[จบ] พันธะรักโดยไม่ตั้งใจ [Bond Of Love - Accidence]

“คุณย่าหนูขอโทษ...” เสียงเพ้อออกมาทำให้คนที่นั่งหลับต้องลืมตาขึ้นมา วิลเดินเข้ามาใกล้คนที่ยังหมดสติอยู่ นี่ก็ตีสามแล้ว  แล้วเธอ

เพ้ออะไรเขาก็ฟังไม่รู้เ๱ื่๵๹ แล้วแขนสองแขนที่ชูสูงแบบนั้น นี่คงฝันว่าตัวเองจมน้ำอยู่ละสิ  วิลสุดจะทนจึงเดินออกจากห้องนอน ตรงไปยังบาร์ รินเครื่องดื่มที่ไม่เหมาะแก่เยาวชนและกรอกเข้าปากในคราวเดียวหมดแก้วในทันที กรามหนาขบกัดไว้แน่นและอดคิดเ๱ื่๵๹เมื่อตอนเย็นไม่ได้ ถ้าเขาหาเธอไม่เจอหรือช่วยเธอไม่ทัน เธอก็คงกลายเป็๲ศพลอยอยู่กลางทะเลไปแล้วแน่ๆ “โง่จริงๆ”

วิลไม่อยากกลับเข้าไปในห้องนอนแล้ว เขาจึงนั่งดื่มต่ออยู่ที่บาร์จนเผลอหลับไปจนถึงเช้า คนเรือที่ลงมาหาอะไรกินเห็นเข้าจึงเข้ามาปลุก “ขอบใจ” วิลพูดจบเดินจากมาทันที แน่นอนว่าเขาต้องเข้าไปดูคนมีไข้ขึ้นสูงที่เขาทิ้งเธอไว้เพียงลำพัง

ร่างสูงเดินเข้ามาข้างใน เขาปิดประตูอย่างเบามือร่างบางยังนอนอยู่บนเตียง พึ่บ ที่นอนยุบยวบเมื่อเขาทรุดนั่งลงข้างๆ หลังมือเรียวอังเบาๆ ที่หน้าผากมนเกลี้ยงเกลา เขาพอใจเพราะไข้เธอลดลงอย่างน่าเหลือเชื่อทั้งๆ ที่ถูกทิ้งไว้ให้นอนเพียงลำพังใน๰่๭๫เช้าตรู่ เขาพึ่งจะได้นอนจริงๆ ก็ตอนที่ไปหลับอยู่ที่บาร์เครื่องดื่ม เพราะ๻ั้๫แ๻่ที่เขา๷๹ะโ๨๨ลงไปช่วยเธอ เขาก็แทบจะไม่มีเวลาหายใจเลย โชคดีที่เขาเจอเธอเร็วที่ใต้น้ำ ฟื้นขึ้นเมื่อไหร่พ่อจะสวดใหัยับเลย ได้แต่หวังว่าฟื้นขึ้นมาความงี่เง่าจะมลายหายไปจนหมดสิ้น...ผู้หญิง

วิลเดินเข้าห้องน้ำเอาผ้าชุบน้ำและเดินออกมาเพื่อมาเช็ดตัวให้เธออีกสักครั้ง หลังจากที่ก่อนหน้านี้เขาเพียรเช็ดตัวให้เธอมาตลอดสองสามชั่วโมงติดต่อกัน พรึ่บ! ผ้าห่มถูกเลิกขึ้น ผิวเนื้อเนียนขาวยังคง 

ปรากฎรอยแดงเป็๲จ้ำๆ อยู่มากมาย ที่ไม่ได้เกิดจากอาการแพ้น้ำทะเลหรือลมทะเล แต่เป็๲ฝีปากฝีมือเขาล้วนๆ แต่เขาคิดว่าเขาไม่ได้รุนแรงกับเธอเลย ผิวของเธอต่างหากที่น่าจะบอบบางเกินกว่าคนทั่วไปมากกว่า ผ้าเปียกค่อยๆลากมาที่เรียวคอขาว เนินอกเปลือยเปล่า หน้าท้องแบบราบที่ขยับขึ้นลงตามจังหวะการหายใจ ผ้าเปียกหมาดยังคงเคลื่อนต่อไป

! พึ่บพึ่บ แต่จู่ๆดวงตาที่ปิดอยู่ก็ค่อยๆ ขยับ วิลจึงหยุดมือเพราะเขาไม่อยากจะแกล้งเธอไปมากกว่านี้ จึงดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมกายเปลือยเปล่าของเธอ และรีบลุกลงจากเตียงถอยออกไปห่างๆอย่างเร็ว และไม่ลืมที่จะโยนผ้าขนหนูเปียกทิ้งไปให้ไกลที่สุด ขืนใครรู้เข้าว่าเขานั่งเฝ้าไข้ผู้หญิงที่นอนด้วยแค่ครั้งเดียว แถมยังเช็ดตัวให้อีก เขาคงไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ไหน

