่อยๆเดินนำหน้าไป

        เดย์ยังไม่รู้ตัวตนของท่านยายผู้นี้จากที่มองด้วยสายตาแล้วเธอน่าจะมีความแข็งแกร่งอยู่ในระดับพวกนักผจญภัยที่สูงกว่าระดับS

        แต่ว่าตัวของเขาเองก็ไม่เคยเห็นท่านยายผู้นี้แสดงพลังของตนเองพ่อแบบนั้นเลยไม่ค่อยแน่ใจนักละก็ไม่ค่อยรู้ด้วยว่าความสามารถของท่านยายผู้คือความสามารถอะไร? 

        ดวงตาของเขามองตรงไปที่ท่านย้ายที่อยู่บริเวณก่อนที่จะบอกให้พวกเด็กพวกนั้นเดิมตามไป

        เดย์ได้เตรียมของทั้งพวกเสบียงอาหารและก็ของสำคัญมากมายที่ต้องใช้ในการเดินทางเข้าไปภายในสถานที่แห่งนั้น

        พวกเขาเดินเข้าไปใกล้ๆป่าแห่งนั้นมากขึ้นหลังจากที่เดินเข้าไปบริเวณด้านในเท้าทั้งสองข้างก้าวไปจนถึงบริเวณทางเข้าป่า

        ทันทีที่เท้าของเขาเหยียบเข้าไปภายในป่าแห่งนี้ข้อความจากระบบแจ้งเตือนขึ้นมาบริเวณด้านหน้าในทันที

        “ ตึ้ง!!! ”

        [ ผู้ที่อยู่ภายในอาณาเขตของป่าได้รับสถานะห้วงนิทรา]

        [ ได้รับสถานะห้วงภวังค์หลอกหลอน]

        [ เมื่อหลับไหลภายในสถานที่แห่งนี้จะตกอยู่ภายในเขตมายา]

        [ เอฟเฟคพื้นที่ต้องห้าม]

        ข้อความจากระบบแจ้งเตือนขึ้นมาบริเวณด้านหน้าเดย์หยุดเท้าของตนเองจ้องมองข้อความจากระบบที่อยู่บริเวณด้านหน้าของตนเอง “นั้นมันเอฟเฟคพื้นที่ ”

        “ เข้าใจแล้วว่าทำไมพวกนั้นถึงบอกว่าเมื่อเข้ามาภายในสถานที่แห่งนี้แล้วคนที่เข้ามาส่วนใหญ่จะไม่ได้กลับออกไปถ้าหลับ”

        หลังจากที่พบเห็นข้อความจากระบบที่อยู่บริเวณด้านหน้าก็รู้ได้ในทันทีว่าปริศนาที่เขานั้นกำลังสงสัยคือ

        เมื่อรู้เกี่ยวกับความจริงในข้อนี้เขาก็แสดงใบหน้าจริงจังมากขึ้น“ เอาละ… ” 

        “ ต้องเดินหน้าเท่านั้น ”

        จบบ