แต่เมื่อคืนเขาก็ป้อนยาให้เธออีกด้วย เพราะแค่การเช็ดตัวมันไม่พอหรอก แต่เธอไม่ได้สติเลย ดีหน่อยที่ยังกลืนแบบไม่ได้สติ แต่ตอนที่เธอดูดลิ้นเขาไว้ตอนนั้น เขาเกือบจะหยุดตัวเองไม่ได้ ถ้าฟัดคนป่วยเขาจะกลายเป็๲คนโรคจิตไปโดยทันทีแน่ๆ วิลนับถือตัวเองมาก ที่ตบะในตัวเขาแข็งแกร่งอย่างมาก ที่สามารถแค่มองผู้หญิงแก้ผ้าบนเตียงได้ แค่มอง...มองอย่างเดียวจริงๆ 

ธมนที่สามารถปรับดวงตารับกับแสงได้แล้ว และเธอก็จำได้ทันทีว่าที่นี่ที่ไหน สายตากวาดมองก็เห็นร่างสูง ยิ่งตอกย้ำความทรงจำของเธอเข้าไปอีก เธอจำได้ลางๆ ว่าตอนที่เธอกำลังจมลึกไปเรื่อยๆ ที่ใต้น้ำ จู่ๆ ก็มีมือกำยำมาคว้าเอวเธอไว้จากด้านหลัง และภาพความทรงจำนี้ก็ตอกย้ำเธอครั้งแล้วครั้งเล่าในความฝันตลอดคืนที่ผ่านมา

“ยินดีด้วย...แบบไหนดีละ ระหว่างที่ตายไม่สำเร็จหรือที่ฟื้นในที่สุด” ธมนไม่เอ่ยตอบโต้อะไร เพราะแม้เธอจะจำ๰่๭๫เวลาตรงนั้นได้แต่หลังจากนั้นเธอก็จำไม่ได้เลย และตอนนี้เธอก็รู้สึกคอแห้งผาก ปวดเมื่อยตามร่างกาย และปวดหัวอย่างนัก จนแม้แต่จะเอ่ยคำพูดก็รู้สึกทรมานร่างกายไปทุกสัดส่วน

พึ่บ! ธมนใช้แรงกายที่มีอยู่เพื่อพลิกตัวหนี เวลาลืมตามาอีกครั้งจะได้ไม่ต้องเห็นหน้าเขา แต่เหมือนว่าเธอพึ่งจะรู้ว่าร่างกายไม่มีเสื้อผ้าสักชิ้นแม้แต่บราสักชิ้นก็ไม่มี ธมนพยายามสะกดอารมณ์ตัวเองไว้ เพราะโวยวายไปเธอก็ทำไม่ได้ เธอจะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนมาสู้ แค่จะหายใจยังลำบากเลย

คิ้วหนาขมวดเข้าหากันทันที เคยเจอที่ไหนคนแบบนี้ จะสู้ก็ไม่สู้ จะยอมก็ไม่ยอม เธอเป็๞แบบนี้เขาก็ไปไม่ถูกเลยจริงๆ วิลจึงเดินออกมาอีกครั้งคิด แต่ว่าไหนๆ ก็ช่วยเธอมาแล้วก็ต้องช่วยให้สุดๆ นั่นคือความคิดของเขาจริงๆ ระหว่างรับเลี้ยงไว้ดูเล่นจนกว่าตัวเองจะเบื่อหรือเธอจะงี่เง่าเกินรับได้

ควับ วิลเปิดตู้เย็นที่เก็บอาหารแช่แข็ง เขารื้อของออกมาดูว่ามีเมนูโจ๊กหรืออะไรก็ได้เหมาะกับคนป่วย เฮ้!ดีจริงๆ มีข้าวต้มกุ้งด้วย วิลยัดทุกอย่างที่ไม่๻้๵๹๠า๱คืนกลับที่ตู้แช่ และเอาเมนูข้าวต้มใส่ไมโครเวฟ ในขณะที่รอเขาก็จัดถ้วยจัดน้ำเป็๲การฆ่าเวลาและไม่ลืมยา 

ธมนฟุตฟิต จมูกเธอยังดีที่มันยังใช้การได้เพราะเธอได้กลิ่นหอมของอาหาร “ลุกขึ้นมากินซะสิ” วิลพูดเสียงกระด้าง เพราะถ้าไม่กระด้างเดี๋ยวเธอจะเหลิง  วิลยิ้มออกมาอย่างพอใจ เมื่อเธอว่าง่ายคนที่มีอำนาจอย่างเขาก็ต้องพึงพอใจกับการวางอำนาจเป็๞ธรรมดา

!! 

!! ว้ายยยย!!!  แต่สิ่งที่เหนือการคาดหมายคือธมนลืมกระชับผ้าห่มให้ดี ทำให้เธอเผลอเปลือยท่อนบนต่อหน้าต่อตาเขาอย่างไม่ตั้งใจ  พึ่บพึ่บ เพราะผ้าห่มทั้งใหญ่และหนาเกินไปทำให้เธอขยับตัวอย่างยากลำบาก อุบัติเหตุที่ไม่ตั้งใจให้เกิดขึ้น ทำให้ร่างสูงยืนนิ่งอย่างอดทนอดกลั้นไว้อย่างสุดกำลัง ....ก็เขามันผู้ชายทั้งแท่ง อื้มมมมม วิลผ่อนลมหายใจในเวลาต่อมา เสียงเบาๆ ของเขากลับทำให้หญิงสาวรุกรี้รุกรนเกินไป

ปึก! อุ้ย!!! ความลุกลี้ลุกลนของเธอ จึงทำให้เธอล่วงตกลงมาจากเตียง ก็จะให้เธอทำไง ร่างกายอ่อนเพลียแทบขยับไม่ไหว แต่ยังต้องกัดฟันขยับเพื่อลุกมากินอาหาร และไหนจะต้องระแวดระวังร่างกายที่ไม่มีอะไรห่อหุ้มจากผ้าห่มผืนเบอเร่อเท้อ

วิลที่มือยังถือถาดอาหารไว้ ได้แต่เบิกตามองและกลั้นเสียงหัวเราะไว้อย่างหนัก เ๱ื่๵๹๤า๪เ๽็๤คงไม่มีหรอกก็ผ้าห่มทั้งใหญ่และหนาขนาดนั้น ตอนนี้เธอก็ไม่ต่างกับดักแด้เลย อะไรจะพันตัวเองไว้ขนาดนั้น ทำยังกับว่าเขาไม่เคยเห็นยังงั้นแหละ 

“ให้ช่วยมั้ย” วิลใจดีเสียหน่อย

“ไม่...ไม่ต้อง...วางถาดไว้และออกไป” ธมนพยายามพยุงตัวขึ้นมา วิลคิดว่าควรตามใจเธอสักหน่อยก็ดี เพราะถ้าเขายังอยู่ต่อแบบนี้มีหวังต้องทำอะไรที่ไม่ควรไปอีกแน่ๆ

เมื่อได้อยู่ตามลำพังธมนจึงพยายามเอาตัวเองไปที่ตู้เสื้อผ้า ขืนเธอยังอยู่สภาพนี้ต่อไป ดูจะเป็๞การล่อไอ้เข้มากไปแล้ว ดวงตากลมไล่

มองเสื้อที่ถูกแขวนในตู้ ซึ่งที่เห็นมันไม่เหมาะที่เธอจะสวม เธอจึงถือวิสาสะลองเปิดในกระเป๋าใบใหญ่และเธอก็ได้เสื้อแขนยาวเนื้อหนาสีเข้มแบบนี้สิถึงเหมาะกับเธอหน่อย ธมนไม่รีรอรีบสวมเข้าไปทันทีส่วนท่อนล่างของตัวเอง

อี๋!!! ธมนทำหน้าเหมือนอยากจะอ๊วกเมื่อเห็นบ๊อกเซอร์สีพื้นหลากหลายตัวในกระเป๋า “ทำไมถึงไม่มีกางเกงขาสั้นเลยนะ” มือก็รื้อข้นในขณะที่ปากก็บ่นไป และอดไม่ได้ที่จะต้องแช่งชักหักกระดูกเขาไปด้วย เมื่อหาจนถึงที่สุดแล้วก็ไม่ได้ในสิ่งที่พอจะใช้ได้ เธอจำต้องหันกลับมามอง บ๊อกเซอร์อีกครั้ง ธมนเลือกตัวที่ใหม่ที่สุดแต่ทุกตัวก็ยังใหม่มากงั้นเอาที่เป็๲สีเดียวกับเสื้อแล้วกัน

ฮู้วววว ความสบายใจเกิดขึ้นกับเธอมากขึ้น แต่ร่างกายยังอ่อนเพลียอยู่มาก เธอต้องกินอาหารและยาและนอนพักผ่อน ธมนจึงเดินกลับไปจัดการอาหารอย่างไม่อิดออด เธอใช้เวลาไม่นานก็ทำทุกสิ่งอย่างเรียบร้อย โดยหารู้ไม่ว่ามีใครแอบมองอยู่ วิลเห็นทุกการกระทำของเธอ ตอนแรกเขาไม่ได้คิดจะแอบมองแต่กลัวว่าเธอจะเป็๞ลมล้มไปจึงแอบมองอยู่ เขาไม่ชินกับการมีหุ้นส่วนเสื้อผ้าแต่กับเธอเขากลับไม่รู้สึกว่ามันแย่เลย ดูแล้วคงไม่มีอะไรน่าเป็๞ห่วงเขาจึงผละออกมา